Frontiers in Psychology

Inconclusive evidence for leading third-person theories of consciousness has renewed scientific interest in its first-person nature. Self-inquiry, a first-person method from Advaita Vedanta, can be operationalized to meet this need, though it has not received prior empirical study, likely owing to Advaita’s idealism. By bracketing Advaita’s metaphysical commitments and mapping its characterization of consciousness onto the distinctions drawn by consciousness science, self-inquiry can be understood as a systematic phenomenology of selfhood. The method’s rationale is that mental contents perpetuate the “narrative self,” or one’s personal identity, so tracing such contents back to the sense of “I” to which they are referred attenuates the narrative self and discloses the “minimal self.” The minimal self is the pre-reflective first-person perspective of experience that carries a sense of “for-me-ness.” Sustained attention to the minimal self may then facilitate a selfless mode of awareness, or nondual awareness, marked by the absence of felt division between self and world. On this account, the narrative self and the appropriative ownership underlying the minimal self are seen as illusory, while an impersonal, reflexive consciousness remains. This deconstruction of selfhood already has neurophenomenological precedent, though from studies confined to Buddhist practice and reliant on idiosyncratic techniques. Self-inquiry thus holds empirical significance: its stepwise structure offers potential reproducibility across participants, a within-practice control, and a target attentional operation whose proposed distinctiveness can be empirically tested. It may also hold clinical relevance, having been proposed for incorporation into psychotherapy amid growing research into the therapeutic potential of self-attenuation.

شواهد نامشخص برای نظریه‌های برجسته‌ی شخص سوم درباره‌ی آگاهی، علاقه‌ی علمی را به ماهیت شخص اول آن تجدید کرده است. خودپرسش‌گری، روشی شخص اول از آدوایتا وِدانتا، می‌تواند به‌صورت عملیاتی برای پاسخ به این نیاز به‌کار رود، هرچند پیش‌تر مورد مطالعه‌ی تجربی قرار نگرفته است که احتمالاً به دلیل ایده‌آلیسم آدوایتا باشد. با کنار گذاشتن تعهدات مابعدالطبیعی آدوایتا و نگاشت توصیف آن از آگاهی بر تمایزات مطرح‌شده در علم آگاهی، خودپرسش‌گری می‌تواند به‌عنوان پدیدارشناسی نظام‌مند خودبودگی درک شود. منطق این روش آن است که محتوای ذهنی، «خود روایی» یا هویت شخصی فرد را تداوم می‌بخشد؛ بنابراین، ردیابی این محتواها تا حس «من» که به آن‌ها ارجاع داده می‌شود، خود روایی را تضعیف کرده و «خود حداقلی» را آشکار می‌سازد. خود حداقلی، منظر پیش‌تأملی شخص اول تجربه است که حامل حس «برای من بودن» است. توجه پایدار به خود حداقلی ممکن است سپس حالت آگاهی بی‌خود یا آگاهی غیردوگانه را تسهیل کند که با فقدان احساس جدایی میان خود و جهان مشخص می‌شود. بر این اساس، خود روایی و مالکیت تخصیصی زیربنای خود حداقلی، موهوم تلقی می‌شوند، در حالی که آگاهی غیرشخصی و بازتابی باقی می‌ماند. این واسازی خودبودگی، پیشینه‌ی عصب‌پدیدارشناختی دارد، هرچند در مطالعاتی محدود به تمرینات بودایی و متکی بر تکنیک‌های خاص. بنابراین، خودپرسش‌گری اهمیت تجربی دارد: ساختار گام‌به‌گام آن امکان بازتولید بالقوه در میان شرکت‌کنندگان، کنترل درون‌روشی و عملیات توجهی هدفمند با قابلیت آزمون تجربی تمایز پیشنهادی را فراهم می‌کند. همچنین ممکن است اهمیت بالینی داشته باشد، چراکه برای ادغام در روان‌درمانی در بحبوحه‌ی پژوهش‌های فزاینده درباره‌ی پتانسیل درمانی تضعیف خود پیشنهاد شده است.

The rapid expansion of the biopharmaceutical industry, driven by monoclonal antibodies, cell and gene therapies, and mRNA vaccines, demands a workforce equipped with interdisciplinary knowledge, practical competence, and critical thinking. Traditional lecture-based instruction in Biotechnology Pharmaceutics usually falls short in cultivating these attributes. This narrative review, drawing on a structured synthesis of recent literature (2015–2026) and the authors’ 10 years of front-line teaching experience, addresses the following research question: What pedagogical innovations hold the greatest promise for transforming biopharmaceutics education, and what are their respective evidence bases, implementation challenges, and pathways to scalability? It examines problem-based and case-based learning, flipped classrooms, virtual simulation, industry-academia integration, and curriculum ideological and ethical education. The review evaluates the strengths, implementation challenges, and evidence of effectiveness for each innovation, identifying three key dimensions of analysis: pedagogical effectiveness, implementation feasibility, and scalability. The findings indicate that while short-term cognitive and motivational gains are well-documented across all five strategies, longitudinal evidence and systemic adoption frameworks remain critically underdeveloped. The review is limited by the predominantly short-term, single-institution nature of the available evidence base and the scarcity of studies examining implementation fidelity across diverse institutional contexts. Accordingly, the paper highlights areas requiring further faculty development, institutional support, and proposes a concrete five-component framework for future longitudinal research to address these evidence gaps. It concludes that an integrated and student-centered ecosystem combining multiple active pedagogies, authentic experiential learning, and robust digital tools represents the most promising path forward, contingent on sustained institutional commitment and systematic scaling strategies.

گسترش سریع صنعت زیست‌دارویی که با آنتی‌بادی‌های مونوکلونال، درمان‌های سلولی و ژنی، و واکسن‌های mRNA هدایت می‌شود، نیازمند نیروی کاری با دانش میان‌رشته‌ای، شایستگی عملی و تفکر انتقادی است. آموزش سنتی مبتنی بر سخنرانی در داروسازی زیست‌فناوری معمولاً در پرورش این ویژگی‌ها ناکام می‌ماند. این مرور روایتی با بهره‌گیری از ترکیب ساختاریافته ادبیات اخیر (۲۰۱۵–۲۰۲۶) و ده سال تجربه تدریس خط مقدم نویسندگان، به پرسش پژوهشی زیر می‌پردازد: کدام نوآوری‌های آموزشی بیشترین پتانسیل را برای تحول آموزش زیست‌دارویی دارند و شواهد، چالش‌های اجرایی و مسیرهای مقیاس‌پذیری هر یک چیست؟ این مقاله به بررسی یادگیری مبتنی بر مسئله و مورد، کلاس‌های معکوس، شبیه‌سازی مجازی، ادغام صنعت و دانشگاه، و آموزش ایدئولوژیک و اخلاقی در برنامه درسی می‌پردازد. مرور حاضر نقاط قوت، چالش‌های اجرایی و شواهد اثربخشی هر نوآوری را ارزیابی کرده و سه بعد کلیدی تحلیل را شناسایی می‌کند: اثربخشی آموزشی، امکان‌پذیری اجرا و مقیاس‌پذیری. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه دستاوردهای شناختی و انگیزشی کوتاه‌مدت در هر پنج راهبرد به خوبی مستند شده‌اند، اما شواهد طولی و چارچوب‌های پذیرش نظام‌مند به طور جدی توسعه نیافته‌اند. این مرور به دلیل ماهیت عمدتاً کوتاه‌مدت و تک‌مؤسسه‌ای شواهد موجود و کمبود مطالعات بررسی وفاداری اجرا در بسترهای نهادی متنوع، محدودیت دارد. بر این اساس، مقاله حوزه‌هایی را که نیازمند توسعه بیشتر اعضای هیئت علمی و حمایت نهادی هستند، برجسته کرده و چارچوبی پنج‌جزئی برای پژوهش‌های طولی آینده جهت رفع این خلأهای شواهدی پیشنهاد می‌کند. نتیجه‌گیری مقاله آن است که یک اکوسیستم یکپارچه و دانشجو-محور که ترکیبی از چندین روش فعال آموزشی، یادگیری تجربی اصیل و ابزارهای دیجیتال قوی باشد، امیدوارکننده‌ترین مسیر پیش رو است، مشروط بر تعهد پایدار نهادی و راهبردهای نظام‌مند مقیاس‌پذیری.

Background Artificial intelligence (AI) is rapidly reshaping the labor market and may intensify college students' uncertainty and anxiety about future career decisions. This study examined the psychological mechanism linking AI employment threat perception to career decision-making anxiety, focusing on the mediating role of perceived employability and the moderating role of growth mindset. Methods A questionnaire survey was conducted among 526 college students in China. Hierarchical regression, bootstrap mediation analysis, moderation analysis, simple slope analysis, and moderated mediation analysis were used to test the proposed model. Results AI employment threat perception positively predicted career decision-making anxiety and negatively predicted perceived employability. Perceived employability negatively predicted career decision-making anxiety and partially mediated the relationship between AI employment threat perception and career decision-making anxiety. Growth mindset significantly moderated the relationship between AI employment threat perception and perceived employability, such that the negative effect was weaker among students with a higher growth mindset. The moderated mediation analysis further showed that growth mindset weakened the indirect effect of AI employment threat perception on career decision-making anxiety through perceived employability. Conclusions AI employment threat may increase college students' career decision-making anxiety both directly and indirectly by reducing perceived employability. Growth mindset serves as an important psychological resource that buffers this negative process. These findings provide implications for career education, employability development, and psychological support in higher education.

زمینه: هوش مصنوعی (AI) به سرعت در حال بازشکل‌دهی بازار کار است و ممکن است عدم قطعیت و اضطراب دانشجویان دانشگاهی درباره تصمیم‌گیری‌های شغلی آینده را تشدید کند. این پژوهش سازوکار روان‌شناختی پیونددهنده ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی با اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را مورد بررسی قرار داد و بر نقش میانجی‌گری اشتغال‌پذیری ادراک‌شده و نقش تعدیل‌گری نگرش رشد تمرکز داشت. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای در میان ۵۲۶ دانشجوی دانشگاه در چین انجام شد. برای آزمون مدل پیشنهادی از رگرسیون سلسله‌مراتبی، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ، تحلیل تعدیل‌گری، تحلیل شیب ساده و تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده استفاده شد. یافته‌ها: ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی پیش‌بینی‌کننده مثبت اضطراب تصمیم‌گیری شغلی و پیش‌بینی‌کننده منفی اشتغال‌پذیری ادراک‌شده بود. اشتغال‌پذیری ادراک‌شده پیش‌بینی‌کننده منفی اضطراب تصمیم‌گیری شغلی بود و رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اضطراب تصمیم‌گیری شغلی را به طور جزئی میانجی‌گری کرد. نگرش رشد رابطه بین ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی و اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را به طور معناداری تعدیل‌گری کرد، به گونه‌ای که اثر منفی در میان دانشجویانی با نگرش رشد بالاتر ضعیف‌تر بود. تحلیل میانجی‌گری تعدیل‌شده نشان داد که نگرش رشد اثر غیرمستقیم ادراک تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی بر اضطراب تصمیم‌گیری شغلی از طریق اشتغال‌پذیری ادراک‌شده را تضعیف می‌کند. نتیجه‌گیری: تهدید شغلی ناشی از هوش مصنوعی ممکن است اضطراب تصمیم‌گیری شغلی دانشجویان دانشگاهی را هم به طور مستقیم و هم غیرمستقیم از طریق کاهش اشتغال‌پذیری ادراک‌شده افزایش دهد. نگرش رشد به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم، این فرایند منفی را تعدیل می‌کند. این یافته‌ها پیامدهایی برای آموزش شغلی، توسعه اشتغال‌پذیری و حمایت روان‌شناختی در آموزش عالی دارند.

Objectives Students’ well-being is a critical indicator of their academic performance, pro-social behavior, and future development. Students’ perceived relationships with parents, teachers, and peers, along with their sense of school belonging, are significantly associated with their well-being. This study aimed to examine whether students’ sense of school belonging mediates the relationship between perceived parent–teacher–student relationship and well-being. The study also explored whether there were differences between primary and secondary school students on the main dimensions. Methods Data were obtained from the Organisation for Economic Co-operation and Development Survey on Social and Emotional Skills, which included responses from 6,742 students in Suzhou, China (3,508 Grade 4 and 3,234 Grade 10 students). A t -test was used to determine whether any differences existed in the five dimensions between students in Grades 4 and 10. Correlation and regression analyses were used to analyze the relationship between different variables. Structural equation modeling with a bootstrap resampling procedure was employed to test the mediation model. Results The findings showed that primary school students reported positive relationships with parents and peers, greater overall well-being, and a stronger sense of school belonging than secondary school students. However, they reported less positive relationships with their teachers. After controlling for other variables, the findings indicated that students’ perceived parent–teacher–student relationships and sense of school belonging were positively and significantly related with students’ well-being. These four dimensions collectively explain 44.8% of the variation in the differences in students’ sense of well-being. The results of the bootstrap mediation analysis showed that students’ sense of school belonging significantly partially mediated the relationship between perceived parent-teacher-student relationships and well-being. Conclusion Well-being serves as an important indicator that is positively associated with students’ current learning and development and may be relevant to their future success. This study provides empirical evidence that a sense of school belonging serves as a key mediating mechanism through which perceived parent-teacher-student relationships translate into students’ well-being, extending the application of belongingness theory and self-determination theory within the Chinese educational context. It is imperative for school authorities, teachers, and parents to create a learning environment that promotes students’ aspirations, well-being, and academic development.

اهداف: بهزیستی دانش‌آموزان شاخصی حیاتی برای عملکرد تحصیلی، رفتارهای اجتماعی مثبت و رشد آینده آن‌ها است. روابط ادراک‌شده دانش‌آموزان با والدین، معلمان و همسالان، همراه با احساس تعلق به مدرسه، به طور معناداری با بهزیستی آن‌ها مرتبط است. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا احساس تعلق به مدرسه نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند یا خیر. همچنین، تفاوت‌های بین دانش‌آموزان ابتدایی و متوسطه در ابعاد اصلی مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: داده‌ها از پیمایش مهارت‌های اجتماعی و هیجانی سازمان همکاری و توسعه اقتصادی (OECD) به دست آمد که شامل پاسخ‌های ۶٬۷۴۲ دانش‌آموز در سوژو، چین (۳٬۵۰۸ دانش‌آموز پایه چهارم و ۳٬۲۳۴ دانش‌آموز پایه دهم) بود. برای تعیین وجود تفاوت در پنج بعد بین دانش‌آموزان پایه چهارم و دهم، از آزمون t استفاده شد. برای تحلیل رابطه بین متغیرهای مختلف، از تحلیل همبستگی و رگرسیون استفاده گردید. مدل‌یابی معادلات ساختاری با روش بوت‌استرپ برای آزمون مدل میانجی‌گری به کار رفت. یافته‌ها: نتایج نشان داد که دانش‌آموزان ابتدایی روابط مثبت‌تری با والدین و همسالان، بهزیستی کلی بالاتر و احساس تعلق به مدرسه قوی‌تری نسبت به دانش‌آموزان متوسطه گزارش کردند. با این حال، آن‌ها روابط مثبت کمتری با معلمان خود گزارش نمودند. پس از کنترل سایر متغیرها، یافته‌ها نشان داد که روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و احساس تعلق به مدرسه به طور مثبت و معناداری با بهزیستی دانش‌آموزان مرتبط است. این چهار بعد به طور جمعی ۴۴٫۸٪ از واریانس تفاوت‌های احساس بهزیستی دانش‌آموزان را تبیین می‌کنند. نتایج تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ نشان داد که احساس تعلق به مدرسه به طور معناداری به صورت جزئی نقش میانجی‌گری در رابطه بین روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز و بهزیستی ایفا می‌کند. نتیجه‌گیری: بهزیستی به عنوان شاخصی مهم مطرح است که با یادگیری و رشد فعلی دانش‌آموزان ارتباط مثبت دارد و ممکن است برای موفقیت آینده آن‌ها نیز حائز اهمیت باشد. این مطالعه شواهد تجربی ارائه می‌دهد که احساس تعلق به مدرسه به عنوان سازوکار میانجی‌گری کلیدی عمل می‌کند که از طریق آن روابط ادراک‌شده والد–معلم–دانش‌آموز به بهزیستی دانش‌آموزان منتهی می‌شود و کاربرد نظریه تعلق و نظریه خودتعیین‌گری را در بستر آموزشی چین گسترش می‌دهد. ضروری است که مسئولان مدرسه، معلمان و والدین محیط یادگیری‌ای فراهم کنند که موجب ارتقای انگیزه، بهزیستی و رشد تحصیلی دانش‌آموزان شود.

Background Teacher burnout is an increasing psychological challenge in educational settings, affecting teachers’ emotional wellbeing and students’ learning experiences. Aim This study examined the psychological mechanisms through which teacher burnout influences learner engagement in English language classrooms, with particular attention to the role of emotional regulation. Framework Drawing on emotion regulation theory and educational psychology perspectives, this study explored whether teachers’ ability to manage emotional demands can reduce the negative impact of burnout on students’ classroom involvement. Method Data were collected in 2025 from 428 English language teachers and 1,284 students from secondary and higher education institutions. Teacher burnout was assessed through emotional exhaustion, depersonalisation, and reduced professional efficacy; emotional regulation was measured through cognitive reappraisal and emotional control strategies; learner engagement was evaluated through behavioral participation, emotional involvement, and cognitive engagement indicators. Structural equation modelling was used to test direct and indirect relationships while controlling for relevant contextual factors. Findings Teacher burnout significantly predicted lower learner engagement ( β = −0.36, p < 0.001), whereas emotion regulation showed a positive association with student engagement ( β = 0.42, p < 0.001). Mediation analysis indicated that emotion regulation partially mediated the adverse effects of burnout, highlighting its role in classroom interactions. Implications Improving teachers’ emotional regulation skills and reducing occupational stress should be important priorities in educational policy. Integrating psychological support, emotional skills training, and burnout prevention initiatives may enhance teachers’ wellbeing and promote more engaging English language learning environments.

زمینه: فرسودگی شغلی معلمان به‌عنوان یک چالش روان‌شناختی رو به افزایش در محیط‌های آموزشی، بر سلامت هیجانی معلمان و تجربیات یادگیری دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد. هدف: این پژوهش به بررسی سازوکارهای روان‌شناختی پرداخت که از طریق آن‌ها فرسودگی شغلی معلمان بر مشارکت یادگیرندگان در کلاس‌های زبان انگلیسی تأثیر می‌گذارد و به‌ویژه نقش تنظیم هیجان را مورد توجه قرار داد. چارچوب: با تکیه بر نظریه تنظیم هیجان و دیدگاه‌های روان‌شناسی تربیتی، این مطالعه بررسی کرد که آیا توانایی معلمان در مدیریت تقاضاهای هیجانی می‌تواند اثرات منفی فرسودگی شغلی بر درگیری دانش‌آموزان در کلاس را کاهش دهد یا خیر. روش: داده‌ها در سال ۲۰۲۵ از ۴۲۸ معلم زبان انگلیسی و ۱۲۸۴ دانش‌آموز از مؤسسات آموزش متوسطه و عالی گردآوری شد. فرسودگی شغلی معلمان از طریق خستگی هیجانی، مسخ شخصیت و کاهش کارآمدی حرفه‌ای ارزیابی شد؛ تنظیم هیجان با استفاده از راهبردهای بازارزیابی شناختی و کنترل هیجانی سنجیده شد؛ مشارکت یادگیرندگان نیز از طریق شاخص‌های مشارکت رفتاری، درگیری هیجانی و مشارکت شناختی ارزیابی گردید. برای آزمون روابط مستقیم و غیرمستقیم و کنترل عوامل زمینه‌ای مرتبط، مدل‌سازی معادلات ساختاری به کار رفت. یافته‌ها: فرسودگی شغلی معلمان به طور معناداری پیش‌بینی‌کننده کاهش مشارکت یادگیرندگان بود (β = −۰.۳۶, p < ۰.۰۰۱)، در حالی که تنظیم هیجان با مشارکت دانش‌آموزان رابطه مثبت نشان داد (β = ۰.۴۲, p < ۰.۰۰۱). تحلیل میانجی‌گری نشان داد که تنظیم هیجان به طور جزئی اثرات منفی فرسودگی شغلی را میانجی‌گری می‌کند و نقش آن را در تعاملات کلاسی برجسته می‌سازد. پیامدها: بهبود مهارت‌های تنظیم هیجان معلمان و کاهش استرس شغلی باید از اولویت‌های مهم سیاست‌گذاری آموزشی باشد. ادغام حمایت روان‌شناختی، آموزش مهارت‌های هیجانی و ابتکارات پیشگیری از فرسودگی شغلی می‌تواند به ارتقای سلامت روان معلمان و ایجاد محیط‌های یادگیری زبان انگلیسی پویاتر کمک کند.

