Pathways from adverse childhood experiences to parenting competence: the roles of cognitive emotional regulation and social support
مسیرهای تجربیات نامطلوب دوران کودکی تا شایستگی والدگری: نقش‌های تنظیم شناختی هیجان و حمایت اجتماعی
چکیده
Background: Adverse childhood experiences (ACEs) have been linked to various physical and psychological problems in adulthood, with their effects even carrying over into the next generation through disrupted parenting. To better address the impact of ACEs, identifying the key mediating and moderating factors that influence parenting outcomes is crucial.Objective: This study examined the relationships among ACEs, adaptive and maladaptive cognitive emotional regulation (CER), social support and sense of parenting competence within a sample of Korean mothers of infants.Methods: In this descriptive, cross-sectional study, 290 women raising young children completed an online survey using structured questionnaires. Descriptive statistics, univariate analyses, and moderated mediation analyses were conducted using SPSS and PROCESS Macro.Results: The final sample consisted of 290 first-time mothers (M = 33.02 years, SD = 3.08). Moderated mediation analysis showed that adaptive CER mediated the relationship between ACEs and sense of parenting competence, with this indirect effect being significantly moderated by social support (index of moderated mediation: B = 0.01, p < .01). It was found that mothers with higher levels of social support had stronger positive associations between adaptive CER and sense of parenting competence.Conclusions: These findings suggest that strengthening adaptive CER may be particularly effective for mothers with higher levels of social support. For those with lower levels of social support, the first priority should be enhancing social support to lay the groundwork for emotional regulation interventions.
زمینه: تجربیات نامطلوب دوران کودکی (ACEs) با مشکلات مختلف جسمی و روان‌شناختی در بزرگسالی مرتبط بوده‌اند و آثار آن‌ها حتی از طریق اختلال در والدگری به نسل بعدی منتقل می‌شود. برای مقابله بهتر با پیامدهای ACEs، شناسایی عوامل کلیدی میانجی‌گری و تعدیل‌کننده که بر پیامدهای والدگری تأثیر می‌گذارند، ضروری است. هدف: این مطالعه روابط میان ACEs، تنظیم شناختی هیجان سازگار و ناسازگار، حمایت اجتماعی و احساس شایستگی والدگری را در نمونه‌ای از مادران کره‌ای دارای نوزاد بررسی کرد. روش‌ها: در این مطالعه توصیفی-مقطعی، ۲۹۰ زن دارای فرزند خردسال با استفاده از پرسشنامه‌های ساختاریافته به صورت آنلاین شرکت کردند. آمار توصیفی، تحلیل‌های یک‌متغیره و تحلیل‌های میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از نرم‌افزار SPSS و ماکروی PROCESS انجام شد. یافته‌ها: نمونه نهایی شامل ۲۹۰ مادر نخست‌زا (میانگین سنی = ۳۳/۰۲ سال، انحراف معیار = ۳/۰۸) بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که تنظیم شناختی هیجان سازگار رابطه بین ACEs و احساس شایستگی والدگری را میانجی‌گری می‌کند و این اثر غیرمستقیم به طور معناداری توسط حمایت اجتماعی تعدیل می‌شود (شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده: B = ۰/۰۱، p < ۰/۰۱). مشخص شد مادرانی که سطح بالاتری از حمایت اجتماعی دارند، ارتباط مثبت قوی‌تری میان تنظیم شناختی هیجان سازگار و احساس شایستگی والدگری نشان می‌دهند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها نشان می‌دهد تقویت تنظیم شناختی هیجان سازگار ممکن است به ویژه برای مادرانی با سطح بالاتر حمایت اجتماعی مؤثر باشد. برای افرادی با حمایت اجتماعی پایین‌تر، اولویت نخست باید ارتقای حمایت اجتماعی به منظور فراهم‌سازی زمینه برای مداخلات تنظیم هیجان باشد.