آموزش

This systematic review integrates empirical studies published from 2020 to 2025 to analyze the impact of teacher workload and pedagogical innovations on cognition, motivation, and burnout within Arab educational settings. Teacher well-being is increasingly acknowledged as a pivotal factor influencing instructional quality, while in the Arab region, swift educational reforms converge with socio-cultural intricacies, resulting in distinctive challenges. In accordance with the PRISMA 2020 guidelines, a systematic search was executed across ERIC, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, encompassing peer-reviewed empirical and review articles pertaining to K–12 or higher education teachers in Arab countries. Thematic synthesis of the 59 studies that met the inclusion criteria revealed three dominant themes: (a) excessive workload, encompassing both instructional and administrative demands, consistently predicted teacher burnout and cognitive strain; (b) teacher motivation functioned as a mediating resource, buffering or amplifying the effects of workload on well-being; and (c) pedagogical innovations, including educational technology and artificial intelligence, were perceived as both enablers of efficiency and sources of additional stress when poorly supported. The results show that teacher workload is the main thing that hurts motivation and causes burnout in the Arab world. Pedagogical innovations can help relieve stress, but they only work if they are supported by the system and fit with strategies for managing workload. To make sure that educational reforms work in the long run, policy and practice should put teacher well-being first.

این مرور نظام‌مند با ادغام مطالعات تجربی منتشرشده از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، تأثیر بار کاری معلمان و نوآوری‌های آموزشی را بر شناخت، انگیزش و فرسودگی شغلی در محیط‌های آموزشی عربی تحلیل می‌کند. بهزیستی معلمان به طور فزاینده‌ای به عنوان عاملی محوری در کیفیت تدریس شناخته می‌شود، در حالی‌که در منطقه عرب، اصلاحات سریع آموزشی با پیچیدگی‌های اجتماعی‌فرهنگی تلاقی یافته و چالش‌های منحصربه‌فردی را ایجاد کرده است. بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA 2020، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های ERIC، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد و مقالات تجربی و مروری داوری‌شده مرتبط با معلمان آموزش K–12 یا آموزش عالی در کشورهای عربی را دربر گرفت. سنتز موضوعی ۵۹ مطالعه واجد شرایط سه مضمون غالب را آشکار ساخت: (الف) بار کاری بیش از حد، شامل الزامات آموزشی و اداری، به طور مستمر پیش‌بینی‌کننده فرسودگی شغلی معلمان و فشار شناختی بود؛ (ب) انگیزش معلمان به عنوان منبعی میانجی عمل می‌کرد که می‌توانست اثرات بار کاری بر بهزیستی را تعدیل یا تقویت کند؛ و (ج) نوآوری‌های آموزشی، از جمله فناوری آموزشی و هوش مصنوعی، هم به عنوان تسهیل‌کننده کارایی و هم منبع استرس اضافی در صورت نبود حمایت کافی تلقی می‌شدند. نتایج نشان می‌دهد که بار کاری معلمان عامل اصلی تضعیف انگیزش و ایجاد فرسودگی شغلی در جهان عرب است. نوآوری‌های آموزشی می‌توانند به کاهش استرس کمک کنند، اما تنها زمانی مؤثر هستند که از حمایت نظام‌مند برخوردار بوده و با راهبردهای مدیریت بار کاری همسو باشند. برای تضمین موفقیت بلندمدت اصلاحات آموزشی، سیاست و عمل باید بهزیستی معلمان را در اولویت قرار دهند.

Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.

هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک می‌کند و همچنین شناسایی حوزه‌هایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روش‌شناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقف‌نشین بود. با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامه‌های ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخ‌دهی ۶۸٪). داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایین‌تری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصت‌ها برای نقش‌های رسمی رهبری و مشارکت در برنامه‌ریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجه‌گیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا می‌کند، هرچند میزان تبیین‌کنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصت‌هایی برای مشارکت در رهبری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.

Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.

هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک می‌کند و همچنین شناسایی حوزه‌هایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روش‌شناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقف‌نشین بود. با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامه‌های ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخ‌دهی ۶۸٪). داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرم‌افزار SPSS تحلیل شدند. یافته‌ها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایین‌تری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصت‌ها برای نقش‌های رسمی رهبری و مشارکت در برنامه‌ریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان می‌دهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجه‌گیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا می‌کند، هرچند میزان تبیین‌کنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصت‌هایی برای مشارکت در رهبری، برنامه‌ریزی و تصمیم‌گیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.

This systematic review integrates empirical studies published from 2020 to 2025 to analyze the impact of teacher workload and pedagogical innovations on cognition, motivation, and burnout within Arab educational settings. Teacher well-being is increasingly acknowledged as a pivotal factor influencing instructional quality, while in the Arab region, swift educational reforms converge with socio-cultural intricacies, resulting in distinctive challenges. In accordance with the PRISMA 2020 guidelines, a systematic search was executed across ERIC, Scopus, Web of Science, and Google Scholar, encompassing peer-reviewed empirical and review articles pertaining to K–12 or higher education teachers in Arab countries. Thematic synthesis of the 59 studies that met the inclusion criteria revealed three dominant themes: (a) excessive workload, encompassing both instructional and administrative demands, consistently predicted teacher burnout and cognitive strain; (b) teacher motivation functioned as a mediating resource, buffering or amplifying the effects of workload on well-being; and (c) pedagogical innovations, including educational technology and artificial intelligence, were perceived as both enablers of efficiency and sources of additional stress when poorly supported. The results show that teacher workload is the main thing that hurts motivation and causes burnout in the Arab world. Pedagogical innovations can help relieve stress, but they only work if they are supported by the system and fit with strategies for managing workload. To make sure that educational reforms work in the long run, policy and practice should put teacher well-being first.

این مرور نظام‌مند با ادغام مطالعات تجربی منتشرشده از سال ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵، تأثیر بار کاری معلمان و نوآوری‌های آموزشی را بر شناخت، انگیزش و فرسودگی شغلی در محیط‌های آموزشی عربی تحلیل می‌کند. بهزیستی معلمان به طور فزاینده‌ای به عنوان عاملی محوری در کیفیت تدریس شناخته می‌شود، در حالی‌که در منطقه عرب، اصلاحات سریع آموزشی با پیچیدگی‌های اجتماعی‌فرهنگی تلاقی یافته و چالش‌های منحصربه‌فردی را ایجاد کرده است. بر اساس دستورالعمل‌های PRISMA 2020، جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های ERIC، Scopus، Web of Science و Google Scholar انجام شد و مقالات تجربی و مروری داوری‌شده مرتبط با معلمان آموزش K–12 یا آموزش عالی در کشورهای عربی را دربر گرفت. سنتز موضوعی ۵۹ مطالعه واجد شرایط سه مضمون غالب را آشکار ساخت: (الف) بار کاری بیش از حد، شامل الزامات آموزشی و اداری، به طور مستمر پیش‌بینی‌کننده فرسودگی شغلی معلمان و فشار شناختی بود؛ (ب) انگیزش معلمان به عنوان منبعی میانجی عمل می‌کرد که می‌توانست اثرات بار کاری بر بهزیستی را تعدیل یا تقویت کند؛ و (ج) نوآوری‌های آموزشی، از جمله فناوری آموزشی و هوش مصنوعی، هم به عنوان تسهیل‌کننده کارایی و هم منبع استرس اضافی در صورت نبود حمایت کافی تلقی می‌شدند. نتایج نشان می‌دهد که بار کاری معلمان عامل اصلی تضعیف انگیزش و ایجاد فرسودگی شغلی در جهان عرب است. نوآوری‌های آموزشی می‌توانند به کاهش استرس کمک کنند، اما تنها زمانی مؤثر هستند که از حمایت نظام‌مند برخوردار بوده و با راهبردهای مدیریت بار کاری همسو باشند. برای تضمین موفقیت بلندمدت اصلاحات آموزشی، سیاست و عمل باید بهزیستی معلمان را در اولویت قرار دهند.