Introduction This study examined the association between distributed leadership and teachers’ work engagement, with teacher subjective well-being specified as a mediator and perceived collective teacher efficacy as a moderator. Methods Drawing on the Job Demands–Resources model and social cognitive theory, a moderated mediation model was tested using Bayesian structural equation modeling. Data were collected from 598 teachers working in 60 public schools in Erbil, Kurdistan Region of Iraq. Results Distributed leadership was positively associated with teacher subjective well-being [ β = 0.233, 95% BCI (0.077, 0.381)] and work engagement [ β = 0.234, 95% BCI (0.135, 0.333)], while subjective well-being was positively associated with work engagement [ β = 0.172, 95% BCI (0.112, 0.232)]. The indirect association through subjective well-being was supported [ B = 0.039, 95% BCI (0.012, 0.074)]. Perceived collective teacher efficacy moderated the association between distributed leadership and subjective well-being [ β = 0.099, 95% BCI (0.003, 0.192)]. The conditional indirect association was supported at the mean and higher levels of perceived collective teacher efficacy but not at lower levels, and the index of moderated mediation excluded zero [ B = 0.019, 95% BCI (0.001, 0.043)]. These conclusions remained stable under alternative prior specifications. Discussion The findings indicate an indirect statistical association between distributed leadership and work engagement through teacher subjective well-being, which varied according to perceived collective teacher efficacy. Given the cross-sectional, self-report design, this mediation represents a statistical decomposition of covariance rather than evidence of a causal mechanism or temporal sequence.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی معلمان پرداخت، به‌طوری که بهزیستی ذهنی معلمان به عنوان میانجی‌گر و کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان به عنوان تعدیل‌گر مشخص شد. روش‌ها: با بهره‌گیری از مدل منابع–تقاضاهای شغلی و نظریه شناختی اجتماعی، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده با استفاده از مدل‌یابی معادلات ساختاری بیزی آزمون شد. داده‌ها از ۵۹۸ معلم شاغل در ۶۰ مدرسه دولتی در اربیل، اقلیم کردستان عراق جمع‌آوری شد. نتایج: رهبری توزیعی با بهزیستی ذهنی معلمان [β = ۰٫۲۳۳، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۷۷، ۰٫۳۸۱)] و درگیری شغلی [β = ۰٫۲۳۴، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۳۵، ۰٫۳۳۳)] رابطه مثبت داشت، در حالی که بهزیستی ذهنی نیز با درگیری شغلی [β = ۰٫۱۷۲، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۱۱۲، ۰٫۲۳۲)] رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق بهزیستی ذهنی مورد حمایت قرار گرفت [B = ۰٫۰۳۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۱۲، ۰٫۰۷۴)]. کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان، ارتباط بین رهبری توزیعی و بهزیستی ذهنی را تعدیل کرد [β = ۰٫۰۹۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۳، ۰٫۱۹۲)]. ارتباط غیرمستقیم شرطی در سطوح میانگین و بالاتر کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان مورد حمایت قرار گرفت اما در سطوح پایین‌تر این‌گونه نبود و شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده شامل صفر نشد [B = ۰٫۰۱۹، بازه اطمینان بیزی ۹۵٪ (۰٫۰۰۱، ۰٫۰۴۳)]. این نتایج تحت مشخصات پیشین جایگزین نیز پایدار باقی ماندند. بحث: یافته‌ها نشان‌دهنده یک ارتباط آماری غیرمستقیم بین رهبری توزیعی و درگیری شغلی از طریق بهزیستی ذهنی معلمان است که بسته به کارآمدی جمعی ادراک‌شده معلمان متفاوت بود. با توجه به طرح مقطعی و خودگزارشی پژوهش، این میانجی‌گری به منزله تجزیه آماری کوواریانس است و نه شواهدی از یک سازوکار علّی یا توالی زمانی.

Introduction AI-supported writing assessment can provide rapid scores and issue-level comments, yet its formative value depends on how students and teachers interpret and act on that information. This study examined this process in a university English writing course. Methods Two pre-existing intact classes comprising 96 students (48 per class) completed three writing-feedback-revision cycles. The Control class received AI scores/standard feedback, routine teacher checking, and revision. The Diagnostic Review class received DeepSeek-R1 issue-level diagnoses, completed an interpretation sheet, revised independently, underwent structured teacher review and reassessment, and recorded a reflection. Measures included diagnostic accuracy, feedback actionability, feedback comprehension, self-assessment accuracy, revision quality, reflection quality, misunderstanding codes, and teacher review activity. Mixed-effects models with student random intercepts were used for analysis. Results The Diagnostic Review class showed higher scores for diagnostic accuracy, actionability, comprehension, revision quality, and self-assessment accuracy. Group-by-cycle interactions were significant for diagnostic accuracy, comprehension, revision quality, and self-assessment accuracy, whereas the actionability interaction was not. Feedback comprehension showed the strongest bivariate association with revision quality. Exploratory indirect associations through actionability and comprehension remained positive after adjustment for condition and cycle using student-cluster bootstrap confidence intervals. Teacher records documented confirmation, correction, supplementation, and re-explanation, with greater review time in the Diagnostic Review class. Discussion The findings indicate that the formative value of AI-supported writing assessment extends beyond automated diagnosis to the subsequent processes of student interpretation, revision, and teacher review. Repeated classroom assessment may therefore benefit from integrating AI-generated diagnostic feedback with structured learner reflection and context-sensitive teacher judgment.

مقدمه: ارزیابی نوشتار با پشتیبانی هوش مصنوعی می‌تواند نمرات سریع و بازخوردهای سطح مسئله ارائه دهد، اما ارزش تکوینی آن وابسته به نحوه تفسیر و واکنش دانشجویان و معلمان به این اطلاعات است. این پژوهش این فرایند را در یک درس دانشگاهی نوشتار انگلیسی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: دو کلاس موجود متشکل از ۹۶ دانشجو (۴۸ نفر در هر کلاس) سه چرخه نوشتار-بازخورد-بازنگری را تکمیل کردند. کلاس کنترل نمرات هوش مصنوعی/بازخورد استاندارد، بررسی معمول معلم و بازنگری را دریافت کرد. کلاس بازبینی تشخیصی، تشخیص‌های سطح مسئله DeepSeek-R1، تکمیل برگه تفسیر، بازنگری مستقل، بازبینی ساختاریافته معلم و ارزیابی مجدد و ثبت تأمل را انجام داد. سنجه‌ها شامل دقت تشخیصی، قابلیت اقدام بازخورد، درک بازخورد، دقت خودارزیابی، کیفیت بازنگری، کیفیت تأمل، کدهای سوءتفاهم و فعالیت بازبینی معلم بود. برای تحلیل از مدل‌های اثرات مختلط با انقطاع تصادفی دانشجو استفاده شد. نتایج: کلاس بازبینی تشخیصی نمرات بالاتری در دقت تشخیصی، قابلیت اقدام، درک، کیفیت بازنگری و دقت خودارزیابی نشان داد. تعامل گروه-چرخه برای دقت تشخیصی، درک، کیفیت بازنگری و دقت خودارزیابی معنادار بود، در حالی که تعامل قابلیت اقدام معنادار نبود. درک بازخورد قوی‌ترین ارتباط دومتغیره را با کیفیت بازنگری نشان داد. ارتباطات غیرمستقیم اکتشافی از طریق قابلیت اقدام و درک، پس از تعدیل بر اساس وضعیت و چرخه با استفاده از فاصله اطمینان بوت‌استرپ خوشه‌ای دانشجو، مثبت باقی ماند. سوابق معلم تأیید، تصحیح، تکمیل و توضیح مجدد را مستند کرد و زمان بازبینی بیشتری در کلاس بازبینی تشخیصی صرف شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش تکوینی ارزیابی نوشتار با پشتیبانی هوش مصنوعی فراتر از تشخیص خودکار بوده و به فرایندهای بعدی تفسیر دانشجو، بازنگری و بازبینی معلم نیز گسترش می‌یابد. بنابراین، ارزیابی مکرر کلاسی می‌تواند از ادغام بازخورد تشخیصی تولیدشده توسط هوش مصنوعی با تأمل ساختاریافته یادگیرنده و قضاوت حساس به زمینه معلم سود ببرد.

Introduction Prior self-control exertion can affect subsequent attention and performance, but the specific visual control processes involved in athletes remain unclear. The present study examined oculomotor response inhibition and distractor suppression during visual search following prior self-control exertion in athletes. Methods In Experiment 1 ( N = 75), prior self-control exertion was manipulated using a proportion-congruent Stroop task, and oculomotor response inhibition was assessed using prosaccade and antisaccade tasks. In Experiment 2 ( N = 62), participants completed visual search under no-activation and activation conditions after either the depletion or the no-depletion Stroop condition. Results In Experiment 1, the high-depletion group showed longer antisaccade latencies and greater inhibitory control costs, while prosaccade latencies and saccade error rates did not differ significantly across groups. In Experiment 2, within the depletion group, the activation condition produced longer reaction times, delayed first fixation on the target, more fixations, and longer cumulative fixation duration on distractors than the no-activation condition. Discussion Together, the findings indicate that prior self-control exertion was associated with latency-based costs in oculomotor response inhibition and greater difficulty suppressing salient distractors during visual search in this athlete sample.

مقدمه: اعمال کنترل خود قبلی می‌تواند بر توجه و عملکرد بعدی تأثیر بگذارد، اما فرآیندهای خاص کنترل بصری درگیر در ورزشکاران همچنان نامشخص است. مطالعه حاضر به بررسی مهار پاسخ اکولوموتور و سرکوب عوامل مزاحم در حین جستجوی بصری پس از اعمال کنترل خود قبلی در ورزشکاران پرداخت. روش‌ها: در آزمایش اول (N = 75)، اعمال کنترل خود قبلی با استفاده از آزمون Stroop با نسبت همخوانی متفاوت دستکاری شد و مهار پاسخ اکولوموتور با استفاده از تکالیف prosaccade و antisaccade ارزیابی گردید. در آزمایش دوم (N = 62)، شرکت‌کنندگان پس از قرار گرفتن در شرایط تخلیه یا عدم تخلیه Stroop، جستجوی بصری را تحت شرایط بدون فعال‌سازی و فعال‌سازی انجام دادند. نتایج: در آزمایش اول، گروه با تخلیه بالا زمان نهفتگی بیشتری در antisaccade و هزینه‌های مهاری بیشتری نشان داد، در حالی که زمان نهفتگی prosaccade و نرخ خطای حرکات ساکاد تفاوت معناداری بین گروه‌ها نداشت. در آزمایش دوم، در گروه تخلیه، شرایط فعال‌سازی زمان واکنش طولانی‌تر، تأخیر در اولین تثبیت بر روی هدف، تعداد تثبیت‌های بیشتر و مدت زمان تجمعی تثبیت طولانی‌تر بر عوامل مزاحم نسبت به شرایط بدون فعال‌سازی ایجاد کرد. بحث: به طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهد که اعمال کنترل خود قبلی با هزینه‌های مبتنی بر نهفتگی در مهار پاسخ اکولوموتور و دشواری بیشتر در سرکوب عوامل مزاحم برجسته در جستجوی بصری در این نمونه از ورزشکاران همراه بوده است.

Drawing on the mutual constitution framework in cultural psychology, this study explores how three generations of an Oroqen family construct ethnic identity through nostalgic narratives elicited by family photographs. The Oroqen, one of China’s smallest ethnic minority groups, with a population of only 9,168, offer a rare example of rapid cultural change. In the span of only three generations, or roughly 80 years, they moved from a forest-based hunting and gathering way of life into full participation in a digital society. Using reflexive thematic analysis, the analysis examined in-depth interviews with five members of the family and identified three core themes. First, the main anchors of ethnic identity shifted across generations. For the grandparents, Oroqen identity was rooted in embodied memories of hunting and gathering. The parent generation centered it on preserving traditions that were fading away. The grandchild generation, by contrast, reconstructed identity through selective symbols and digital communication. Second, the link between language ability and ethnic identity changed across generations, moving from essentialist claims to pragmatic compromise and then to more fluid forms of reconstruction. Each generation also bore its own emotional burden in this process. Third, digital media created new possibilities for the grandchild generation to reshape ethnic identity. This gave rise to an intergenerational dynamic in which a decline in lived experience was accompanied by a widening range of communication. These findings extend the mutual constitution framework by showing how generational position and media environments shape identity construction. The study also highlights the value of photo-elicitation interviews for capturing generational differences in identity construction in culturally endangered contexts.

با بهره‌گیری از چارچوب هم‌ساختی در روان‌شناسی فرهنگی، این پژوهش به بررسی چگونگی ساخت هویت قومی در سه نسل از یک خانواده اوروچن از طریق روایت‌های نوستالژیک برانگیخته‌شده با عکس‌های خانوادگی می‌پردازد. اوروچن‌ها، یکی از کوچک‌ترین گروه‌های اقلیت قومی در چین با جمعیتی تنها ۹٬۱۶۸ نفر، نمونه‌ای نادر از تغییرات سریع فرهنگی را ارائه می‌دهند. در مدت تنها سه نسل، یا تقریباً ۸۰ سال، آن‌ها از سبک زندگی مبتنی بر شکار و گردآوری در جنگل به مشارکت کامل در جامعه دیجیتال گذار کردند. با استفاده از تحلیل تماتیک بازتابی، مصاحبه‌های عمیق با پنج عضو خانواده تحلیل و سه مضمون اصلی شناسایی شد. نخست، لنگرهای اصلی هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر یافته است. برای نسل پدربزرگ و مادربزرگ، هویت اوروچن در خاطرات مجسم شکار و گردآوری ریشه داشت. نسل والدین، هویت را بر حفظ سنت‌هایی که رو به زوال بودند متمرکز کرد. در مقابل، نسل نوه‌ها هویت را از طریق نمادهای گزینشی و ارتباطات دیجیتال بازسازی نمود. دوم، پیوند میان توانایی زبانی و هویت قومی در طول نسل‌ها تغییر کرد و از ادعاهای ذات‌گرایانه به سازش عمل‌گرایانه و سپس به اشکال سیال‌تر بازسازی حرکت نمود. هر نسل همچنین بار عاطفی خاص خود را در این فرایند بر دوش داشت. سوم، رسانه‌های دیجیتال امکان‌های جدیدی برای نسل نوه‌ها جهت بازشکل‌دهی هویت قومی ایجاد کردند. این امر به پویایی بین‌نسلی انجامید که در آن کاهش تجربه زیسته با گسترش دامنه ارتباطات همراه شد. این یافته‌ها چارچوب هم‌ساختی را با نشان دادن چگونگی تأثیر موقعیت نسلی و محیط‌های رسانه‌ای بر ساخت هویت گسترش می‌دهد. همچنین، این مطالعه بر ارزش مصاحبه‌های عکس‌برانگیز در ثبت تفاوت‌های نسلی در ساخت هویت در زمینه‌های فرهنگی در معرض خطر تأکید می‌کند.

Gameful work design is increasingly used to make tasks, feedback, performance systems, and workplace interaction more engaging, yet its consequences remain double-edged. Existing research has largely explained these differences in terms of motivation, technology acceptance, or performance outcomes, offering limited insight into why similar features are interpreted differently across employees and contexts. Drawing on cognitive appraisal theory and a bounded integrative evidence base of 52 publications, this conceptual analysis develops an emotional appraisal framework of gameful work design. The framework analytically distinguishes five interrelated appraisal domains—system characteristics, task design, self-evaluation and identity, social interaction, and organizational meaning—and explains how external design cues acquire supportive or threatening meanings through appraisal. These meanings shape emotional reactions, which may subsequently influence individual, team, and organizational outcomes. Eight propositions translate the framework into domain-focused, cross-pathway, multilevel, and temporal relationships for future testing. By clarifying what employees appraise and how appraisal processes link similar gameful features to divergent consequences, the framework extends cognitive-emotional explanations of work gamification. It provides a focused agenda for future research.

طراحی بازی‌گونه کار به طور فزاینده‌ای برای جذاب‌تر کردن وظایف، بازخورد، سیستم‌های عملکرد و تعاملات محیط کار به کار می‌رود، اما پیامدهای آن همچنان دو‌سویه باقی مانده است. پژوهش‌های موجود عمدتاً این تفاوت‌ها را بر اساس انگیزش، پذیرش فناوری یا پیامدهای عملکردی تبیین کرده‌اند و بینش محدودی درباره اینکه چرا ویژگی‌های مشابه توسط کارکنان و در زمینه‌های مختلف به گونه‌ای متفاوت تفسیر می‌شوند، ارائه داده‌اند. با اتکا بر نظریه ارزیابی شناختی و شواهد تلفیقی محدود از ۵۲ منبع، این تحلیل مفهومی چارچوبی برای ارزیابی هیجانی در طراحی بازی‌گونه کار توسعه می‌دهد. این چارچوب به طور تحلیلی پنج حوزه ارزیابی مرتبط با یکدیگر—ویژگی‌های سیستم، طراحی وظیفه، ارزیابی و هویت فردی، تعامل اجتماعی و معنای سازمانی—را متمایز می‌کند و توضیح می‌دهد که چگونه نشانه‌های طراحی بیرونی از طریق ارزیابی، معانی حمایتی یا تهدیدآمیز پیدا می‌کنند. این معانی واکنش‌های هیجانی را شکل می‌دهند که ممکن است به نوبه خود بر پیامدهای فردی، تیمی و سازمانی تأثیر بگذارند. هشت گزاره، چارچوب را به روابط متمرکز بر حوزه، میان‌مسیر، چندسطحی و زمانی برای آزمون‌های آتی ترجمه می‌کنند. با روشن ساختن اینکه کارکنان چه چیزی را ارزیابی می‌کنند و چگونه فرایندهای ارزیابی ویژگی‌های بازی‌گونه مشابه را به پیامدهای متفاوت پیوند می‌دهد، این چارچوب تبیین‌های شناختی-هیجانی از بازی‌وارسازی کار را گسترش می‌دهد و دستورکار متمرکزی برای پژوهش‌های آینده فراهم می‌کند.

Introduction Research on goal contents has largely focused on why students engage in physical activity, with less attention to what they pursue through it. This study examined the prospective and possible reverse-direction associations between intrinsic and extrinsic goal contents and five life skills among students in university physical education. Methods A two-wave cross-lagged panel design was employed over one academic semester with 347 students nested within 26 university physical education class sections. Participants completed self-report measures of intrinsic and extrinsic goals and five domains of life skills (teamwork, goal setting, time management, social skills, and leadership) at the beginning (T1) and end (T2) of the semester. Results After accounting for prior levels of the study variables and sex, T1 intrinsic goals showed prospective associations with T2 time management and leadership in the unadjusted results, but only the association with time management remained statistically significant after the Holm correction. T1 extrinsic goals were not significantly associated with any of the five life skills at T2. Regarding the reverse-direction associations, T1 leadership was negatively associated with T2 extrinsic goals in the unadjusted results, although this association did not remain statistically significant after the Holm correction. None of the remaining reverse-direction paths were statistically significant. Discussion These findings suggest that intrinsic goals may be prospectively associated with time management and, more tentatively, leadership, rather than uniformly with all five life skills. They also provide initial insight into the prospective direction of the associations between goal contents and life skills in university physical education.

مقدمه پژوهش‌ها درباره محتوای اهداف عمدتاً بر چرایی مشارکت دانشجویان در فعالیت بدنی تمرکز داشته‌اند و کمتر به آنچه آنان از طریق این فعالیت‌ها دنبال می‌کنند، توجه شده است. این مطالعه ارتباطات آینده‌نگر و همچنین ارتباطات احتمالی معکوس بین محتوای اهداف درونی و بیرونی و پنج مهارت زندگی را در میان دانشجویان تربیت بدنی دانشگاهی بررسی کرد. روش‌ها یک طرح پانل متقاطع دو‌موجی در طول یک نیمسال تحصیلی با ۳۴۷ دانشجو که در ۲۶ بخش کلاسی تربیت بدنی دانشگاهی قرار داشتند، به کار گرفته شد. شرکت‌کنندگان در آغاز (T1) و پایان (T2) نیمسال، پرسشنامه‌های خودگزارشی درباره اهداف درونی و بیرونی و پنج حوزه مهارت زندگی (کار تیمی، هدف‌گذاری، مدیریت زمان، مهارت‌های اجتماعی و رهبری) را تکمیل کردند. نتایج پس از کنترل سطوح قبلی متغیرهای پژوهش و جنسیت، اهداف درونی در T1 ارتباطات آینده‌نگر با مدیریت زمان و رهبری در T2 را در نتایج بدون تعدیل نشان دادند، اما تنها ارتباط با مدیریت زمان پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی ماند. اهداف بیرونی در T1 با هیچ‌یک از پنج مهارت زندگی در T2 ارتباط معناداری نداشتند. درباره ارتباطات معکوس، رهبری در T1 با اهداف بیرونی در T2 در نتایج بدون تعدیل ارتباط منفی داشت، اگرچه این ارتباط پس از اصلاح هولم از نظر آماری معنادار باقی نماند. هیچ‌یک از مسیرهای معکوس دیگر از نظر آماری معنادار نبودند. بحث این یافته‌ها نشان می‌دهند که اهداف درونی ممکن است به طور آینده‌نگر با مدیریت زمان و تا حدی با رهبری، و نه به طور یکنواخت با هر پنج مهارت زندگی، مرتبط باشند. همچنین، این نتایج بینش اولیه‌ای درباره جهت آینده‌نگر ارتباطات بین محتوای اهداف و مهارت‌های زندگی در تربیت بدنی دانشگاهی ارائه می‌دهند.

Background Evidence regarding whether exercise timing differentially affects sleep quality and mood remains inconsistent. This study examined the effects of acute and regular exercise performed at different times of day on sleep and mood. Methods Eight English and Chinese databases were searched from inception to June 2026. Parallel and crossover randomized trials were synthesized using three-level meta-analysis with non-diagonal sampling variance-covariance matrices. Exercise vs. Control and direct Time vs. Time comparisons were analyzed separately, with CR2 cluster-robust inference used as a robustness check. Results Thirteen studies contributed 81 effect sizes (40 sleep and 41 mood). For sleep, Exercise vs. Control showed a large effect in the conventional model (g = 0.86, 95% CI [0.26, 1.46], p = 0.005), but CR2 inference was non-significant ( p = 0.109). Direct Time vs. Time comparisons were non-significant (g = 0.15, 95% CI [−0.08, 0.39], p = 0.209; CR2 p = 0.127), with no stable advantage for morning, afternoon, or evening exercise. For mood, Exercise vs. Control was large but non-significant (g = 0.95, p = 0.056). Time vs. Time was significant conventionally (g = 0.30, p = 0.027) but not under CR2 inference ( p = 0.097). Afternoon vs. Evening favored afternoon exercise (g = 0.50, p = 0.001), although based on only two studies. Conclusion Exercise itself may be more important than its specific timing for sleep, whereas mood may show timing-related signals that remain insufficiently robust for definitive recommendations. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ , identifier [CRD420261431622].

