Sinan Dağ

This study examined the relationships among educational beliefs, perceived school climate, and pupil control ideology (PCI) among educators working in public Anatolian high schools in Ankara, Türkiye. Using a quantitative correlational design, the study obtained data from 761 educators, including principals, assistant principals, and teachers. Differences in PCI according to professional position, seniority, and disciplinary field were examined, and hierarchical regression analysis was used to assess the incremental contributions of educational beliefs and perceived school climate to PCI after accounting for professional position. Existentialism and Progressivism were the most strongly endorsed educational orientations. After professional position was controlled, educational beliefs explained an additional 23.6% of the variance in PCI, while perceived school climate contributed a further 2.2%; the final model accounted for 26.1% of the variance. Essentialism showed the strongest unique positive association with PCI (β = .422), whereas Existentialism was negatively associated with PCI (β = −.168). Among the school-climate dimensions, Directiveness showed a positive unique association with PCI (β = .119). Differences were also observed according to professional seniority and disciplinary field. Overall, the findings indicate that PCI is associated primarily with educators’ educational beliefs, while perceived organizational conditions provide an additional but comparatively modest contribution. The findings support examining individual belief orientations and organizational perceptions together when investigating educators’ approaches to pupil control.

این پژوهش به بررسی روابط میان باورهای آموزشی، اقلیم ادراک‌شده مدرسه و ایدئولوژی کنترل دانش‌آموزان (PCI) در میان آموزگاران شاغل در دبیرستان‌های دولتی آناتولی در آنکارا، ترکیه پرداخت. با استفاده از طرح همبستگی کمی، داده‌ها از ۷۶۱ آموزگار شامل مدیران، معاونان و معلمان گردآوری شد. تفاوت‌های PCI بر اساس موقعیت شغلی، سابقه خدمت و رشته تحصیلی بررسی گردید و برای ارزیابی سهم افزایشی باورهای آموزشی و اقلیم ادراک‌شده مدرسه در PCI پس از کنترل موقعیت شغلی، تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی به‌کار رفت. اگزیستانسیالیسم و پراگرسیویسم بیشترین گرایش‌های آموزشی مورد تأیید بودند. پس از کنترل موقعیت شغلی، باورهای آموزشی ۲۳/۶٪ از واریانس PCI را تبیین کردند، در حالی که اقلیم ادراک‌شده مدرسه ۲/۲٪ دیگر را افزود؛ مدل نهایی ۲۶/۱٪ از واریانس را تبیین نمود. اسنشیالیسم قوی‌ترین ارتباط مثبت منحصر‌به‌فرد با PCI را نشان داد (β = .422)، در حالی که اگزیستانسیالیسم با PCI ارتباط منفی داشت (β = −.168). در میان ابعاد اقلیم مدرسه، جهت‌دهی (Directiveness) ارتباط مثبت منحصر‌به‌فردی با PCI داشت (β = .119). همچنین تفاوت‌هایی بر اساس سابقه خدمت و رشته تحصیلی مشاهده شد. به‌طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهند که PCI عمدتاً با باورهای آموزشی آموزگاران مرتبط است، در حالی که شرایط سازمانی ادراک‌شده سهمی افزایشی اما نسبتاً اندک دارد. این یافته‌ها از بررسی همزمان گرایش‌های اعتقادی فردی و ادراک‌های سازمانی هنگام مطالعه رویکردهای آموزگاران به کنترل دانش‌آموز حمایت می‌کند.

This study examines how teachers enact and adjust their professional roles in the everyday spaces of school life. The study was framed through Goffman’s dramaturgical perspective and related literature on teacher professionalism, school space, and emotional labour. An interpretive qualitative design informed by constructivist grounded theory coding procedures was adopted. Data were collected through semi-structured interviews with 20 teachers working in one public primary school and one public Anatolian high school in Ankara. The analysis showed that teacher performance extended beyond classroom instruction and was continually reshaped in classrooms, corridors, staff rooms, schoolyards, subject rooms, and digital communication spaces. Teachers moved between front-stage visibility and backstage role distance while maintaining credibility through dramaturgical loyalty, discipline, and circumspection. The findings also indicated that teachers in the primary-school case experienced a more continuous and affectively charged visibility, while teachers in the high-school case described clearer moments of role distance. Based on these findings, the study offers a dramaturgical account of teacher professionalism as an interactional, emotional, and spatial practice shaped between institutional continuity and subjective disruption.

این مطالعه به بررسی چگونگی ایفای نقش و تعدیل نقش‌های حرفه‌ای معلمان در فضاهای روزمره زندگی مدرسه‌ای می‌پردازد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر دیدگاه نمایش‌شناختی Goffman و ادبیات مرتبط با حرفه‌ای‌گرایی معلمان، فضای مدرسه و کار عاطفی است. طرح پژوهش از نوع کیفی تفسیری و مبتنی بر رویه‌های کدگذاری نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شاغل در یک مدرسه ابتدایی دولتی و یک دبیرستان آناتولی دولتی در آنکارا گردآوری شد. تحلیل داده‌ها نشان داد که عملکرد معلمان فراتر از تدریس در کلاس بوده و به طور مستمر در کلاس‌ها، راهروها، اتاق‌های معلمان، حیاط مدرسه، اتاق‌های موضوعی و فضاهای ارتباط دیجیتال بازآفرینی می‌شود. معلمان در حالی که اعتبار خود را از طریق وفاداری، انضباط و احتیاط نمایش‌شناختی حفظ می‌کنند، میان مرئیّت صحنه جلو و فاصله‌گذاری نقش در پشت صحنه جابه‌جا می‌شوند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان در مدرسه ابتدایی تجربه مرئیّت پیوسته‌تر و عاطفی‌تری داشتند، در حالی که معلمان دبیرستان لحظات مشخص‌تری از فاصله‌گذاری نقش را توصیف کردند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش روایتی نمایش‌شناختی از حرفه‌ای‌گرایی معلمان به عنوان کنشی تعاملی، عاطفی و فضایی ارائه می‌دهد که میان تداوم نهادی و گسست ذهنی شکل می‌گیرد.