Wangling Zhang

Sensory phenomena (SP) refer to uncomfortable subjective experiences, such as pressure, itch-like sensations, bodily tension, feelings of incompleteness, or "just-right" perceptions, which may precede, accompany, or motivate repetitive behaviors.1 Although these experiences are most classically described in tic disorders (TD) as premonitory urges, related sensory experiences have also been reported across obsessive-compulsive and related presentations, including obsessive-compulsive disorder (OCD), body-focused repetitive behaviors (BFRB), and other sensorimotor presentations, such as restless legs syndrome (RLS).[2][3][4] Under these conditions, SP may function as a proximal driver of repetitive behavior.In TD, the premonitory urges typically intensify before a tic and are transiently relieved afterward.A similar sensory-behavioral pattern has been described in OCD, where some repetitive acts are performed not primarily to prevent feared consequences, but to reduce aversive internal sensations or restore a sense of completeness, symmetry, or "rightness".1,[5][6][7] One plausible mechanism through which such behaviors may be maintained is negative reinforcement: sensory urges or internal tension may intensify before a repetitive act and diminish afterward, which increases the likelihood that the behavior will recur when similar sensory states arise.5,8,9 Consequently, SP may contribute to clinical bur-

پدیده‌های حسی (SP) به تجارب ذهنی ناخوشایندی مانند احساس فشار، حس خارش‌مانند، تنش بدنی، احساس ناتمامی یا ادراک «درست بودن» اشاره دارد که ممکن است پیش از رفتارهای تکراری، همزمان با آن‌ها یا به عنوان انگیزه‌ای برای آن‌ها رخ دهند. اگرچه این تجارب عمدتاً در اختلالات تیک (TD) به عنوان امیال پیش‌آگهی‌دهنده توصیف شده‌اند، تجارب حسی مرتبط در سراسر اختلال وسواس فکری-عملی و ارائه‌های مرتبط، از جمله اختلال وسواس فکری-عملی (OCD)، رفتارهای تکراری متمرکز بر بدن (BFRB) و سایر ارائه‌های حس‌حرکتی مانند سندرم پای بی‌قرار (RLS) نیز گزارش شده‌اند. تحت این شرایط، پدیده‌های حسی ممکن است به عنوان عامل نزدیک رفتار تکراری عمل کنند. در TD، امیال پیش‌آگهی‌دهنده معمولاً پیش از تیک شدت می‌یابند و پس از آن به طور موقت کاهش می‌یابند. الگوی مشابهی از تعامل حسی-رفتاری در OCD نیز توصیف شده است، به طوری که برخی اعمال تکراری عمدتاً نه برای پیشگیری از پیامدهای ترسناک، بلکه برای کاهش احساسات ناخوشایند درونی یا بازگرداندن حس ناتمامی، تقارن یا «درست بودن» انجام می‌شوند. یکی از سازوکارهای محتمل که از طریق آن چنین رفتارهایی حفظ می‌شوند، تقویت منفی است: امیال حسی یا تنش درونی ممکن است پیش از یک عمل تکراری شدت یابد و پس از آن کاهش پیدا کند، که این امر احتمال تکرار رفتار را در مواجهه با حالات حسی مشابه افزایش می‌دهد. بنابراین، پدیده‌های حسی ممکن است به بار بالینی کمک کنند.