زمینه و هدف: شواهد موجود در خصوص اینکه آیا زمان‌بندی ورزش به طور متفاوتی بر کیفیت خواب و خلق تأثیر می‌گذارد یا خیر، همچنان ناسازگار است. این مطالعه تأثیرات ورزش حاد و منظم انجام‌شده در زمان‌های مختلف روز بر خواب و خلق را بررسی کرد. روش‌ها: هشت پایگاه داده انگلیسی و چینی از ابتدا تا ژوئن ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی موازی و متقاطع با استفاده از فراتحلیل سه‌سطحی با ماتریس‌های کوواریانس واریانس نمونه‌گیری غیرقطری ترکیب شدند. مقایسه‌های ورزش در برابر کنترل و مقایسه‌های مستقیم زمان در برابر زمان به طور جداگانه تحلیل شدند و استنتاج خوشه‌ای مقاوم CR2 به عنوان آزمون پایداری به کار رفت. یافته‌ها: سیزده مطالعه مجموعاً ۸۱ اندازه اثر (۴۰ خواب و ۴۱ خلق) را ارائه دادند. برای خواب، مقایسه ورزش در برابر کنترل در مدل متعارف اثر بزرگی نشان داد (g = 0.86, 95% CI [0.26, 1.46], p = 0.005)، اما استنتاج CR2 معنادار نبود (p = 0.109). مقایسه‌های مستقیم زمان در برابر زمان معنادار نبودند (g = 0.15, 95% CI [−0.08, 0.39], p = 0.209؛ CR2 p = 0.127) و هیچ برتری پایداری برای ورزش صبحگاهی، بعدازظهر یا عصر مشاهده نشد. برای خلق، ورزش در برابر کنترل اثری بزرگ اما غیرمعنادار داشت (g = 0.95, p = 0.056). زمان در برابر زمان به طور متعارف معنادار بود (g = 0.30, p = 0.027) اما تحت استنتاج CR2 معنادار نبود (p = 0.097). مقایسه بعدازظهر در برابر عصر به نفع ورزش بعدازظهر بود (g = 0.50, p = 0.001)، هرچند فقط بر اساس دو مطالعه. نتیجه‌گیری: خود ورزش ممکن است نسبت به زمان‌بندی خاص آن برای خواب اهمیت بیشتری داشته باشد، در حالی که خلق ممکن است نشانه‌هایی مرتبط با زمان‌بندی نشان دهد که هنوز برای ارائه توصیه قطعی کافی نیستند. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/prospero/ ، شناسه [CRD420261431622].

In recent years, serious games have gained increasing attention as effective tools for supporting learning and assessing emerging cognitive skills in early educational settings. Within this perspective, the present study introduces Starlex, a serious game designed to screen pre-literacy skills in children aged 5–7 years, a critical stage for the development of foundational reading and writing abilities. Developed within a PNRR-funded project, the game comprises four mini-games aimed at assessing key predictors of reading acquisition, including visual discrimination and working memory. Following an initial phase of playability and usability testing, Starlex was administered to a pilot sample of 84 children in early education contexts. Game-based performance was compared with standardized assessments targeting the same cognitive domains. Findings indicate that Starlex provides a promising and engaging approach to the early identification of learning-related difficulties, showing good alignment with traditional measures, as well as satisfactory levels of usability and acceptance among young learners. While further refinements are needed to enhance the robustness of the tool, its replicability emerges as a key feature, supporting sustained engagement and enabling continuous observation of children’s performance over time. Overall, this study highlights the potential of serious games as complementary tools for formative assessment and early screening within educational environments, contributing to more accessible and child-friendly evaluation practices.

در سال‌های اخیر، بازی‌های جدی به عنوان ابزارهایی مؤثر برای حمایت از یادگیری و ارزیابی مهارت‌های شناختی نوظهور در محیط‌های آموزشی ابتدایی، توجه فزاینده‌ای را به خود جلب کرده‌اند. در این راستا، مطالعه حاضر بازی جدی Starlex را معرفی می‌کند که با هدف غربالگری مهارت‌های پیش‌سوادآموزی در کودکان ۵ تا ۷ ساله، یعنی مرحله‌ای حیاتی برای رشد توانایی‌های پایه خواندن و نوشتن، طراحی شده است. این بازی که در قالب پروژه‌ای با حمایت مالی PNRR توسعه یافته است، شامل چهار بازی کوچک است که به ارزیابی پیش‌بینی‌کننده‌های کلیدی اکتساب خواندن، از جمله تمایز دیداری و حافظه کاری می‌پردازد. پس از مرحله اولیه آزمون قابلیت بازی و قابلیت استفاده، Starlex بر روی نمونه مقدماتی ۸۴ کودک در محیط‌های آموزشی ابتدایی اجرا شد. عملکرد مبتنی بر بازی با ارزیابی‌های استانداردشده که حوزه‌های شناختی مشابهی را هدف قرار می‌دهند، مقایسه شد. یافته‌ها نشان می‌دهند که Starlex رویکردی نویدبخش و جذاب برای شناسایی زودهنگام دشواری‌های مرتبط با یادگیری فراهم می‌کند و هم‌راستایی خوبی با سنجه‌های سنتی و همچنین سطوح رضایت‌بخش قابلیت استفاده و پذیرش در میان یادگیرندگان خردسال نشان می‌دهد. اگرچه بهبودهای بیشتری برای افزایش استحکام ابزار مورد نیاز است، اما قابلیت تکرارپذیری آن به عنوان ویژگی کلیدی مطرح می‌شود که از مشارکت پایدار حمایت کرده و امکان مشاهده مستمر عملکرد کودکان در طول زمان را فراهم می‌کند. در مجموع، این مطالعه بر پتانسیل بازی‌های جدی به عنوان ابزارهای مکمل برای ارزیابی تکوینی و غربالگری زودهنگام در محیط‌های آموزشی تأکید می‌کند و به ارتقای شیوه‌های ارزیابی در دسترس‌تر و دوستدار کودک کمک می‌کند.

Can decades of Zen meditation leave measurable traces in the practitioner’s natural language? Long-term contemplative practice is widely understood to reshape emotion regulation, self-referential processing, and perceptual engagement, yet empirical research on these transformations has been fundamentally constrained by two limitations: an observation window of weeks to months at most, and an almost exclusive reliance on self-report and neuroimaging measures that cannot reach the automated, prereflective dimensions of psychological life most directly reshaped by sustained practice. This study applies computational quantitative content analysis to nine major poetry collections by the American Zen practitioner-poet Gary Snyder, spanning six decades (1959-2015), to test three directional hypotheses derived from core Zen concepts: affective settling ( ānxīn , H1), self-referential attenuation ( anātman , H2), and perceptual despecification ( ānimitta , H3). Each hypothesis is held against a rival explanation as a falsification reference. The results reveal career-long changes across three analytical domains: negative-emotion vocabulary declines monotonically while positive and neutral categories show no statistically detectable trend; first-person pronouns, somatic vocabulary, grammatical agency, and cognitive certainty converge in decline across four distinct linguistic layers; embodied sensory specificity thins systematically while vocabulary drifts toward greater abstraction. Changepoint detection offers descriptive corroboration of the periodization. A comparison with a contemporaneous non-practicing poet (Wendell Berry) is descriptive in evidential status: the affective and self-referential trends are significant in Snyder but not in Berry, direct tests of the between-poet differences do not yield differences that are robust across interval-construction methods, and sensory thinning appears in both poets and may reflect processes shared across long poetic careers. These findings constitute what is, to our knowledge, the longest longitudinal linguistic record of a verified long-term Zen practitioner–documenting career-long changes that are consistent with, though not attributable to, sustained practice–and demonstrate the distinctive methodological value of naturally produced creative texts as a comparatively non-reactive observational window for studying long-term contemplative transformation.

آیا دهه‌ها مراقبه ذن می‌تواند ردپای قابل سنجشی در زبان طبیعی کنشگر بر جای گذارد؟ به طور گسترده پذیرفته شده است که تمرین تأملی بلندمدت، تنظیم هیجان، پردازش خودارجاعی و درگیری ادراکی را بازشکل می‌دهد، اما پژوهش‌های تجربی درباره این دگرگونی‌ها به طور بنیادین با دو محدودیت مواجه بوده‌اند: پنجره مشاهده‌ای که در بهترین حالت از چند هفته تا چند ماه را دربر می‌گیرد، و اتکای تقریباً انحصاری بر سنجه‌های خودگزارشی و تصویربرداری عصبی که قادر به دسترسی به ابعاد خودکار و پیشاتأملی زندگی روان‌شناختی که بیشترین تأثیر را از تمرین پایدار می‌پذیرند، نیستند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل محتوای کمی محاسباتی بر نه مجموعه شعر اصلی از شاعر و کنشگر ذن آمریکایی Gary Snyder، در بازه‌ای شش دهه‌ای (۱۹۵۹ تا ۲۰۱۵)، سه فرضیه جهت‌دار برگرفته از مفاهیم محوری ذن را می‌آزماید: آرام‌گیری عاطفی (ānxīn، H1)، کاهش خودارجاعی (anātman، H2)، و کاهش ویژگی‌مندی ادراکی (ānimitta، H3). هر فرضیه در برابر یک تبیین رقیب به عنوان مرجع ابطال قرار گرفته است. نتایج، تغییرات شغلی در سه حوزه تحلیلی را نشان می‌دهد: واژگان هیجان منفی به طور یکنواخت کاهش می‌یابد، در حالی که دسته‌های مثبت و خنثی روند آماری قابل تشخیصی نشان نمی‌دهند؛ ضمایر اول شخص، واژگان جسمانی، عاملیت دستوری و قطعیت شناختی در چهار لایه زبانی متمایز به طور همگرا کاهش می‌یابند؛ ویژگی‌مندی حسی تجسم‌یافته به طور نظام‌مند کاهش می‌یابد و واژگان به سمت انتزاع بیشتر میل می‌کند. شناسایی نقطه تغییر، تأیید توصیفی دوره‌بندی را فراهم می‌کند. مقایسه با یک شاعر معاصر غیرکنشگر (Wendell Berry) از حیث شواهد توصیفی است: روندهای عاطفی و خودارجاعی در Snyder معنادار است اما در Berry چنین نیست، آزمون‌های مستقیم تفاوت بین شاعران تفاوت‌هایی را نشان نمی‌دهد که در روش‌های مختلف ساخت بازه زمانی پایدار باشند، و کاهش ویژگی‌مندی حسی در هر دو شاعر مشاهده می‌شود و ممکن است بازتاب فرایندهای مشترک در طول دوران حرفه‌ای شاعری باشد. این یافته‌ها، به دانش ما، طولانی‌ترین سابقه زبانی طولی یک کنشگر ذن تأییدشده را تشکیل می‌دهد—و تغییرات شغلی را مستند می‌کند که با تمرین پایدار سازگار است، هرچند به آن منتسب نمی‌شود—و ارزش روش‌شناختی متمایز متون خلاقانه تولیدشده به طور طبیعی را به عنوان پنجره مشاهده‌ای نسبتاً غیرواکنشی برای مطالعه دگرگونی تأملی بلندمدت نشان می‌دهد.

Teaching efficacy is an important psychological belief concerning teachers’ judgments of instructional capability and effectiveness. Most existing research on workplace support received by teachers has adopted a variable-centered approach, focusing primarily on average associations between individual sources of support and teacher outcomes, while paying less attention to heterogeneity in how multisource support resources are configured within teachers. Using survey data from 400 teachers at six private universities in Qingdao, China, this study treated emotional and material support from the organization, leaders, and colleagues as profile indicators. Latent Profile Analysis (LPA) was used to identify configurations of teacher support resources, and the BCH method was used to compare General Teaching Efficacy (GTE) and Personal Teaching Efficacy (PTE) across profiles. The selected six-profile solution differentiated six sample-relative patterns: the Very Low Overall Support Profile, Low Overall Support Profile, Moderate Balanced Support Profile, Relational Support-Dominant Profile, Organizational Support-Dominant Profile, and High Balanced Support Profile. The profiles differed significantly in both dimensions of teaching efficacy. The Very Low Overall Support Profile had the lowest means, whereas the Organizational Support-Dominant Profile and High Balanced Support Profile had relatively high means. A series of robustness and sensitivity analyses supported the broader profile patterns, although exact profile boundaries and membership showed some model sensitivity. The findings indicate that support environments in private universities vary in both overall resource levels and asymmetric configurations across support sources. By contrast, independent differentiation between emotional and material support within the same source was less pronounced. The findings suggest that teacher support practices should consider both the adequacy of available resources and how support from different sources is combined, with multidimensional support-needs assessments focusing on patterns of resource adequacy across organizational, leadership, and colleague support rather than on fixed profile classifications.

اثربخشی تدریس یک باور روان‌شناختی مهم درباره قضاوت معلمان نسبت به توانمندی و کارآمدی آموزشی است. بیشتر پژوهش‌های موجود درباره حمایت محیط کار دریافتی معلمان، رویکرد متغیرمحور را اتخاذ کرده‌اند و عمدتاً بر ارتباطات میانگین بین منابع فردی حمایت و پیامدهای معلمان تمرکز داشته‌اند، در حالی که به ناهمگونی در نحوه پیکربندی منابع حمایت چندمنبعی درون معلمان کمتر توجه شده است. با استفاده از داده‌های پیمایشی ۴۰۰ معلم از شش دانشگاه خصوصی در شهر Qingdao چین، این مطالعه حمایت عاطفی و مادی از سوی سازمان، رهبران و همکاران را به عنوان شاخص‌های الگو در نظر گرفت. تحلیل الگوی پنهان (LPA) برای شناسایی پیکربندی‌های منابع حمایت معلمان به کار رفت و روش BCH برای مقایسه اثربخشی تدریس عمومی (GTE) و اثربخشی تدریس فردی (PTE) در میان الگوها استفاده شد. راه‌حل شش‌الگویی منتخب، شش الگوی نسبی نمونه را متمایز ساخت: الگوی حمایت کلی بسیار پایین، الگوی حمایت کلی پایین، الگوی حمایت متعادل متوسط، الگوی حمایت غالب رابطه‌ای، الگوی حمایت غالب سازمانی و الگوی حمایت متعادل بالا. الگوها در هر دو بعد اثربخشی تدریس تفاوت معناداری داشتند. الگوی حمایت کلی بسیار پایین کمترین میانگین‌ها را داشت، در حالی که الگوی حمایت غالب سازمانی و الگوی حمایت متعادل بالا میانگین‌های نسبتاً بالایی داشتند. مجموعه‌ای از تحلیل‌های پایداری و حساسیت، الگوهای کلی‌تر را تأیید کرد، اگرچه مرزها و عضویت دقیق الگوها تا حدی به مدل حساس بود. یافته‌ها نشان می‌دهد که محیط‌های حمایتی در دانشگاه‌های خصوصی هم در سطح کلی منابع و هم در پیکربندی نامتقارن منابع حمایت تفاوت دارند. در مقابل، تمایز مستقل بین حمایت عاطفی و مادی درون یک منبع کمتر برجسته بود. یافته‌ها حاکی از آن است که اقدامات حمایتی از معلمان باید هم کفایت منابع موجود و هم نحوه ترکیب حمایت از منابع مختلف را مدنظر قرار دهد و ارزیابی‌های چندبعدی نیازهای حمایتی باید بر الگوهای کفایت منابع در حمایت سازمانی، رهبری و همکاران تمرکز کند، نه بر طبقه‌بندی‌های ثابت الگو.

Understanding how personal values shape preference formation is a central concern in personality and social psychology, and increasingly relevant to tourism research. This study examines how openness to change (self-direction, stimulation, and hedonism) and conservation values (conformity, tradition, and security) are associated with preferences for novelty and familiarity in vacation experiences. Unlike prior variable-centered studies, this research adopts a person-centered approach to identify profiles based on within-person value structures. Using latent profile analysis on data from 498 US tourists, we identified four distinct value profiles: Tradition-focused, Stimulation-focused, Strong, and Weak. The Tradition-focused profile aligns with conservation values, favoring familiar experiences, while the Stimulation-focused profile, aligned with openness to change, favors novel experiences. The Strong profile places high importance on both openness to change and conservation values, showing the most balanced preference for new and familiar elements among the four profiles. The Weak profile places low importance on all values, reflecting flexible vacation preferences. These findings challenge the traditional dichotomy of novelty and familiarity, demonstrating that individuals can simultaneously hold preferences for both. By showing that openness to change and conservation values can be jointly important within individuals, this study extends the theoretical understanding of compatible and conflicting values and contributes to person-centered research on individual differences. Applied to tourism, these insights offer practical implications for tailoring vacation experiences to diverse value profiles.

درک چگونگی تأثیر ارزش‌های فردی بر شکل‌گیری ترجیحات، یکی از دغدغه‌های اصلی در روان‌شناسی شخصیت و اجتماعی است و به طور فزاینده‌ای در پژوهش‌های گردشگری اهمیت یافته است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر (خودراهبری، تحریک و لذت‌گرایی) و ارزش‌های حفظ (همنوایی، سنت و امنیت) با ترجیحات برای نوآوری و آشنایی در تجارب تعطیلات مرتبط هستند. برخلاف مطالعات پیشین با رویکرد متغیرمحور، این پژوهش رویکرد فردمحور را اتخاذ کرده است تا با تحلیل ساختارهای ارزشی درون‌فردی، پروفایل‌هایی را شناسایی کند. با استفاده از تحلیل پروفایل نهفته بر داده‌های ۴۹۸ گردشگر آمریکایی، چهار پروفایل ارزشی متمایز شناسایی شد: تمرکز بر سنت، تمرکز بر تحریک، قوی و ضعیف. پروفایل تمرکز بر سنت با ارزش‌های حفظ همسو بوده و تجارب آشنا را ترجیح می‌دهد، در حالی که پروفایل تمرکز بر تحریک که با گشودگی نسبت به تغییر همراستا است، تجارب نو را ترجیح می‌دهد. پروفایل قوی، هم به ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر و هم به ارزش‌های حفظ اهمیت بالایی می‌دهد و متعادل‌ترین ترجیح را برای عناصر جدید و آشنا در میان چهار پروفایل نشان می‌دهد. پروفایل ضعیف اهمیت اندکی برای همه ارزش‌ها قائل است و ترجیحات تعطیلاتی انعطاف‌پذیر را منعکس می‌کند. این یافته‌ها دوگانگی سنتی نوآوری و آشنایی را به چالش می‌کشد و نشان می‌دهد که افراد می‌توانند همزمان ترجیحاتی برای هر دو داشته باشند. با نشان دادن اینکه ارزش‌های گشودگی نسبت به تغییر و حفظ می‌توانند به طور مشترک درون افراد اهمیت داشته باشند، این مطالعه فهم نظری از ارزش‌های سازگار و متعارض را گسترش داده و به پژوهش‌های فردمحور درباره تفاوت‌های فردی کمک می‌کند. در کاربرد گردشگری، این بینش‌ها پیامدهای عملی برای متناسب‌سازی تجارب تعطیلات با پروفایل‌های ارزشی متنوع ارائه می‌دهد.

Turkey hosts the world’s largest refugee population, and extracurricular activities have increasingly been positioned as potential supports for refugee students’ psycho-social adjustment, school belonging, and peer integration. However, a comprehensive synthesis of ECA-related outcomes for refugee students in Turkish educational settings remains absent from the literature. This systematic review examined the associations between extracurricular activity participation and refugee student outcomes across psychological, social, and educational settings-related domains. Following PRISMA guidelines, studies were evaluated using the Mixed Methods Appraisal Tool (MMAT), and findings were integrated through the Systematic What Is Known (SWIM) framework. Findings suggest that ECAs are associated with potential improvements in school attachment, perceived social wellbeing, and aspects of psychological adjustment; however, outcomes varied substantially across studies and participant groups, and the overall certainty of evidence remained low to very low. The findings further suggest that many extracurricular activities operate primarily within an integration-oriented framework, producing individual-level benefits without consistently addressing relational and structural barriers to equitable participation. The review highlights the importance of culturally responsive facilitation, inclusion-oriented programme design, and greater attention to refugee students’ own perspectives in future research and practice. Overall, extracurricular activities appear promising but insufficiently understood mechanisms for supporting refugee students’ inclusion and psycho-social adjustment within educational settings. Systematic review registration Open Science Framework (OSF), https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .

ترکیه میزبان بزرگ‌ترین جمعیت پناهندگان در جهان است و فعالیت‌های فوق‌برنامه به طور فزاینده‌ای به عنوان حمایت‌های بالقوه برای سازگاری روانی‌اجتماعی، تعلق به مدرسه و ادغام با همسالان دانش‌آموزان پناهنده مطرح شده‌اند. با این حال، تاکنون ترکیب جامعی از پیامدهای مرتبط با فعالیت‌های فوق‌برنامه برای دانش‌آموزان پناهنده در محیط‌های آموزشی ترکیه در ادبیات پژوهش وجود ندارد. این مرور نظام‌مند به بررسی ارتباط بین مشارکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه و پیامدهای دانش‌آموزان پناهنده در حوزه‌های روان‌شناختی، اجتماعی و مرتبط با محیط آموزشی پرداخت. مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA، مطالعات با استفاده از ابزار ارزیابی روش‌های ترکیبی (MMAT) ارزیابی شدند و یافته‌ها از طریق چارچوب Systematic What Is Known (SWIM) یکپارچه گردیدند. یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت‌های فوق‌برنامه با بهبودهای بالقوه در دلبستگی به مدرسه، بهزیستی اجتماعی ادراک‌شده و جنبه‌هایی از سازگاری روان‌شناختی مرتبط هستند؛ با این حال، پیامدها در میان مطالعات و گروه‌های شرکت‌کننده به طور قابل توجهی متفاوت بود و قطعیت کلی شواهد در سطح پایین تا بسیار پایین باقی ماند. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهند که بسیاری از فعالیت‌های فوق‌برنامه عمدتاً در چارچوبی با رویکرد ادغام عمل می‌کنند و منافع در سطح فردی ایجاد می‌کنند بدون آن‌که به طور مستمر به موانع ارتباطی و ساختاری برای مشارکت برابر بپردازند. این مرور بر اهمیت تسهیل فرهنگی‌پاسخگو، طراحی برنامه با رویکرد شمول و توجه بیشتر به دیدگاه‌های خود دانش‌آموزان پناهنده در پژوهش‌ها و عمل آینده تأکید می‌کند. در مجموع، فعالیت‌های فوق‌برنامه به نظر می‌رسد سازوکارهایی امیدوارکننده اما ناکافی برای حمایت از شمول و سازگاری روانی‌اجتماعی دانش‌آموزان پناهنده در محیط‌های آموزشی باشند. ثبت مرور نظام‌مند: Open Science Framework (OSF)، ‏https://doi.org/10.17605/OSF.IO/EG4X8 .

Background University students often report notable career decision-making difficulties in competitive employment environments. Research has established a positive link between an individual’s future work self and their career development, while learned helplessness and social loafing relate to greater career decision-making difficulties. This study examines the associations among future work self, learned helplessness, social loafing, and career decision-making difficulties, focusing on the mediating role of learned helplessness and the moderating role of social loafing. Methods 611 university students responded to the Future Work Self Scale, Learned Helplessness Scale, Social Loafing Tendency Questionnaire, and Career Decision-Making Difficulties Scale. The analysis used SmartPLS 4.0 with partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results Future work self was negatively associated with career decision-making difficulties ( β = −0.571). Learned helplessness partially mediated this relationship ( β = −0.055), and social loafing significantly moderated the association between future work self and learned helplessness ( β = 0.290). The model explained 45.3% of the variance in career decision-making difficulties and 48.7% of the variance in learned helplessness. Conclusion The findings indicate that future work self relates to lower levels of learned helplessness and career decision-making difficulties, while higher social loafing corresponds to a weaker association between them.

