آموزش

This study aims to examine the principal's role as a manager in improving teacher motivation at the Al-Ikhlas Private Islamic Senior High School (MAS) in Jambi City. The principal is both a leader and an educational manager with a strategic responsibility to manage human resources, particularly teachers, so that they can carry out their duties professionally and with full motivation. This study used a descriptive qualitative approach using literature review and field observation methods. The results indicate that an effective principal is able to optimally carry out managerial functions—including planning, organizing, directing, and controlling thus significantly impacting teacher intrinsic and extrinsic motivation. Factors such as open communication, rewards, constructive academic supervision, teacher professional development, and the creation of a conducive school climate are key variables influencing teacher motivation. The implications of this study provide recommendations for the principal of MAS Al-Ikhlas in Jambi City to optimize their managerial functions to achieve quality Islamic education

هدف این پژوهش بررسی نقش مدیر مدرسه به‌عنوان مدیر در بهبود انگیزه معلمان در مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی ال‌اخلاص (MAS) در شهر جامبی است. مدیر مدرسه هم به‌عنوان رهبر و هم به‌عنوان مدیر آموزشی، مسئولیت راهبردی مدیریت منابع انسانی، به‌ویژه معلمان را بر عهده دارد تا بتوانند وظایف خود را به‌صورت حرفه‌ای و با انگیزه کامل انجام دهند. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از روش مرور ادبیات و مشاهده میدانی انجام شده است. نتایج نشان می‌دهد که یک مدیر مدرسه مؤثر قادر است وظایف مدیریتی از جمله برنامه‌ریزی، سازماندهی، هدایت و کنترل را به‌طور بهینه انجام دهد و بدین ترتیب تأثیر قابل‌توجهی بر انگیزه درونی و بیرونی معلمان داشته باشد. عواملی مانند ارتباط باز، پاداش، نظارت آموزشی سازنده، توسعه حرفه‌ای معلمان و ایجاد فضای مدرسه‌ای مطلوب، متغیرهای کلیدی مؤثر بر انگیزه معلمان هستند. پیامدهای این پژوهش توصیه‌هایی را برای مدیر مدرسه MAS ال‌اخلاص در شهر جامبی جهت بهینه‌سازی وظایف مدیریتی خود به‌منظور دستیابی به آموزش اسلامی با کیفیت ارائه می‌دهد.

This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.

این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانش‌آموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفه‌ای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آن‌ها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و داده‌های اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمع‌آوری گردید. پژوهش شامل تحلیل‌های جمعیت‌شناختی، سؤالات چندگزینه‌ای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافته‌ها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه می‌کنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه می‌برند که این امر بر زندگی شخصی آن‌ها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانش‌آموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش می‌دهد. آزمون‌های نرمالیتی و پایایی نشان داد که داده‌ها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجه‌گیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهره‌وری معلمان و یادگیری دانش‌آموزان ایفا می‌کند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ می‌کنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزه‌تر و اثربخش‌تر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاست‌های حمایتی مدرسه و شیوه‌های مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی می‌تواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبت‌تر منجر شود.

While higher education institutions increasingly claim to value student-centeredness, engaging students as authentic partners in educational assessment remains in many ways an aspirational practice. Grounded in the collective reflections of assessment professionals from diverse institutional contexts within the Student Partners in Assessment Community for Engagement (SPACE), the authors of this article explore the practical realities of student engagement, from consultation to collaboration, in assessment. Through qualitative thematic analyses, we identified profound promises of this work, including developmental benefits for students, enhanced validity of assessment data, and actionable institutional improvement. However, we also pinpointed significant pitfalls, such as resource and cultural barriers, inherent power imbalances, logistical mismatches with student availability, and tensions around quality. To bridge the gap between aspirational partnership and institutional reality, in this paper, we offer actionable strategies for assessment practitioners to mitigate some of these challenges. Within this paper, we provide a realistic, practitioner-oriented guide for cultivating sustainable and impactful student engagement in higher education

در حالی که مؤسسات آموزش عالی به طور فزاینده‌ای مدعی ارزش‌گذاری بر دانشجو‌محوری هستند، مشارکت دانشجویان به عنوان شرکای واقعی در ارزیابی آموزشی همچنان در بسیاری از موارد یک رویکرد آرمانی باقی مانده است. نویسندگان این مقاله با تکیه بر تأملات جمعی متخصصان ارزیابی از زمینه‌های نهادی متنوع در جامعه Student Partners in Assessment Community for Engagement (SPACE)، به بررسی واقعیت‌های عملی مشارکت دانشجویان، از مشاوره تا همکاری، در فرایند ارزیابی می‌پردازند. از طریق تحلیل‌های کیفی مضمون‌محور، وعده‌های عمیق این رویکرد، از جمله منافع رشدی برای دانشجویان، افزایش روایی داده‌های ارزیابی و بهبودهای قابل اجرا در سطح نهادی شناسایی شد. با این حال، چالش‌های قابل توجهی نیز شناسایی گردید، از جمله موانع منابع و فرهنگی، عدم توازن ذاتی قدرت، ناسازگاری‌های لجستیکی با زمان‌بندی دانشجویان و تنش‌هایی پیرامون کیفیت. به منظور پر کردن شکاف میان مشارکت آرمانی و واقعیت نهادی، در این مقاله راهبردهای عملی برای متخصصان ارزیابی جهت کاهش برخی از این چالش‌ها ارائه می‌شود. این مقاله راهنمایی واقع‌بینانه و مبتنی بر عمل برای پرورش مشارکت پایدار و مؤثر دانشجویان در آموزش عالی ارائه می‌دهد.

Organizational behavior is one of the important aspects that influences the effectiveness of educational management in schools. The success of an educational institution is not only determined by the availability of facilities and infrastructure but also by how individuals and groups interact in achieving organizational goals. This article discusses the influence of individual and group behavior interactions on the dynamics of educational organizations, the role of job satisfaction in shaping organizational commitment, the significance of work discipline in strengthening professionalism, the importance of individual development in enhancing human resource capacity, and the interrelationship of all elements of organizational behavior in achieving the effectiveness of educational organizations. The discussion indicates that harmonious interactions between individuals and groups can create a positive organizational culture and support the establishment of a conducive work environment. Job satisfaction contributes to the enhancement of organizational commitment, while work discipline serves as an essential foundation for building the professionalism of educators. In addition, individual development plays a strategic role in improving the competence and capacity of educational human resources. All these elements are interconnected and form a system that supports the creation of educational organizations that are effective, productive, and adaptive to the challenges of changing times

رفتار سازمانی یکی از جنبه‌های مهمی است که بر اثربخشی مدیریت آموزشی در مدارس تأثیر می‌گذارد. موفقیت یک نهاد آموزشی تنها به وجود امکانات و زیرساخت‌ها محدود نمی‌شود، بلکه به نحوه تعامل افراد و گروه‌ها در دستیابی به اهداف سازمانی نیز بستگی دارد. این مقاله به بررسی تأثیر تعامل رفتار فردی و گروهی بر پویایی سازمان‌های آموزشی، نقش رضایت شغلی در شکل‌دهی تعهد سازمانی، اهمیت انضباط کاری در تقویت حرفه‌ای‌گری، اهمیت توسعه فردی در ارتقای ظرفیت منابع انسانی و ارتباط متقابل تمامی عناصر رفتار سازمانی در تحقق اثربخشی سازمان‌های آموزشی می‌پردازد. بحث‌ها نشان می‌دهد که تعاملات هماهنگ میان افراد و گروه‌ها می‌تواند فرهنگ سازمانی مثبتی ایجاد کند و به شکل‌گیری محیط کاری مطلوب کمک نماید. رضایت شغلی به افزایش تعهد سازمانی کمک می‌کند، در حالی که انضباط کاری به عنوان پایه‌ای اساسی برای ساخت حرفه‌ای‌گری معلمان محسوب می‌شود. علاوه بر این، توسعه فردی نقش راهبردی در بهبود شایستگی و ظرفیت منابع انسانی آموزشی ایفا می‌کند. تمامی این عناصر به هم پیوسته‌اند و سیستمی را تشکیل می‌دهند که از ایجاد سازمان‌های آموزشی اثربخش، مولد و سازگار با چالش‌های زمانه حمایت می‌کند.

