With the spread of digital culture, parenting has become a discursive field in which expert knowledge circulates rapidly and motherhood and fatherhood are redefined. This study critically examines how digital parenting narratives are constructed through therapeutic culture and the norms, responsibilities, and forms of authority that produce desirable parenting. Accordingly, the Bir Aile Meselesi YouTube channel was designated as the case for a qualitative case study, and the spoken narratives of three parenting-focused episodes were analyzed thematically. The findings reveal a powerful narrative that constructs the child as a unique subject to be understood and the parent as responsible for interpreting the emotional needs underlying the behavior and regulating the relational climate. While compassion, connection, healthy communication, and self-reflexivity offer transformative alternatives to punitive approaches, they also transform parenting into an ongoing project of self-improvement. Although structural problems surrounding parenting are often reduced to matters of individual awareness and inner balance, clinical experience, personal narrative, vulnerability, and discursive appeals to audience participation are mobilized as resources through which speakers claim legitimacy for the channel’s therapeutic authority. Ultimately, through a call to abandon perfection, parenting is reframed around a new normative ideal: the “therapeutically competent parent.”
با گسترش فرهنگ دیجیتال، فرزندپروری به میدانی گفتمانی تبدیل شده است که در آن دانش تخصصی به سرعت گردش می‌کند و مادری و پدری بازتعریف می‌شوند. این پژوهش به‌طور انتقادی بررسی می‌کند که چگونه روایت‌های فرزندپروری دیجیتال از طریق فرهنگ درمانی و هنجارها، مسئولیت‌ها و اشکال اقتداری که فرزندپروری مطلوب را تولید می‌کنند، ساخته می‌شوند. بر این اساس، کانال YouTube با عنوان Bir Aile Meselesi به عنوان مورد مطالعه کیفی انتخاب شد و روایت‌های شفاهی سه قسمت با تمرکز بر فرزندپروری به‌صورت تماتیک تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که روایتی قدرتمند کودک را به عنوان سوژه‌ای منحصربه‌فرد که باید فهمیده شود، و والد را مسئول تفسیر نیازهای عاطفی زیرین رفتار و تنظیم فضای رابطه‌ای معرفی می‌کند. در حالی که شفقت، ارتباط، ارتباط سالم و خودبازاندیشی جایگزین‌های تحول‌آفرینی برای رویکردهای تنبیهی ارائه می‌دهند، این ویژگی‌ها همچنین فرزندپروری را به پروژه‌ای مستمر برای خودبهبودبخشی تبدیل می‌کنند. اگرچه مشکلات ساختاری پیرامون فرزندپروری اغلب به مسائل آگاهی فردی و تعادل درونی تقلیل می‌یابند، تجربه بالینی، روایت شخصی، آسیب‌پذیری و ارجاعات گفتمانی به مشارکت مخاطب به عنوان منابعی به کار گرفته می‌شوند که سخن‌گویان از طریق آن‌ها برای اقتدار درمانی کانال مشروعیت ادعا می‌کنند. در نهایت، از طریق دعوت به رها کردن کمال‌گرایی، فرزندپروری حول یک ایده‌آل هنجاری جدید بازتعریف می‌شود: «والد درمان‌مندانه شایسته».
This study examined how university students related emotion labels to family relationships, social environments, and lived experiences in the elective course “Family Psychology and Education.” A classroom-based qualitative descriptive design was used to examine six writing activities conducted across five calendar weeks between May 20 and June 17, 2026, after ethics approval. Of 33 enrolled students, the 30 women who completed all activities formed the analytic sample; the all-women sample was not selected by gender. The dataset comprised 180 coded written forms. Meaningful text segments were coded inductively and semantically, developed into themes, and then interpreted through selected concepts of symbolic interactionism. Three themes addressed the distance between emotion labels and experiential meaning; emotions within loss, injustice, belonging, and autonomy; and connections among emotion, self, and relational roles. In final reflections, students described seeing more clearly how emotions took shape in everyday life, family relationships, and social experience. These statements were analyzed as accounts of perceived learning. Because the activities used different prompts, the study identifies contextual patterns of written meaning-making rather than a causal course effect or measured change.