زمینه: دانشجویان دانشگاه اغلب در محیط‌های رقابتی اشتغال، دشواری‌های قابل توجهی در تصمیم‌گیری شغلی گزارش می‌کنند. پژوهش‌ها ارتباط مثبتی بین آینده شغلی مورد انتظار فرد و رشد شغلی او نشان داده‌اند، در حالی که درماندگی آموخته‌شده و تن‌آسایی اجتماعی با دشواری‌های بیشتر در تصمیم‌گیری شغلی مرتبط هستند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین آینده شغلی مورد انتظار، درماندگی آموخته‌شده، تن‌آسایی اجتماعی و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی می‌پردازد و بر نقش میانجی درماندگی آموخته‌شده و نقش تعدیل‌گر تن‌آسایی اجتماعی تمرکز دارد. روش‌ها: ۶۱۱ دانشجوی دانشگاه به مقیاس آینده شغلی مورد انتظار، مقیاس درماندگی آموخته‌شده، پرسشنامه گرایش به تن‌آسایی اجتماعی و مقیاس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی پاسخ دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4.0 و مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. یافته‌ها: آینده شغلی مورد انتظار با دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی رابطه منفی داشت (β = −۰.۵۷۱). درماندگی آموخته‌شده این رابطه را به طور جزئی میانجی‌گری کرد (β = −۰.۰۵۵) و تن‌آسایی اجتماعی به طور معناداری رابطه بین آینده شغلی مورد انتظار و درماندگی آموخته‌شده را تعدیل کرد (β = ۰.۲۹۰). مدل پژوهش ۴۵.۳٪ از واریانس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی و ۴۸.۷٪ از واریانس درماندگی آموخته‌شده را تبیین کرد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد آینده شغلی مورد انتظار با سطوح پایین‌تر درماندگی آموخته‌شده و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی مرتبط است، در حالی که تن‌آسایی اجتماعی بالاتر با تضعیف این ارتباط همراه است.

The preschool period is a critical time for developing emotional regulation and problem-solving skills. Children frequently encounter various stressors such as separation anxiety, peer bullying, and sibling rivalry, which require effective coping mechanisms. Parental support is crucial in developing children’s problem-solving skills. Children’s literature is an important resource in showing children the problems they may encounter and how to cope with them. This study aims to examine how the role of the family in children’s problem-solving processes is represented in illustrated children’s books and to identify the forms of support portrayed by family members within these narratives. The study was designed as a qualitative document analysis employing purposive criterion sampling to examine selected picturebooks as cultural products. Purposive sampling was used in the research. Ten illustrated books selected for this study were examined through content analysis. As a result of the analysis, the forms of parental participation in the process of developing children’s problem-solving skills in the books were categorized under the dimensions of “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “metaphorical concretization and cognitive guidance,” “democratic participation and joint decision-making” and “play, role-playing, and creating a safe rehearsal space.” In the 10 works examined, parents participated in the problem solving process; They have “metaphorically concretized abstract concepts and Cognitive Guidance” “transformed social crises into safe rehearsals by gamifying them,” “exhibited participatory attitudes that encourage democratic participation in decision making processes,” and established an “unshakeable climate of trust through the emotional validation and reassurance strategy” they offered. The findings show that in children’s literature, the family is not merely a figurehead, but is positioned as an “external regulator” that helps children develop coping strategies for dealing with problems.

دوره پیش‌دبستانی، زمان حساسی برای رشد تنظیم هیجانی و مهارت‌های حل مسئله است. کودکان اغلب با استرسورهای مختلفی مانند اضطراب جدایی، زورگویی همسالان و رقابت خواهر و برادری مواجه می‌شوند که نیازمند سازوکارهای مقابله‌ای مؤثر هستند. حمایت والدین در رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان نقش حیاتی دارد. ادبیات کودک منبع مهمی برای نشان دادن مشکلات احتمالی پیش روی کودکان و نحوه مقابله با آن‌هاست. هدف این پژوهش بررسی نحوه بازنمایی نقش خانواده در فرایندهای حل مسئله کودکان در کتاب‌های مصور کودکان و شناسایی اشکال حمایت ارائه‌شده توسط اعضای خانواده در این روایت‌ها است. این مطالعه به صورت تحلیل اسنادی کیفی با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند مبتنی بر معیار برای بررسی کتاب‌های مصور منتخب به عنوان محصولات فرهنگی طراحی شده است. در پژوهش از نمونه‌گیری هدفمند استفاده شد. ده کتاب مصور منتخب برای این مطالعه از طریق تحلیل محتوا مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج تحلیل، اشکال مشارکت والدین در فرایند رشد مهارت‌های حل مسئله کودکان در کتاب‌ها در ابعاد «عینیت‌بخشی استعاری و راهنمایی شناختی»، «مشارکت دموکراتیک و تصمیم‌گیری مشترک» و «بازی، ایفای نقش و ایجاد فضای تمرین امن» دسته‌بندی شدند. در ده اثر بررسی‌شده، والدین در فرایند حل مسئله مشارکت داشته‌اند؛ آن‌ها «مفاهیم انتزاعی را به صورت استعاری عینیت‌بخشی و راهنمایی شناختی ارائه کرده‌اند»، «بحران‌های اجتماعی را با بازی‌سازی به تمرین‌های امن تبدیل کرده‌اند»، «نگرش‌های مشارکتی تشویق‌کننده مشارکت دموکراتیک در فرایندهای تصمیم‌گیری نشان داده‌اند» و با راهبرد «اعتباربخشی هیجانی و اطمینان‌بخشی» فضای اعتماد تزلزل‌ناپذیری ایجاد کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که در ادبیات کودک، خانواده صرفاً یک نماد نیست، بلکه به عنوان «تنظیم‌گر بیرونی» جایگاه دارد که به کودکان در توسعه راهبردهای مقابله‌ای برای مواجهه با مشکلات کمک می‌کند.

Infidelity proneness reflects an individual’s tendency or inclination toward infidelity and is conceptually distinct from enacted infidelity. Although lower romantic relationship quality has been associated with greater infidelity-related intentions, less is known about the intrapersonal characteristics that may condition this association. The present study examined whether self-compassion moderates the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness. Using a cross-sectional correlational design, data were collected from 384 adults in Türkiye aged 18–68 years ( M = 31.04, SD = 9.40). Participants completed measures of perceived romantic relationship quality, self-compassion, and infidelity proneness. Moderation analysis was conducted using PROCESS Model 1, adjusting for gender, age, and relationship duration. Perceived romantic relationship quality was negatively associated with infidelity proneness ( r = −0.614, p < 0.001), as was self-compassion ( r = −0.251, p < 0.001). Self-compassion significantly moderated the association between perceived romantic relationship quality and infidelity proneness ( b = 0.062, SE = 0.015, p < 0.001), accounting for an additional 2.2% of the variance. The negative association between relationship quality and infidelity proneness was significant at low, mean, and high levels of self-compassion but became progressively weaker as self-compassion increased. At lower levels of relationship quality, higher self-compassion corresponded to lower predicted infidelity proneness; however, this pattern was not uniform across the full range of relationship quality. These findings suggest that self-compassion may be relevant to understanding individual differences in how relational evaluations are associated with infidelity-related tendencies, while cautioning against interpreting self-compassion as uniformly protective. From a clinical perspective, the findings support considering both perceptions of relationship quality and intrapersonal regulation when assessing infidelity-related concerns in individual and couple contexts, while longitudinal research is needed before causal or intervention-related conclusions can be drawn.

گرایش به خیانت بازتاب‌دهنده تمایل یا گرایش فرد به خیانت است و از لحاظ مفهومی با خیانت انجام‌شده متمایز است. اگرچه کیفیت پایین‌تر رابطه عاشقانه با نیت‌های مرتبط با خیانت بیشتر همراه بوده است، اما درباره ویژگی‌های درون‌فردی که ممکن است این ارتباط را مشروط کنند، اطلاعات کمتری وجود دارد. مطالعه حاضر بررسی کرد که آیا شفقت به خود نقش تعدیل‌گری در ارتباط بین کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا می‌کند یا خیر. با استفاده از طرح همبستگی مقطعی، داده‌ها از ۳۸۴ بزرگسال در ترکیه در بازه سنی ۱۸ تا ۶۸ سال (میانگین = ۳۱٫۰۴، انحراف معیار = ۹٫۴۰) جمع‌آوری شد. شرکت‌کنندگان مقیاس‌هایی از کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه، شفقت به خود و گرایش به خیانت را تکمیل کردند. تحلیل تعدیل‌گری با استفاده از مدل ۱ PROCESS و با کنترل جنسیت، سن و مدت رابطه انجام شد. کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه با گرایش به خیانت رابطه منفی داشت (r = −۰٫۶۱۴، p < ۰٫۰۰۱)، همانند شفقت به خود (r = −۰٫۲۵۱، p < ۰٫۰۰۱). شفقت به خود به طور معناداری نقش تعدیل‌گری در ارتباط بین کیفیت ادراک‌شده رابطه عاشقانه و گرایش به خیانت ایفا کرد (b = ۰٫۰۶۲، SE = ۰٫۰۱۵، p < ۰٫۰۰۱) و ۲٫۲٪ اضافی از واریانس را تبیین نمود. ارتباط منفی بین کیفیت رابطه و گرایش به خیانت در سطوح پایین، متوسط و بالای شفقت به خود معنادار بود اما با افزایش شفقت به خود، این ارتباط به تدریج ضعیف‌تر شد. در سطوح پایین‌تر کیفیت رابطه، شفقت به خود بالاتر با گرایش پیش‌بینی‌شده کمتر به خیانت همراه بود؛ با این حال، این الگو در سراسر دامنه کامل کیفیت رابطه یکسان نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که شفقت به خود ممکن است برای درک تفاوت‌های فردی در نحوه ارتباط ارزیابی‌های رابطه‌ای با گرایش‌های مرتبط با خیانت اهمیت داشته باشد، در حالی که باید از تفسیر شفقت به خود به عنوان یک عامل محافظتی یکسان پرهیز کرد. از منظر بالینی، یافته‌ها بر اهمیت توجه به هر دو ادراک کیفیت رابطه و تنظیم درون‌فردی هنگام ارزیابی نگرانی‌های مرتبط با خیانت در زمینه‌های فردی و زوجی تأکید دارند، در حالی که پژوهش‌های طولی برای نتیجه‌گیری‌های علّی یا مداخلاتی مورد نیاز است.

Background The Literacy scale for Excellent Traditional Chinese Culture (ETCC-LS) is an important measurement instrument for assessing college students’ cultural accomplishment and the effectiveness of university cultural education. Nevertheless, existing measurement tools show limited contextual suitability for Chinese college students. Based on the Knowledge-Attitude-Practice (KAP) framework, this study aimed to develop the ETCC-LS for the assessment of excellent traditional Chinese culture literacy among college students. Methods Using a cross-sectional design with convenience sampling, an item pool was generated through literature review and expert consultation, then administered to college students across six universities in Fujian Province, China. Of 1,424 questionnaires distributed, 1,345 valid responses were retained and screened via item analysis before being randomly split into an exploratory subsample ( n = 672, EFA) and a validation subsample ( n = 673, CFA); internal consistency was assessed via Cronbach’s α and composite reliability. Results The final ETCC-LS consisted of 11 items covering three dimensions: knowledge of traditional culture, attitude toward cultural openness, practice of cultural dissemination. The respecified three-factor model yielded acceptable fit: χ 2 /df = 4.869, RMSEA = 0.076, CFI = 0.984, TLI = 0.984. Standardized factor loadings ranged from 0.748 to 0.989. Cronbach’s α was high and stable across two subsamples (total scale α = 0.948–0.951), at or above the 0.95 redundancy risk threshold flagged for the knowledge of traditional culture and practice of cultural dissemination subscales. All dimensions met criteria for convergent validity (AVE > 0.50, CR > 0.70). Despite the high latent correlation ( r = 0.893) between knowledge of traditional culture and practice of cultural dissemination, Fornell–Larcker criteria supported acceptable discriminant validity. Conclusion The KAP-based ETCC-LS showed acceptable reliability and validity. It serves as a reliable measurement tool for assessing college students’ literacy of excellent traditional Chinese culture.

زمینه: مقیاس سواد فرهنگ سنتی ممتاز چینی (ETCC-LS) ابزاری مهم برای سنجش میزان فرهنگ‌مندی دانشجویان دانشگاه و اثربخشی آموزش فرهنگی دانشگاهی است. با این حال، ابزارهای سنجش موجود از لحاظ زمینه‌ای برای دانشجویان چینی محدودیت دارند. این مطالعه با تکیه بر چارچوب دانش-نگرش-عمل (KAP)، با هدف تدوین مقیاس ETCC-LS جهت ارزیابی سواد فرهنگ سنتی ممتاز چینی در میان دانشجویان دانشگاه انجام شد. روش‌ها: با استفاده از طرح مقطعی و نمونه‌گیری در دسترس، مجموعه‌ای از گویه‌ها از طریق مرور متون و مشاوره با خبرگان تهیه و سپس در میان دانشجویان شش دانشگاه استان فوجیان چین اجرا شد. از میان 1,424 پرسشنامه توزیع‌شده، 1,345 پاسخ معتبر حفظ و از طریق تحلیل گویه غربال شدند و سپس به طور تصادفی به دو زیرنمونه اکتشافی (n = 672، تحلیل عاملی اکتشافی) و تأییدی (n = 673، تحلیل عاملی تأییدی) تقسیم شدند؛ پایایی درونی با آلفای کرونباخ و پایایی ترکیبی ارزیابی شد. یافته‌ها: نسخه نهایی مقیاس ETCC-LS شامل 11 گویه در سه بعد بود: دانش فرهنگ سنتی، نگرش به گشودگی فرهنگی، و عمل در ترویج فرهنگ. مدل سه‌عاملی بازتعیین‌شده برازش قابل قبولی داشت: χ2 /df = 4.869، RMSEA = 0.076، CFI = 0.984، TLI = 0.984. بارهای عاملی استانداردشده بین 0.748 تا 0.989 بود. آلفای کرونباخ در هر دو زیرنمونه بالا و پایدار بود (آلفای کل مقیاس = 0.948–0.951) و برای زیرمقیاس‌های دانش فرهنگ سنتی و عمل در ترویج فرهنگ، در آستانه یا بالاتر از حد خطر افزونگی 0.95 قرار داشت. تمامی ابعاد معیارهای روایی همگرا را برآورده کردند (AVE > 0.50، CR > 0.70). با وجود همبستگی نهفته بالا (r = 0.893) بین دانش فرهنگ سنتی و عمل در ترویج فرهنگ، معیار فورنل-لارکر روایی واگرای قابل قبول را تأیید کرد. نتیجه‌گیری: مقیاس ETCC-LS مبتنی بر KAP از پایایی و روایی قابل قبولی برخوردار است و به عنوان ابزاری معتبر برای سنجش سواد فرهنگ سنتی ممتاز چینی در میان دانشجویان دانشگاه قابل استفاده است.

Purpose This study examines whether socioeconomic disadvantage alters the associations of mathematics anxiety and mathematics-specific self-efficacy with mathematics achievement among adolescents in Hong Kong (China) and Macao (China). The research problem is not whether anxiety, efficacy, and socioeconomic status are individually related to achievement; those relationships are already well established. The unresolved question is whether socioeconomic disadvantage functions as a boundary condition on the two psychological-achievement slopes when anxiety and self-efficacy are modeled jointly. Data and methods This quantitative, observational, cross-sectional secondary analysis uses public PISA 2022 student data for Hong Kong (China) and Macao (China). The source data contained 10,291 relevant student records; after complete-case screening, 9,760 students from 209 schools were analyzed. Mathematics achievement was represented by PV1MATH-PV10MATH, mathematics anxiety by ANXMAT, mathematics self-efficacy by MATHEFF, and socioeconomic disadvantage by reverse weighted-standardized ESCS. Models were estimated separately across all 10 plausible values with final student weights, and sampling variance was estimated with the 80 official Fay-BRR replicate weights before plausible-value pooling. Findings Anxiety was negatively associated with mathematics achievement ( B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001), self-efficacy was positively associated with achievement ( B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001), and greater socioeconomic disadvantage was associated with lower achievement ( B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). Neither the anxiety-by-disadvantage interaction ( B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) nor the self-efficacy-by-disadvantage interaction ( B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) was statistically significant. Equal-jurisdiction weighting, inverse-probability attrition weighting, bottom-SES-quartile models, and jurisdiction-specific models produced the same substantive moderation conclusion. Contribution and practical relevance The findings show concurrent psychological and socioeconomic gradients while placing the moderation conclusion within the official PISA variance framework. Interventions should address emotional, motivational, and structural barriers in parallel rather than assuming that socioeconomic disadvantage necessarily magnifies the psychological gradients.

هدف: این مطالعه بررسی می‌کند که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی ارتباط بین اضطراب ریاضی و خودکارآمدی خاص ریاضی با پیشرفت ریاضی را در میان نوجوانان در هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) تغییر می‌دهد یا خیر. مسئله پژوهش این نیست که آیا اضطراب، خودکارآمدی و وضعیت اجتماعی‌اقتصادی به‌طور مستقل با پیشرفت تحصیلی مرتبط هستند؛ این روابط پیش‌تر به‌خوبی اثبات شده‌اند. پرسش حل‌نشده این است که آیا محرومیت اجتماعی‌اقتصادی به‌عنوان یک شرط مرزی بر شیب‌های روان‌شناختی-پیشرفت تحصیلی زمانی که اضطراب و خودکارآمدی به‌طور مشترک مدل‌سازی می‌شوند، عمل می‌کند یا خیر. داده‌ها و روش‌ها: این تحلیل ثانویه کمی، مشاهده‌ای و مقطعی از داده‌های دانش‌آموزی عمومی PISA 2022 برای هنگ‌کنگ (چین) و ماکائو (چین) استفاده می‌کند. داده‌های منبع شامل ۱۰٬۲۹۱ رکورد دانش‌آموز مرتبط بود؛ پس از غربالگری موارد کامل، ۹٬۷۶۰ دانش‌آموز از ۲۰۹ مدرسه مورد تحلیل قرار گرفتند. پیشرفت ریاضی با PV1MATH-PV10MATH، اضطراب ریاضی با ANXMAT، خودکارآمدی ریاضی با MATHEFF و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی با ESCS استانداردشده معکوس و وزنی نمایان شد. مدل‌ها به‌طور جداگانه برای هر ۱۰ مقدار محتمل با وزن نهایی دانش‌آموزان برآورد شدند و واریانس نمونه‌گیری با ۸۰ وزن تکراری رسمی Fay-BRR پیش از تجمیع مقادیر محتمل برآورد شد. یافته‌ها: اضطراب با پیشرفت ریاضی رابطه منفی داشت (B = −9.03, SE = 1.53, p < 0.001)، خودکارآمدی با پیشرفت رابطه مثبت داشت (B = 34.82, SE = 1.62, p < 0.001) و محرومیت اجتماعی‌اقتصادی بیشتر با پیشرفت پایین‌تر مرتبط بود (B = −14.88, SE = 1.69, p < 0.001). نه تعامل اضطراب-محرومیت (B = −1.77, SE = 1.52, p = 0.244) و نه تعامل خودکارآمدی-محرومیت (B = −0.46, SE = 1.42, p = 0.744) از نظر آماری معنادار نبودند. وزن‌دهی برابر حوزه‌های قضایی، وزن‌دهی معکوس احتمال ریزش، مدل‌های چارک پایین وضعیت اجتماعی‌اقتصادی و مدل‌های اختصاصی حوزه، همگی به همان نتیجه تعدیل‌گری منتهی شدند. مشارکت و اهمیت عملی: یافته‌ها وجود شیب‌های روان‌شناختی و اجتماعی‌اقتصادی همزمان را نشان می‌دهد و نتیجه تعدیل‌گری را در چارچوب واریانس رسمی PISA قرار می‌دهد. مداخلات باید به موانع هیجانی، انگیزشی و ساختاری به‌طور موازی بپردازند و فرض نکنند که محرومیت اجتماعی‌اقتصادی لزوماً شیب‌های روان‌شناختی را تشدید می‌کند.

Introduction Differentiated instruction (DI) requires teachers to interpret learner diversity and make adaptive pedagogical decisions within the opportunities and constraints of their professional contexts. This study examined how secondary school English as a Foreign Language (EFL) teachers and teacher educators in Türkiye understood and experienced DI, with particular attention to teacher beliefs, perceived professional agency, and motivational considerations. Methods This qualitative interpretive phenomenological study involved semi-structured interviews with 14 EFL teachers and six teacher educators. Data were analyzed through an inductive, interpretive form of thematic analysis informed by Braun and Clarke’s six-phase procedure. Results Both participant groups understood DI as an inclusive and ethically responsive approach addressing differences in learner readiness, interests, language proficiency, learning pace, and support needs. Teachers associated DI with stronger student engagement, motivation, participation, and language development, but reported a persistent mismatch between their pedagogical intentions and their capacity to act on them. Large classes, limited planning time, curriculum rigidity, resource inequalities, and examination pressures constrained adaptive decision-making and weakened perceived professional agency. Teacher educators similarly identified a gap between pre-service teachers’ conceptual knowledge and their ability to respond flexibly to learner diversity in authentic classrooms. Discussion The findings conceptualize DI as a contextually negotiated practice shaped by the interaction of teacher beliefs, professional agency, motivational commitment, teacher preparation, and institutional conditions. The study highlights the need for practice-based teacher education, sustained professional learning, and organizational environments that enable psychologically responsive and inclusive EFL instruction.