Leadership is an essential factor in determining the success of educational organizations in achieving their goals. Educational leaders play a significant role in directing, influencing, and motivating all organizational members to work effectively and efficiently. This paper aims to examine the concept of classical leadership theory in educational organizations, including the definition of leadership, the concept of classical leadership theory, its main types, as well as its strengths and weaknesses. The study employs a library research method by reviewing various relevant literature sources. The findings indicate that classical leadership theory consists of Trait Theory, Behavioral Theory, and leadership styles such as autocratic, democratic, and laissez-faire leadership. These theories provide a fundamental understanding of the characteristics, behaviors, and leadership styles that influence leadership effectiveness. Although classical leadership theory offers advantages in terms of simplicity and practical application, it also has limitations due to its lack of attention to situational factors and the dynamics of modern organizations. Therefore, classical leadership theory remains relevant as a foundation for understanding leadership, but it should be integrated with more contextual leadership approaches to meet the demands of contemporary educational organizations

رهبری عامل اساسی در تعیین موفقیت سازمان‌های آموزشی در دستیابی به اهداف آن‌ها است. رهبران آموزشی نقش مهمی در هدایت، تأثیرگذاری و انگیزش تمامی اعضای سازمان برای کارآمدی و اثربخشی ایفا می‌کنند. هدف این مقاله بررسی مفهوم نظریه رهبری کلاسیک در سازمان‌های آموزشی، شامل تعریف رهبری، مفهوم نظریه رهبری کلاسیک، انواع اصلی آن و همچنین نقاط قوت و ضعف آن است. این مطالعه با استفاده از روش پژوهش کتابخانه‌ای و مرور منابع مختلف مرتبط انجام شده است. یافته‌ها نشان می‌دهد که نظریه رهبری کلاسیک شامل نظریه ویژگی‌ها (Trait Theory)، نظریه رفتاری (Behavioral Theory) و سبک‌های رهبری مانند رهبری خودکامه، دموکراتیک و عدم مداخله (laissez-faire) است. این نظریه‌ها درک بنیادی از ویژگی‌ها، رفتارها و سبک‌های رهبری که بر اثربخشی رهبری تأثیرگذارند، ارائه می‌دهند. اگرچه نظریه رهبری کلاسیک از نظر سادگی و کاربرد عملی مزایایی دارد، اما به دلیل عدم توجه به عوامل موقعیتی و پویایی‌های سازمان‌های مدرن، محدودیت‌هایی نیز دارد. بنابراین، نظریه رهبری کلاسیک همچنان به عنوان مبنایی برای درک رهبری مرتبط است، اما باید با رویکردهای رهبری زمینه‌ای‌تر برای پاسخگویی به نیازهای سازمان‌های آموزشی معاصر تلفیق شود.

This study aims to analyze the effectiveness of the talaqqi method in shaping the character of students at MIN 4 Tanjung Balai, viewed from the perspective of Tafsir Al-Misbah on QS. Al-Alaq verses 1–5 and QS. Al-Qiyamah verses 16–19. This research uses a descriptive qualitative approach, with primary data obtained through in-depth interviews with Al-Quran teachers and secondary data from a literature study of Tafsir Al-Misbah. The data were analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing, combined with a simple thematic interpretation approach. The results show that the talaqqi method, through the stages of modeling, listening, imitating, and repetition, contributes to the development of discipline, patience, responsibility, religiosity, and attentiveness among students, although it still faces challenges related to individual differences in ability and limited instructional time. The study of Tafsir Al-Misbah reinforces these findings, in which the meaning of iqra in QS. Al-Alaq is understood as a process of learning as well as teaching, while the principle of listening before reading without haste in QS. Al-Qiyamah is consistent with the talaqqi procedure. Thus, the talaqqi method has a relevant theological foundation as an effective means of developing students' religious character based on Qur'anic values.

هدف این پژوهش، تحلیل اثربخشی روش تلقی در شکل‌دهی به شخصیت دانش‌آموزان مدرسه MIN 4 تانجونگ بالای از منظر تفسیر المیزان بر سوره علق آیات ۱ تا ۵ و سوره قیامه آیات ۱۶ تا ۱۹ است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است و داده‌های اولیه از طریق مصاحبه‌های عمیق با معلمان قرآن و داده‌های ثانویه از طریق مطالعه کتابخانه‌ای تفسیر المیزان گردآوری شده‌اند. داده‌ها با استفاده از کاهش داده، ارائه داده و نتیجه‌گیری، همراه با رویکرد تفسیر موضوعی ساده، تحلیل شدند. نتایج نشان می‌دهد که روش تلقی از طریق مراحل الگوسازی، شنیدن، تقلید و تکرار، در رشد نظم، صبر، مسئولیت‌پذیری، دینداری و توجه دانش‌آموزان مؤثر است، هرچند با چالش‌هایی مانند تفاوت‌های فردی در توانایی و محدودیت زمان آموزش مواجه است. مطالعه تفسیر المیزان این یافته‌ها را تقویت می‌کند؛ به‌گونه‌ای که معنای «اقرأ» در سوره علق به عنوان فرایند یادگیری و آموزش درک می‌شود و اصل شنیدن پیش از خواندن و پرهیز از شتابزدگی در سوره قیامه با رویه تلقی هم‌راستا است. بنابراین، روش تلقی دارای مبنای الهیاتی مرتبط و ابزاری مؤثر برای پرورش شخصیت دینی دانش‌آموزان بر اساس ارزش‌های قرآنی است.

This study examined how structural and psychosocial differences across universities shape accounting students’ behavioural intention to use e-learning applications and their sense of belonging, as well as the interconnection between behavioural intention and a sense of belonging. Quantitative data were collected from accounting students at four South African universities using the Extended Unified Theory of Acceptance and Use of Technology (UTAUT2) model to explain behavioural intention to use e-learning technology, while themes related to a sense of belonging were identified in qualitative data collected from the same students. The results revealed positive aspects of e-learning, such as greater enjoyment, while other students reported a lack of engagement and difficulties with self-motivation and building peer networks. Challenges identified include technological barriers, a lack of social integration, inadequate support for technical issues, and a lack of personalised attention. These aspects diminish students’ sense of belonging to the academic community. The study makes three main contributions to scholarship: firstly, it provides a contextually grounded analysis of students’ engagement with e-learning and their sense of belonging in accounting education; secondly, it provides insights which are relevant in other developing regions; and lastly, it identifies key barriers that contribute to the challenges inherent in e-learning.