این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان دانشگاه چگونه برچسب‌های هیجانی را به روابط خانوادگی، محیط‌های اجتماعی و تجربه‌های زیسته خود در درس اختیاری «روان‌شناسی و آموزش خانواده» مرتبط می‌کنند. از یک طرح توصیفی کیفی مبتنی بر کلاس برای بررسی شش فعالیت نوشتاری که طی پنج هفته تقویمی بین ۲۰ مه تا ۱۷ ژوئن ۲۰۲۶، پس از اخذ تأییدیه اخلاقی، انجام شد، استفاده گردید. از میان ۳۳ دانشجوی ثبت‌نام‌شده، ۳۰ زن که تمامی فعالیت‌ها را تکمیل کردند، نمونه تحلیلی را تشکیل دادند؛ نمونه کاملاً زنانه بر اساس جنسیت انتخاب نشده بود. مجموعه داده شامل ۱۸۰ فرم نوشتاری کدگذاری‌شده بود. بخش‌های معنادار متن به‌صورت استقرایی و معنایی کدگذاری شدند، به مضامین توسعه یافتند و سپس از طریق مفاهیم منتخب کنش متقابل نمادین تفسیر شدند. سه مضمون به فاصله میان برچسب‌های هیجانی و معنای تجربی؛ هیجان‌ها در بستر فقدان، بی‌عدالتی، تعلق و خودمختاری؛ و پیوندهای میان هیجان، خود و نقش‌های ارتباطی پرداختند. در تأملات پایانی، دانشجویان توصیف کردند که چگونه هیجان‌ها را در زندگی روزمره، روابط خانوادگی و تجربه اجتماعی با وضوح بیشتری مشاهده می‌کنند. این بیانات به‌عنوان گزارش‌هایی از یادگیری ادراک‌شده تحلیل شدند. با توجه به اینکه فعالیت‌ها از محرک‌های متفاوتی استفاده کردند، این مطالعه الگوهای زمینه‌ای معناآفرینی نوشتاری را شناسایی می‌کند و نه اثر علی درس یا تغییر اندازه‌گیری‌شده.
This research explores perceptions of online gambling expressed in comments on the “BET” documentary on YouTube. It examines how these perceptions relate to social decay, identifies potential risks, and proposes solutions. This qualitative study analyses user comments posted on YouTube following the release of the “BET” documentary. A total of 4,120 comments were collected using MAXQDA, of which 2,873 were included in the analysis. An inductive coding process was used to identify themes emerging from the comments, and intercoder agreement was calculated at 81.5%. The findings indicate that commenters associate online gambling with social decay through interconnected themes of erosion of trust, the gambling cycle, institutional and normative gaps, digital cultural hybridisation, identity fragmentation and digital self, and situational and instrumental morality. The findings also reflect concerns regarding financial losses, loss of social status, changes in social norms, and potential risks to younger generations. The study recommends strengthening preventive and regulatory measures, including digital financial monitoring, safeguards and transaction limits for high-risk gambling-related activities, digital media literacy, and the incorporating future risks associated with online gambling into the strategic documents of public institutions and organisations.
این پژوهش به بررسی ادراکات مرتبط با قمار آنلاین که در نظرات کاربران درباره مستند «BET» در یوتیوب بیان شده‌اند، می‌پردازد. این مطالعه نحوه ارتباط این ادراکات با فروپاشی اجتماعی را بررسی کرده، خطرات بالقوه را شناسایی نموده و راهکارهایی را پیشنهاد می‌دهد. این مطالعه کیفی، نظرات کاربران منتشرشده در یوتیوب پس از انتشار مستند «BET» را تحلیل می‌کند. در مجموع ۴٬۱۲۰ نظر با استفاده از نرم‌افزار MAXQDA گردآوری شد که از این میان ۲٬۸۷۳ نظر در تحلیل وارد شدند. فرایند کدگذاری استقرایی برای شناسایی مضامین برآمده از نظرات به کار گرفته شد و میزان توافق میان کدگذاران ۸۱٫۵٪ محاسبه گردید. یافته‌ها نشان می‌دهند که کاربران، قمار آنلاین را از طریق مضامین به‌هم‌پیوسته‌ای چون فرسایش اعتماد، چرخه قمار، خلأهای نهادی و هنجاری، ترکیب فرهنگی دیجیتال، گسست هویتی و خود دیجیتال، و اخلاق موقعیتی و ابزاری با فروپاشی اجتماعی مرتبط می‌دانند. همچنین یافته‌ها نگرانی‌هایی درباره زیان‌های مالی، از دست دادن جایگاه اجتماعی، تغییر هنجارهای اجتماعی و خطرات بالقوه برای نسل‌های جوان‌تر را منعکس می‌کنند. مطالعه حاضر تقویت اقدامات پیشگیرانه و نظارتی از جمله پایش مالی دیجیتال، تدابیر حفاظتی و تعیین سقف تراکنش برای فعالیت‌های پرخطر مرتبط با قمار، سواد رسانه‌ای دیجیتال و گنجاندن خطرات آینده قمار آنلاین در اسناد راهبردی نهادها و سازمان‌های عمومی را توصیه می‌کند.