BACKGROUND: Risk assessment and management are key elements of clinical practice in mental health. Existing literature on risk assessment in mental health has focused more on the predictive validity of tools and less on the clinical utility of tools in daily practice. AIMS: To explore risk assessment and management processes, and how clinicians use risk tools in daily practice, across a single health board. METHOD: This was a large mixed-methods study in a health authority responsible for the care of 1.3 million people covering a wide range of settings. Data collection involved multiple approaches including staff surveys, focus groups, non-participant observations of team meetings, case-file audits and reviews of incident reports. RESULTS: Although risk was routinely discussed in team meetings, the risk tool was rarely used to inform decision-making. Barriers to meaningful use of the tool included time constraints, lack of training and perceived lack of relevance. Both staff and carers reported limited involvement of patients and families in risk assessment processes. Case-file audits showed high completion rates of the risk tool but little evidence that it influenced decision-making. CONCLUSIONS: This study demonstrates a significant challenge for services, with clinical teams discussing risk but not using the mandated formulation-based risk tool to do so. This is set against the need for health authorities to demonstrate consistent standards in risk management across specialties and settings and to have a format that makes risk management plans easily available to clinicians unfamiliar with the patient. Further research is required to develop a method of recording risk mitigation strategies that is collaborative and can be easily completed in a clinical setting.

زمینه: ارزیابی و مدیریت خطر از عناصر کلیدی عمل بالینی در سلامت روان هستند. ادبیات موجود درباره ارزیابی خطر در سلامت روان بیشتر بر روایی پیش‌بینی ابزارها تمرکز داشته و کمتر به سودمندی بالینی ابزارها در عمل روزمره پرداخته است. هدف: بررسی فرایندهای ارزیابی و مدیریت خطر و نحوه استفاده بالین‌گران از ابزارهای خطر در عمل روزمره در سطح یک هیئت بهداشت. روش: این پژوهش یک مطالعه بزرگ با روش‌های ترکیبی در یک مرجع بهداشتی مسئول مراقبت از ۱٫۳ میلیون نفر در طیف وسیعی از محیط‌ها بود. گردآوری داده‌ها با استفاده از رویکردهای متعدد از جمله پرسش‌نامه کارکنان، گروه‌های متمرکز، مشاهده غیرمشارکتی جلسات تیمی، ممیزی پرونده‌ها و مرور گزارش‌های رویداد انجام شد. یافته‌ها: اگرچه خطر به طور معمول در جلسات تیمی مورد بحث قرار می‌گرفت، اما ابزار خطر به ندرت برای اطلاع‌رسانی تصمیم‌گیری مورد استفاده قرار می‌گرفت. موانع استفاده معنادار از ابزار شامل محدودیت زمانی، کمبود آموزش و برداشت از عدم ارتباط بود. هم کارکنان و هم مراقبان گزارش دادند که مشارکت بیماران و خانواده‌ها در فرایندهای ارزیابی خطر محدود است. ممیزی پرونده‌ها نشان داد که نرخ تکمیل ابزار خطر بالا است اما شواهد اندکی وجود دارد که این ابزار بر تصمیم‌گیری تأثیر گذاشته باشد. نتیجه‌گیری: این مطالعه چالش قابل توجهی را برای خدمات نشان می‌دهد، به طوری که تیم‌های بالینی درباره خطر بحث می‌کنند اما از ابزار خطر مبتنی بر فرمول‌بندی که الزامی است، استفاده نمی‌کنند. این در حالی است که مراجع بهداشتی نیاز دارند استانداردهای ثابتی در مدیریت خطر در تخصص‌ها و محیط‌های مختلف نشان دهند و قالبی داشته باشند که برنامه‌های مدیریت خطر را برای بالین‌گران ناآشنا با بیمار به آسانی در دسترس قرار دهد. پژوهش‌های بیشتری برای توسعه روشی جهت ثبت راهبردهای کاهش خطر که مشارکتی بوده و بتوان آن را به راحتی در محیط بالینی تکمیل کرد، مورد نیاز است.

Manualised therapies are typically justified as vehicles for treatment fidelity and evidence translation. However, clinicians often experience manuals as stabilising structures that reduce uncertainty and performance pressure and alleviate the cognitive load of the question “What do I do next?”, especially under high-arousal or high-uncertainty conditions. This article develops the concept of the clinician’s scaffold: manuals, session structures, and decision aids that function as external regulatory supports for therapist presence and relational availability. The central proposal is that some of the apparent value of structured therapies may be mediated not only through direct client-facing mechanisms but also through their effects on the therapist. By narrowing the decision space, scaffolds may reduce stress-driven attentional narrowing, support therapist regulation, and preserve the relational micro-behaviours required for attuned therapeutic work. The article defines key constructs, outlines a parallel process model, considers digital and alternative explanations, and proposes falsifiable predictions. It offers therapist self-regulation under load as a clinical competency deserving further empirical and conceptual development.

درمان‌های دستی‌سازی‌شده معمولاً به‌عنوان ابزاری برای حفظ وفاداری به درمان و انتقال شواهد توجیه می‌شوند. با این حال، درمانگران اغلب راهنماها را به‌عنوان ساختارهایی تثبیت‌کننده تجربه می‌کنند که عدم قطعیت و فشار عملکرد را کاهش داده و بار شناختی پرسش «گام بعدی چیست؟» را به‌ویژه در شرایط برانگیختگی یا عدم قطعیت بالا، تسهیل می‌کنند. این مقاله مفهوم داربست بالینی را توسعه می‌دهد: راهنماها، ساختار جلسات و ابزارهای تصمیم‌گیری که به‌عنوان حمایت‌های تنظیمی بیرونی برای حضور درمانگر و در دسترس بودن رابطه‌ای عمل می‌کنند. پیشنهاد اصلی این است که بخشی از ارزش ظاهری درمان‌های ساختاریافته ممکن است نه‌تنها از طریق سازوکارهای مستقیم رو‌به‌مراجع، بلکه همچنین از طریق تأثیر آن‌ها بر درمانگر میانجی‌گری شود. با محدود کردن فضای تصمیم‌گیری، داربست‌ها ممکن است تنگ‌شدگی توجه ناشی از استرس را کاهش دهند، تنظیم درمانگر را حمایت کنند و رفتارهای خرد رابطه‌ای لازم برای کار درمانی هم‌نوا را حفظ نمایند. مقاله مفاهیم کلیدی را تعریف می‌کند، مدل فرایند موازی را ترسیم می‌نماید، تبیین‌های دیجیتال و جایگزین را بررسی می‌کند و پیش‌بینی‌های ابطال‌پذیر ارائه می‌دهد. این مقاله خودتنظیمی درمانگر تحت فشار را به‌عنوان یک شایستگی بالینی شایسته توسعه تجربی و مفهومی بیشتر مطرح می‌کند.