این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه تفاوت‌های ساختاری و روانی-اجتماعی در دانشگاه‌ها، قصد رفتاری دانشجویان حسابداری برای استفاده از برنامه‌های یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها را شکل می‌دهد و همچنین ارتباط متقابل بین قصد رفتاری و احساس تعلق را مورد بررسی قرار می‌دهد. داده‌های کمی از دانشجویان حسابداری در چهار دانشگاه آفریقای جنوبی با استفاده از مدل توسعه‌یافته نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری (UTAUT2) برای تبیین قصد رفتاری استفاده از فناوری یادگیری الکترونیکی جمع‌آوری شد، در حالی که مضامین مرتبط با احساس تعلق در داده‌های کیفی جمع‌آوری‌شده از همان دانشجویان شناسایی گردید. نتایج جنبه‌های مثبتی از یادگیری الکترونیکی مانند لذت بیشتر را نشان داد، در حالی که برخی دیگر از دانشجویان به کمبود مشارکت و دشواری در انگیزش فردی و ایجاد شبکه‌های همتایان اشاره کردند. چالش‌های شناسایی‌شده شامل موانع فناورانه، فقدان ادغام اجتماعی، حمایت ناکافی در مسائل فنی و کمبود توجه شخصی بود. این عوامل احساس تعلق دانشجویان به جامعه دانشگاهی را کاهش می‌دهد. این پژوهش سه مشارکت اصلی در حوزه دانش ارائه می‌دهد: نخست، تحلیلی مبتنی بر زمینه از مشارکت دانشجویان با یادگیری الکترونیکی و احساس تعلق آن‌ها در آموزش حسابداری ارائه می‌دهد؛ دوم، بینش‌هایی را فراهم می‌کند که در سایر مناطق در حال توسعه نیز قابل استفاده است؛ و در نهایت، موانع کلیدی را که به چالش‌های ذاتی یادگیری الکترونیکی منجر می‌شود، شناسایی می‌کند.

Despite a rich body of literature on the challenges of implementing outcome-based education (OBE), there is a notable lack of knowledge about this topic in Afghanistan, particularly from the perspectives of EFL teachers. Thus, this study aimed to explore the challenges and potential solutions to implementing OBE from the viewpoint of EFL teachers in this under-resourced context. The study employed a qualitative approach, collecting data through semi-structured interviews with nine EFL teachers purposively selected from three public universities. The data were analyzed using thematic analysis. Findings revealed several challenges and potential solutions for implementing OBE in Afghanistan. The challenges were primarily extrinsic or contextual, including resource inadequacy, curricular constraints, substandard training, and policy misalignment. In response, the study findings proposed a tripartite solution framework: (a) enhancement of teachers’ OBE professionalization, (b) allocation of dedicated OBE resources, and (c) OBE administrative institutionalization. The findings imply that the effective implementation of OBE requires addressing professional capacity, dedicated resources, and institutional policy as interconnected necessities rather than isolated reforms.

علی‌رغم وجود ادبیات غنی درباره چالش‌های اجرای آموزش مبتنی بر خروجی (OBE)، دانش موجود درباره این موضوع در افغانستان، به‌ویژه از دیدگاه معلمان زبان انگلیسی به‌عنوان زبان خارجی (EFL)، بسیار محدود است. بنابراین، هدف این پژوهش بررسی چالش‌ها و راهکارهای بالقوه اجرای OBE از منظر معلمان EFL در این زمینه کم‌منبع بود. این مطالعه با رویکرد کیفی انجام شد و داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با نه معلم EFL که به‌صورت هدفمند از سه دانشگاه دولتی انتخاب شده بودند، گردآوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها چندین چالش و راهکار بالقوه برای اجرای OBE در افغانستان را آشکار ساخت. چالش‌ها عمدتاً بیرونی یا زمینه‌ای بودند و شامل ناکافی بودن منابع، محدودیت‌های برنامه درسی، آموزش ناکافی و عدم همسویی سیاست‌ها می‌شدند. در پاسخ، یافته‌های پژوهش چارچوبی سه‌گانه برای راهکارها پیشنهاد کردند: (الف) ارتقای حرفه‌ای‌سازی معلمان در OBE، (ب) تخصیص منابع اختصاصی برای OBE، و (ج) نهادینه‌سازی اداری OBE. یافته‌ها نشان می‌دهند که اجرای مؤثر OBE مستلزم توجه به ظرفیت حرفه‌ای، منابع اختصاصی و سیاست نهادی به‌عنوان ضرورت‌های به‌هم‌پیوسته است، نه اصلاحات منفرد.

Access to post-compulsory education remains highly unequal for socioeconomically vulnerable students. This qualitative case study examines the factors enabling successful educational transitions in a school located in one of Spain's most disadvantaged communities. Through semi-structured interviews with five students from Roma and migrant backgrounds who progressed to post-compulsory education, thematic analysis identified key interconnected success factors. These include a school culture of high expectations, personalised guidance, dialogic practices, extended learning opportunities, strong family-community engagement, and educational role models. Together, these elements transformed student aspirations. The findings offer insights into possible enabling factors, suggesting that integrated, community-based educational approaches may support equitable access to post-compulsory education in highly disadvantaged contexts.

دسترسی به آموزش پس از اجباری برای دانش‌آموزان دارای آسیب‌پذیری اقتصادی-اجتماعی همچنان به‌شدت نابرابر باقی مانده‌است. این مطالعه موردی کیفی به بررسی عوامل تسهیل‌کننده گذار موفقیت‌آمیز آموزشی در مدرسه‌ای واقع در یکی از محروم‌ترین جوامع اسپانیا می‌پردازد. از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با پنج دانش‌آموز با پیشینه‌های روما و مهاجر که به آموزش پس از اجباری راه یافته‌اند، تحلیل تماتیک عوامل کلیدی و به‌هم‌پیوسته موفقیت را شناسایی کرد. این عوامل شامل فرهنگ مدرسه با انتظارات بالا، راهنمایی فردی، شیوه‌های گفت‌وگومحور، فرصت‌های یادگیری گسترده، مشارکت قوی خانواده و جامعه، و الگوهای آموزشی می‌باشند. این عناصر به‌طور مشترک آرمان‌های دانش‌آموزان را متحول کردند. یافته‌ها بینش‌هایی درباره عوامل تسهیل‌کننده احتمالی ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که رویکردهای آموزشی یکپارچه و مبتنی بر جامعه می‌تواند از دسترسی برابر به آموزش پس از اجباری در زمینه‌های بسیار محروم حمایت کند.