مقدمه: آموزش تفکیکی (DI) مستلزم آن است که معلمان تنوع یادگیرندگان را تفسیر کرده و تصمیمات آموزشی انطباقی را در چارچوب فرصت‌ها و محدودیت‌های زمینه‌های حرفه‌ای خود اتخاذ کنند. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجربه معلمان زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی (EFL) و مدرسان معلم در مدارس متوسطه ترکیه از DI پرداخت و به طور خاص بر باورهای معلمان، عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده و ملاحظات انگیزشی تمرکز داشت. روش‌ها: این مطالعه کیفی با رویکرد پدیدارشناسی تفسیری، شامل مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۱۴ معلم EFL و شش مدرس معلم بود. داده‌ها با استفاده از تحلیل تماتیک استقرایی و تفسیری بر اساس روش شش‌مرحله‌ای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافته‌ها: هر دو گروه شرکت‌کننده، DI را رویکردی فراگیر و پاسخگو از نظر اخلاقی می‌دانستند که به تفاوت‌های آمادگی یادگیرندگان، علایق، مهارت زبانی، سرعت یادگیری و نیازهای حمایتی پاسخ می‌دهد. معلمان، DI را با افزایش مشارکت، انگیزش، حضور فعال و رشد زبانی دانش‌آموزان مرتبط دانستند، اما از عدم تطابق مداوم میان اهداف آموزشی خود و توانایی اجرای آن‌ها گزارش دادند. کلاس‌های پرجمعیت، زمان محدود برای برنامه‌ریزی، سختی برنامه درسی، نابرابری منابع و فشارهای امتحانی، تصمیم‌گیری انطباقی را محدود و عاملیت حرفه‌ای ادراک‌شده را تضعیف می‌کرد. مدرسان معلم نیز به شکاف میان دانش مفهومی معلمان پیش‌خدمت و توانایی آن‌ها در پاسخ انعطاف‌پذیر به تنوع یادگیرندگان در کلاس‌های واقعی اشاره کردند. بحث: یافته‌ها، DI را به عنوان یک عمل مبتنی بر مذاکره زمینه‌ای و متأثر از تعامل باورهای معلم، عاملیت حرفه‌ای، تعهد انگیزشی، آمادگی معلم و شرایط نهادی مفهوم‌سازی می‌کند. این مطالعه بر نیاز به آموزش معلمان مبتنی بر عمل، یادگیری حرفه‌ای مستمر و محیط‌های سازمانی که آموزش زبان انگلیسی به عنوان زبان خارجی را به صورت روان‌شناختی پاسخگو و فراگیر ممکن می‌سازند، تأکید دارد.

Background Reading literacy is a fundamental determinant of academic achievement. However, the complex psychological mechanisms linking teacher support to reading literacy during the critical developmental transition of middle childhood remain insufficiently understood. This gap is particularly evident within the Confucian Heritage Culture (CHC) context, where teacher authority and social validation are highly prominent. Grounded in an integration of control-value theory and social cognitive theory, this study aims to investigate the parallel mediating roles of achievement emotions (an affective pathway) and reading self-efficacy (a cognitive-motivational pathway) in the relationship between perceived teacher support and reading literacy. Methods A cross-sectional survey was conducted among 460 Grade 4 pupils (aged 9–10 years) from two public schools in Beijing, China. Data were collected using validated self-report questionnaires for psychological constructs and a Chinese adaptation of the PIRLS assessment for reading literacy, followed by analysis using covariance-based structural equation modeling (CB-SEM). Results The structural model revealed that perceived teacher support significantly and positively predicted reading literacy ( β = 0.446, p <0.001). Mediation analyses using bias-corrected bootstrapping demonstrated that achievement emotions significantly mediated the relationship between teacher support and reading literacy ( β = 0.063, 95% CI [0.015, 0.115]). Conversely, reading self-efficacy did not exhibit a significant independent mediation effect when accounting for emotional factors. The total model explained 31.3% of the variance in reading literacy. Discussion These findings highlight that teacher support enhances primary school pupils’ reading literacy primarily through emotional rather than cognitive-motivational pathways. The study extends existing literature by demonstrating that fostering emotionally supportive classroom environments and positive achievement emotions is a vital, yet often overlooked, pedagogical strategy for sustainable literacy development.

زمینه سواد خواندن یکی از عوامل اساسی تعیین‌کننده موفقیت تحصیلی است. با این حال، سازوکارهای روان‌شناختی پیچیده‌ای که حمایت معلم را به سواد خواندن در دوره انتقالی مهم کودکی میانی پیوند می‌دهند، هنوز به طور کافی درک نشده‌اند. این شکاف به ویژه در زمینه فرهنگ میراث کنفوسیوسی (Confucian Heritage Culture) مشهود است، جایی که اقتدار معلم و اعتبار اجتماعی بسیار برجسته است. این مطالعه که بر پایه تلفیقی از نظریه کنترل-ارزش (control-value theory) و نظریه شناختی-اجتماعی قرار دارد، هدف دارد نقش‌های میانجی‌گری موازی هیجانات موفقیت (مسیر عاطفی) و خودکارآمدی خواندن (مسیر شناختی-انگیزشی) را در رابطه بین حمایت ادراک‌شده معلم و سواد خواندن بررسی کند. روش‌ها یک مطالعه مقطعی بر روی ۴۶۰ دانش‌آموز پایه چهارم (۹ تا ۱۰ ساله) از دو مدرسه دولتی در پکن، چین انجام شد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی معتبر برای سازه‌های روان‌شناختی و نسخه چینی ارزیابی PIRLS برای سواد خواندن جمع‌آوری شد و سپس با مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) تحلیل گردید. نتایج مدل ساختاری نشان داد که حمایت ادراک‌شده معلم به طور معنادار و مثبت سواد خواندن را پیش‌بینی می‌کند (β = ۰.۴۴۶، p <۰.۰۰۱). تحلیل‌های میانجی‌گری با بوت‌استرپ اصلاح‌شده از نظر سوگیری نشان داد که هیجانات موفقیت به طور معنادار رابطه بین حمایت معلم و سواد خواندن را میانجی‌گری می‌کنند (β = ۰.۰۶۳، ۹۵٪ CI [۰.۰۱۵، ۰.۱۱۵]). در مقابل، خودکارآمدی خواندن هنگام لحاظ کردن عوامل عاطفی، اثر میانجی‌گری مستقل معناداری نشان نداد. مدل کلی ۳۱.۳٪ از واریانس سواد خواندن را تبیین کرد. بحث این یافته‌ها تأکید می‌کنند که حمایت معلم عمدتاً از طریق مسیرهای عاطفی و نه شناختی-انگیزشی، سواد خواندن دانش‌آموزان ابتدایی را ارتقاء می‌دهد. این مطالعه ادبیات موجود را گسترش می‌دهد و نشان می‌دهد که ایجاد محیط‌های کلاسی حمایت‌کننده عاطفی و هیجانات موفقیت مثبت، راهبرد آموزشی حیاتی و اغلب مغفول برای توسعه پایدار سواد است.

Background Body image undergoes significant changes during early adolescence, yet empirical evidence on how the combination of negative and positive body image in this stage relates to maladaptive eating behaviors remains limited. To address this, employing a person-centered approach, this study aimed to identify distinct profiles of body image and to explore the relationships between profile membership, gender, body mass index (BMI), socioeconomic status (SES), and maladaptive eating behaviors among Chinese early adolescents. Methods Using indicators from three dimensions of positive body image (i.e., body self-appreciation, body other-appreciation, resilience against negative appearance feedback) and negative body image (i.e., body dissatisfaction), latent profile analysis (LPA) was conducted with a sample of 1,248 junior high school students (aged 12–15 years, M = 13.42, SD = 1.03; 50.4% boys) from Heilongjiang Province, China. Results Three distinct body image profiles were identified: the Positive Body Image Group (66.59%), the Body Other-Appreciation Dominant Group (23.88%), and the Moderate Body Image Group (9.54%). Gender and BMI significantly predicted profile membership, whereas SES did not. Regarding maladaptive eating behaviors, both the Body Other-Appreciation Dominant Group and the Moderate Body Image Group reported significantly higher levels of restrained eating than the Positive Body Image Group. The Moderate Body Image Group also reported significantly higher levels of emotional eating compared with the Positive Body Image Group. No significant differences were found in external eating among the three profiles. Conclusion Early adolescents' body image profiles exhibit significant heterogeneity, with distinct patterns of association with maladaptive eating behaviors across profiles. Accordingly, interventions should consider gender and body mass index and be tailored to the characteristics of each profile to improve body image and eating behaviors.

زمینه: تصویر بدنی در دوران نوجوانی ابتدایی دستخوش تغییرات قابل توجهی می‌شود، اما شواهد تجربی درباره اینکه چگونه ترکیب تصویر بدنی منفی و مثبت در این مرحله با رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه مرتبط است، همچنان محدود است. به منظور پاسخ به این مسئله، این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد فردمحور، با هدف شناسایی نمایه‌های متمایز تصویر بدنی و بررسی روابط بین عضویت در نمایه‌ها، جنسیت، شاخص توده بدنی (BMI)، وضعیت اجتماعی-اقتصادی (SES) و رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه در میان نوجوانان ابتدایی چینی انجام شد. روش‌ها: با استفاده از شاخص‌هایی از سه بُعد تصویر بدنی مثبت (یعنی خودقدردانی بدنی، قدردانی از بدن دیگران، تاب‌آوری در برابر بازخورد منفی نسبت به ظاهر) و تصویر بدنی منفی (یعنی نارضایتی بدنی)، تحلیل نمایه پنهان (LPA) بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۲۴۸ دانش‌آموز دبیرستانی (در بازه سنی ۱۲ تا ۱۵ سال، میانگین = ۱۳٫۴۲، انحراف معیار = ۱٫۰۳؛ ۵۰٫۴٪ پسر) از استان هیلونگ‌جیانگ چین انجام شد. یافته‌ها: سه نمایه متمایز تصویر بدنی شناسایی شد: گروه تصویر بدنی مثبت (۶۶٫۵۹٪)، گروه غالب قدردانی از بدن دیگران (۲۳٫۸۸٪) و گروه تصویر بدنی متوسط (۹٫۵۴٪). جنسیت و BMI به طور معناداری عضویت در نمایه‌ها را پیش‌بینی کردند، در حالی که SES چنین نبود. در خصوص رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه، هر دو گروه غالب قدردانی از بدن دیگران و گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن محدودشده نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش کردند. همچنین گروه تصویر بدنی متوسط، سطوح معنادار بالاتری از خوردن هیجانی نسبت به گروه تصویر بدنی مثبت گزارش نمود. در خوردن بیرونی بین سه نمایه تفاوت معناداری مشاهده نشد. نتیجه‌گیری: نمایه‌های تصویر بدنی نوجوانان ابتدایی ناهمگونی قابل توجهی را نشان می‌دهد و الگوهای متمایزی از ارتباط با رفتارهای تغذیه‌ای ناسازگارانه در میان نمایه‌ها وجود دارد. بر این اساس، مداخلات باید جنسیت و شاخص توده بدنی را مدنظر قرار داده و متناسب با ویژگی‌های هر نمایه برای بهبود تصویر بدنی و رفتارهای تغذیه‌ای طراحی شود.

Background The rapid integration of artificial intelligence (AI) into workplace systems is transforming job design and employee experiences. While AI promises efficiency gains, it also creates a paradox by simultaneously reducing workload and increasing psychological strain, leading to divergent effects on burnout. Objective This study systematically reviews evidence on the relationship between AI exposure and employee burnout and develops the AI as Meta-System (AIMS) framework. Methods Following PRISMA 2020, four bibliographic databases and Google Scholar were searched from inception to 31 March 2026. Forty-three peer-reviewed primary empirical studies were included: 20 measured burnout or an established burnout dimension, and 23 examined mechanisms, moderators, proxy outcomes, measurement, or implementation conditions. Methodological quality was appraised using the Mixed Methods Appraisal Tool at the criterion level. Results Findings varied according to the functional role of AI and the study design. Assistive AI was generally associated with lower burnout or exhaustion in randomized and pre–post healthcare studies, whereas monitoring and algorithmic-control exposures were associated with greater burnout or related psychosocial strain in observational studies. Perceptual AI exposure produced direct, indirect, and null associations through pathways involving job stress, job insecurity, work–family interference, perceived organizational support, and organizational commitment. Three randomized studies provided the strongest evidence for assistive interventions. Evidence for nonlinear effects was limited to supporting proxy outcomes and did not directly establish an inverted U-shaped AI–burnout relationship. Conclusion Artificial intelligence is not inherently harmful or beneficial; its associations with burnout depend on its functional role, implementation, and employee appraisal. The AIMS framework integrates these pathways and identifies propositions requiring longitudinal and experimental testing.

زمینه: ادغام سریع هوش مصنوعی (AI) در سیستم‌های محیط کار، طراحی شغل و تجربیات کارکنان را دگرگون می‌کند. اگرچه هوش مصنوعی وعده افزایش بهره‌وری را می‌دهد، اما هم‌زمان با کاهش حجم کار، فشار روان‌شناختی را افزایش داده و منجر به آثار متضاد بر فرسودگی شغلی می‌شود. هدف: این مطالعه به‌صورت مرور نظام‌مند شواهد مربوط به رابطه مواجهه با هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی کارکنان را بررسی و چارچوب هوش مصنوعی به‌عنوان فرادستگاه (AIMS) را توسعه می‌دهد. روش‌ها: مطابق با PRISMA 2020، چهار پایگاه داده کتاب‌شناختی و Google Scholar از ابتدا تا ۳۱ مارس ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. چهل‌وسه مطالعه تجربی اولیه داوری‌شده وارد شدند: ۲۰ مطالعه فرسودگی شغلی یا یکی از ابعاد معتبر آن را سنجیده و ۲۳ مطالعه به بررسی سازوکارها، تعدیل‌کننده‌ها، پیامدهای جانشین، سنجش یا شرایط پیاده‌سازی پرداخته‌اند. کیفیت روش‌شناختی با استفاده از ابزار Mixed Methods Appraisal Tool در سطح معیار ارزیابی شد. یافته‌ها: نتایج بسته به نقش عملکردی هوش مصنوعی و طرح مطالعه متفاوت بود. هوش مصنوعی کمکی عموماً با فرسودگی شغلی یا خستگی کمتر در مطالعات تصادفی و پیش‌آزمون–پس‌آزمون حوزه سلامت همراه بود، در حالی که مواجهه با کنترل الگوریتمی و پایش با فرسودگی شغلی بیشتر یا فشار روانی اجتماعی مرتبط در مطالعات مشاهده‌ای همراه بود. مواجهه ادراکی با هوش مصنوعی از طریق مسیرهایی شامل استرس شغلی، ناامنی شغلی، تداخل کار–خانواده، حمایت سازمانی ادراک‌شده و تعهد سازمانی، ارتباطات مستقیم، غیرمستقیم و بی‌ارتباط ایجاد کرد. سه مطالعه تصادفی قوی‌ترین شواهد را برای مداخلات کمکی ارائه دادند. شواهد مربوط به آثار غیرخطی محدود به پیامدهای جانشین بود و رابطه U وارونه بین هوش مصنوعی و فرسودگی شغلی را به‌طور مستقیم اثبات نکرد. نتیجه‌گیری: هوش مصنوعی ذاتاً مضر یا سودمند نیست؛ ارتباط آن با فرسودگی شغلی به نقش عملکردی، نحوه پیاده‌سازی و ارزیابی کارکنان بستگی دارد. چارچوب AIMS این مسیرها را یکپارچه کرده و گزاره‌هایی را شناسایی می‌کند که نیازمند آزمون‌های طولی و تجربی هستند.

Objective This study identified latent profiles of sport participation motivation among higher vocational college students and examined their associations with campus sports culture. Methods A cross-sectional online survey was conducted in 2026 among students from three higher vocational colleges in Jiangsu and Zhejiang Provinces using convenience sampling. Campus sports culture and sport participation motivation were assessed using the Campus Sports Culture Scale and the Chinese version of the Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3. Latent profile analysis was performed in Mplus 8.3, followed by chi-square tests and the R3STEP three-step procedure to examine demographic differences and associations between campus sports culture and profile membership while accounting for classification uncertainty. Results Four motivational profiles were identified: the Low-to-Moderate Flat Profile (5.8%), Autonomous Orientation Profile (33.1%), High Controlled–Amotivation Profile (8.4%), and Moderate Mixed-Motivation Profile (52.6%). The Moderate Mixed-Motivation Profile was the largest subgroup. With the Low-to-Moderate Flat Profile as the reference category, higher overall campus sports culture scores were associated with greater odds of membership in the Autonomous Orientation, High Controlled–Amotivation, and Moderate Mixed-Motivation Profiles, with the strongest association observed for the Autonomous Orientation Profile. At the dimensional level, material culture was associated with all three profiles, whereas spiritual and behavioral culture were associated with the Autonomous Orientation and Moderate Mixed-Motivation Profiles. Institutional culture was not significantly associated with profile membership. Conclusion Sport participation motivation among higher vocational college students showed substantial heterogeneity, with mixed motivational regulation being the most common pattern. Campus sports culture was differentially associated with motivational profile membership, particularly with profiles containing stronger autonomous regulation. These findings suggest that accessible sport resources, an active participation climate, and recognition of sport value may be relevant considerations when developing profile-sensitive physical activity programs in higher vocational colleges.

هدف: این مطالعه به شناسایی نیمرخ‌های پنهان انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای پرداخت و ارتباط آن‌ها را با فرهنگ ورزشی دانشگاهی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: یک پیمایش مقطعی آنلاین در سال ۲۰۲۶ در میان دانشجویان سه دانشکده فنی و حرفه‌ای در استان‌های جیانگسو و ژجیانگ با استفاده از نمونه‌گیری در دسترس انجام شد. فرهنگ ورزشی دانشگاهی و انگیزش مشارکت ورزشی با استفاده از مقیاس فرهنگ ورزشی دانشگاهی و نسخه چینی پرسشنامه تنظیم رفتاری در ورزش-۳ (Behavioral Regulation in Exercise Questionnaire-3) ارزیابی شدند. تحلیل نیمرخ پنهان با نرم‌افزار Mplus 8.3 انجام شد و سپس آزمون‌های کای دو و روش سه‌مرحله‌ای R3STEP برای بررسی تفاوت‌های جمعیت‌شناختی و ارتباط بین فرهنگ ورزشی دانشگاهی و عضویت در نیمرخ‌ها با در نظر گرفتن عدم قطعیت طبقه‌بندی به کار رفت. نتایج: چهار نیمرخ انگیزشی شناسایی شد: نیمرخ مسطح پایین تا متوسط (۵.۸٪)، نیمرخ جهت‌گیری خودمختار (۳۳.۱٪)، نیمرخ کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی (۸.۴٪) و نیمرخ انگیزش مختلط متوسط (۵۲.۶٪). نیمرخ انگیزش مختلط متوسط بزرگ‌ترین زیرگروه بود. با در نظر گرفتن نیمرخ مسطح پایین تا متوسط به عنوان گروه مرجع، نمرات بالاتر فرهنگ ورزشی دانشگاهی با احتمال بیشتر عضویت در نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار، کنترل‌شده بالا–بی‌انگیزگی و انگیزش مختلط متوسط همراه بود که قوی‌ترین ارتباط برای نیمرخ جهت‌گیری خودمختار مشاهده شد. در سطح ابعادی، فرهنگ مادی با هر سه نیمرخ ارتباط داشت، در حالی که فرهنگ معنوی و رفتاری با نیمرخ‌های جهت‌گیری خودمختار و انگیزش مختلط متوسط مرتبط بودند. فرهنگ نهادی ارتباط معناداری با عضویت در نیمرخ‌ها نداشت. نتیجه‌گیری: انگیزش مشارکت ورزشی در میان دانشجویان دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای ناهمگونی قابل توجهی نشان داد و تنظیم انگیزشی مختلط الگوی غالب بود. فرهنگ ورزشی دانشگاهی به طور متفاوتی با عضویت در نیمرخ‌های انگیزشی مرتبط بود، به ویژه با نیمرخ‌هایی که تنظیم خودمختار قوی‌تری داشتند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که منابع ورزشی در دسترس، فضای مشارکت فعال و ارزش‌گذاری ورزش می‌تواند در توسعه برنامه‌های فعالیت بدنی حساس به نیمرخ در دانشکده‌های فنی و حرفه‌ای مورد توجه قرار گیرد.

Understanding why adolescents discontinue organized sport is central to sustaining the physical and mental health benefits of sport participation. Most research has examined psychological correlates of dropout one variable at a time, yet burnout, amotivation, and competitive anxiety may co-occur in meaningful configurations. This study applied a person-centered latent profile analysis (LPA) to identify psychological risk profiles among adolescent athletes and used the R3STEP three-step approach to examine whether dropout status was associated with baseline profile membership over a 12-month follow-up. A total of 864 competitive adolescent athletes (46.5% girls; mean age = 14.6 years, SD = 1.8) from Jiangsu Province, China, completed measures of athlete burnout (emotional/physical exhaustion, reduced sense of accomplishment, sport devaluation), amotivation, and multidimensional competitive anxiety (somatic, worry, concentration disruption). Dropout status was recorded 12 months later. Model selection indices supported a three-profile solution: a low-risk profile (52.8%), characterized by uniformly favorable scores; a moderate-risk profile (33.4%); and a high-risk profile (13.8%), marked by pronounced elevations across all seven indicators. Twelve-month dropout rates rose monotonically across profiles (8.6%, 19.4%, and 35.3%, respectively), χ 2 (2) = 45.87, p < 0.001. In R3STEP analyses controlling for age, sex, and weekly training hours, dropouts were 3.86 times more likely to belong to the high-risk rather than the low-risk profile (OR = 3.86, p < 0.001) and 1.94 times more likely to belong to the moderate-risk profile (OR = 1.94, p < 0.01). Older age and greater weekly training hours were also associated with higher-risk membership. These findings indicate that burnout, amotivation, and anxiety cluster within identifiable subgroups of adolescent athletes, and that membership in a high-risk psychological profile is strongly associated with subsequent sport dropout. These profiles may inform the future development of risk-assessment approaches for retaining adolescent athletes, pending prospective validation of their predictive performance.