Big data supports personalized learning but often neglects value-oriented student development. In China, ideological and political education (IPE) is essential for talent cultivation, yet its integration with data-driven personalization remains limited. To address this, we propose a Big Data and IPE Personalized Learning Model (BD-IPE-PLM) that links data collection, learner profiling, IPE integration, personalized support, and dynamic evaluation. Using expert consultation and survey data, we assess the model's rationality and applicability. Results show that big-data-supported analytics positively relate to perceived personalized support and IPE integration, with IPE integration more strongly associated with IPE outcomes than academic outcomes. Data privacy concern negatively correlates with perceived support, emphasizing the need for responsible governance. We conclude that personalized learning is not purely technical. It requires data evidence, teacher judgment, value guidance, student engagement, and ethical governance.

داده‌های بزرگ از یادگیری شخصی‌سازی‌شده پشتیبانی می‌کنند اما اغلب توسعه دانشجویان مبتنی بر ارزش‌ها را نادیده می‌گیرند. در چین، آموزش ایدئولوژیک و سیاسی (IPE) برای پرورش استعدادها ضروری است، اما ادغام آن با شخصی‌سازی مبتنی بر داده هنوز محدود باقی مانده‌است. برای رفع این مسئله، ما مدل یادگیری شخصی‌سازی‌شده مبتنی بر داده‌های بزرگ و آموزش ایدئولوژیک و سیاسی (BD-IPE-PLM) را پیشنهاد می‌کنیم که جمع‌آوری داده‌ها، پروفایل‌سازی یادگیرنده، ادغام IPE، حمایت شخصی‌سازی‌شده و ارزیابی پویا را به هم پیوند می‌دهد. با استفاده از مشاوره خبرگان و داده‌های پیمایشی، معقولیت و قابلیت کاربرد مدل را ارزیابی می‌کنیم. نتایج نشان می‌دهد که تحلیل‌های پشتیبانی‌شده توسط داده‌های بزرگ با حمایت شخصی‌سازی‌شده ادراک‌شده و ادغام IPE رابطه مثبت دارند و ادغام IPE با پیامدهای IPE نسبت به پیامدهای تحصیلی ارتباط قوی‌تری دارد. نگرانی درباره حریم خصوصی داده‌ها با حمایت ادراک‌شده رابطه منفی دارد و بر لزوم حکمرانی مسئولانه تأکید می‌کند. نتیجه می‌گیریم که یادگیری شخصی‌سازی‌شده صرفاً فنی نیست؛ بلکه نیازمند شواهد داده‌ای، قضاوت معلم، هدایت ارزشی، مشارکت دانشجو و حکمرانی اخلاقی است.

The implementation of the Love-Based Curriculum (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) in Islamic elementary schools requires teachers to integrate love-based values into instructional materials and lesson plans. The needs analysis indicated that teachers required more practical training because previous activities were predominantly focused on theoretical content delivery. This community service program aimed to facilitate teachers in developing KBC-based instructional materials through a workshop using a learning by doing strategy. The activity employed a Participatory Action approach combined with training and mentoring. The participants were 58 Islamic elementary school teachers from KKG 0008 Rayon 3, Siak Regency, consisting of classroom teachers, subject teachers, and tahfiz teachers. The activity consisted of needs analysis, material delivery, instructional material development practice, mentoring, presentation of participants' work, and evaluation. The results showed that all 58 participants participated in the workshop and produced drafts of KBC-based instructional materials according to the subjects and grades they taught. The products were subsequently reviewed through mentoring and presentation sessions to obtain feedback for further improvement. These findings indicate that a practice-oriented workshop can facilitate teachers in translating KBC concepts into instructional materials in a more applicable manner

اجرای برنامهٔ درسی مبتنی بر عشق (Kurikulum Berbasis Cinta/KBC) در مدارس ابتدایی اسلامی مستلزم آن است که معلمان ارزش‌های مبتنی بر عشق را در مواد آموزشی و طرح درس‌ها ادغام کنند. تحلیل نیازسنجی نشان داد که معلمان به آموزش عملی بیشتری نیاز دارند، زیرا فعالیت‌های قبلی عمدتاً بر انتقال محتوای نظری متمرکز بوده‌اند. هدف این برنامهٔ خدمات‌رسانی به جامعه، تسهیل توسعهٔ مواد آموزشی مبتنی بر KBC توسط معلمان از طریق کارگاهی با راهبرد یادگیری از طریق عمل بود. این فعالیت با رویکرد اقدام مشارکتی همراه با آموزش و مشاوره انجام شد. شرکت‌کنندگان شامل ۵۸ معلم مدرسه ابتدایی اسلامی از KKG 0008 رایون ۳ شهرستان سیاک بودند که شامل معلمان کلاس، معلمان موضوعی و معلمان حفظ قرآن (تحفیظ) می‌شدند. فعالیت شامل نیازسنجی، ارائهٔ مطالب، تمرین توسعهٔ مواد آموزشی، مشاوره، ارائهٔ آثار شرکت‌کنندگان و ارزیابی بود. نتایج نشان داد که هر ۵۸ شرکت‌کننده در کارگاه حضور یافتند و پیش‌نویس‌هایی از مواد آموزشی مبتنی بر KBC متناسب با موضوعات و پایه‌های تدریس خود تهیه کردند. این محصولات در ادامه از طریق جلسات مشاوره و ارائه مورد بازبینی قرار گرفت تا بازخورد لازم برای بهبود بیشتر دریافت شود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که کارگاه‌های مبتنی بر عمل می‌تواند به معلمان در ترجمهٔ مفاهیم KBC به مواد آموزشی به شیوه‌ای کاربردی‌تر کمک کند.

This research is motivated by the low problem-solving ability of students in physics classes, which is still dominated by teacher-centered teaching. The purpose of this study is to determine the influence of collaborative learning models on students' problem-solving skills. This study uses a quantitative approach using a quasi-experimental design (Nonequivalent Control Group Design) involving two classes: an experimental class that implements a collaborative learning model and a control class that implements a hands-on instruction model. The research sample consisted of 22 students in the experimental class and 22 students in the control class. The research instrument consisted of a test of problem-solving ability given as a pretest and posttest. The results showed that the average pretest and posttest scores in the experimental class increased from 14.00 to 90.68, while in the control class it increased from 12.91 to 46.91. The results of the hypothesis test using the Independent Sample t-test showed a significance value of 0.000 < 0.05, indicating a significant difference between the two classes. Furthermore, the average N-Gain score in the experimental class was 89.20% (high category), while in the control class it was 39.04% (medium category). Thus, it can be concluded that the collaborative learning model has a significant influence on students' problem-solving abilities in physics learning.

این پژوهش با انگیزهٔ پایین بودن توانایی حل مسئله دانش‌آموزان در کلاس‌های فیزیک که همچنان تحت سلطهٔ آموزش معلم‌محور است، انجام شده‌است. هدف این مطالعه تعیین تأثیر الگوهای یادگیری مشارکتی بر مهارت‌های حل مسئله دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی (Nonequivalent Control Group Design) انجام شده و شامل دو کلاس است: یک کلاس آزمایش که مدل یادگیری مشارکتی را اجرا می‌کند و یک کلاس کنترل که مدل hands-on instruction را به کار می‌گیرد. نمونه پژوهش شامل ۲۲ دانش‌آموز در کلاس آزمایش و ۲۲ دانش‌آموز در کلاس کنترل بود. ابزار پژوهش شامل آزمون توانایی حل مسئله بود که به‌صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارائه شد. نتایج نشان داد که میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون در کلاس آزمایش از ۱۴٫۰۰ به ۹۰٫۶۸ افزایش یافت، در حالی که در کلاس کنترل این افزایش از ۱۲٫۹۱ به ۴۶٫۹۱ بود. نتایج آزمون فرضیه با استفاده از Independent Sample t-test نشان داد مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ است که بیانگر تفاوت معنادار بین دو کلاس می‌باشد. همچنین، میانگین امتیاز N-Gain در کلاس آزمایش ۸۹٫۲۰٪ (دسته‌بندی بالا) و در کلاس کنترل ۳۹٫۰۴٪ (دسته‌بندی متوسط) بود. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که مدل یادگیری مشارکتی تأثیر معناداری بر توانایی حل مسئله دانش‌آموزان در یادگیری فیزیک دارد.