This study aims to analyze the role of Islamic Religious Education (IRE) teachers in forming students’ morality at SDN Bahalayung, Bakumpai, Barito Kuala, and to identify the internal and external factors that hinder this process. The study employed a descriptive qualitative approach involving the principal, IRE teacher, and students of Grades IV, V, and VI as research subjects. Data were collected through observation, interviews, and documentation and analyzed through data reduction, data presentation, and conclusion drawing. The findings indicate that the IRE teacher performs four interconnected roles: role model, guide, motivator, and supervisor. These roles are implemented through exemplary behavior, advice, direct guidance, encouragement, habituation, behavioral monitoring, and educational sanctions. The main obstacles are students’ low moral awareness, differences in student characteristics, limited instructional time, insufficient parental support, and the influence of gadgets, social media, and unfavorable peer environments. The novelty of this study lies in its integrated analysis of the four teacher roles within a rural public elementary school context and its identification of digital exposure and family-school discontinuity as interconnected challenges to moral formation

این پژوهش با هدف تحلیل نقش معلمان آموزش دینی اسلامی (IRE) در شکل‌گیری اخلاق دانش‌آموزان دبستان دولتی بحالایونگ، باکومپای، باریتو کوالا و شناسایی عوامل درونی و بیرونی بازدارنده این فرایند انجام شده‌است. این مطالعه با رویکرد کیفی توصیفی و با مشارکت مدیر مدرسه، معلم آموزش دینی اسلامی و دانش‌آموزان پایه‌های چهارم، پنجم و ششم به عنوان افراد مورد پژوهش صورت گرفت. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد گردآوری و با استفاده از کاهش داده‌ها، ارائه داده‌ها و نتیجه‌گیری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که معلم آموزش دینی اسلامی چهار نقش به‌هم‌پیوسته ایفا می‌کند: الگو، راهنما، انگیزه‌بخش و ناظر. این نقش‌ها از طریق رفتار الگویی، ارائه نصیحت، راهنمایی مستقیم، تشویق، عادت‌دهی، نظارت بر رفتار و اعمال تنبیهات تربیتی اجرا می‌شوند. مهم‌ترین موانع عبارت‌اند از: آگاهی اخلاقی پایین دانش‌آموزان، تفاوت ویژگی‌های فردی دانش‌آموزان، محدودیت زمان آموزشی، حمایت ناکافی والدین و تأثیر ابزارهای دیجیتال، شبکه‌های اجتماعی و محیط نامطلوب همسالان. نوآوری این پژوهش در تحلیل یکپارچه چهار نقش معلم در بستر مدرسه ابتدایی دولتی روستایی و شناسایی مواجهه دیجیتال و گسست خانواده‌ـ‌مدرسه به عنوان چالش‌های به‌هم‌پیوسته در شکل‌گیری اخلاق است.

Legal challenges to affirmative action in college admissions practices are on the rise, in the US and elsewhere. Defenders of the practice tend to point to affirmative action’s efficacy as a means of creating more equal societies, or to the political motivations of those who would stop it. This article takes a different approach. It argues that college admissions procedures are a cultural practice of adjudication, and as such share key attributes with other cultural practices of adjudication, such as sporting and musical competitions. The articles advocates for analogous thinking between these different adjudication sites as a way to understand affirmative action as fundamentally fair. It draws comparisons between affirmative action in college admissions and mechanisms for fair competition in two ‘serious leisure’ sites: crown green bowling competitions, and brass band contests. In so doing, the article argues that affirmative action is not a radical proposition, but one deeply embedded in everyday ideas about fairness.

چالش‌های حقوقی علیه اقدام مثبت در رویه‌های پذیرش دانشگاه‌ها در ایالات متحده و سایر کشورها رو به افزایش است. مدافعان این رویه معمولاً به اثربخشی اقدام مثبت به عنوان ابزاری برای ایجاد جوامع برابرتر یا انگیزه‌های سیاسی مخالفان آن اشاره می‌کنند. این مقاله رویکردی متفاوت اتخاذ می‌کند. استدلال می‌کند که رویه‌های پذیرش دانشگاهی یک کنش فرهنگی داوری هستند و از این رو ویژگی‌های کلیدی مشترکی با سایر کنش‌های فرهنگی داوری، مانند رقابت‌های ورزشی و موسیقیایی دارند. مقاله بر لزوم تفکر قیاسی میان این حوزه‌های مختلف داوری تأکید می‌کند تا اقدام مثبت را به عنوان امری اساساً عادلانه درک کند. این مقاله با مقایسه اقدام مثبت در پذیرش دانشگاهی و سازوکارهای رقابت منصفانه در دو حوزه «تفریح جدی» شامل مسابقات بولینگ کرون گرین و رقابت‌های گروه‌های موسیقی برنجی، استدلال می‌کند که اقدام مثبت نه یک پیشنهاد رادیکال، بلکه عمیقاً ریشه‌دار در ایده‌های روزمره درباره عدالت است.

Manipulatives are widely recognised as effective tools for simplifying abstract mathematical concepts, yet their integration into primary mathematics classrooms remains limited, particularly in resource-constrained contexts in the Global South. Existing literature has documented general benefits and barriers of manipulative use but has given limited attention to how teachers make decisions regarding manipulative selection within under-resourced primary classrooms. This study investigated the factors influencing the selection and integration of manipulatives in teaching place value among Grade 4 teachers in the Rundu Circuit, Kavango East Region, Namibia. Ten Grade 4 Mathematics teachers were purposively selected based on a minimum of two years teaching experience at Grade 4 level. Data were collected through semi-structured interviews and document analysis of teachers’ lesson plans. Thematic analysis was used to identify patterns and categories within the data. The findings revealed that teacher preparedness, knowledge of learners, linguistic flexibility, and availability of the abacus constituted enabling factors, while overcrowded classrooms, insufficient professional development, inadequate resources, and time constraints emerged as significant barriers. These findings demonstrate that manipulative integration is shaped not only by resource availability but by teachers' beliefs, pedagogical content knowledge, and the structural conditions of their schools. The study contributes empirical evidence from the Global South to a predominantly Global North body of literature and provides data-driven recommendations regarding professional development, resource allocation, curriculum review, and time allocation to support effective place value teaching at the primary school level.

ابزارهای دست‌ورزی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای ساده‌سازی مفاهیم انتزاعی ریاضی به طور گسترده‌ای شناخته شده‌اند، اما ادغام آن‌ها در کلاس‌های ریاضی ابتدایی، به ویژه در زمینه‌های دارای محدودیت منابع در کشورهای جنوب جهانی، همچنان محدود باقی مانده است. ادبیات موجود، مزایا و موانع کلی استفاده از ابزارهای دست‌ورزی را مستند کرده است، اما توجه محدودی به نحوه تصمیم‌گیری معلمان درباره انتخاب ابزارهای دست‌ورزی در کلاس‌های ابتدایی کم‌منبع داشته است. این پژوهش به بررسی عوامل مؤثر بر انتخاب و ادغام ابزارهای دست‌ورزی در آموزش ارزش مکانی در میان معلمان پایه چهارم در حوزه آموزشی Rundu، منطقه Kavango East، نامیبیا پرداخت. ده معلم ریاضی پایه چهارم به صورت هدفمند و بر اساس حداقل دو سال سابقه تدریس در این پایه انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و تحلیل اسناد برنامه‌های درسی معلمان گردآوری شد. برای شناسایی الگوها و مقوله‌ها در داده‌ها از تحلیل تماتیک استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که آمادگی معلم، شناخت از دانش‌آموزان، انعطاف‌پذیری زبانی و در دسترس بودن چرتکه از جمله عوامل تسهیل‌کننده بوده‌اند، در حالی که شلوغی کلاس‌ها، ناکافی بودن توسعه حرفه‌ای، کمبود منابع و محدودیت زمانی به عنوان موانع مهم ظاهر شدند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ابزارهای دست‌ورزی نه تنها توسط دسترسی به منابع بلکه توسط باورهای معلمان، دانش محتوایی-تدریسی و شرایط ساختاری مدارس آن‌ها شکل می‌گیرد. این پژوهش شواهد تجربی از جنوب جهانی را به بدنه عمدتاً شمال جهانی ادبیات می‌افزاید و توصیه‌هایی مبتنی بر داده در زمینه توسعه حرفه‌ای، تخصیص منابع، بازنگری برنامه درسی و تخصیص زمان برای حمایت از آموزش مؤثر ارزش مکانی در سطح ابتدایی ارائه می‌دهد.