Values are transmitted from family to child not through explicit instruction but within the ordinary flow of everyday life and, more often than not, without words, which renders this transmission at once durable and fragile. This study examines how value transmission has been transformed by digitalization through the narratives of a transitional generation that spent its childhood within traditional patterns of settlement and relationships yet carries out its parenting in a digitalized environment. Within an interpretive phenomenological design, semi-structured interviews were conducted with 21 parents living in Afyonkarahisar, and the data were analyzed thematically. In childhood narratives, transmission operated without recourse to words, through the gaze, example, and shared space. The entry of digital media into the home fragmented this shared time-space, and children’s capacity to verify their parents instantly brought the family’s relative monopoly over knowledge to an end. Authority has not disappeared; rather, its legitimacy has shifted from threat and fear to persuasion and negotiation. Privacy has emerged as a new domain of value which, when read through the lens of contextual integrity, operates as a local order woven from gendered visibility and religious-moral references. Narrative-level comparison shows that traditional and negotiated elements coexist within individual narratives, including those of the youngest and oldest participants. While the family has lost its epistemic authority, it retains its moral authority; the process thus amounts to a restructuring rather than a dissolution.
ارزش‌ها از طریق آموزش صریح منتقل نمی‌شوند، بلکه در جریان عادی زندگی روزمره و اغلب بدون استفاده از کلمات از خانواده به کودک انتقال می‌یابند؛ امری که این انتقال را همزمان بادوام و شکننده می‌سازد. این پژوهش به بررسی چگونگی تحول انتقال ارزش‌ها در اثر دیجیتالی‌شدن از خلال روایت‌های نسلی گذار می‌پردازد که کودکی خود را در الگوهای سنتی سکونت و روابط سپری کرده اما نقش والدگری را در محیطی دیجیتالی ایفا می‌کند. در قالب طراحی پدیدارشناسی تفسیری، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ والد ساکن آفیون‌قره‌حصار انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. در روایت‌های کودکی، انتقال ارزش‌ها بدون توسل به کلام و از طریق نگاه، الگو و فضای مشترک صورت می‌گرفت. ورود رسانه‌های دیجیتال به خانه این زمان‌ـ‌فضای مشترک را تکه‌تکه کرد و توانایی کودکان در راستی‌آزمایی فوری والدین، انحصار نسبی خانواده بر دانش را پایان داد. اقتدار از میان نرفته است؛ بلکه مشروعیت آن از تهدید و ترس به اقناع و مذاکره تغییر یافته است. حریم خصوصی به عنوان حوزه‌ای نوین از ارزش‌ها پدیدار شده که با خوانش از منظر یکپارچگی زمینه‌ای، به مثابه نظمی محلی بافته‌شده از مرئی‌سازی جنسیتی و ارجاعات دینی‌ـ‌اخلاقی عمل می‌کند. مقایسه در سطح روایت نشان می‌دهد عناصر سنتی و مذاکره‌ای در روایت‌های فردی، حتی در میان جوان‌ترین و مسن‌ترین مشارکت‌کنندگان، همزیستی دارند. هرچند خانواده اقتدار معرفتی خود را از دست داده، اقتدار اخلاقی آن حفظ شده است؛ بنابراین این فرایند بیشتر به بازساخت می‌ماند تا فروپاشی.
This study examines how teachers enact and adjust their professional roles in the everyday spaces of school life. The study was framed through Goffman’s dramaturgical perspective and related literature on teacher professionalism, school space, and emotional labour. An interpretive qualitative design informed by constructivist grounded theory coding procedures was adopted. Data were collected through semi-structured interviews with 20 teachers working in one public primary school and one public Anatolian high school in Ankara. The analysis showed that teacher performance extended beyond classroom instruction and was continually reshaped in classrooms, corridors, staff rooms, schoolyards, subject rooms, and digital communication spaces. Teachers moved between front-stage visibility and backstage role distance while maintaining credibility through dramaturgical loyalty, discipline, and circumspection. The findings also indicated that teachers in the primary-school case experienced a more continuous and affectively charged visibility, while teachers in the high-school case described clearer moments of role distance. Based on these findings, the study offers a dramaturgical account of teacher professionalism as an interactional, emotional, and spatial practice shaped between institutional continuity and subjective disruption.