Teacher education increasingly privileges standardized competencies, digital skills, and measurable outputs, while giving less attention to cultural identity, value negotiation, and diversity in multiethnic classrooms. This study reframes national heritage as an asset-based pedagogical resource rather than a static folkloric supplement. Using a convergent parallel mixed-methods design, the study examined how a 15-week course, “National Heritage and Pedagogical Values,” influenced ethno-cultural competence, professional identity, and culturally responsive teaching readiness among 42 Master’s students in primary education in Kazakhstan. Quantitative results showed significant growth across all measured dimensions, with the strongest practical shift in behavioural/pedagogical application, t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. Micro-teaching observations confirmed that candidates converted heritage concepts such as Asar, qoshqar müiiz, and kösh into subject-specific teaching tools for cooperation, geometry, ecology, and classroom dialogue. Reflexive thematic analysis of essays showed a parallel identity shift: participants moved from viewing heritage as ceremonial folklore toward using it as an inclusive pedagogical language. The findings indicate that heritage-based teacher education can strengthen culturally responsive practice when mediated through structured reflection and observable teaching performance. The study contributes a post-Soviet, Central Asian model for preparing teachers who can balance national cultural revitalization with pluralistic classroom inclusion.

آموزش معلمان به طور فزاینده‌ای بر شایستگی‌های استاندارد، مهارت‌های دیجیتال و خروجی‌های قابل سنجش تأکید می‌کند و در عین حال به هویت فرهنگی، مذاکره ارزشی و تنوع در کلاس‌های چندقومیتی توجه کمتری می‌شود. این پژوهش، میراث ملی را نه به عنوان مکملی ایستا و فولکلوریک، بلکه به عنوان منبعی دارایی‌محور در آموزش بازتعریف می‌کند. با استفاده از طرح پژوهشی آمیخته همگرای موازی، این مطالعه بررسی کرد که چگونه یک دوره ۱۵ هفته‌ای با عنوان «میراث ملی و ارزش‌های آموزشی» بر شایستگی قومیتی-فرهنگی، هویت حرفه‌ای و آمادگی برای آموزش پاسخگو به فرهنگ در میان ۴۲ دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی در قزاقستان تأثیر می‌گذارد. نتایج کمی نشان داد که در تمامی ابعاد اندازه‌گیری‌شده رشد معناداری وجود داشته است و بیشترین تغییر عملی در کاربرد رفتاری/آموزشی مشاهده شد، t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. مشاهدات تدریس خرد تأیید کرد که داوطلبان مفاهیم میراثی مانند Asar، qoshqar müiiz و kösh را به ابزارهای آموزشی موضوع‌محور برای همکاری، هندسه، بوم‌شناسی و گفت‌وگوی کلاسی تبدیل کردند. تحلیل تماتیک بازتابی مقالات نشان داد که تغییر هویتی موازی رخ داده است: شرکت‌کنندگان از نگاه به میراث به عنوان فولکلور آیینی به سوی استفاده از آن به عنوان زبان آموزشی فراگیر حرکت کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش معلم مبتنی بر میراث، زمانی که از طریق بازتاب ساختاریافته و عملکرد قابل مشاهده تدریس میانجی‌گری شود، می‌تواند عمل پاسخگو به فرهنگ را تقویت کند. این پژوهش الگویی از آسیای مرکزی و پساسووئیتی برای تربیت معلمانی ارائه می‌دهد که قادر به ایجاد تعادل میان احیای فرهنگی ملی و شمول‌گرایی در کلاس‌های چندفرهنگی هستند.

Abstract The Tahfidz program at Madrasah Al-Barokah faced challenges related to Qur’anic recitation quality, particularly the accuracy of makharijul huruf and tajwid application, as well as limited structured mentoring. This community service program employed a Service Learning approach for 13 days, from 21 February to 5 March 2026. Attendance in madrasah learning sessions ranged from 18 to 35 children, while broader community activities involved up to 100 participants depending on the activity. The program included needs observation, halaqah grouping, tahfidz and tahsin mentoring through talaqqi, recitation submission and repetition, memorization evaluation, and student reflection. Observations during implementation indicated improvements in pronunciation accuracy and memorization fluency, accompanied by greater student engagement. University students also gained practical teaching and community-interaction experience through the reflective Service Learning process. The program demonstrates the value of structured mentoring, although complete individual achievement data and long-term memorization retention measurements were not available.

برنامه حفظ در مدرسه البرکه با چالش‌هایی در زمینه کیفیت قرائت قرآن، به‌ویژه دقت در مخارج الحروف و اجرای قواعد تجوید، همچنین محدودیت در راهنمایی ساختاریافته مواجه بود. این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه با رویکرد یادگیری خدمت‌محور به مدت ۱۳ روز، از ۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶ اجرا شد. حضور دانش‌آموزان در جلسات آموزشی مدرسه بین ۱۸ تا ۳۵ کودک متغیر بود و فعالیت‌های گسترده‌تر اجتماعی بسته به نوع فعالیت تا ۱۰۰ شرکت‌کننده را دربر می‌گرفت. برنامه شامل مشاهده نیازها، گروه‌بندی حلقه‌ها، راهنمایی در حفظ و بهبود قرائت از طریق تلقی، ارائه و تکرار قرائت، ارزیابی حفظ و بازتاب دانش‌آموزان بود. مشاهدات حین اجرا نشان‌دهنده بهبود در دقت تلفظ و روانی حفظ، همراه با افزایش مشارکت دانش‌آموزان بود. دانشجویان دانشگاه نیز از طریق فرایند بازتابی یادگیری خدمت‌محور، تجربه عملی تدریس و تعامل با جامعه را کسب کردند. این برنامه ارزش راهنمایی ساختاریافته را نشان می‌دهد، هرچند داده‌های کامل مربوط به دستاوردهای فردی و سنجش ماندگاری بلندمدت حفظ در دسترس نبود.

Mufrodat mastery constitutes the primary foundation of Arabic language acquisition. Students at non-formal Quranic schools (TPQ) in rural areas are generally not yet systematically exposed to basic Arabic vocabulary. This Ramadan 1447H KKN-T community service aimed to improve mastery of body-part Arabic mufrodat among 18 TPQ students at Mushalla Khairul Ikhwan, Nagari Sago Salido, Pesisir Selatan, using picture-poster media. A Service Learning approach with a one-group pretest-posttest measurement design was employed in collaboration with local TPQ teachers. Data were analyzed using paired t-test, Hake N-Gain, and Cohen’s d. Mean scores increased from 74.89 to 91.17. The paired t-test yielded t = 15.68 (p < .001), mean N-Gain g̅ = 0.750 (high category), and Cohen’s d = 3.70 (very large effect). Picture-poster media proved effective and applicable for Arabic mufrodat instruction in non-formal educational settings.

