Exploring the association between career planning and learning engagement: Evidence from vocational and applied undergraduates in China
بررسی ارتباط بین برنامه‌ریزی شغلی و مشارکت در یادگیری: شواهدی از دانشجویان کارشناسی فنی و کاربردی در چین
چکیده
Career planning may be relevant not only to students' future career development but also to their current engagement in university learning. Using cross-sectional questionnaire data from 2100 students at one university in Shandong Province, China, this study examined the associations between career planning and learning engagement using multiple linear regression and a parallel intermediary-variable model with bootstrap estimation of indirect associations. Higher career-planning scores were positively associated with overall learning engagement and with cognitive, behavioral, and practical engagement. Among the three career-planning dimensions, planning execution showed the largest estimated coefficient for overall learning engagement. Professional identity and academic self-efficacy accounted for significant statistical indirect associations between career planning and learning engagement, and the estimated indirect association through academic self-efficacy was numerically larger. The interaction between career planning and undergraduate type was not statistically significant, providing no evidence of moderation in this sample. These findings extend research on career development by linking students' career-planning activities with their current learning engagement in vocational and applied undergraduate education. They also identify structured career-planning modules, goal-monitoring activities, individualized feedback, mentoring, and support for academic confidence as potential approaches warranting future evaluation in student-support programs. The cross-sectional, single-institution design precludes causal conclusions and limits generalization beyond the study context.
برنامه‌ریزی شغلی ممکن است نه تنها با توسعه شغلی آینده دانشجویان، بلکه با میزان مشارکت فعلی آن‌ها در یادگیری دانشگاهی مرتبط باشد. با استفاده از داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۲۱۰۰ دانشجو در یک دانشگاه در استان شاندونگ چین، این مطالعه ارتباط بین برنامه‌ریزی شغلی و مشارکت در یادگیری را با استفاده از رگرسیون خطی چندگانه و مدل متغیر میانجی موازی با برآورد بوت‌استرپ برای ارتباطات غیرمستقیم بررسی کرد. امتیازهای بالاتر برنامه‌ریزی شغلی با مشارکت کلی در یادگیری و همچنین با مشارکت شناختی، رفتاری و عملی رابطه مثبت داشت. در میان سه بعد برنامه‌ریزی شغلی، اجرای برنامه‌ریزی بیشترین ضریب برآوردشده را برای مشارکت کلی در یادگیری نشان داد. هویت حرفه‌ای و خودکارآمدی تحصیلی سهم معناداری در ارتباطات غیرمستقیم آماری بین برنامه‌ریزی شغلی و مشارکت در یادگیری داشتند و ارتباط غیرمستقیم برآوردشده از طریق خودکارآمدی تحصیلی از نظر عددی بزرگ‌تر بود. تعامل بین برنامه‌ریزی شغلی و نوع مقطع کارشناسی از نظر آماری معنادار نبود و شواهدی از تعدیل‌گری در این نمونه ارائه نشد. این یافته‌ها پژوهش‌های مربوط به توسعه شغلی را با پیوند دادن فعالیت‌های برنامه‌ریزی شغلی دانشجویان به مشارکت فعلی آن‌ها در یادگیری در آموزش کارشناسی فنی و کاربردی گسترش می‌دهد. همچنین، ماژول‌های ساختاریافته برنامه‌ریزی شغلی، فعالیت‌های پایش هدف، بازخورد فردی، مشاوره و حمایت از اعتماد به نفس تحصیلی را به عنوان رویکردهای بالقوه‌ای که نیازمند ارزیابی آینده در برنامه‌های حمایت از دانشجو هستند، شناسایی می‌کند. طراحی مقطعی و تک‌دانشگاهی مطالعه، نتیجه‌گیری علی را منتفی و تعمیم‌پذیری فراتر از بستر پژوهش را محدود می‌کند.