این مطالعه به بررسی چگونگی ایفای نقش و تعدیل نقش‌های حرفه‌ای معلمان در فضاهای روزمره زندگی مدرسه‌ای می‌پردازد. چارچوب نظری پژوهش مبتنی بر دیدگاه نمایش‌شناختی Goffman و ادبیات مرتبط با حرفه‌ای‌گرایی معلمان، فضای مدرسه و کار عاطفی است. طرح پژوهش از نوع کیفی تفسیری و مبتنی بر رویه‌های کدگذاری نظریه زمینه‌ای سازه‌گرایانه بود. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شاغل در یک مدرسه ابتدایی دولتی و یک دبیرستان آناتولی دولتی در آنکارا گردآوری شد. تحلیل داده‌ها نشان داد که عملکرد معلمان فراتر از تدریس در کلاس بوده و به طور مستمر در کلاس‌ها، راهروها، اتاق‌های معلمان، حیاط مدرسه، اتاق‌های موضوعی و فضاهای ارتباط دیجیتال بازآفرینی می‌شود. معلمان در حالی که اعتبار خود را از طریق وفاداری، انضباط و احتیاط نمایش‌شناختی حفظ می‌کنند، میان مرئیّت صحنه جلو و فاصله‌گذاری نقش در پشت صحنه جابه‌جا می‌شوند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان در مدرسه ابتدایی تجربه مرئیّت پیوسته‌تر و عاطفی‌تری داشتند، در حالی که معلمان دبیرستان لحظات مشخص‌تری از فاصله‌گذاری نقش را توصیف کردند. بر اساس این یافته‌ها، پژوهش روایتی نمایش‌شناختی از حرفه‌ای‌گرایی معلمان به عنوان کنشی تعاملی، عاطفی و فضایی ارائه می‌دهد که میان تداوم نهادی و گسست ذهنی شکل می‌گیرد.
Smartphone use during face-to-face interaction may be experienced as a disruption of relational presence. This cross-sectional study examined whether perceived partner phubbing (PPP) was associated with relationship satisfaction directly and indirectly through an overall attachment-related behavior score. Participants were 396 unmarried and noncohabiting adults in Türkiye who owned a smartphone and had been in a romantic relationship for at least six months (331 women, 64 men, and one other; mean age = 23.20 years). Participants completed the Partner Phubbing Scale, the Couples Satisfaction Index, and the Brief Accessibility, Responsiveness, and Engagement Scale. Correlational and bootstrapped indirect-effect analyses were conducted. PPP was negatively associated with relationship satisfaction and attachment-related behaviors, whereas attachment-related behaviors were strongly and positively associated with relationship satisfaction. A significant indirect association emerged through the overall attachment-related behavior score, while the direct association remained significant. The findings suggest that perceived phone-related inattention may be linked to relationship evaluations partly through a broader pattern of attachment-related behaviors involving perceptions of both self and partner behavior. Longitudinal, dyadic research is needed to establish temporal and causal ordering.
استفاده از تلفن هوشمند در طول تعاملات رو‌در‌رو ممکن است به عنوان اختلالی در حضور رابطه‌ای تجربه شود. این مطالعه مقطعی بررسی کرد که آیا ادراک فابینگ شریک (PPP) به طور مستقیم و غیرمستقیم از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه مرتبط است یا خیر. شرکت‌کنندگان شامل ۳۹۶ فرد مجرد و غیرهم‌خانه در ترکیه بودند که صاحب تلفن هوشمند بوده و حداقل شش ماه در یک رابطه عاشقانه قرار داشتند (۳۳۱ زن، ۶۴ مرد و یک نفر دیگر؛ میانگین سنی = ۲۳٫۲۰ سال). شرکت‌کنندگان مقیاس فابینگ شریک، شاخص رضایت زوجین و مقیاس کوتاه دسترسی‌پذیری، پاسخگویی و درگیری را تکمیل کردند. تحلیل‌های همبستگی و اثر غیرمستقیم بوت‌استرپ انجام شد. PPP با رضایت از رابطه و رفتارهای مرتبط با دلبستگی رابطه منفی داشت، در حالی که رفتارهای مرتبط با دلبستگی با رضایت از رابطه رابطه‌ای قوی و مثبت نشان دادند. یک رابطه غیرمستقیم معنادار از طریق نمره کلی رفتارهای مرتبط با دلبستگی مشاهده شد، در حالی که رابطه مستقیم همچنان معنادار باقی ماند. یافته‌ها نشان می‌دهد که بی‌توجهی ادراک‌شده مرتبط با تلفن ممکن است تا حدی از طریق الگوی گسترده‌تری از رفتارهای مرتبط با دلبستگی که شامل ادراک رفتار خود و شریک است، با ارزیابی‌های رابطه مرتبط باشد. پژوهش‌های طولی و زوجی برای تعیین ترتیب زمانی و علی مورد نیاز است.