The aim of the research was to build a scale of shoulder injuries in middle school students. Identify the degree of shoulder injuries in middle school students who carry the bag on one shoulder. The researchers used the descriptive approach for its relevance and the nature of the research problem. The research community consists of (375) preparatory students who were randomly selected, where the construction sample consisted of (200) students, and the stability sample of (30) after (45) were excluded from the research sample, (15) because they were used as a sample to conduct the exploratory experiment, And (13) of those who did not complete the answer to the paragraphs of the scale and those whose answers did not arrive, and the number of the sample to which the open questionnaire was distributed was (17), and the sample of the application consisted of (100) students selected by random method، In order to obtain data related to the research objectives, the researcher had to perform scientific specifications of honesty, consistency and objectivity of the current research tool ( shoulder injury scale ), After that, a scale consisting of (24) paragraphs and distributed over four dimensions (muscular, cutaneous, nervous and vascular, structural dimension, functional dimension) was reached, with a hypothetical average (72), and the researcher used the statistical means measured in the SPSS system to obtain research data, The researchers concluded the effectiveness of the shoulder injury scale, which the researchers built on middle school students . Carrying a bag on one shoulder leads to some shoulder injuries in middle school students. The researchers recommend adopting the shoulder injury scale that the researchers built on middle school students and trying to apply it to other age groups. The emphasis is on students using a bag with two belts and carrying it on both shoulders instead of carrying it continuously on one shoulder. Educating students in the preparatory stage about the potential risks associated with the asymmetric carrying of the bag, and the importance of maintaining the correct posture while carrying it.

هدف پژوهش حاضر ساخت مقیاس آسیب‌های شانه در دانش‌آموزان مقطع متوسطه و شناسایی میزان آسیب‌های شانه در دانش‌آموزانی بود که کیف خود را به صورت یک‌طرفه حمل می‌کنند. پژوهشگران از روش توصیفی به دلیل تناسب آن با ماهیت مسئله پژوهش استفاده کردند. جامعه پژوهش شامل ۳۷۵ دانش‌آموز مقطع متوسطه بود که به صورت تصادفی انتخاب شدند؛ نمونه ساخت شامل ۲۰۰ دانش‌آموز و نمونه پایایی شامل ۳۰ نفر بود، پس از آنکه ۴۵ نفر از نمونه پژوهش حذف شدند (۱۵ نفر به عنوان نمونه اجرای آزمایش مقدماتی و ۱۳ نفر به دلیل عدم تکمیل پاسخ به گویه‌های مقیاس یا عدم دریافت پاسخ‌ها)، تعداد نمونه‌ای که پرسشنامه باز برای آن‌ها توزیع شد ۱۷ نفر بود و نمونه کاربرد شامل ۱۰۰ دانش‌آموز بود که به روش تصادفی انتخاب شدند. به منظور دستیابی به داده‌های مرتبط با اهداف پژوهش، پژوهشگر ناگزیر به انجام ویژگی‌های علمی صدق، ثبات و عینیت ابزار پژوهش حاضر (مقیاس آسیب شانه) شد. در نهایت، مقیاسی متشکل از ۲۴ گویه در چهار بُعد (عضلانی، جلدی، عصبی و عروقی، بُعد ساختاری، بُعد عملکردی) با میانگین فرضی ۷۲ حاصل شد و پژوهشگر از روش‌های آماری موجود در نرم‌افزار SPSS برای استخراج داده‌های پژوهش استفاده کرد. پژوهشگران به اثربخشی مقیاس آسیب شانه که توسط ایشان برای دانش‌آموزان مقطع متوسطه ساخته شده بود، دست یافتند. حمل کیف به صورت یک‌طرفه منجر به برخی آسیب‌های شانه در دانش‌آموزان مقطع متوسطه می‌شود. پژوهشگران توصیه می‌کنند مقیاس آسیب شانه ساخته‌شده برای دانش‌آموزان مقطع متوسطه مورد استفاده قرار گیرد و تلاش شود تا این مقیاس برای گروه‌های سنی دیگر نیز به کار رود. همچنین بر استفاده دانش‌آموزان از کیف‌های دارای دو بند و حمل آن بر روی هر دو شانه به جای حمل مداوم بر یک شانه تأکید می‌شود. آموزش دانش‌آموزان مقطع متوسطه درباره خطرات احتمالی ناشی از حمل نامتقارن کیف و اهمیت حفظ وضعیت صحیح بدن هنگام حمل آن ضروری است.

ABSTRACT Early childhood represents a unique window for language learning. Previous research has established reliable links between parental speech and the pace of children's language development; however, much less is known about children's naturalistic experiences in early education centers. We utilized longform recordings and the LENA technology to examine the variation in preschool teacher speech and its links to children's productive vocabulary in government‐run early education centers in Slovenia. The sample included 80 children (2.5–4 years, 38 girls) and ~350 h of naturalistic data from 8 classrooms. Children's language environments were shaped by activity context, with “Morning Circle” being the most interactive and “Indoor Play” the least interactive activity. Adult words varied primarily at the classroom level, while conversational turns varied primarily at the individual child level. Conversational turns, but not the sheer amount of adult speech, were associated with children's productive vocabularies. Many children worldwide spend a significant amount of time in early education settings; our results underscore the importance of considering these contexts in debates around providing supportive language environments for all children.

چکیده: اوایل کودکی یک بازه زمانی منحصربه‌فرد برای یادگیری زبان محسوب می‌شود. پژوهش‌های پیشین ارتباطات قابل اعتمادی میان گفتار والدین و سرعت رشد زبانی کودکان را نشان داده‌اند؛ با این حال، اطلاعات بسیار کمتری درباره تجارب طبیعی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی وجود دارد. ما با استفاده از ضبط‌های طولانی‌مدت و فناوری LENA به بررسی تنوع گفتار معلمان پیش‌دبستانی و ارتباط آن با واژگان بیانی کودکان در مراکز آموزش ابتدایی دولتی اسلوونی پرداختیم. نمونه شامل ۸۰ کودک (۲.۵ تا ۴ سال، ۳۸ دختر) و حدود ۳۵۰ ساعت داده طبیعی از ۸ کلاس بود. محیط‌های زبانی کودکان بر اساس زمینه فعالیت شکل می‌گرفت؛ به‌طوری‌که «دایره صبحگاهی» تعاملی‌ترین و «بازی درون‌کلاسی» کم‌تعاملی‌ترین فعالیت بود. تعداد واژه‌های بزرگسالان عمدتاً در سطح کلاس متفاوت بود، در حالی که نوبت‌های مکالمه عمدتاً در سطح کودک فردی تفاوت داشت. نوبت‌های مکالمه، اما نه صرفاً میزان گفتار بزرگسالان، با واژگان بیانی کودکان ارتباط داشت. بسیاری از کودکان در سراسر جهان زمان قابل توجهی را در محیط‌های آموزش ابتدایی سپری می‌کنند؛ یافته‌های ما بر اهمیت توجه به این زمینه‌ها در مباحث مربوط به فراهم‌سازی محیط‌های زبانی حمایتی برای همه کودکان تأکید می‌کند.