تسلط بر مفردات، زیربنای اصلی فراگیری زبان عربی را تشکیل می‌دهد. دانش‌آموزان مدارس غیررسمی قرآنی (TPQ) در مناطق روستایی عموماً به طور نظام‌مند با واژگان پایه زبان عربی آشنا نمی‌شوند. هدف خدمت‌رسانی اجتماعی KKN-T رمضان ۱۴۴۷ هجری، ارتقای تسلط بر مفردات اعضای بدن به زبان عربی در میان ۱۸ دانش‌آموز TPQ در مصلی خیرالاخوان، نگاری ساگو سالیدو، پسیسیر سلاتان با استفاده از رسانه پوسترهای تصویری بود. رویکرد یادگیری خدمت‌محور با طرح اندازه‌گیری پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی و با همکاری معلمان محلی TPQ به کار گرفته شد. داده‌ها با استفاده از آزمون t زوجی، Hake N-Gain و d کوهن تحلیل شدند. میانگین نمرات از ۷۴٫۸۹ به ۹۱٫۱۷ افزایش یافت. آزمون t زوجی مقدار t = ۱۵٫۶۸ (p < ۰٫۰۰۱)، میانگین N-Gain g̅ = ۰٫۷۵۰ (طبقه بالا) و d کوهن = ۳٫۷۰ (اثر بسیار بزرگ) را نشان داد. رسانه پوسترهای تصویری برای آموزش مفردات عربی در محیط‌های آموزشی غیررسمی مؤثر و قابل اجرا بود.

Masjid in rural Indonesia are frequently treated as ritual spaces alone, although they hold sufficient physical, social, and spiritual capital to sustain non-formal Islamic education. This article reports the thematic community service programme (KKNT) of Group 25, STAI As-Sunnah Deli Serdang, at Masjid Amaliyah, Dusun Gotong Royong, Pasar Miring Village, Pagar Merbau District, Deli Serdang Regency, North Sumatra, conducted over thirteen days during Ramadan 1447 H (21 February–5 March 2026). Programme partners comprised the Masjid Amaliyah management, the Rumah Qur’an Shofiyyah administrators, SDN 105352 Pasar Miring, and the Pasar Miring Village Government. The programme applied the Asset-Based Community Development (ABCD) approach through five stages, discovery, dream, design, define, and destiny, positioning the masjid as the core asset rather than community deficits as the point of departure. Data were gathered through participant observation, pre- and post-programme oral tahsin assessment, daily field notes, and visual documentation. Fifteen programmes were delivered across 35 scheduled sessions, generating approximately 1,856 participant-sessions drawn from an estimated 400 to 450 individual beneficiaries; the two metrics are reported separately because attendance was recorded without unique-identity tracking. Findings indicate improved application of mim sakinah and qalqalah rules among women participants, increased children’s engagement in Qur’anic literacy, the establishment of a literacy corner and permanent visual da’wah media at the masjid, and the masjid management’s willingness to continue the halaqah independently. The study affirms that Ramadan constitutes a measurable window of receptivity rather than a scheduling coincidence, and that asset-based framing yields more equitable partnership relations than deficit-based framing.

مساجد در مناطق روستایی اندونزی اغلب صرفاً به‌عنوان فضاهای آیینی تلقی می‌شوند، در حالی‌که دارای سرمایه فیزیکی، اجتماعی و معنوی کافی برای پشتیبانی از آموزش غیررسمی اسلامی هستند. این مقاله به گزارش برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی موضوعی (KKNT) گروه ۲۵ مؤسسه STAI As-Sunnah Deli Serdang در مسجد عملیّه، دوسون گوتونگ رویونگ، روستای پاسار میرینگ، بخش پاگار مِرباو، شهرستان دلی سِردانگ، سوماترای شمالی می‌پردازد که طی سیزده روز در ماه رمضان ۱۴۴۷ هجری (۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶) اجرا شد. شرکای برنامه شامل هیئت امنای مسجد عملیّه، مدیران خانه قرآن شفیّه، مدرسه SDN 105352 پاسار میرینگ و دولت روستای پاسار میرینگ بودند. این برنامه با بهره‌گیری از رویکرد توسعه جامعه‌محور مبتنی بر دارایی‌ها (ABCD) در پنج مرحله کشف، رؤیاپردازی، طراحی، تعریف و سرنوشت، مسجد را به‌عنوان دارایی محوری و نه کمبودهای جامعه، نقطه آغاز قرار داد. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، ارزیابی شفاهی تحسین پیش و پس از برنامه، یادداشت‌های میدانی روزانه و مستندسازی تصویری گردآوری شد. پانزده برنامه در قالب ۳۵ جلسه زمان‌بندی‌شده اجرا گردید که در مجموع حدود ۱۸۵۶ نفر-جلسه از میان حدود ۴۰۰ تا ۴۵۰ ذی‌نفع فردی حاصل شد؛ این دو شاخص به‌طور جداگانه گزارش شده‌اند زیرا حضور افراد بدون رهگیری هویت یکتا ثبت گردید. یافته‌ها نشان‌دهنده بهبود کاربرد قواعد میم ساکنه و قلقلَه در میان شرکت‌کنندگان زن، افزایش مشارکت کودکان در سواد قرآنی، ایجاد گوشه سوادآموزی و رسانه دائمی بصری دعوت در مسجد و تمایل هیئت امنای مسجد برای ادامه مستقل حلقه‌های قرآنی است. این مطالعه تأیید می‌کند که ماه رمضان پنجره‌ای قابل سنجش از پذیرش است و نه صرفاً یک تصادف زمانی، و چارچوب مبتنی بر دارایی‌ها روابط مشارکتی عادلانه‌تری نسبت به چارچوب مبتنی بر کمبودها ایجاد می‌کند.

Africa is central to the world's future. The continent holds immense human potential, vast natural wealth, and a very young population. Yet, historical trauma from colonialism and ongoing neocolonial practices still hold African nations back. Unfair global financial rules, high borrowing costs, and severe climate impacts create deep systemic barriers. Africa contributes barely 4% of global carbon emissions, yet suffers massive economic losses from climate change. The concept of "Africa Rising" must move beyond simple economic metrics. It requires structural justice, genuine self-directed development, and local academic agency. This special issue grounds these global debates in concrete African realities through eight insightful studies. Their authors offer practical solutions to pressing challenges: curbing conflict through trade and gender inclusion, combining indigenous justice rituals with state law, fighting carbon market fraud, and introducing novel economic models to combat financial exclusion. Other studies advocate for youth civic agency through non-formal education, pharmaceutical sovereignty to lower medicine prices, and reframing forced migration as a driver of regional integration through the African Union's Free Movement Protocol. Recent global governance reforms, such as the African Union joining the G20, now G21, offer a vital platform for procedural justice. However, a seat at the table is not enough on its own. Africa must activate its internal institutions, financial markets, and academic community. As demonstrated by the authors in this collection, local experts provide the essential evidence needed to drive real progress. Only through genuine partnership, ethical global frameworks, and grounded African agency can the continent realise its true development potential.