درک دلایل ترک ورزش سازمان‌یافته توسط نوجوانان برای حفظ منافع جسمی و روانی مشارکت در ورزش اهمیت اساسی دارد. بیشتر پژوهش‌ها همبستگی‌های روان‌شناختی ترک ورزش را به‌صورت تک‌متغیره بررسی کرده‌اند، در حالی که فرسودگی شغلی، بی‌انگیزگی و اضطراب رقابتی ممکن است به‌صورت همزمان و در ترکیب‌های معنادار رخ دهند. این مطالعه با به‌کارگیری تحلیل نیمرخ پنهان (LPA) با رویکرد فردمحور، نیمرخ‌های روان‌شناختی ریسک را در میان ورزشکاران نوجوان شناسایی کرد و با استفاده از رویکرد سه‌مرحله‌ای R3STEP بررسی نمود که آیا وضعیت ترک ورزش با عضویت اولیه در نیمرخ‌ها طی پیگیری ۱۲ ماهه ارتباط دارد یا خیر. در مجموع، ۸۶۴ ورزشکار نوجوان رقابتی (۴۶/۵٪ دختر؛ میانگین سن = ۱۴/۶ سال، انحراف معیار = ۱/۸) از استان جیانگسو چین، مقیاس‌های فرسودگی شغلی ورزشکار (خستگی عاطفی/جسمی، کاهش احساس موفقیت، بی‌ارزش‌انگاری ورزش)، بی‌انگیزگی و اضطراب رقابتی چندبعدی (بدنی، نگرانی، اختلال تمرکز) را تکمیل کردند. وضعیت ترک ورزش ۱۲ ماه بعد ثبت شد. شاخص‌های انتخاب مدل، راه‌حل سه‌نیمرخی را تأیید کردند: نیمرخ کم‌ریسک (۵۲/۸٪) با نمرات مطلوب در همه ابعاد؛ نیمرخ با ریسک متوسط (۳۳/۴٪)؛ و نیمرخ پرریسک (۱۳/۸٪) با افزایش چشمگیر در هر هفت شاخص. نرخ ترک ورزش در ۱۲ ماه به‌طور یکنواخت در نیمرخ‌ها افزایش یافت (۸/۶٪، ۱۹/۴٪ و ۳۵/۳٪ به‌ترتیب)، χ 2 (2) = 45.87, p < 0.001. در تحلیل‌های R3STEP با کنترل سن، جنس و ساعات تمرین هفتگی، افراد ترک‌کننده ۳/۸۶ برابر بیشتر احتمال داشت در نیمرخ پرریسک نسبت به کم‌ریسک قرار گیرند (OR = 3.86, p < 0.001) و ۱/۹۴ برابر بیشتر احتمال داشت در نیمرخ ریسک متوسط قرار گیرند (OR = 1.94, p < 0.01). سن بالاتر و ساعات تمرین هفتگی بیشتر نیز با عضویت در نیمرخ‌های پرریسک‌تر مرتبط بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که فرسودگی شغلی، بی‌انگیزگی و اضطراب در زیرگروه‌های قابل شناسایی از ورزشکاران نوجوان خوشه‌بندی می‌شود و عضویت در نیمرخ روان‌شناختی پرریسک به‌شدت با ترک ورزش در آینده مرتبط است. این نیمرخ‌ها می‌تواند به توسعه رویکردهای ارزیابی ریسک برای حفظ ورزشکاران نوجوان کمک کند، مشروط به اعتبارسنجی آینده‌نگر عملکرد پیش‌بینی‌کننده آن‌ها.

Introduction Data-driven training monitoring has enhanced the precision of training-load assessment, fatigue detection, and training regulation in competitive sport. However, continuous data collection, performance metric comparisons, and evaluative feedback may also constitute emerging sources of psychological stress for athletes. Drawing on the Technology Stress Generators Model, the Challenge–Hindrance Stressor Framework, and the Job Demands–Resources Model, this study examined the relationships among data-driven training monitoring stress (DTMS), evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout, as well as potential differences across gender and sport type. Methods Cross-sectional questionnaire data were collected from 588 active athletes. Confirmatory factor analysis, structural equation modeling, bootstrap tests of indirect effects, and multigroup analysis were conducted to examine the hypothesized relationships and between-group differences. Results DTMS was significantly and positively associated with evaluative anxiety, psychological exhaustion, and athlete burnout. Evaluative anxiety and psychological exhaustion each constituted a significant indirect pathway between DTMS and athlete burnout, and the sequential indirect pathway through evaluative anxiety and psychological exhaustion was also statistically significant. Multigroup analysis further showed significant between-group differences in the association between DTMS and evaluative anxiety. This association was stronger among female athletes than among male athletes and stronger among athletes in physical endurance sports than among those in skill-based sports. Discussion The findings suggest that data-driven training monitoring should extend beyond the technical objectives of data acquisition and assessment accuracy to incorporate psychologically informed practices. Particular attention should be given to the interpretation of monitoring data, the communication of anomalous indicators, and the delivery of evaluative feedback to reduce the psychological burden potentially associated with data-intensive monitoring.

مقدمه: پایش داده‌محور تمرین، دقت ارزیابی بار تمرین، شناسایی خستگی و تنظیم تمرین را در ورزش رقابتی افزایش داده است. با این حال، جمع‌آوری مداوم داده‌ها، مقایسه شاخص‌های عملکرد و بازخوردهای ارزیابانه می‌تواند به عنوان منابع نوظهور استرس روان‌شناختی برای ورزشکاران تلقی شود. با بهره‌گیری از مدل مولدهای استرس فناوری، چارچوب استرسورهای چالش-مانع و مدل تقاضا-منابع شغلی، این مطالعه روابط میان استرس پایش داده‌محور تمرین (DTMS)، اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران و همچنین تفاوت‌های احتمالی بر اساس جنسیت و نوع ورزش را بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های پرسشنامه‌ای مقطعی از ۵۸۸ ورزشکار فعال جمع‌آوری شد. برای بررسی روابط فرض‌شده و تفاوت‌های بین‌گروهی، تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری، آزمون بوت‌استرپ اثرات غیرمستقیم و تحلیل چندگروهی انجام شد. نتایج: DTMS با اضطراب ارزیابانه، خستگی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی ورزشکاران ارتباط مثبت و معناداری داشت. اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی هر یک مسیر غیرمستقیم معناداری بین DTMS و فرسودگی شغلی ورزشکاران تشکیل دادند و مسیر غیرمستقیم زنجیره‌ای از طریق اضطراب ارزیابانه و خستگی روان‌شناختی نیز از نظر آماری معنادار بود. تحلیل چندگروهی همچنین تفاوت معنادار بین‌گروهی در ارتباط بین DTMS و اضطراب ارزیابانه را نشان داد. این ارتباط در میان ورزشکاران زن نسبت به مردان قوی‌تر بود و در ورزشکاران رشته‌های استقامتی نسبت به ورزش‌های مهارتی نیز قوی‌تر مشاهده شد. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که پایش داده‌محور تمرین باید فراتر از اهداف فنی جمع‌آوری داده و دقت ارزیابی، رویکردهای مبتنی بر روان‌شناسی را نیز دربرگیرد. توجه ویژه‌ای باید به تفسیر داده‌های پایش، اطلاع‌رسانی شاخص‌های غیرمعمول و ارائه بازخورد ارزیابانه به منظور کاهش بار روان‌شناختی احتمالی ناشی از پایش داده‌محور معطوف شود.

Introduction Remote maritime operations increasingly depend on complex, distributed socio-technical systems in which safe and effective performance relies on team cognition rather than on individual decision-making alone. Despite its importance, the conceptualisation and measurement of team cognition in this domain remain fragmented and underdeveloped. Methods A scoping review was conducted following the Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses extension for Scoping Reviews (PRISMA-ScR). Searches of SCOPUS, Web of Science, and EBSCOhost yielded 162 records, of which 51 publications (35 journal articles and 16 conference proceedings, published between 2010 and 2025) were included after screening, retrieval assessment, and expert recommendation. The included publications were thematically analysed using a hybrid deductive-inductive approach. Results Five themes emerged: (1) situation awareness and its measurement and modelling, (2) collective team cognition, learning, and training, (3) human-autonomy teaming and remote collaboration, (4) visualisation and interface design for shared cognition, and (5) maritime applications of distributed cognition. The evidence demonstrates a shift from static, individual-based models toward dynamic, interaction-driven, and system-level accounts, in which team cognition arises from ongoing interactions among human agents, technical artefacts, and environmental constraints. Discussion The findings indicate that shared and distributed situation awareness is central to coordination and safety in remote maritime operations. Key challenges include integrating autonomous systems, designing interfaces that support distributed sensemaking, and reliably measuring team cognition. Enhancing remote maritime safety requires aligning design, training, and regulatory frameworks with the principles of distributed cognition. Future research should prioritise longitudinal and intervention-based validation in real-world operational contexts.

مقدمه عملیات دریایی از راه دور به طور فزاینده‌ای به سامانه‌های پیچیده و توزیع‌شده اجتماعی-فنی وابسته است که در آن عملکرد ایمن و مؤثر، بیش از تصمیم‌گیری فردی، به شناخت تیمی متکی است. با وجود اهمیت آن، مفهوم‌سازی و سنجش شناخت تیمی در این حوزه همچنان پراکنده و کمتر توسعه‌یافته باقی مانده است. روش‌ها یک مرور گستره مطابق با دستورالعمل‌های آیتم‌های ترجیحی برای گزارش مرورهای نظام‌مند و فراتحلیل‌ها، نسخه مرور گستره (PRISMA-ScR)، انجام شد. جستجو در پایگاه‌های SCOPUS، Web of Science و EBSCOhost منجر به شناسایی ۱۶۲ رکورد شد که پس از غربالگری، ارزیابی بازیابی و توصیه کارشناسان، ۵۱ منبع (۳۵ مقاله ژورنالی و ۱۶ مقاله کنفرانسی، منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۵) وارد مطالعه شدند. منابع واردشده با رویکرد ترکیبی قیاسی-استقرایی به صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها پنج مضمون اصلی را نشان داد: (۱) آگاهی موقعیتی و سنجش و مدل‌سازی آن، (۲) شناخت تیمی جمعی، یادگیری و آموزش، (۳) همکاری انسان-خودمختار و همکاری از راه دور، (۴) طراحی واسط و تجسم برای شناخت مشترک، و (۵) کاربردهای دریایی شناخت توزیع‌شده. شواهد حاکی از گذار از مدل‌های ایستا و فردمحور به سوی رویکردهای پویا، تعامل‌محور و سطح سامانه است که در آن شناخت تیمی از تعاملات مستمر میان عامل‌های انسانی، مصنوعات فنی و محدودیت‌های محیطی پدید می‌آید. بحث یافته‌ها نشان می‌دهد که آگاهی موقعیتی مشترک و توزیع‌شده، محور هماهنگی و ایمنی در عملیات دریایی از راه دور است. چالش‌های کلیدی شامل ادغام سامانه‌های خودمختار، طراحی واسط‌هایی که از معناسازی توزیع‌شده پشتیبانی کنند و سنجش قابل‌اعتماد شناخت تیمی است. ارتقای ایمنی دریایی از راه دور مستلزم همسویی طراحی، آموزش و چارچوب‌های مقرراتی با اصول شناخت توزیع‌شده است. پژوهش‌های آتی باید اعتبارسنجی طولی و مبتنی بر مداخله را در زمینه‌های عملیاتی واقعی در اولویت قرار دهند.

Introduction Given the high risk of suicide among female prisoners, investigating the internal risk factors and pathways associated with suicidal ideation holds substantial clinical and practical significance. Childhood trauma, a critical distal risk factor, is closely associated with suicidal behavior. However, the specific cognitive and affective mechanisms through which childhood trauma links to suicidal ideation remain underexplored. Drawing on Emotion Dysregulation Theory and related research, this study constructed a serial mediation model to explore the relationship between childhood trauma and suicidal ideation in female prisoners, as well as the mediating roles of intolerance of uncertainty and emotional problems. Methods A cross-sectional survey using standardized questionnaires was conducted with a sample of 1,086 female prisoners. Results The results indicated that childhood trauma showed a significant indirect association with suicidal ideation through intolerance of uncertainty and emotional problems. Specifically, emotional problems showed a significant independent mediating effect, and intolerance of uncertainty was involved in a significant serial mediation pathway linking childhood trauma to suicidal ideation. Furthermore, the direct paths from childhood trauma and intolerance of uncertainty to concurrent suicidal ideation were not statistically significant. Both variables were positively associated with emotional problems, which were associated with higher levels of suicidal ideation. Discussion This study delineates the cognitive-affective pathways through which early trauma is indirectly associated with suicidal ideation, providing empirical evidence for targeted suicide risk assessment and psychological interventions in correctional settings.

مقدمه: با توجه به خطر بالای خودکشی در میان زندانیان زن، بررسی عوامل خطر درونی و مسیرهای مرتبط با افکار خودکشی از اهمیت بالینی و عملی قابل توجهی برخوردار است. تروماهای دوران کودکی به عنوان یک عامل خطر دوردست مهم، ارتباط نزدیکی با رفتارهای خودکشی دارد. با این حال، سازوکارهای شناختی و عاطفی خاصی که از طریق آن‌ها تروماهای دوران کودکی به افکار خودکشی منجر می‌شوند، کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با بهره‌گیری از نظریه اختلال در تنظیم هیجان و پژوهش‌های مرتبط، این مطالعه یک مدل میانجی‌گری زنجیره‌ای را برای بررسی رابطه بین تروماهای دوران کودکی و افکار خودکشی در زندانیان زن و همچنین نقش‌های میانجی‌گری عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی طراحی کرد. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه‌های استاندارد بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۰۸۶ زندانی زن انجام شد. نتایج: یافته‌ها نشان داد که تروماهای دوران کودکی از طریق عدم تحمل ابهام و مشکلات هیجانی با افکار خودکشی ارتباط غیرمستقیم معناداری دارد. به طور مشخص، مشکلات هیجانی دارای اثر میانجی‌گری مستقل معنادار بود و عدم تحمل ابهام نیز در مسیر میانجی‌گری زنجیره‌ای معناداری که تروماهای دوران کودکی را به افکار خودکشی مرتبط می‌کرد، نقش داشت. علاوه بر این، مسیرهای مستقیم از تروماهای دوران کودکی و عدم تحمل ابهام به افکار خودکشی همزمان از لحاظ آماری معنادار نبودند. هر دو متغیر با مشکلات هیجانی رابطه مثبت داشتند و مشکلات هیجانی با سطوح بالاتر افکار خودکشی همراه بود. بحث: این مطالعه مسیرهای شناختی-عاطفی را که از طریق آن‌ها تروماهای اولیه به طور غیرمستقیم با افکار خودکشی مرتبط می‌شوند، تبیین می‌کند و شواهد تجربی برای ارزیابی هدفمند خطر خودکشی و مداخلات روان‌شناختی در محیط‌های اصلاحی ارائه می‌دهد.

Introduction This study explores how ADHD-related neurodiversity is experienced within marketing teams, particularly in customer-oriented and boundary-spanning work. Method Using a grounded theory approach, semi-structured interviews were conducted with 35 marketing managers, frontline employees, and freelancers/consultants, including 19 participants with a formal ADHD diagnosis and 16 participants with direct professional experience working with colleagues with ADHD. Results The analysis generated three theoretical codes: Neurodiverse Cognitive Synergy, Mediated Empathy in Boundary-Spanning, and Resilient Organizational Adaptation. The findings indicate that ADHD-related characteristics, including divergent thinking, creativity, intense focus, and adaptability, may be experienced as resources. At the same time, impulsivity, distraction, stress, communication difficulties, and social isolation may create challenges. These outcomes appear to depend on task demands, role fit, interpersonal relationships, and organizational support. Contribution The study develops an exploratory, data-grounded framework that explains how organizational and relational conditions may shape how ADHD-related characteristics are engaged in customer-oriented marketing work, without assuming a direct or causal relationship between ADHD and innovation.

مقدمه: این مطالعه به بررسی تجربه تنوع‌عصبی مرتبط با ADHD در تیم‌های بازاریابی، به‌ویژه در فعالیت‌های مشتری‌محور و مرزگشایی می‌پردازد. روش: با استفاده از رویکرد نظریه داده‌بنیاد، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۳۵ نفر از مدیران بازاریابی، کارکنان خط مقدم و فریلنسرها/مشاوران انجام شد که شامل ۱۹ نفر با تشخیص رسمی ADHD و ۱۶ نفر با تجربه حرفه‌ای مستقیم در همکاری با همکاران دارای ADHD بودند. نتایج: تحلیل داده‌ها به استخراج سه کد نظری انجامید: هم‌افزایی شناختی تنوع‌عصبی، همدلی میانجی‌شده در مرزگشایی و سازگاری سازمانی مقاوم. یافته‌ها نشان می‌دهد ویژگی‌های مرتبط با ADHD از جمله تفکر واگرا، خلاقیت، تمرکز شدید و سازگاری می‌تواند به عنوان منابعی تجربه شود؛ در حالی که تکانشگری، حواس‌پرتی، استرس، دشواری‌های ارتباطی و انزوای اجتماعی ممکن است چالش‌هایی ایجاد کند. این پیامدها به نظر می‌رسد به الزامات وظیفه، تناسب نقش، روابط بین‌فردی و حمایت سازمانی وابسته باشد. مشارکت: این پژوهش چارچوبی اکتشافی و داده‌بنیاد ارائه می‌دهد که تبیین می‌کند چگونه شرایط سازمانی و ارتباطی می‌تواند نحوه به‌کارگیری ویژگی‌های مرتبط با ADHD را در فعالیت‌های بازاریابی مشتری‌محور شکل دهد، بدون آنکه رابطه‌ای مستقیم یا علّی میان ADHD و نوآوری فرض شود.

Introduction Smartphone addiction, body image concerns, eating disorders, and physical activity are interconnected issues affecting many young people, regardless of gender. This study examines differences in smartphone addiction, body image, eating disorders, and physical activity between male and female participants. Methods A cross-sectional study was conducted with 318 university students (168 males, 150 females) in Saudi Arabia. There average age was of 20.86 ± 3.47 years, a height of 168.24 ± 11.36 cm, and a weight of 65.26 ± 18.32 kg. Data were collected via an online survey using the Smartphone Addiction Scale-Short Version (SAS-SV), Body Image Questionnaire (BIQ-19), Eating Disorder Examination Questionnaire (EDE-Q 6.0) and International Physical Activity Questionnaire-Short Form (IPAQ-SF). All instruments demonstrated acceptable reliability (Cronbach’s α > 0.70) in previous validation studies. Statistical analysis employed Mann-Whitney U test and Kruskal-Wallis tests with a significance level of p < 0.05. Results No significant differences were found in smartphones addiction ( z = −0.64, p = 0.52), body image ( z = −0.32, p = 0.75), physical activity ( z = −0.61, p = 54). Whereas a significant difference was found in eating disorder ( z = 2.91, p = 0.004), with female showing higher prevalence (88%) compare to male (76%). Sub-scales revealed significant within-group differences for all variables. Conclusion This study revealed insignificant gender differences for smartphone addiction, body image, and physical activity levels except eating disorders. Future research should employ longitudinal designs and objective measures to clarify causal pathways and gender-specific mechanisms for all related variables.

مقدمه: اعتیاد به تلفن هوشمند، نگرانی‌های مربوط به تصویر بدنی، اختلالات خوردن و فعالیت بدنی مسائلی به‌هم‌پیوسته هستند که بسیاری از جوانان را فارغ از جنسیت تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مطالعه به بررسی تفاوت‌های اعتیاد به تلفن هوشمند، تصویر بدنی، اختلالات خوردن و فعالیت بدنی بین شرکت‌کنندگان مرد و زن می‌پردازد. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۳۱۸ دانشجوی دانشگاه (۱۶۸ مرد، ۱۵۰ زن) در عربستان سعودی انجام شد. میانگین سنی شرکت‌کنندگان ۲۰٫۸۶ ± ۳٫۴۷ سال، میانگین قد ۱۶۸٫۲۴ ± ۱۱٫۳۶ سانتی‌متر و میانگین وزن ۶۵٫۲۶ ± ۱۸٫۳۲ کیلوگرم بود. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین با استفاده از مقیاس اعتیاد به تلفن هوشمند-نسخه کوتاه (SAS-SV)، پرسشنامه تصویر بدنی (BIQ-19)، پرسشنامه ارزیابی اختلال خوردن (EDE-Q 6.0) و پرسشنامه بین‌المللی فعالیت بدنی-فرم کوتاه (IPAQ-SF) جمع‌آوری شد. تمامی ابزارها در مطالعات اعتبارسنجی پیشین پایایی قابل قبولی (آلفای کرونباخ > ۰٫۷۰) نشان دادند. تحلیل آماری با استفاده از آزمون من‌ویتنی U و آزمون کروسکال-والیس با سطح معناداری p < 0.05 انجام شد. نتایج: تفاوت معناداری در اعتیاد به تلفن هوشمند (z = −0.64, p = 0.52)، تصویر بدنی (z = −0.32, p = 0.75) و فعالیت بدنی (z = −0.61, p = 54) مشاهده نشد. در حالی که تفاوت معناداری در اختلال خوردن (z = 2.91, p = 0.004) مشاهده شد، به‌طوری که شیوع آن در زنان (۸۸٪) بیشتر از مردان (۷۶٪) بود. زیرمقیاس‌ها تفاوت‌های معنادار درون‌گروهی را برای تمامی متغیرها نشان دادند. نتیجه‌گیری: این مطالعه تفاوت‌های جنسیتی معناداری را در اعتیاد به تلفن هوشمند، تصویر بدنی و سطوح فعالیت بدنی به جز اختلالات خوردن نشان نداد. پژوهش‌های آینده باید از طرح‌های طولی و سنجه‌های عینی برای روشن‌سازی مسیرهای علّی و سازوکارهای ویژه جنسیت برای تمامی متغیرهای مرتبط استفاده کنند.

Background The Big Five Personality (BFP) model is an established dimensional framework, whereas the Quantum-8-Personality (Q8P) model is an emerging culturally grounded framework derived from Chinese philosophical traditions. This study explored dimension-level relationships between the two frameworks. Methods Network analysis was conducted using data from 1,052 Chinese adults who completed the Quantum-8-Personality Scale (Q8PS) and Big Five Inventory-2 (BFI-2). Results The largest cross-framework connections involved Q8P Contradiction and BFP neuroticism, Q8P Extraversion and BFP extraversion, and Q8P Yanggang and BFP conscientiousness. These associations were small to moderate in magnitude. Conclusion The findings identify preliminary areas of correspondence between the Q8P and BFP dimensions but do not establish equivalence, convergent validity, or incremental validity of the Q8PS. The results should be interpreted as exploratory because the factorial validity of the Q8PS remains provisional.

