This study is motivated by the prevalence of conventional teaching methods and a lack of variety in instructional media, which has resulted in suboptimal student engagement during the learning process and, consequently, low learning outcomes. The study aims to determine the impact of interactive learning media on the thematic learning outcomes of third-grade elementary school students. A quantitative approach was employed using a pre-experimental method with a one-group pretest-posttest design. The sample consisted of 28 third-grade students from SDN 060866 Medan, selected using a saturated sampling technique. Data were collected via pretests and posttests administered before and after the use of interactive learning media. Analysis was conducted using IBM SPSS 25, involving tests for normality, homogeneity, and hypothesis testing via the t-test. The results showed an increase in the mean score from 63.14 on the pretest to 76.68 on the posttest. Hypothesis testing yielded a significance value of 0.000 (p < 0.05), indicating a significant difference in student learning outcomes before and after the use of interactive learning media. Thus, interactive learning media positively influence the improvement of thematic learning outcomes for third-grade elementary students. The use of such media offers an alternative for creating learning experiences that are more engaging, interactive, and suited to the characteristics of elementary school students.
این پژوهش با انگیزه شیوع روش‌های تدریس سنتی و فقدان تنوع در رسانه‌های آموزشی که منجر به مشارکت ناکافی دانش‌آموزان در فرایند یادگیری و در نتیجه، نتایج یادگیری پایین شده است، انجام شده‌است. هدف پژوهش تعیین تأثیر رسانه‌های یادگیری تعاملی بر نتایج یادگیری موضوعی دانش‌آموزان پایه سوم دبستان است. رویکرد کمی با استفاده از روش شبه‌آزمایشی و طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی به کار گرفته شد. نمونه شامل ۲۸ دانش‌آموز پایه سوم از SDN 060866 Medan بود که با استفاده از روش نمونه‌گیری اشباع انتخاب شدند. داده‌ها از طریق پیش‌آزمون و پس‌آزمون که پیش و پس از استفاده از رسانه‌های یادگیری تعاملی اجرا شد، جمع‌آوری گردید. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار IBM SPSS 25 و شامل آزمون‌های نرمالیتی، همگنی و آزمون فرضیه از طریق آزمون t انجام شد. نتایج نشان داد میانگین نمره از ۶۳٫۱۴ در پیش‌آزمون به ۷۶٫۶۸ در پس‌آزمون افزایش یافته است. آزمون فرضیه مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ (p < 0.05) را نشان داد که بیانگر تفاوت معنادار در نتایج یادگیری دانش‌آموزان پیش و پس از استفاده از رسانه‌های یادگیری تعاملی است. بنابراین، رسانه‌های یادگیری تعاملی تأثیر مثبتی بر بهبود نتایج یادگیری موضوعی دانش‌آموزان پایه سوم ابتدایی دارند. استفاده از این رسانه‌ها جایگزینی برای ایجاد تجارب یادگیری جذاب‌تر، تعاملی‌تر و متناسب با ویژگی‌های دانش‌آموزان ابتدایی فراهم می‌کند.
Elementary school is the first place where children systematically encounter questions about what it means to know, where knowledge comes from, and how a claim comes to count as true. Yet the epistemological assumptions underpinning everyday elementary teaching are seldom made explicit. This article examines the nature of children’s knowledge in elementary education practice by analysing two competing images of the child: the passive recipient (tabula rasa) and the active constructor of knowledge. Using conceptual-philosophical analysis of classical and contemporary works in epistemology, developmental psychology, and educational theory, the study finds that (a) the tabula rasa image persists in practice through initiation-response-evaluation talk, reliance on rote memorisation, and the treatment of error as failure; (b) constructivist traditions position the child as a builder of knowledge but are frequently misread as the absence of guidance; and (c) the two poles are better understood as a continuum than as a dichotomy. The article proposes an epistemological framework for simple learning built on five principles: prior knowledge as a starting point, simplicity as intellectual honesty, error as epistemic data, justification through dialogue, and graduated guidance. The framework is intended to help teachers, teacher educators, and curriculum designers examine the epistemological assumptions behind their practice.
مدرسه ابتدایی نخستین مکانی است که کودکان به طور نظام‌مند با پرسش‌هایی درباره معنای دانستن، منشأ دانش و چگونگی اعتبار یافتن یک ادعا به عنوان حقیقت مواجه می‌شوند. با این حال، مفروضات معرفت‌شناختی که زیربنای آموزش روزمره در مدارس ابتدایی هستند، به ندرت به طور صریح بیان می‌شوند. این مقاله با تحلیل دو تصویر رقیب از کودک—گیرنده منفعل (لوح سفید) و سازنده فعال دانش—به بررسی ماهیت دانش کودکان در عمل آموزش ابتدایی می‌پردازد. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی-فلسفی آثار کلاسیک و معاصر در حوزه معرفت‌شناسی، روان‌شناسی رشد و نظریه آموزش، این پژوهش نشان می‌دهد که (الف) تصویر لوح سفید از طریق گفت‌وگوی آغاز-پاسخ-ارزیابی، اتکاء به حفظ طوطی‌وار و تلقی خطا به عنوان شکست، همچنان در عمل باقی مانده است؛ (ب) سنت‌های ساخت‌گرایانه کودک را به عنوان سازنده دانش معرفی می‌کنند، اما اغلب به اشتباه به عنوان فقدان راهنمایی تفسیر می‌شوند؛ و (ج) این دو قطب بیش از آنکه دوگانگی باشند، باید به عنوان یک پیوستار درک شوند. این مقاله چارچوبی معرفت‌شناختی برای یادگیری ساده بر اساس پنج اصل پیشنهاد می‌کند: دانش پیشین به عنوان نقطه آغاز، سادگی به عنوان صداقت فکری، خطا به عنوان داده معرفتی، توجیه از طریق گفت‌وگو و راهنمایی تدریجی. این چارچوب با هدف کمک به معلمان، مربیان معلم و طراحان برنامه درسی برای بررسی مفروضات معرفت‌شناختی زیربنای عمل آن‌ها ارائه می‌شود.