آفریقا در مرکز آینده جهان قرار دارد. این قاره دارای پتانسیل انسانی عظیم، ثروت طبیعی فراوان و جمعیتی بسیار جوان است. با این حال، آسیب‌های تاریخی ناشی از استعمار و تداوم رویه‌های نواستعماری همچنان کشورهای آفریقایی را عقب نگاه داشته است. قوانین ناعادلانه مالی جهانی، هزینه‌های بالای استقراض و پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی، موانع ساختاری عمیقی ایجاد می‌کنند. آفریقا تنها حدود ۴٪ از انتشار کربن جهانی را به خود اختصاص می‌دهد، اما متحمل خسارات اقتصادی گسترده‌ای از تغییرات اقلیمی می‌شود. مفهوم «آفریقا در حال صعود» باید فراتر از شاخص‌های ساده اقتصادی برود. این امر مستلزم عدالت ساختاری، توسعه خودمحور واقعی و عاملیت دانشگاهی محلی است. این شماره ویژه، این مباحث جهانی را از طریق هشت مطالعه عمیق در واقعیت‌های عینی آفریقا ریشه‌یابی می‌کند. نویسندگان این مقالات راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های فوری ارائه می‌دهند: مهار منازعات از طریق تجارت و شمول جنسیتی، ترکیب آیین‌های بومی عدالت با حقوق دولتی، مبارزه با تقلب در بازار کربن و معرفی مدل‌های اقتصادی نوین برای مقابله با محرومیت مالی. سایر مطالعات بر عاملیت مدنی جوانان از طریق آموزش غیررسمی، حاکمیت دارویی برای کاهش قیمت داروها و بازتعریف مهاجرت اجباری به‌عنوان محرکی برای یکپارچگی منطقه‌ای از طریق پروتکل آزادی جابجایی اتحادیه آفریقا تأکید دارند. اصلاحات اخیر در حکمرانی جهانی، مانند پیوستن اتحادیه آفریقا به گروه G20 که اکنون G21 است، بستری حیاتی برای عدالت رویه‌ای فراهم می‌کند. با این حال، صرفاً داشتن جایگاهی در میز کافی نیست. آفریقا باید نهادهای داخلی، بازارهای مالی و جامعه دانشگاهی خود را فعال کند. همان‌طور که نویسندگان این مجموعه نشان می‌دهند، کارشناسان محلی شواهد اساسی لازم برای پیشبرد واقعی را ارائه می‌کنند. تنها از طریق شراکت واقعی، چارچوب‌های اخلاقی جهانی و عاملیت ریشه‌دار آفریقایی است که این قاره می‌تواند به پتانسیل واقعی توسعه خود دست یابد.

Young people are growing up in a complex and constantly changing world. Its continuous transformations pose significant challenges for the entire population but are particularly impactful for young adults. During the transition from tertiary education to the labor market, they often struggle to envision their future and to imagine their professional careers, so reducing their personal well-being. However, actively reflecting on the future enables individuals to explore multiple possibilities, define their goals, and anticipate as well as better manage upcoming challenges. For these reasons, a group of Social Psychologists of the University of Milano Bicocca and Designers of the Polytechnic University of Milano developed a university course entitled Life Design that was launched in the 2018/2019 academic year within the Integrated Product Design program at the School of Design of the Polytechnic of Milano. The present paper describes the Life Design course, outlining for each topic the corresponding theoretical framework, the specifically designed activities, and the expected outcomes in terms of awareness and skills development. The course is grounded in the most recent and well-established theoretical models in vocational guidance psychology, with particular reference to the literature of the Life Design Research Group. Its main purpose is to prepare future graduates to navigate contemporary complexity and ontological uncertainty. The course aims to equip students with both psycho-social theoretical frameworks and related practical tools based on the development of smart skills, enabling them to better understand the socio-economic context, analyze its dynamic characteristics, and effectively respond to its consequences.

جوانان در جهانی پیچیده و همواره در حال تغییر رشد می‌کنند. این دگرگونی‌های مداوم چالش‌های قابل توجهی را برای کل جمعیت ایجاد می‌کند، اما به‌ویژه برای بزرگسالان جوان تأثیرگذار است. در دوره گذار از آموزش عالی به بازار کار، آن‌ها اغلب در تصور آینده خود و تجسم مسیرهای حرفه‌ای‌شان با دشواری مواجه می‌شوند که این امر به کاهش بهزیستی فردی آن‌ها منجر می‌شود. با این حال، تأمل فعالانه درباره آینده به افراد امکان می‌دهد تا امکانات متعددی را کاوش کنند، اهداف خود را تعریف نمایند و چالش‌های پیش‌رو را پیش‌بینی و بهتر مدیریت کنند. به همین دلایل، گروهی از روان‌شناسان اجتماعی دانشگاه Milano Bicocca و طراحان دانشگاه پلی‌تکنیک Milano دوره‌ای دانشگاهی با عنوان طراحی زندگی (Life Design) تدوین کردند که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۲۰۱۹ در قالب برنامه طراحی محصول یکپارچه در دانشکده طراحی پلی‌تکنیک Milano ارائه شد. مقاله حاضر به توصیف دوره طراحی زندگی می‌پردازد و برای هر موضوع، چارچوب نظری مربوطه، فعالیت‌های طراحی‌شده ویژه و پیامدهای مورد انتظار در زمینه آگاهی و توسعه مهارت‌ها را تشریح می‌کند. این دوره مبتنی بر جدیدترین و معتبرترین مدل‌های نظری در روان‌شناسی راهنمایی شغلی است و به‌ویژه به ادبیات گروه پژوهشی Life Design ارجاع دارد. هدف اصلی آن آماده‌سازی فارغ‌التحصیلان آینده برای پیمایش در پیچیدگی معاصر و عدم قطعیت هستی‌شناختی است. این دوره در پی تجهیز دانشجویان به چارچوب‌های نظری روانی-اجتماعی و ابزارهای عملی مرتبط مبتنی بر توسعه مهارت‌های هوشمند است تا آن‌ها بتوانند زمینه اجتماعی-اقتصادی را بهتر درک کنند، ویژگی‌های پویای آن را تحلیل نمایند و به طور مؤثر به پیامدهای آن پاسخ دهند.

This study determined the impact of classroom management techniques on the academic performance of Grade 6 learners in public elementary schools in San Fabian, District II, Division of Pangasinan II during School Year 2024–2025. Specifically, it examined the level of impact of teacher-centered, student-centered, acceptance, assertive, behavior modification, and success classroom management techniques; determined whether there was a significant difference between the perceptions of teachers and school heads; identified the problems encountered by teachers; and proposed a plan of action to improve classroom management. The study employed a descriptive research design using a questionnaire as the primary data-gathering instrument. The respondents consisted of forty-six (46) Grade 6 teachers and fifteen (15) school heads from fifteen (15) public elementary schools. Findings revealed that the different classroom management techniques had a high level of impact on the academic performance of Grade 6 learners. No significant difference was found between the perceptions of teachers and school heads, indicating that their perceptions were generally similar. The most serious problems encountered by teachers included difficulty in integrating learning competencies, difficulty in using appropriate instructional strategies for multilevel groups, and learner absenteeism. Based on the findings, a plan of action was designed to improve the implementation of classroom management techniques and support the academic performance of Grade 6 learners.

این پژوهش تأثیر فنون مدیریت کلاس را بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در مدارس ابتدایی دولتی منطقه دوم سن فابیان، ناحیه دوم پانگاسینان در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ تعیین کرد. به طور خاص، سطح تأثیر فنون مدیریت کلاس معلم‌محور، دانش‌آموزمحور، پذیرشی، قاطعانه، اصلاح رفتار و موفقیت را بررسی نمود؛ وجود تفاوت معنادار بین ادراکات معلمان و مدیران مدارس را تعیین کرد؛ مشکلاتی که معلمان با آن مواجه بودند را شناسایی نمود؛ و برنامه عملی برای بهبود مدیریت کلاس پیشنهاد داد. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی با استفاده از پرسشنامه به عنوان ابزار اصلی گردآوری داده‌ها بهره برد. پاسخ‌دهندگان شامل چهل‌وشش (۴۶) معلم پایه ششم و پانزده (۱۵) مدیر مدرسه از پانزده (۱۵) مدرسه ابتدایی دولتی بودند. یافته‌ها نشان داد که فنون مختلف مدیریت کلاس تأثیر بالایی بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم دارند. تفاوت معناداری بین ادراکات معلمان و مدیران مدارس مشاهده نشد و این امر نشان‌دهنده شباهت کلی دیدگاه‌های آنان بود. جدی‌ترین مشکلات گزارش‌شده توسط معلمان شامل دشواری در ادغام شایستگی‌های یادگیری، دشواری در استفاده از راهبردهای آموزشی مناسب برای گروه‌های چندسطحی و غیبت دانش‌آموزان بود. بر اساس یافته‌ها، برنامه عملی برای بهبود اجرای فنون مدیریت کلاس و حمایت از عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم طراحی شد.

