Yasmin B. Kofman

Background: Parent–child separations have been associated with adverse health and well-being, with most research focusing on prolonged separations driven by war, famine or disease. Verschickungskinder (‘sent-away children’) – the eight to twelve million German children who, in the decades following World War II, were separated from their families for several weeks to stay in so-called children’s health resorts – represent a largely overlooked case of short-term separation. Despite growing recognition of adverse experiences and abuse in these settings, little is known about the long-term mental health of this population or which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Objective: To examine whether sent-away children show more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload compared with peers, and to identify which characteristics of the sent-away experience are associated with these outcomes.Method: An anonymous online survey was conducted with 334 sent-away children and 77 participants in a convenience comparison group (M = 61.1 yrs.; 72.7% female). Linear regression models, adjusting for ACEs and sociodemographics, examined group differences and associations between characteristics of the sent-away experience (age at separation, sex, number of separations, emotional memory) and these outcomes.Results: Sent-away children reported more depressive symptoms, anxiety symptoms, and stress overload than comparison participants (all p < .001). Bivariate comparisons among the sent-away children indicated that younger age at separation was associated with more depressive symptoms, repeated separations with higher stress overload, and very negative memories with all three outcomes; no sex differences were observed. When entered simultaneously in regression models, emotional memory of the event was the only sent-away characteristic associated with depressive (p = .02) and anxiety symptoms (p = .009).Conclusions: Findings highlight the potential long-term mental health relevance of the sent-away experience, particularly among those with very negative memories of their experiences.

زمینه: جدایی والد–کودک با پیامدهای نامطلوب سلامت و بهزیستی همراه بوده است و بیشتر پژوهش‌ها بر جدایی‌های طولانی‌مدت ناشی از جنگ، قحطی یا بیماری تمرکز داشته‌اند. کودکان Verschickungskinder («کودکان فرستاده‌شده») – هشت تا دوازده میلیون کودک آلمانی که در دهه‌های پس از جنگ جهانی دوم برای چندین هفته از خانواده‌های خود جدا شده و در به‌اصطلاح آسایشگاه‌های سلامت کودکان اقامت داشتند – نمونه‌ای عمدتاً نادیده‌گرفته‌شده از جدایی کوتاه‌مدت هستند. با وجود افزایش شناخت نسبت به تجارب نامطلوب و سوءاستفاده در این محیط‌ها، اطلاعات اندکی درباره سلامت روانی بلندمدت این جمعیت یا ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است، وجود دارد. هدف: بررسی اینکه آیا کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به همتایان خود نشان می‌دهند و شناسایی ویژگی‌های تجربه جدایی که با این پیامدها مرتبط است. روش: یک پیمایش آنلاین ناشناس با ۳۳۴ کودک فرستاده‌شده و ۷۷ شرکت‌کننده در گروه مقایسه‌ای در دسترس (میانگین سنی = ۶۱/۱ سال؛ ۷۲/۷٪ زن) انجام شد. مدل‌های رگرسیون خطی با کنترل ACEs و متغیرهای جمعیت‌شناختی، تفاوت‌های گروهی و ارتباط بین ویژگی‌های تجربه جدایی (سن در زمان جدایی، جنسیت، تعداد دفعات جدایی، حافظه هیجانی) و این پیامدها را بررسی کردند. یافته‌ها: کودکان فرستاده‌شده علائم افسردگی، علائم اضطراب و اضافه‌بار استرس بیشتری نسبت به شرکت‌کنندگان گروه مقایسه گزارش کردند (همه p < ۰/۰۰۱). مقایسه‌های دو متغیره در میان کودکان فرستاده‌شده نشان داد که سن پایین‌تر در زمان جدایی با علائم افسردگی بیشتر، جدایی‌های مکرر با اضافه‌بار استرس بالاتر و خاطرات بسیار منفی با هر سه پیامد مرتبط بود؛ تفاوتی از نظر جنسیت مشاهده نشد. زمانی که این متغیرها به طور همزمان در مدل‌های رگرسیون وارد شدند، حافظه هیجانی رویداد تنها ویژگی تجربه جدایی بود که با علائم افسردگی (p = ۰/۰۲) و علائم اضطراب (p = ۰/۰۰۹) ارتباط داشت. نتیجه‌گیری: یافته‌ها بر اهمیت بالقوه بلندمدت سلامت روانی تجربه جدایی، به‌ویژه در میان افرادی که خاطرات بسیار منفی از این تجربه دارند، تأکید می‌کند.