In California, health and community-based organizations serve as vital intermediaries, helping Latino immigrants navigate Medi-Cal (the state’s Medicaid program) enrollment and access to care. The 2024 Medi-Cal expansion extended eligibility to undocumented immigrants who meet income criteria. Despite this policy shift, persistent barriers to care remain at the individual, insurance system, and organizational levels. This study examines Latino immigrants’ navigation of health insurance and access to care in California. As part of the MIRA Latino study, we interviewed leaders from 32 California health and community-based organizations between May 2024 to April 2025. Two researchers independently coded transcripts in Dedoose. Themes were organized using our Insurance Navigation and Healthcare Access Framework, developed from emergent themes and adapted from Andersen’s Behavioral Model, examining predisposing and enabling factors at individual, organizational, and insurance system levels. The framework effectively organized themes despite substantial cross-level overlap. Key multilevel barriers included immigration status and institutional mistrust at the individual level; restrictive Medi-Cal income thresholds and complex application processes at the insurance system level, which generated burdens for both clients and staff; and caseworker delays and funding constraints at the insurance and organizational levels. Navigation support provided by organizations included education, application assistance and follow-up, appeals, and linkage to health services. Community organizations play a critical role in bridging gaps in government systems amid California’s 2024 Medi-Cal expansion to income-eligible undocumented immigrants. However, limited and unstable funding constrains their capacity. Sustained state investment and stronger agency partnerships are essential to support outreach and ensure equitable access to care as health and immigration policies continue to evolve.

در ایالت کالیفرنیا، سازمان‌های بهداشتی و مبتنی بر جامعه به‌عنوان واسطه‌های حیاتی عمل می‌کنند و به مهاجران لاتین‌تبار در فرآیند ثبت‌نام در مدیکال (برنامه مدیکید ایالتی) و دسترسی به مراقبت‌های سلامت یاری می‌رسانند. گسترش مدیکال در سال ۲۰۲۴، شرایط احراز صلاحیت را برای مهاجران فاقد مدرک که معیارهای درآمدی را دارند، توسعه داد. با وجود این تغییر سیاستی، موانع پایدار در سطوح فردی، نظام بیمه و سازمانی همچنان باقی مانده‌اند. این مطالعه به بررسی نحوه پیمایش مهاجران لاتین‌تبار در زمینه بیمه سلامت و دسترسی به مراقبت در کالیفرنیا می‌پردازد. در قالب مطالعه MIRA Latino، با رهبران ۳۲ سازمان بهداشتی و مبتنی بر جامعه در کالیفرنیا بین مه ۲۰۲۴ تا آوریل ۲۰۲۵ مصاحبه شد. دو پژوهشگر به‌طور مستقل رونوشت‌ها را در نرم‌افزار Dedoose کدگذاری کردند. مضامین با استفاده از چارچوب «پیمایش بیمه و دسترسی به مراقبت سلامت» که بر اساس مضامین برآمده و اقتباس‌شده از مدل رفتاری Andersen توسعه یافته بود، سازمان‌دهی شدند و عوامل زمینه‌ساز و تسهیل‌کننده را در سطوح فردی، سازمانی و نظام بیمه بررسی کردند. این چارچوب با وجود همپوشانی قابل توجه میان سطوح، به‌طور مؤثری مضامین را سازمان‌دهی کرد. موانع کلیدی چندسطحی شامل وضعیت مهاجرت و بی‌اعتمادی نهادی در سطح فردی؛ آستانه‌های درآمدی محدودکننده مدیکال و فرآیندهای پیچیده درخواست در سطح نظام بیمه که موجب تحمیل بار بر مراجعان و کارکنان می‌شود؛ و تأخیرهای کارمندان پرونده و محدودیت‌های مالی در سطوح بیمه و سازمانی بودند. حمایت‌های پیمایشی ارائه‌شده توسط سازمان‌ها شامل آموزش، کمک در تکمیل درخواست و پیگیری، فرایند اعتراض و ارتباط با خدمات سلامت بود. سازمان‌های مبتنی بر جامعه نقش حیاتی در پر کردن خلأهای نظام‌های دولتی در جریان گسترش مدیکال ۲۰۲۴ کالیفرنیا برای مهاجران فاقد مدرک واجد شرایط درآمدی ایفا می‌کنند. با این حال، منابع مالی محدود و ناپایدار ظرفیت آن‌ها را محدود می‌کند. سرمایه‌گذاری پایدار ایالتی و تقویت همکاری میان سازمان‌ها برای حمایت از اطلاع‌رسانی و تضمین دسترسی عادلانه به مراقبت، همزمان با تحول سیاست‌های سلامت و مهاجرت، ضروری است.

Immersive virtual reality (VR) and neurofeedback (NF) are increasingly promoted to enhance mindfulness meditation, yet it remains unknown whether these externally engaging technologies confer lasting benefits for trait mindfulness over sustained practice. This longitudinal randomized controlled trial compared three conditions over a 4-week program (eight sessions) with a three-month follow-up: screen-based audio-guided mindfulness (Non-VR), mindfulness in an immersive VR environment (VR), and mindfulness in VR with real-time EEG neurofeedback (VR-NF). Ninety-four meditation-naïve participants completed the study. Trait mindfulness (Five Facet Mindfulness Questionnaire, FFMQ) was assessed at six time points, EEG signal was recorded during all sessions, and subjective presence (Igroup Presence Questionnaire, IPQ) in VR was measured. Linear mixed models and Bayesian analysis revealed comparable FFMQ increases across all three groups, indicating that VR and VR-NF did not confer added behavioral benefit for trait mindfulness development. Higher IPQ presence scores showed a modest negative correlation with long-term FFMQ gains at three-month follow-up. Exploratory EEG analyses described a numerically steeper theta trajectory in the Non-VR group relative to the VR and VR-NF groups, whereas alpha trajectories were comparable across groups. However, because the two EEG systems were not equivalent across conditions and recordings were obtained from frontopolar sites, these patterns are descriptive only and cannot be interpreted as evidence of group differences. Taken together, these findings suggest that VR and VR-NF did not confer added benefit for trait mindfulness in long-term mindfulness training.