زمینه: مدل شخصیت پنج‌عاملی (BFP) یک چارچوب ابعادی تثبیت‌شده است، در حالی که مدل شخصیت کوانتومی هشت‌گانه (Q8P) چارچوبی نوظهور و مبتنی بر فرهنگ است که از سنت‌های فلسفی چینی استخراج شده است. این مطالعه به بررسی روابط در سطح ابعاد میان این دو چارچوب پرداخت. روش‌ها: تحلیل شبکه‌ای با استفاده از داده‌های ۱۰۵۲ بزرگسال چینی که مقیاس شخصیت کوانتومی هشت‌گانه (Q8PS) و پرسشنامه پنج‌عاملی شخصیت-۲ (BFI-2) را تکمیل کردند، انجام شد. یافته‌ها: بیشترین ارتباطات میان‌چارچوبی شامل تضاد در Q8P و روان‌رنجوری در BFP، برون‌گرایی در Q8P و برون‌گرایی در BFP، و یانگ‌گانگ در Q8P و وظیفه‌شناسی در BFP بود. این ارتباطات از نظر اندازه کوچک تا متوسط بودند. نتیجه‌گیری: یافته‌ها حوزه‌های اولیه‌ای از هم‌پوشانی میان ابعاد Q8P و BFP را شناسایی می‌کنند اما معادل بودن، روایی همگرا یا روایی افزایشی Q8PS را اثبات نمی‌کنند. نتایج باید به صورت اکتشافی تفسیر شوند، زیرا روایی عاملی Q8PS همچنان موقتی است.

Introduction This study aimed to examine conditional associations between social and emotional competence and academic resilience among university students and to identify dimensions with the strongest overall and cross-construct connectivity. Methods In a cross-sectional survey, 1,191 students from six universities in Anhui Province, China, completed self-report questionnaires. An EBICglasso network was estimated from Spearman correlations among four social and emotional competence dimensions and six academic resilience dimensions. Node strength, bridge strength, and bootstrap accuracy and stability were assessed. Results The network retained 28 of 45 possible edges, including nine cross-construct connections. The strongest cross-construct edges linked self-related competence with goal orientation (0.37), other-related competence with acceptance (0.29), and collective-related competence with meaning orientation (0.24). Goal orientation had the highest strength (0.95), while self-related competence had the highest bridge strength among the social and emotional competence dimensions (0.44). Both centrality indices had correlation-stability coefficients of 0.75. The three leading cross-construct edges remained positive and retained their rankings across alternative tuning parameters and the unregularized partial-correlation network. Discussion In this sample, self-regulatory and relational competence dimensions showed distinct patterns of association with academic resilience facets. These findings support examining specific dimension pairs and provide hypotheses for longitudinal research on academic adaptation.

مقدمه: هدف این مطالعه بررسی ارتباطات شرطی بین شایستگی اجتماعی و هیجانی و تاب‌آوری تحصیلی در میان دانشجویان دانشگاه و شناسایی ابعادی با قوی‌ترین پیوند کلی و بین‌ساختاری بود. روش‌ها: در یک پژوهش مقطعی، ۱۱۹۱ دانشجو از شش دانشگاه در استان آنهویی چین، پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی را تکمیل کردند. یک شبکه EBICglasso بر اساس همبستگی‌های اسپیرمن میان چهار بعد شایستگی اجتماعی و هیجانی و شش بعد تاب‌آوری تحصیلی برآورد شد. قدرت گره، قدرت پل، و دقت و پایداری بوت‌استرپ ارزیابی گردید. نتایج: شبکه ۲۸ لبه از ۴۵ لبه ممکن را حفظ کرد که شامل ۹ پیوند بین‌ساختاری بود. قوی‌ترین لبه‌های بین‌ساختاری، شایستگی مرتبط با خود را با جهت‌گیری هدف (۰٫۳۷)، شایستگی مرتبط با دیگران را با پذیرش (۰٫۲۹)، و شایستگی مرتبط با جمع را با جهت‌گیری معنا (۰٫۲۴) پیوند دادند. جهت‌گیری هدف بالاترین قدرت (۰٫۹۵) و شایستگی مرتبط با خود بالاترین قدرت پل را در میان ابعاد شایستگی اجتماعی و هیجانی (۰٫۴۴) داشت. هر دو شاخص مرکزی دارای ضریب پایداری همبستگی ۰٫۷۵ بودند. سه لبه اصلی بین‌ساختاری در سراسر پارامترهای تنظیم جایگزین و شبکه همبستگی جزئی بدون منظم‌سازی، مثبت باقی ماندند و رتبه‌بندی خود را حفظ کردند. بحث: در این نمونه، ابعاد شایستگی خودتنظیمی و ارتباطی الگوهای متمایزی از ارتباط با جنبه‌های تاب‌آوری تحصیلی نشان دادند. این یافته‌ها از بررسی جفت ابعاد خاص حمایت می‌کند و فرضیه‌هایی برای پژوهش‌های طولی درباره سازگاری تحصیلی ارائه می‌دهد.

This study examines prospective associations among classroom environment, perseverance of effort (POE), consistency of interest (COI), and learning engagement in mental health education courses (MHEC). Participants were 468 first-year students from three schools at a university in East China. A three-wave time-lagged survey measured classroom environment at T1, the two grit dimensions at T2, and learning engagement at T3. Because each construct was measured only once and baseline levels were not controlled, the design establishes temporal separation but does not constitute a fully longitudinal mediation design or support causal inference. Structural equation modeling indicated that classroom environment and POE were positively associated with learning engagement, whereas the unique association between COI and learning engagement was not statistically significant. Bias-corrected bootstrap analysis showed a significant prospective indirect association through POE, but not through COI. Because the two specific indirect effects were not formally contrasted, the findings should be interpreted as preliminary evidence of dimension-specific patterns rather than evidence that the two indirect pathways differ significantly.

این مطالعه به بررسی ارتباطات آینده‌نگر میان محیط کلاس، پشتکار در تلاش (POE)، ثبات علاقه (COI) و مشارکت در یادگیری در دوره‌های آموزش سلامت روان (MHEC) می‌پردازد. شرکت‌کنندگان شامل ۴۶۸ دانشجوی سال اول از سه دانشکده در یک دانشگاه در شرق چین بودند. یک پیمایش سه‌مرحله‌ای با فاصله زمانی، محیط کلاس را در زمان اول (T1)، دو بُعد پشتکار را در زمان دوم (T2) و مشارکت در یادگیری را در زمان سوم (T3) اندازه‌گیری کرد. از آنجا که هر سازه تنها یک بار سنجیده شد و سطوح پایه کنترل نشدند، این طرح جداسازی زمانی را برقرار می‌کند اما یک طرح میانجی‌گری طولی کامل محسوب نمی‌شود و از استنباط علی حمایت نمی‌کند. مدل‌سازی معادلات ساختاری نشان داد که محیط کلاس و POE با مشارکت در یادگیری رابطه مثبت دارند، در حالی که ارتباط منحصر به فرد COI با مشارکت در یادگیری از نظر آماری معنادار نبود. تحلیل بوت‌استرپ با اصلاح سوگیری، ارتباط غیرمستقیم آینده‌نگر معناداری را از طریق POE، اما نه از طریق COI، نشان داد. از آنجا که دو اثر غیرمستقیم خاص به طور رسمی با یکدیگر مقایسه نشدند، یافته‌ها باید به عنوان شواهد مقدماتی از الگوهای خاص ابعادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی مبنی بر تفاوت معنادار دو مسیر غیرمستقیم.

Introduction Calligraphy practice is a complex activity involving visuospatial analysis, fine-motor control, attention, and self-monitoring. This study examined cross-sectional associations among calligraphy-practice experience, executive-function (EF) performance, near- and far-transfer task performance, visuospatial structural processing (VSP), and selfregulation (SR). Methods We compared 310 professional calligraphers with 310 beginners. Groups were defined using prespecified criteria for training duration, current practice, and professional background; the Calligraphy Proficiency Validation Score (CVS) was used only after grouping as an independent validation measure. After screening, 338 professionals and 312 beginners were eligible. Random subsampling in SPSS 26.0, conducted before outcome analysis and based only on group membership, produced two groups of 310. Adjusted cross-sectional models examined group differences, Practice–EF associations, near- versus fartransfer differences, a bootstrap indirect association through VSP, and a Practice × SR interaction. Results Professionals had higher adjusted EF ( B = 0.415), near-transfer ( B = 0.548), and far-transfer ( B = 0.248) scores than beginners. The between-group difference was larger for near than far transfer (Group × transfer type B = 0.300). Practice was positively associated with EF ( B = 0.278). VSP showed a significant bootstrap indirect association between Practice and EF, and the Practice × SR term was statistically significant. Discussion The findings describe cross-sectional associations and conditional statistical patterns rather than directional or causal effects. Longitudinal and intervention studies are needed to establish temporal ordering and causality.

مقدمه: تمرین خوشنویسی فعالیتی پیچیده است که شامل تحلیل دیداری-فضایی، کنترل حرکتی ظریف، توجه و خودنظارتی می‌شود. این مطالعه ارتباط‌های مقطعی میان تجربه تمرین خوشنویسی، عملکرد عملکرد اجرایی (EF)، عملکرد در تکالیف انتقال نزدیک و دور، پردازش ساختاری دیداری-فضایی (VSP)، و خودتنظیمی (SR) را بررسی کرد. روش‌ها: ما ۳۱۰ خوشنویس حرفه‌ای را با ۳۱۰ مبتدی مقایسه کردیم. گروه‌ها با استفاده از معیارهای از پیش تعیین‌شده برای مدت زمان آموزش، تمرین فعلی و پیشینه حرفه‌ای تعریف شدند؛ امتیاز اعتبارسنجی مهارت خوشنویسی (CVS) تنها پس از گروه‌بندی به عنوان معیاری مستقل برای اعتبارسنجی استفاده شد. پس از غربالگری، ۳۳۸ حرفه‌ای و ۳۱۲ مبتدی واجد شرایط بودند. نمونه‌گیری تصادفی در SPSS 26.0، که پیش از تحلیل نتایج و صرفاً بر اساس عضویت گروه انجام شد، دو گروه ۳۱۰ نفری ایجاد کرد. مدل‌های مقطعی تعدیل‌شده تفاوت‌های گروهی، ارتباط‌های تمرین-عملکرد اجرایی، تفاوت‌های انتقال نزدیک در مقابل دور، ارتباط غیرمستقیم بوت‌استرپ از طریق VSP، و تعامل تمرین × خودتنظیمی را بررسی کردند. نتایج: حرفه‌ای‌ها امتیازهای تعدیل‌شده بالاتری در عملکرد اجرایی (B = 0.415)، انتقال نزدیک (B = 0.548) و انتقال دور (B = 0.248) نسبت به مبتدیان داشتند. تفاوت بین‌گروهی برای انتقال نزدیک بیشتر از انتقال دور بود (گروه × نوع انتقال B = 0.300). تمرین با عملکرد اجرایی ارتباط مثبت داشت (B = 0.278). VSP ارتباط غیرمستقیم بوت‌استرپ معناداری میان تمرین و عملکرد اجرایی نشان داد و عبارت تمرین × خودتنظیمی از نظر آماری معنادار بود. بحث: یافته‌ها ارتباط‌های مقطعی و الگوهای آماری شرطی را توصیف می‌کنند و نه اثرات جهت‌دار یا علّی. مطالعات طولی و مداخله‌ای برای تعیین ترتیب زمانی و علیت مورد نیاز است.

With the digitization of education, the use of information technology (IT) at work has become a requirement for teachers, rather than an option. However, IT is a double-edged sword that brings teachers great benefits and additional challenges (e.g., technostress). The present study employed a mixed-methods design to understand context-specific technostress creators and their associations with cognitive appraisal outcomes and IT use behaviors among teachers. Phase 1 identified six technostress creators—unreliability (UNR), role conflict, teaching interruption (TI), work overload (WO), information overload (IO), and technology integration (TIG)—through semi-structured interviews with 20 teachers. Phase 2 was conducted to empirically examine how technostress creators influence teachers’ IT use behaviors (i.e., innovative use [IU] and avoidant use) through cognitive appraisal outcomes. The results from structural equation modeling involving 265 Chinese teachers demonstrated that teachers tend to appraise unreliability, role conflict, and teaching interruption as threats, but appraise work overload and technology integration as challenges. Moreover, challenge appraisal is likely to stimulate innovative IT use and decrease avoidant IT use, while threat appraisal (TA) increases avoidant IT use. The findings extended the literature related to IT research by identifying context-specific technostress creators and linking them to IT use among teachers.

با دیجیتالی‌شدن آموزش، استفاده از فناوری اطلاعات (IT) در محیط کار برای معلمان به یک الزام تبدیل شده است و دیگر یک گزینه اختیاری نیست. با این حال، فناوری اطلاعات یک شمشیر دو لبه است که برای معلمان مزایای فراوان و همچنین چالش‌های اضافی (مانند تکنواسترس) به همراه دارد. پژوهش حاضر با بهره‌گیری از طرح آمیخته‌روش به منظور درک عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و ارتباط آن‌ها با پیامدهای ارزیابی شناختی و رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان انجام شد. در مرحله اول، شش عامل ایجادکننده تکنواسترس شامل عدم قابلیت اطمینان (UNR)، تعارض نقش، اختلال در تدریس (TI)، اضافه‌بار کاری (WO)، اضافه‌بار اطلاعاتی (IO) و یکپارچه‌سازی فناوری (TIG) از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته با ۲۰ معلم شناسایی شد. مرحله دوم به منظور بررسی تجربی نحوه تأثیرگذاری عوامل ایجادکننده تکنواسترس بر رفتارهای استفاده از فناوری اطلاعات معلمان (یعنی استفاده نوآورانه [IU] و استفاده اجتنابی) از طریق پیامدهای ارزیابی شناختی انجام شد. نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری با مشارکت ۲۶۵ معلم چینی نشان داد که معلمان تمایل دارند عدم قابلیت اطمینان، تعارض نقش و اختلال در تدریس را به عنوان تهدید ارزیابی کنند، اما اضافه‌بار کاری و یکپارچه‌سازی فناوری را به عنوان چالش ارزیابی می‌کنند. افزون بر این، ارزیابی چالش احتمالاً موجب تحریک استفاده نوآورانه از فناوری اطلاعات و کاهش استفاده اجتنابی از آن می‌شود، در حالی که ارزیابی تهدید (TA) استفاده اجتنابی از فناوری اطلاعات را افزایش می‌دهد. یافته‌ها با شناسایی عوامل ایجادکننده تکنواسترس خاص بافت و پیوند دادن آن‌ها با استفاده از فناوری اطلاعات در میان معلمان، ادبیات مرتبط با پژوهش‌های فناوری اطلاعات را گسترش داده است.

Introduction This study examined the indirect association between psychological well-being and professional commitment through teacher self-efficacy within the framework of Albert Bandura’s Social Cognitive Theory. Methods A correlational research design was employed with a sample of 330 Turkish language teachers working in public schools in Türkiye. Data were collected using the Teacher Self-Efficacy Scale, the Psychological Well-Being Scale, and the Teachers’ Professional Commitment Scale. Pearson correlation and regression-based indirect-effect analyses were conducted using PROCESS macro Model 4 developed by Andrew F. Hayes. Results Psychological well-being was positively and significantly associated with both teacher self-efficacy and professional commitment. Teacher self-efficacy was also positively and significantly associated with professional commitment. Furthermore, the indirect-effect analysis indicated a statistically significant indirect association between psychological well-being and professional commitment through teacher self-efficacy. The proposed model explained approximately 30% of the variance in professional commitment. Discussion The findings highlight the relevance of teachers’ psychological well-being and self-efficacy to professional commitment and provide context-specific evidence from Turkish language teachers working in the Turkish educational context.

مقدمه: این مطالعه ارتباط غیرمستقیم بین بهزیستی روان‌شناختی و تعهد حرفه‌ای از طریق خودکارآمدی معلمان را در چارچوب نظریه شناختی-اجتماعی آلبرت بندورا مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: طرح پژوهش همبستگی با نمونه‌ای متشکل از ۳۳۰ معلم زبان ترکی شاغل در مدارس دولتی ترکیه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس خودکارآمدی معلمان، مقیاس بهزیستی روان‌شناختی و مقیاس تعهد حرفه‌ای معلمان جمع‌آوری گردید. تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل اثر غیرمستقیم مبتنی بر رگرسیون با استفاده از مدل ۴ ماکرو PROCESS توسعه‌یافته توسط Andrew F. Hayes انجام شد. یافته‌ها: بهزیستی روان‌شناختی با هر دو متغیر خودکارآمدی معلمان و تعهد حرفه‌ای رابطه مثبت و معناداری داشت. همچنین، خودکارآمدی معلمان با تعهد حرفه‌ای رابطه مثبت و معناداری نشان داد. علاوه بر این، تحلیل اثر غیرمستقیم نشان داد که بین بهزیستی روان‌شناختی و تعهد حرفه‌ای از طریق خودکارآمدی معلمان ارتباط غیرمستقیم معنادار آماری وجود دارد. مدل پیشنهادی تقریباً ۳۰٪ از واریانس تعهد حرفه‌ای را تبیین کرد. بحث: یافته‌ها اهمیت بهزیستی روان‌شناختی و خودکارآمدی معلمان را در تعهد حرفه‌ای برجسته می‌کند و شواهدی زمینه‌محور از معلمان زبان ترکی شاغل در بستر آموزشی ترکیه ارائه می‌دهد.

Background Internships connect academic learning with workplace practice, yet the psychological process through which students' academic self-perceptions are associated with internship success remains insufficiently specified. This study examined whether multidimensional internship engagement statistically mediates the association between academic self-concept and internship outcomes. Methods A quantitative, multi-institutional, three-wave time-lagged survey was conducted with 522 undergraduate students from Chinese universities. Academic self-concept was assessed at internship entry, internship engagement at the internship midpoint, and internship outcomes after completion. Established instruments were adapted through forward translation, back-translation, expert review, and pilot testing. Confirmatory factor analysis, latent-variable structural equation modeling, 5,000-resample bootstrap mediation analysis, full-information maximum likelihood, robustness checks, and subgroup analyses were used. Results The hypothesized three-factor measurement model fit better than the two-factor and one-factor alternatives. The structural model showed acceptable fit (CFI = 0.958, TLI = 0.953, RMSEA = 0.034, and SRMR = 0.044). Academic self-concept was positively associated with internship engagement, and internship engagement was positively associated with internship outcomes. The indirect association through internship engagement was 0.249 (95% bootstrap confidence interval: 0.184 to 0.319). The proportion mediated was 50.6% (95% bootstrap confidence interval: 39.4% to 62.6%), and the direct association remained statistically significant. The pattern was stable across alternative specifications and exploratory subgroup analyses. Conclusion Internship engagement statistically accounted for part of the association between academic self-concept and internship outcomes. The findings support a theoretically ordered, but not causal, pathway in which students' academic self-evaluations are associated with stronger behavioral, cognitive, and emotional engagement during workplace learning.

زمینه: کارآموزی‌ها پیوندی میان یادگیری دانشگاهی و عمل‌کرد در محیط کار برقرار می‌کنند، اما فرایند روان‌شناختی که از طریق آن ادراکات تحصیلی دانشجویان با موفقیت کارآموزی مرتبط می‌شود، به‌طور کافی مشخص نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا درگیری چندبعدی در کارآموزی به‌طور آماری میانجی‌گری ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را انجام می‌دهد یا خیر. روش‌ها: یک پیمایش کمی، چندمؤسسه‌ای و سه‌موجی با تأخیر زمانی با ۵۲۲ دانشجوی کارشناسی از دانشگاه‌های چین اجرا شد. خودپنداره تحصیلی در ابتدای کارآموزی، درگیری در کارآموزی در میانه کارآموزی و پیامدهای کارآموزی پس از اتمام آن ارزیابی شد. ابزارهای معتبر از طریق ترجمه پیشرو، بازترجمه، بازبینی توسط خبرگان و آزمون مقدماتی تطبیق داده شدند. تحلیل عاملی تأییدی، مدل‌سازی معادلات ساختاری با متغیر پنهان، تحلیل میانجی‌گری بوت‌استرپ با ۵۰۰۰ بازنمونه‌گیری، حداکثر درست‌نمایی با اطلاعات کامل، آزمون‌های پایداری و تحلیل‌های زیرگروهی به کار رفت. یافته‌ها: مدل اندازه‌گیری سه‌عاملی فرض‌شده نسبت به مدل‌های دو‌عاملی و تک‌عاملی برازش بهتری داشت. مدل ساختاری برازش قابل قبولی نشان داد (CFI = 0.958، TLI = 0.953، RMSEA = 0.034، و SRMR = 0.044). خودپنداره تحصیلی با درگیری در کارآموزی رابطه مثبت داشت و درگیری در کارآموزی نیز با پیامدهای کارآموزی رابطه مثبت نشان داد. ارتباط غیرمستقیم از طریق درگیری در کارآموزی برابر با 0.249 (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: 0.184 تا 0.319) بود. نسبت میانجی‌گری شده ۵۰.۶٪ (فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪: ۳۹.۴٪ تا ۶۲.۶٪) بود و ارتباط مستقیم همچنان از لحاظ آماری معنادار باقی ماند. این الگو در مشخصات جایگزین و تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها پایدار بود. نتیجه‌گیری: درگیری در کارآموزی بخشی از ارتباط میان خودپنداره تحصیلی و پیامدهای کارآموزی را به‌طور آماری تبیین کرد. یافته‌ها از یک مسیر نظری منظم، اما نه علّی، حمایت می‌کنند که در آن خودارزیابی‌های تحصیلی دانشجویان با درگیری رفتاری، شناختی و هیجانی قوی‌تر در یادگیری محیط کار مرتبط است.

Young people are growing up in a complex and constantly changing world. Its continuous transformations pose significant challenges for the entire population but are particularly impactful for young adults. During the transition from tertiary education to the labor market, they often struggle to envision their future and to imagine their professional careers, so reducing their personal well-being. However, actively reflecting on the future enables individuals to explore multiple possibilities, define their goals, and anticipate as well as better manage upcoming challenges. For these reasons, a group of Social Psychologists of the University of Milano Bicocca and Designers of the Polytechnic University of Milano developed a university course entitled Life Design that was launched in the 2018/2019 academic year within the Integrated Product Design program at the School of Design of the Polytechnic of Milano. The present paper describes the Life Design course, outlining for each topic the corresponding theoretical framework, the specifically designed activities, and the expected outcomes in terms of awareness and skills development. The course is grounded in the most recent and well-established theoretical models in vocational guidance psychology, with particular reference to the literature of the Life Design Research Group. Its main purpose is to prepare future graduates to navigate contemporary complexity and ontological uncertainty. The course aims to equip students with both psycho-social theoretical frameworks and related practical tools based on the development of smart skills, enabling them to better understand the socio-economic context, analyze its dynamic characteristics, and effectively respond to its consequences.