This study examined the relationship between sources of self-efficacy and three dimensions of self-efficacy among early childhood education student teachers. Data from 155 participants were analyzed using structural equation modelling and multigroup analyses. Seven sources of self-efficacy, including Mastery Experiences, Vicarious Experiences, Social Persuasion, Physiological Arousal and Knowledge Capabilities, and three dimensions of perceived self-efficacy (pedagogical strategies, learning environment management, and children’s participation) were investigated. Knowledge Capabilities were included as a source based on the premise that pedagogical and content knowledge enable informed instructional decisions, reinforcing self-efficacy. Results showed that Mastery Experiences were the strongest and most consistent predictor across all dimensions. Vicarious Experiences had a moderate positive effect on pedagogical strategies and learning environment management, while Knowledge Capabilities moderately predicted children’s participation. Multigroup analyses revealed that explanatory power was higher among students with work experience and varied across age groups: younger students benefited more in learning environment management and children’s participation, while older students benefited more in pedagogical strategies. These findings highlight the need for individualized approaches in teacher education. Emphasizing mastery experiences and peer learning opportunities is essential. The results can inform targeted pedagogical strategies and support tailored to age and experience that strengthen self-efficacy development and better prepare students for professional demands.

این مطالعه به بررسی رابطه بین منابع خودکارآمدی و سه بعد خودکارآمدی در دانشجویان معلم آموزش کودکان پیش‌دبستانی پرداخت. داده‌های ۱۵۵ شرکت‌کننده با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و تحلیل‌های چندگروهی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. هفت منبع خودکارآمدی، شامل تجارب موفقیت‌آمیز، تجارب جانشینی، ترغیب اجتماعی، برانگیختگی فیزیولوژیک و قابلیت‌های دانشی، و سه بعد خودکارآمدی ادراک‌شده (راهبردهای آموزشی، مدیریت محیط یادگیری و مشارکت کودکان) مورد بررسی قرار گرفتند. قابلیت‌های دانشی به عنوان یک منبع بر این اساس لحاظ شد که دانش آموزشی و محتوایی، تصمیم‌گیری‌های آموزشی آگاهانه را امکان‌پذیر می‌سازد و خودکارآمدی را تقویت می‌کند. نتایج نشان داد که تجارب موفقیت‌آمیز قوی‌ترین و پایدارترین پیش‌بین در تمامی ابعاد بود. تجارب جانشینی تأثیر مثبت متوسطی بر راهبردهای آموزشی و مدیریت محیط یادگیری داشت، در حالی که قابلیت‌های دانشی پیش‌بینی‌کننده متوسطی برای مشارکت کودکان بود. تحلیل‌های چندگروهی نشان داد که قدرت تبیین در میان دانشجویان دارای سابقه کاری بیشتر بود و در گروه‌های سنی مختلف تفاوت داشت: دانشجویان جوان‌تر در مدیریت محیط یادگیری و مشارکت کودکان بیشتر بهره‌مند شدند، در حالی که دانشجویان مسن‌تر در راهبردهای آموزشی بیشتر بهره بردند. این یافته‌ها بر ضرورت رویکردهای فردی‌سازی‌شده در آموزش معلمان تأکید دارد. تأکید بر تجارب موفقیت‌آمیز و فرصت‌های یادگیری همتایان ضروری است. نتایج می‌تواند راهبردهای آموزشی هدفمند و حمایت متناسب با سن و تجربه را برای تقویت رشد خودکارآمدی و آمادگی بهتر دانشجویان برای الزامات حرفه‌ای اطلاع‌رسانی کند.

This study investigates the role of community-based schools in enhancing access to quality education in rural Nigeria and South Africa. A descriptive survey research design was adopted for the study. The population comprised individuals actively involved with community-based schools in selected rural communities across both countries. A total sample of 300 respondents (150 from Nigeria and 150 from South Africa) was selected using a multi-stage sampling technique involving purposive, stratified, and simple random sampling methods. Data were collected using a structured instrument titled Community-Based Schools Educational Access and Quality Questionnaire (CBSEAQ). The instrument’s validity was established through expert review for content and face validity, while its reliability was confirmed through a pilot test, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.82. Trained research assistants administered the questionnaire and ensured informed consent and respondent anonymity. The researchers analysed the data using SPSS, employing descriptive statistics and inferential tests such as t-tests and chi-square tests to compare responses between countries. The findings revealed that community-based schools improve access to quality education, reduce educational disparities, and enhance school effectiveness through active community participation. However, inadequate infrastructure and weak policy implementation continue to limit access to education, while Nigeria shows greater access to education through community-based schools than South Africa because of stronger community involvement. The study recommended strengthening the implementation of community-based education policies through adequate funding, effective monitoring, and improved rural infrastructure. It also emphasises promoting community participation in school governance, continuous teacher development, regular evaluation, and enhanced collaboration between Nigeria and South Africa to share best practices and improve educational access and quality.

این مطالعه به بررسی نقش مدارس مبتنی بر جامعه در ارتقای دسترسی به آموزش با کیفیت در مناطق روستایی نیجریه و آفریقای جنوبی می‌پردازد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی انتخاب شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که به طور فعال با مدارس مبتنی بر جامعه در جوامع روستایی منتخب هر دو کشور همکاری داشتند. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر از نیجریه و ۱۵۰ نفر از آفریقای جنوبی) با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای شامل نمونه‌گیری هدفمند، طبقه‌ای و تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از ابزار ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه دسترسی و کیفیت آموزشی مدارس مبتنی بر جامعه» (CBSEAQ) جمع‌آوری گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان برای روایی محتوا و ظاهری تأیید شد و پایایی آن از طریق آزمون مقدماتی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۲ مورد تأیید قرار گرفت. دستیاران پژوهشی آموزش‌دیده پرسشنامه را اجرا کرده و رضایت آگاهانه و ناشناس بودن پاسخ‌دهندگان را تضمین کردند. پژوهشگران داده‌ها را با استفاده از نرم‌افزار SPSS و به‌کارگیری آمار توصیفی و آزمون‌های استنباطی مانند آزمون t و آزمون کای‌دو برای مقایسه پاسخ‌ها بین دو کشور تحلیل کردند. یافته‌ها نشان داد که مدارس مبتنی بر جامعه موجب بهبود دسترسی به آموزش با کیفیت، کاهش نابرابری‌های آموزشی و ارتقای اثربخشی مدارس از طریق مشارکت فعال جامعه می‌شوند. با این حال، زیرساخت ناکافی و ضعف در اجرای سیاست‌ها همچنان دسترسی به آموزش را محدود می‌کند و نیجریه به دلیل مشارکت قوی‌تر جامعه، دسترسی بیشتری به آموزش از طریق مدارس مبتنی بر جامعه نسبت به آفریقای جنوبی دارد. مطالعه پیشنهاد می‌کند که اجرای سیاست‌های آموزش مبتنی بر جامعه از طریق تأمین مالی کافی، نظارت مؤثر و بهبود زیرساخت‌های روستایی تقویت شود. همچنین بر ترویج مشارکت جامعه در مدیریت مدارس، توسعه مستمر معلمان، ارزیابی منظم و افزایش همکاری بین نیجریه و آفریقای جنوبی برای به‌اشتراک‌گذاری تجارب موفق و بهبود دسترسی و کیفیت آموزشی تأکید می‌کند.