واقعیت مجازی فراگیر (VR) و نوروفیدبک (NF) به طور فزاینده‌ای برای ارتقای مدیتیشن ذهن‌آگاهی تبلیغ می‌شوند، اما هنوز مشخص نیست که آیا این فناوری‌های برانگیزاننده‌ی بیرونی، منافع پایداری برای ذهن‌آگاهی صفتی در طول تمرین مستمر فراهم می‌کنند یا خیر. این کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی طولی سه وضعیت را در طول یک برنامه‌ی ۴ هفته‌ای (هشت جلسه) با پیگیری سه‌ماهه مقایسه کرد: ذهن‌آگاهی مبتنی بر صفحه‌نمایش با راهنمایی صوتی (Non-VR)، ذهن‌آگاهی در محیط واقعیت مجازی فراگیر (VR)، و ذهن‌آگاهی در واقعیت مجازی با نوروفیدبک EEG زمان واقعی (VR-NF). نود و چهار شرکت‌کننده بدون سابقه مدیتیشن مطالعه را به پایان رساندند. ذهن‌آگاهی صفتی (پرسشنامه ذهن‌آگاهی پنج‌وجهی، FFMQ) در شش نقطه زمانی ارزیابی شد، سیگنال EEG در تمام جلسات ثبت گردید و حضور ذهنی ذهنی (پرسشنامه حضور Igroup، IPQ) در واقعیت مجازی اندازه‌گیری شد. مدل‌های خطی آمیخته و تحلیل بیزی افزایش‌های FFMQ مشابهی را در هر سه گروه نشان دادند که بیانگر آن است که VR و VR-NF سود رفتاری افزوده‌ای برای توسعه ذهن‌آگاهی صفتی ایجاد نکردند. نمرات بالاتر حضور IPQ همبستگی منفی اندکی با افزایش‌های بلندمدت FFMQ در پیگیری سه‌ماهه نشان داد. تحلیل‌های اکتشافی EEG، شیب تتا عددی تندتری را در گروه Non-VR نسبت به گروه‌های VR و VR-NF توصیف کردند، در حالی که شیب‌های آلفا در میان گروه‌ها مشابه بود. با این حال، از آنجا که دو سیستم EEG در شرایط مختلف معادل نبودند و ثبت‌ها از نواحی فرونتوپولار انجام شد، این الگوها صرفاً توصیفی بوده و نمی‌توان آن‌ها را به عنوان شواهدی از تفاوت گروهی تفسیر کرد. در مجموع، این یافته‌ها نشان می‌دهند که VR و VR-NF سود افزوده‌ای برای ذهن‌آگاهی صفتی در آموزش طولی ذهن‌آگاهی ایجاد نکردند.

Abstract : This study explored the experiences of multigrade teachers in managing classrooms in a rural elementary school as the basis for the development of Project ELEVATE-MG (Enhancing Learner Engagement and Versatile Approaches in Teaching for Effective Multigrade Education). This study employed an action research design to describe the classroom management experiences and needs of multigrade teachers and develop a context-responsive intervention. Data was gathered from three multigrade teachers and one school head through interviews and a post-intervention Google Form survey. Thematic analysis was used to analyze the experiences of the participants, while descriptive-narrative analysis describes participants’ feedback on the intervention. Findings revealed challenges involving instructional complexity, learner behavior, low engagement and participation, and curriculum implementation. Teachers employed strategies such as jump-jump, differentiated instruction, peer teaching, and individualized instruction to address learners’ varied needs. They also utilized flexible classroom management styles and utilized available resources and technology. The findings further indicated that teachers identified continuing needs for strategies, instructional resources, and professional support in managing the classroom. These identified needs informed the development of Project ELEVATE-MG through a LAC session focusing on learner engagement strategies and classroom management practices. Participants described the intervention as practical, relevant, and applicable to their teaching context, reporting increased confidence, enhanced classroom management, and instructional practices. The study recommends sustained professional development, mentoring, and LAC sessions to support multigrade teachers in addressing the classroom management and instructional challenges.

چکیده: این پژوهش به بررسی تجربیات معلمان کلاس‌های چندپایه در مدیریت کلاس‌های درس در یک مدرسه ابتدایی روستایی به‌عنوان مبنایی برای توسعه پروژه ELEVATE-MG (افزایش مشارکت یادگیرندگان و رویکردهای متنوع در آموزش برای آموزش مؤثر چندپایه) می‌پردازد. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح پژوهش اقدام‌پژوهی به توصیف تجربیات و نیازهای معلمان چندپایه در مدیریت کلاس و توسعه یک مداخله متناسب با زمینه پرداخت. داده‌ها از طریق مصاحبه با سه معلم چندپایه و یک مدیر مدرسه و همچنین پرسشنامه Google Form پس از مداخله گردآوری شد. برای تحلیل تجربیات شرکت‌کنندگان از تحلیل تماتیک و برای توصیف بازخورد شرکت‌کنندگان نسبت به مداخله از تحلیل توصیفی-روایی استفاده شد. یافته‌ها چالش‌هایی از جمله پیچیدگی آموزشی، رفتار یادگیرندگان، مشارکت و درگیری پایین و اجرای برنامه درسی را نشان داد. معلمان برای پاسخ به نیازهای متنوع یادگیرندگان از راهبردهایی مانند jump-jump، آموزش تفکیکی، آموزش همسالان و آموزش فردی استفاده کردند. همچنین از سبک‌های مدیریت کلاس انعطاف‌پذیر و منابع و فناوری‌های موجود بهره بردند. یافته‌ها همچنین نشان داد که معلمان نیازهای مستمری برای راهبردها، منابع آموزشی و حمایت حرفه‌ای در مدیریت کلاس شناسایی کردند. این نیازها توسعه پروژه ELEVATE-MG را از طریق یک جلسه LAC با تمرکز بر راهبردهای افزایش مشارکت یادگیرندگان و شیوه‌های مدیریت کلاس هدایت کرد. شرکت‌کنندگان مداخله را عملی، مرتبط و قابل اجرا در زمینه تدریس خود توصیف کردند و افزایش اعتماد به نفس، بهبود مدیریت کلاس و شیوه‌های آموزشی را گزارش دادند. مطالعه توصیه می‌کند که توسعه حرفه‌ای مستمر، مشاوره و جلسات LAC برای حمایت از معلمان چندپایه در مواجهه با چالش‌های مدیریت کلاس و آموزش ادامه یابد.

Student evaluations of teaching (SET) remain the most widely used—and most contested—form of feedback in U.S. higher education. Evidence documents validity threats, including confounding from course difficulty, grading, modality, and student and instructor demographics, plus a persistent gap between in-the-moment experience and longer-horizon learning. Yet SET still anchor consequential personnel decisions and function within market logics that shape course selection and branding. Rather than abandoning SET, this paper asks how the instrument can be redesigned to serve assessment for learning. Using design-based research, the authors synthesized peer-reviewed and grey literature, audited an existing instrument in a graduate business-leadership course, and iteratively developed a revised SET built on learning-centered teaching, customizable course-level items, and a common cross-disciplinary core. The paper presents the redesign process, early implementation evidence, and a transferable toolkit. A redesigned instrument is necessary but insufficient; lasting change also requires aligning instruments with institutional incentives.

ارزیابی‌های دانشجویی تدریس (SET) همچنان رایج‌ترین و در عین حال بحث‌برانگیزترین شکل بازخورد در آموزش عالی ایالات متحده هستند. شواهد، تهدیدهای روایی را مستند می‌کنند، از جمله تداخل با دشواری درس، نمره‌دهی، شیوه ارائه، و ویژگی‌های جمعیت‌شناختی دانشجویان و مدرسان، به‌علاوه شکاف ماندگار میان تجربه لحظه‌ای و یادگیری بلندمدت. با این حال، SET همچنان مبنای تصمیم‌گیری‌های مهم پرسنلی است و در منطق بازار که انتخاب و برندینگ درس‌ها را شکل می‌دهد، ایفای نقش می‌کند. این مقاله به جای کنار گذاشتن SET، می‌پرسد چگونه می‌توان این ابزار را برای خدمت به ارزیابی در جهت یادگیری بازطراحی کرد. نویسندگان با استفاده از پژوهش مبتنی بر طراحی، ادبیات داوری‌شده و خاکستری را سنتز کردند، یک ابزار موجود را در یک درس رهبری کسب‌وکار در مقطع تحصیلات تکمیلی ممیزی کردند و به‌صورت تکراری یک SET بازطراحی‌شده مبتنی بر تدریس یادگیری‌محور، آیتم‌های قابل تنظیم در سطح درس، و یک هسته مشترک بین‌رشته‌ای توسعه دادند. مقاله فرایند بازطراحی، شواهد اولیه پیاده‌سازی و یک جعبه‌ابزار قابل انتقال را ارائه می‌کند. یک ابزار بازطراحی‌شده لازم اما ناکافی است؛ تغییر پایدار همچنین مستلزم همسویی ابزارها با مشوق‌های نهادی است.

