Aysun Özden

Values are transmitted from family to child not through explicit instruction but within the ordinary flow of everyday life and, more often than not, without words, which renders this transmission at once durable and fragile. This study examines how value transmission has been transformed by digitalization through the narratives of a transitional generation that spent its childhood within traditional patterns of settlement and relationships yet carries out its parenting in a digitalized environment. Within an interpretive phenomenological design, semi-structured interviews were conducted with 21 parents living in Afyonkarahisar, and the data were analyzed thematically. In childhood narratives, transmission operated without recourse to words, through the gaze, example, and shared space. The entry of digital media into the home fragmented this shared time-space, and children’s capacity to verify their parents instantly brought the family’s relative monopoly over knowledge to an end. Authority has not disappeared; rather, its legitimacy has shifted from threat and fear to persuasion and negotiation. Privacy has emerged as a new domain of value which, when read through the lens of contextual integrity, operates as a local order woven from gendered visibility and religious-moral references. Narrative-level comparison shows that traditional and negotiated elements coexist within individual narratives, including those of the youngest and oldest participants. While the family has lost its epistemic authority, it retains its moral authority; the process thus amounts to a restructuring rather than a dissolution.

ارزش‌ها از طریق آموزش صریح منتقل نمی‌شوند، بلکه در جریان عادی زندگی روزمره و اغلب بدون استفاده از کلمات از خانواده به کودک انتقال می‌یابند؛ امری که این انتقال را همزمان بادوام و شکننده می‌سازد. این پژوهش به بررسی چگونگی تحول انتقال ارزش‌ها در اثر دیجیتالی‌شدن از خلال روایت‌های نسلی گذار می‌پردازد که کودکی خود را در الگوهای سنتی سکونت و روابط سپری کرده اما نقش والدگری را در محیطی دیجیتالی ایفا می‌کند. در قالب طراحی پدیدارشناسی تفسیری، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۱ والد ساکن آفیون‌قره‌حصار انجام شد و داده‌ها به شیوه تحلیل تماتیک بررسی گردید. در روایت‌های کودکی، انتقال ارزش‌ها بدون توسل به کلام و از طریق نگاه، الگو و فضای مشترک صورت می‌گرفت. ورود رسانه‌های دیجیتال به خانه این زمان‌ـ‌فضای مشترک را تکه‌تکه کرد و توانایی کودکان در راستی‌آزمایی فوری والدین، انحصار نسبی خانواده بر دانش را پایان داد. اقتدار از میان نرفته است؛ بلکه مشروعیت آن از تهدید و ترس به اقناع و مذاکره تغییر یافته است. حریم خصوصی به عنوان حوزه‌ای نوین از ارزش‌ها پدیدار شده که با خوانش از منظر یکپارچگی زمینه‌ای، به مثابه نظمی محلی بافته‌شده از مرئی‌سازی جنسیتی و ارجاعات دینی‌ـ‌اخلاقی عمل می‌کند. مقایسه در سطح روایت نشان می‌دهد عناصر سنتی و مذاکره‌ای در روایت‌های فردی، حتی در میان جوان‌ترین و مسن‌ترین مشارکت‌کنندگان، همزیستی دارند. هرچند خانواده اقتدار معرفتی خود را از دست داده، اقتدار اخلاقی آن حفظ شده است؛ بنابراین این فرایند بیشتر به بازساخت می‌ماند تا فروپاشی.