This study develops and evaluates a digital self-assessment tool to measure students' affective domain in Civics Education at the senior high school level. The research addresses the lack of measurement of affective outcomes in civic and character education. Although the affective dimension is an important part of the curriculum, most teachers lack reliable tools to document students' value internalisation. Using a Research and Development design with the ADDIE framework, the tool was built on Krathwohl's taxonomy of the affective domain and supported by attitude theory, social cognitive theory, and the concepts of global citizenship and character education. Content validity was assessed using Aiken's V with five experts, followed by empirical testing with 182 participants in the pilot test and 498 participants in the field test. Item-total correlation and Cronbach's alpha were used to assess item performance and internal consistency, with reliability coefficients between 0.706 and 0.804. EFA revealed a general affective factor while retaining five theoretically relevant factors: receiving, responding, valuing, organisation, and characterisation. CFA proved that the measurement model is acceptable (CMIN/df = 2.545; CFI = 0.927; TLI = 0.916; RMSEA = 0.056); however, AGFI slightly failed the strict 0.90 criterion. This research contributes both a context-relevant yet globally applicable civic affective scale and an illustration of digital self-assessment for evidence-based affective assessment, while addressing issues such as social desirability and cross-cultural validity.

این مطالعه به توسعه و ارزیابی یک ابزار خودارزیابی دیجیتال برای سنجش حوزه عاطفی دانش‌آموزان در آموزش مدنی در سطح دبیرستان می‌پردازد. این پژوهش به کمبود سنجش پیامدهای عاطفی در آموزش مدنی و تربیت شخصیت می‌پردازد. اگرچه بعد عاطفی بخش مهمی از برنامه درسی است، اکثر معلمان فاقد ابزارهای پایا برای مستندسازی درونی‌سازی ارزش‌ها توسط دانش‌آموزان هستند. با استفاده از طرح پژوهش و توسعه و چارچوب ADDIE، این ابزار بر اساس طبقه‌بندی حوزه عاطفی Krathwohl و با پشتیبانی نظریه نگرش، نظریه شناختی-اجتماعی و مفاهیم شهروندی جهانی و تربیت شخصیت ساخته شد. روایی محتوایی با استفاده از شاخص V آیکن و با مشارکت پنج خبره ارزیابی شد و پس از آن آزمون تجربی با ۱۸۲ شرکت‌کننده در آزمون مقدماتی و ۴۹۸ شرکت‌کننده در آزمون میدانی انجام شد. برای ارزیابی عملکرد گویه‌ها و انسجام درونی، همبستگی گویه-کل و آلفای کرونباخ به کار رفت و ضرایب پایایی بین ۰.۷۰۶ تا ۰.۸۰۴ به دست آمد. تحلیل عاملی اکتشافی یک عامل کلی عاطفی را نشان داد و در عین حال پنج عامل نظری مرتبط شامل دریافت، پاسخ‌دهی، ارزش‌گذاری، سازمان‌دهی و شخصیت‌سازی را حفظ کرد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری قابل قبول است (CMIN/df = 2.545؛ CFI = 0.927؛ TLI = 0.916؛ RMSEA = 0.056)؛ با این حال، AGFI اندکی از معیار سخت‌گیرانه ۰.۹۰ کمتر بود. این پژوهش علاوه بر ارائه یک مقیاس عاطفی مدنی متناسب با زمینه و در عین حال قابل استفاده جهانی، نمونه‌ای از خودارزیابی دیجیتال برای سنجش مبتنی بر شواهد حوزه عاطفی ارائه می‌دهد و به مسائلی مانند مطلوبیت اجتماعی و روایی بین‌فرهنگی می‌پردازد.

This study examines how Finnish teachers construct values of responsible citizenship in their pedagogical practices. This qualitative case study involved six teachers from early childhood and primary education in Finland and usedsemi‑structured interviews. The data were analysed thematically, focusing on how teachers narrated responsibility in everyday routines, family–school partnerships, and references to civic institutions. The analysis identified seven interrelated strategies: encouraging self‑reliance, organising collective responsibility, promoting ethical awareness, assigning practical life tasks, facilitating work‑life orientation, modelling civic trust, and collaborating with families. These strategies show that responsibility is constructed through interaction, narrative, and institutional trust, as teachers integrate citizenship values in everyday routines, ethical framings, and examples drawn from Finland. Responsibility is thereby performed as both a personal practice and a civic virtue anchored in public institutions. The study advances global debates on citizenship education and social constructionism by illustrating how responsible citizenship is cultivated as a lived practice that links everyday school life to wider social, economic, and ecological orders. Because this study mainly focuses on teachers’ views, future research should include students’ perspectives, compare contexts, and track change over time to understand how ideas about responsibility develop across diverse educational and cultural settings.

این مطالعه به بررسی چگونگی ساخت ارزش‌های شهروندی مسئولانه توسط معلمان فنلاندی در شیوه‌های آموزشی آن‌ها می‌پردازد. این پژوهش کیفی موردی با مشارکت شش معلم از آموزش دوران کودکی و ابتدایی در فنلاند و با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شده است. داده‌ها به صورت مضمون‌محور تحلیل شدند و تمرکز بر نحوه روایت مسئولیت توسط معلمان در روال‌های روزمره، مشارکت خانواده و مدرسه و ارجاعات به نهادهای مدنی بود. تحلیل، هفت راهبرد مرتبط را شناسایی کرد: تشویق به خوداتکایی، سازماندهی مسئولیت جمعی، ترویج آگاهی اخلاقی، واگذاری وظایف عملی زندگی، تسهیل جهت‌گیری به سوی کار و زندگی، الگوسازی اعتماد مدنی و همکاری با خانواده‌ها. این راهبردها نشان می‌دهند که مسئولیت از طریق تعامل، روایت و اعتماد نهادی ساخته می‌شود، زیرا معلمان ارزش‌های شهروندی را در روال‌های روزمره، چارچوب‌های اخلاقی و نمونه‌هایی برگرفته از فنلاند ادغام می‌کنند. بدین ترتیب، مسئولیت هم به عنوان یک کنش فردی و هم به عنوان یک فضیلت مدنی ریشه‌دار در نهادهای عمومی اجرا می‌شود. این مطالعه با نشان دادن چگونگی پرورش شهروندی مسئولانه به عنوان یک کنش زیسته که زندگی روزمره مدرسه را به نظم‌های اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی گسترده‌تر پیوند می‌دهد، به مباحث جهانی آموزش شهروندی و ساخت‌گرایی اجتماعی کمک می‌کند. از آنجا که این مطالعه عمدتاً بر دیدگاه معلمان تمرکز دارد، پژوهش‌های آینده باید دیدگاه دانش‌آموزان را نیز دربر گیرد، زمینه‌ها را مقایسه کند و تغییرات را در طول زمان پیگیری نماید تا درک بهتری از چگونگی تحول ایده‌های مسئولیت در بسترهای آموزشی و فرهنگی متنوع حاصل شود.