ABSTRACT There is little doubt that children's social‐emotional skills predict better educational outcomes, yet few public preschool evaluation studies have explored associations between public preschool attendance and children's social‐emotional development through elementary school. This is surprising, as the field of preschool evaluation research has recently been consumed by a search for skills in the elementary school years that could be promising mechanisms linking preschool attendance to better adult educational and economic outcomes, especially for children from low‐income backgrounds who are typically the target of public preschool. The current study seeks to fill this knowledge gap, examining whether children who did not attend preschool versus those who attended one of the two primary public preschool programs in the US display more advanced social‐emotional skills in both the immediate aftermath of preschool—kindergarten—and into the mid‐elementary grades. Using propensity score methods, we predict children's social skills and emotional development in kindergarten ( n = 907; M age = 5.52 years) and again in fourth grade ( n = 595; M age = 9.52 years) from public preschool attendance (school‐based pre‐k and Head Start) versus no preschool. In our race‐ethnically diverse sample of children from low‐income families, there were no associations between preschool attendance and social‐emotional outcomes at either the end of kindergarten or in 4th grade. We interpret these results in the context of scientific evidence regarding what it might take to promote early social‐emotional development in typical US preschool settings.

چکیده: تردیدی نیست که مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی کودکان پیش‌بینی‌کننده‌ی پیامدهای آموزشی بهتر هستند، اما تعداد کمی از پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی عمومی به بررسی ارتباط بین حضور در پیش‌دبستانی عمومی و رشد اجتماعی‌عاطفی کودکان در طول دوران ابتدایی پرداخته‌اند. این امر شگفت‌آور است، زیرا حوزه‌ی پژوهش‌های ارزیابی پیش‌دبستانی اخیراً به شدت به دنبال یافتن مهارت‌هایی در سال‌های ابتدایی مدرسه بوده است که می‌توانند به عنوان سازوکارهای امیدوارکننده‌ای برای پیوند دادن حضور در پیش‌دبستانی با پیامدهای آموزشی و اقتصادی بهتر در بزرگسالی عمل کنند، به ویژه برای کودکانی که از خانواده‌های کم‌درآمد هستند و معمولاً هدف برنامه‌های پیش‌دبستانی عمومی قرار می‌گیرند. مطالعه‌ی حاضر درصدد پر کردن این خلأ دانشی است و بررسی می‌کند که آیا کودکانی که در پیش‌دبستانی شرکت نکرده‌اند در مقایسه با کودکانی که در یکی از دو برنامه‌ی اصلی پیش‌دبستانی عمومی در ایالات متحده شرکت کرده‌اند، مهارت‌های اجتماعی‌عاطفی پیشرفته‌تری را هم در دوره‌ی بلافاصله پس از پیش‌دبستانی (آمادگی) و هم در میانه‌ی دوران ابتدایی نشان می‌دهند یا خیر. با استفاده از روش‌های امتیاز تمایل، مهارت‌های اجتماعی و رشد عاطفی کودکان در دوره‌ی آمادگی (n = 907؛ میانگین سن = ۵/۵۲ سال) و مجدداً در پایه‌ی چهارم ابتدایی (n = 595؛ میانگین سن = ۹/۵۲ سال) بر اساس حضور در پیش‌دبستانی عمومی (پیش‌دبستانی مبتنی بر مدرسه و Head Start) در مقایسه با عدم حضور در پیش‌دبستانی پیش‌بینی شد. در نمونه‌ای با تنوع نژادی-قومیتی از کودکان خانواده‌های کم‌درآمد، هیچ ارتباطی بین حضور در پیش‌دبستانی و پیامدهای اجتماعی‌عاطفی نه در پایان دوره‌ی آمادگی و نه در پایه‌ی چهارم ابتدایی مشاهده نشد. این نتایج را در زمینه‌ی شواهد علمی مربوط به آنچه برای ارتقای رشد اجتماعی‌عاطفی اولیه در محیط‌های معمول پیش‌دبستانی ایالات متحده لازم است، تفسیر می‌کنیم.

Performance-based assessments (PBAs), like literature reviews, evaluate students’ professional skills (e.g., analytical thinking). However, unclear evaluation criteria in PBAs lead to grading inconsistencies and biased outcomes. This diminishes perceptions of fairness among stakeholders. A possible solution to reduce such inconsistencies is to structure methods (e.g., rubrics). Through an online survey, we collected data on two samples: students ( N = 387) and assessors ( N = 469). Using linear mixed modelling, we analysed their fairness perceptions via three vignettes, that varied assessment structure through the availability of evaluation criteria and a scoring strategy. Structured methods were rated as fairer by both samples. Ethnic minority students rated unstructured and moderately structured methods less fair compared to ethnic majority students. The findings highlight that structuring PBAs improves fairness perceptions, which are especially influenced by students’ ethnic background.

ارزیابی‌های مبتنی بر عملکرد (PBAs)، مانند مرور ادبیات، مهارت‌های حرفه‌ای دانشجویان (مانند تفکر تحلیلی) را ارزیابی می‌کنند. با این حال، نبود معیارهای ارزیابی شفاف در PBAs منجر به ناسازگاری در نمره‌دهی و نتایج جانبدارانه می‌شود. این امر ادراک انصاف را در میان ذی‌نفعان کاهش می‌دهد. یکی از راه‌حل‌های ممکن برای کاهش چنین ناسازگاری‌هایی، ساختارمند کردن روش‌ها (مانند استفاده از روبریک‌ها) است. از طریق یک نظرسنجی آنلاین، داده‌هایی از دو نمونه جمع‌آوری شد: دانشجویان (N = ۳۸۷) و ارزیابان (N = ۴۶۹). با استفاده از مدل‌سازی خطی آمیخته، ادراک انصاف آن‌ها از طریق سه سناریو که ساختار ارزیابی را با توجه به وجود معیارهای ارزیابی و یک راهبرد نمره‌دهی متغیر می‌کرد، تحلیل شد. هر دو نمونه، روش‌های ساختاریافته را منصفانه‌تر ارزیابی کردند. دانشجویان اقلیت قومی، روش‌های غیرساختاریافته و نیمه‌ساختاریافته را نسبت به دانشجویان اکثریت قومی کمتر منصفانه ارزیابی کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ساختارمند کردن PBAs ادراک انصاف را بهبود می‌بخشد و این ادراک به‌ویژه تحت تأثیر پیشینهٔ قومی دانشجویان قرار دارد.