جوانان در جهانی پیچیده و همواره در حال تغییر رشد می‌کنند. این دگرگونی‌های مداوم چالش‌های قابل توجهی را برای کل جمعیت ایجاد می‌کند، اما به‌ویژه برای بزرگسالان جوان تأثیرگذار است. در دوره گذار از آموزش عالی به بازار کار، آن‌ها اغلب در تصور آینده خود و تجسم مسیرهای حرفه‌ای‌شان با دشواری مواجه می‌شوند که این امر به کاهش بهزیستی فردی آن‌ها منجر می‌شود. با این حال، تأمل فعالانه درباره آینده به افراد امکان می‌دهد تا امکانات متعددی را کاوش کنند، اهداف خود را تعریف نمایند و چالش‌های پیش‌رو را پیش‌بینی و بهتر مدیریت کنند. به همین دلایل، گروهی از روان‌شناسان اجتماعی دانشگاه Milano Bicocca و طراحان دانشگاه پلی‌تکنیک Milano دوره‌ای دانشگاهی با عنوان طراحی زندگی (Life Design) تدوین کردند که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۲۰۱۹ در قالب برنامه طراحی محصول یکپارچه در دانشکده طراحی پلی‌تکنیک Milano ارائه شد. مقاله حاضر به توصیف دوره طراحی زندگی می‌پردازد و برای هر موضوع، چارچوب نظری مربوطه، فعالیت‌های طراحی‌شده ویژه و پیامدهای مورد انتظار در زمینه آگاهی و توسعه مهارت‌ها را تشریح می‌کند. این دوره مبتنی بر جدیدترین و معتبرترین مدل‌های نظری در روان‌شناسی راهنمایی شغلی است و به‌ویژه به ادبیات گروه پژوهشی Life Design ارجاع دارد. هدف اصلی آن آماده‌سازی فارغ‌التحصیلان آینده برای پیمایش در پیچیدگی معاصر و عدم قطعیت هستی‌شناختی است. این دوره در پی تجهیز دانشجویان به چارچوب‌های نظری روانی-اجتماعی و ابزارهای عملی مرتبط مبتنی بر توسعه مهارت‌های هوشمند است تا آن‌ها بتوانند زمینه اجتماعی-اقتصادی را بهتر درک کنند، ویژگی‌های پویای آن را تحلیل نمایند و به طور مؤثر به پیامدهای آن پاسخ دهند.

Introduction Screen time may influence language development during early childhood, although its effects may vary depending on contextual factors. While screen use can support development when guided by adults, excessive exposure has been associated with less favorable language outcomes. Methods Data from 16,914 children (51% girls, 78% White; M = 3.03 years, SD = 1.37) were obtained from the 2023 National Survey of Children’s Health. Networks of red-flag language milestones were estimated separately for children aged 1-2 and 3-5 years. Participants were classified according to World Health Organization (WHO) screen-time recommendations (<1 h/day vs. ≥1 h/day). Results Partially regularized network models revealed denser connectivity among language-development indicators in children with higher levels of screen exposure. This pattern was reflected in a greater number of network edges and fully connected subclusters and was particularly pronounced among children aged 3-5 years. Discussion The findings suggest that higher screen-time exposure is associated with more interconnected patterns of language-development difficulties during early childhood. These results contribute to a deeper understanding of language development in the context of children’s screen use and may provide useful insights for families, educational professionals, and policymakers interested in promoting healthy developmental environments and informed decisions regarding screen exposure.

مقدمه: زمان استفاده از صفحه‌نمایش ممکن است بر رشد زبان در اوایل کودکی تأثیرگذار باشد، اگرچه اثرات آن بسته به عوامل زمینه‌ای متفاوت است. در حالی که استفاده از صفحه‌نمایش می‌تواند با هدایت بزرگسالان به رشد کمک کند، مواجهه بیش از حد با آن با پیامدهای کمتر مطلوب در رشد زبان مرتبط بوده است. روش‌ها: داده‌های ۱۶٬۹۱۴ کودک (۵۱٪ دختر، ۷۸٪ سفیدپوست؛ میانگین سنی = ۳٫۰۳ سال، انحراف معیار = ۱٫۳۷) از پیمایش ملی سلامت کودکان ۲۰۲۳ جمع‌آوری شد. شبکه‌های شاخص‌های هشداردهنده رشد زبان به طور جداگانه برای کودکان ۱ تا ۲ سال و ۳ تا ۵ سال برآورد شد. شرکت‌کنندگان بر اساس توصیه‌های سازمان جهانی بهداشت (WHO) درباره زمان استفاده از صفحه‌نمایش (<۱ ساعت در روز در مقابل ≥۱ ساعت در روز) طبقه‌بندی شدند. یافته‌ها: مدل‌های شبکه‌ای با نظم‌دهی جزئی نشان دادند که در میان کودکان با سطح بالاتر مواجهه با صفحه‌نمایش، اتصال میان شاخص‌های رشد زبان متراکم‌تر است. این الگو با تعداد بیشتر یال‌های شبکه و زیرخوشه‌های کاملاً متصل منعکس شد و به ویژه در کودکان ۳ تا ۵ سال برجسته بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که مواجهه بیشتر با صفحه‌نمایش با الگوهای به هم پیوسته‌تر دشواری‌های رشد زبان در اوایل کودکی مرتبط است. این نتایج به درک عمیق‌تر رشد زبان در زمینه استفاده کودکان از صفحه‌نمایش کمک می‌کند و می‌تواند بینش‌های مفیدی برای خانواده‌ها، متخصصان آموزشی و سیاست‌گذاران علاقه‌مند به ارتقای محیط‌های رشد سالم و تصمیم‌گیری آگاهانه درباره مواجهه با صفحه‌نمایش فراهم آورد.

Introduction Preschool peer acceptance is a pivotal marker of social-emotional well-being and future adaptation. Although teacher–child relationship quality is a known correlate of children’s peer status, the mechanisms linking this vertical relationship to horizontal peer relations remain insufficiently understood. Methods This two-wave longitudinal study examined whether emotion understanding and social initiative were associated with the prospective link between teacher–child relationship quality and later peer acceptance. Data were collected from 319 Chinese preschool children across a 12-month interval. Teachers reported teacher–child closeness, conflict, and children’s social initiative; children completed an emotion understanding task; and peer acceptance was assessed using peer nominations. Structural equation models controlled for baseline levels of emotion understanding, social initiative, peer acceptance, and relevant covariates. Results Results showed that T1 teacher closeness positively predicted, whereas teacher conflict negatively predicted, T2 peer acceptance. Emotion understanding and social initiative each served as significant indirect pathways linking teacher–child relationship quality with later peer acceptance. In addition, a theory-informed serial indirect pathway from T1 teacher–child relationship quality to T2 peer acceptance via T2 emotion understanding and T2 social initiative was statistically significant. Discussion However, because the study was observational and because the mediators and outcome were all assessed at T2, the findings should be interpreted as prospective associations consistent with the proposed theoretical model rather than as evidence of causal or strictly temporal mechanisms. These findings suggest that supportive teacher–child relationships may be linked to peer acceptance through children’s socioemotional understanding and proactive peer engagement.

مقدمه: پذیرش همسالان در دوره پیش‌دبستانی شاخصی محوری از بهزیستی اجتماعی-هیجانی و سازگاری آینده است. اگرچه کیفیت رابطه معلم-کودک به عنوان یکی از همبسته‌های شناخته‌شده وضعیت همسالان کودکان مطرح است، اما سازوکارهای پیونددهنده این رابطه عمودی با روابط افقی همسالان همچنان به‌طور کافی شناخته نشده‌اند. روش‌ها: این مطالعه طولی دو موجی بررسی کرد که آیا فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی با پیوند آینده‌نگر بین کیفیت رابطه معلم-کودک و پذیرش بعدی همسالان مرتبط هستند یا خیر. داده‌ها از ۳۱۹ کودک پیش‌دبستانی چینی در یک بازه زمانی ۱۲ ماهه گردآوری شد. معلمان نزدیکی و تعارض معلم-کودک و ابتکار اجتماعی کودکان را گزارش کردند؛ کودکان یک تکلیف فهم هیجانی را انجام دادند؛ و پذیرش همسالان با استفاده از نام‌بردن همسالان ارزیابی شد. مدل‌های معادلات ساختاری سطوح پایه فهم هیجانی، ابتکار اجتماعی، پذیرش همسالان و متغیرهای همبسته مرتبط را کنترل کردند. نتایج: نتایج نشان داد که نزدیکی معلم در زمان T1 به طور مثبت و تعارض معلم به طور منفی پذیرش همسالان در زمان T2 را پیش‌بینی کرد. فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی هر یک به عنوان مسیرهای غیرمستقیم معنادار، کیفیت رابطه معلم-کودک را به پذیرش بعدی همسالان پیوند دادند. علاوه بر این، یک مسیر غیرمستقیم سریالی مبتنی بر نظریه از کیفیت رابطه معلم-کودک در T1 به پذیرش همسالان در T2 از طریق فهم هیجانی و ابتکار اجتماعی در T2 از لحاظ آماری معنادار بود. بحث: با این حال، با توجه به اینکه مطالعه مشاهده‌ای بود و میانجی‌ها و پیامد همگی در T2 ارزیابی شدند، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آینده‌نگر منطبق با مدل نظری پیشنهادی تفسیر شوند و نه به عنوان شواهدی از سازوکارهای علّی یا کاملاً زمانی. این یافته‌ها نشان می‌دهد که روابط حمایتی معلم-کودک ممکن است از طریق فهم اجتماعی-هیجانی کودکان و مشارکت فعال آن‌ها با همسالان به پذیرش همسالان مرتبط باشد.

Introduction The rapid integration of artificial intelligence (AI) into education requires teachers to develop new competencies and manage their own learning. While research has examined teachers’ AI attitudes, acceptance, and literacy, less is known about how they regulate their learning in AI contexts. This study examined teachers’ self-regulated learning (SRL) profiles and their associations with demographic characteristics and AI-related experience. Methods In a descriptive survey, 213 in-service teachers completed the Artificial Intelligence Self-Regulated Learning Scale for Teachers (AI-SRLS). Two-Step Cluster Analysis was conducted using five dimensions: task planning, self-monitoring, help seeking, institutional support, and self-evaluation. Results Two profiles emerged: High Strategic Learners, who scored consistently higher across all five dimensions, and Limited Strategy Users, who reported comparatively lower strategy use. Profile membership was significantly associated with prior AI experience and AI-related training. Gender, age, and professional experience did not significantly differentiate the profiles. Discussion Teachers’ AI-related SRL strategies co-occur in distinct profiles, supporting a differentiated approach to professional development. Teachers with limited strategy use may benefit from structured guidance, scaffolded AI learning opportunities, and stronger institutional support, while highly strategic learners may benefit from more autonomous and advanced learning opportunities.

مقدمه: ادغام سریع هوش مصنوعی (AI) در آموزش و پرورش، معلمان را ملزم می‌کند تا شایستگی‌های جدیدی را توسعه دهند و یادگیری خود را مدیریت کنند. در حالی که پژوهش‌ها نگرش‌ها، پذیرش و سواد هوش مصنوعی معلمان را بررسی کرده‌اند، اطلاعات کمتری درباره نحوه تنظیم یادگیری آن‌ها در زمینه‌های هوش مصنوعی وجود دارد. این مطالعه به بررسی نمایه‌های یادگیری خودتنظیمی (SRL) معلمان و ارتباط آن‌ها با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و تجربه مرتبط با هوش مصنوعی پرداخت. روش‌ها: در یک پژوهش توصیفی-پیمایشی، 213 معلم شاغل مقیاس یادگیری خودتنظیمی هوش مصنوعی برای معلمان (AI-SRLS) را تکمیل کردند. تحلیل خوشه‌ای دو مرحله‌ای با استفاده از پنج بُعد شامل برنامه‌ریزی وظیفه، خودنظارتی، کمک‌خواهی، حمایت نهادی و خودارزیابی انجام شد. یافته‌ها: دو نمایه شناسایی شد: یادگیرندگان راهبردی بالا که در تمامی ابعاد پنج‌گانه به طور مداوم امتیاز بالاتری کسب کردند و کاربران راهبرد محدود که استفاده نسبتاً کمتری از راهبردها را گزارش دادند. عضویت در نمایه به طور معناداری با تجربه قبلی هوش مصنوعی و آموزش مرتبط با هوش مصنوعی ارتباط داشت. جنسیت، سن و سابقه حرفه‌ای تفاوت معناداری میان نمایه‌ها ایجاد نکرد. بحث: راهبردهای یادگیری خودتنظیمی معلمان مرتبط با هوش مصنوعی در نمایه‌های متمایز همزمان رخ می‌دهد و از رویکرد تفکیک‌شده در توسعه حرفه‌ای حمایت می‌کند. معلمانی که استفاده محدودی از راهبردها دارند، ممکن است از راهنمایی ساختاریافته، فرصت‌های یادگیری هوش مصنوعی با پشتیبانی و حمایت نهادی قوی‌تر بهره‌مند شوند، در حالی که یادگیرندگان بسیار راهبردی می‌توانند از فرصت‌های یادگیری خودگردان و پیشرفته‌تر سود ببرند.

Introduction Admission scores predict college performance, but engagement may alter this association. We tested learning engagement as a protective moderator and examined related indirect associations. Methods: We matched admission records, a May–June 2026 survey, and same-semester grades extracted July 13, 2026 for 491 Chinese vocational college students; the survey-to-extraction interval was 14–45 days. Results Engagement weakened the admission-score–achievement association ( B = −0.263, p < 0.001; standardized interaction = −0.144, 95% bootstrap CI [−0.214, −0.071]; ΔR 2 = 0.021). The high-engagement slope was imprecise ( B = 0.099, p = 0.078), not demonstrated to be zero; 18.1% of students exceeded the Johnson–Neyman threshold. Self-efficacy showed cross-sectional indirect associations with achievement (ab = 0.321, 95% bootstrap CI [0.232, 0.416]) and career adaptability (ab = 0.153, 95% bootstrap CI [0.106, 0.202]) through engagement. Teacher support modestly moderated the engagement–achievement association ( B = 0.348, p = 0.025; ΔR 2 = 0.009). Results remained stable in integrated and course-adjusted analyses. Discussion Engagement was associated with weaker dependence of achievement on admission scores, but the interactions were small and observational. The indirect pathways and teacher-support interaction require independent replication.

مقدمه: نمرات پذیرش پیش‌بینی‌کننده عملکرد دانشگاهی هستند، اما درگیری یادگیری ممکن است این ارتباط را تغییر دهد. در این پژوهش، نقش تعدیل‌کنندگی محافظتی درگیری یادگیری و ارتباطات غیرمستقیم مرتبط مورد بررسی قرار گرفت. روش‌ها: داده‌های ثبت‌نام، پرسشنامه‌ای در بازه اردیبهشت تا خرداد ۲۰۲۶ و نمرات همان نیم‌سال که در ۱۳ تیر ۲۰۲۶ استخراج شد، برای ۴۹۱ دانشجوی چینی کالج‌های فنی‌وحرفه‌ای مطابقت داده شد؛ فاصله زمانی بین تکمیل پرسشنامه تا استخراج نمرات ۱۴ تا ۴۵ روز بود. یافته‌ها: درگیری یادگیری ارتباط بین نمره پذیرش و موفقیت را تضعیف کرد (B = −0.263, p < 0.001؛ تعامل استانداردشده = −0.144، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ [−0.214, −0.071]؛ ΔR2 = 0.021). شیب درگیری بالا دقیق نبود (B = 0.099, p = 0.078) و صفر بودن آن اثبات نشد؛ ۱۸.۱٪ از دانشجویان از آستانه Johnson–Neyman فراتر رفتند. خودکارآمدی ارتباطات غیرمستقیم مقطعی با موفقیت (ab = 0.321، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ [0.232, 0.416]) و سازگاری شغلی (ab = 0.153، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ [0.106, 0.202]) از طریق درگیری یادگیری نشان داد. حمایت معلم به طور متوسط ارتباط بین درگیری یادگیری و موفقیت را تعدیل کرد (B = 0.348, p = 0.025؛ ΔR2 = 0.009). نتایج در تحلیل‌های یکپارچه و تعدیل‌شده بر اساس درس پایدار باقی ماند. بحث: درگیری یادگیری با وابستگی کمتر موفقیت به نمرات پذیرش همراه بود، اما تعامل‌ها کوچک و مشاهده‌ای بودند. مسیرهای غیرمستقیم و تعامل حمایت معلم نیازمند تکرار مستقل هستند.

Objective While investments in physical school infrastructure are widely recognized as important determinants of student learning, the academic role of psychosocial infrastructure remains insufficiently theorized and empirically underexplored. This study examines whether psychological counseling room infrastructure (PCRI)—defined as the availability and facility condition of school-based psychological counseling rooms—is associated with better students’ academic performance and contributes to educational equity in China. Methods Using nationally representative data from the 2014-2015 China Education Panel Survey (CEPS), this study estimates the association between PCRI and students’ academic achievement. PCRI is measured at the school level, while student performance is captured by standardized test scores. The empirical analysis controls for a rich set of student, family, classroom, and school characteristics, and exploits the quasi-random assignment of students to classrooms within schools to reduce selection concerns. Mechanism analyses are conducted to examine the psychological well-being and motivational enhancement channels, and moderation analyses are used to assess whether PCRI has stronger effects among structurally disadvantaged student groups. Results PCRI is positively and significantly associated with students’ academic performance. The estimated coefficient is 4.467 with a 95% confidence interval of [3.908, 5.027]. A one-standard-deviation increase in PCRI is associated with a 3.26-point increase in test scores, with a 95% confidence interval of [2.853, 3.670], equivalent to 4.92% of the sample mean. Mechanism analyses reveal two distinct pathways: a psychological well-being channel, reflected in improved mental health and enhanced confidence in the future, and a motivational enhancement channel, reflected in higher educational self-expectations and stronger learning engagement. Moderation analyses further show that the academic returns to PCRI are larger among migrant students, students from less-educated families, students in schools with fewer psychologically trained teachers, and rural students. Conclusion The findings suggest that school-based psychological support infrastructure is not merely an auxiliary school resource, but an important component of the educational environment associated with students’ academic achievement and educational equity. By identifying psychological counseling room infrastructure as a distinct school resource, this study highlights how school resources may be linked to academic performance not only through instructional and material conditions, but also through students’ psychological well-being and motivational development.

هدف: در حالی که سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های فیزیکی مدارس به عنوان عوامل مهم تعیین‌کننده یادگیری دانش‌آموزان به طور گسترده‌ای شناخته شده است، نقش علمی زیرساخت روانی‌اجتماعی همچنان به اندازه کافی نظریه‌پردازی نشده و به طور تجربی کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش بررسی می‌کند که آیا زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی (PCRI) ـ که به عنوان دسترسی و وضعیت امکانات اتاق‌های مشاوره روان‌شناختی مدرسه تعریف می‌شود ـ با عملکرد تحصیلی بهتر دانش‌آموزان مرتبط است و به عدالت آموزشی در چین کمک می‌کند یا خیر. روش‌ها: با استفاده از داده‌های نماینده ملی حاصل از پیمایش پانل آموزش چین (CEPS) در سال‌های ۲۰۱۴-۲۰۱۵، این پژوهش ارتباط بین PCRI و پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان را برآورد می‌کند. PCRI در سطح مدرسه سنجیده شده است، در حالی که عملکرد دانش‌آموزان با نمرات آزمون‌های استاندارد شده اندازه‌گیری شده است. تحلیل تجربی با کنترل مجموعه گسترده‌ای از ویژگی‌های دانش‌آموز، خانواده، کلاس و مدرسه، و بهره‌گیری از تخصیص شبه‌تصادفی دانش‌آموزان به کلاس‌ها درون مدارس، نگرانی‌های مربوط به انتخاب را کاهش می‌دهد. تحلیل‌های سازوکار برای بررسی کانال‌های بهزیستی روان‌شناختی و ارتقای انگیزشی انجام شده و تحلیل‌های تعدیل‌گری برای ارزیابی اینکه آیا اثرات PCRI در میان گروه‌های دانش‌آموزی ساختاریافته محروم قوی‌تر است یا خیر، به کار رفته است. نتایج: PCRI به طور مثبت و معناداری با عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان مرتبط است. ضریب برآورد شده برابر با ۴.۴۶۷ با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۳.۹۰۸، ۵.۰۲۷] است. افزایش یک انحراف معیار در PCRI با افزایش ۳.۲۶ امتیاز در نمرات آزمون، با فاصله اطمینان ۹۵٪ [۲.۸۵۳، ۳.۶۷۰]، معادل ۴.۹۲٪ میانگین نمونه، همراه است. تحلیل‌های سازوکار دو مسیر متمایز را نشان می‌دهد: کانال بهزیستی روان‌شناختی که در بهبود سلامت روان و افزایش اعتماد به آینده منعکس می‌شود، و کانال ارتقای انگیزشی که در انتظارات تحصیلی بالاتر و مشارکت بیشتر در یادگیری نمود می‌یابد. تحلیل‌های تعدیل‌گری نشان می‌دهد که بازده تحصیلی PCRI در میان دانش‌آموزان مهاجر، دانش‌آموزان خانواده‌های کم‌سوادتر، دانش‌آموزان مدارس با معلمان کمتر آموزش‌دیده در حوزه روان‌شناسی و دانش‌آموزان روستایی بیشتر است. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد که زیرساخت حمایت روان‌شناختی مدرسه صرفاً یک منبع کمکی مدرسه نیست، بلکه یک مؤلفه مهم از محیط آموزشی است که با پیشرفت تحصیلی و عدالت آموزشی دانش‌آموزان مرتبط است. با شناسایی زیرساخت اتاق مشاوره روان‌شناختی به عنوان یک منبع متمایز مدرسه، این پژوهش نشان می‌دهد که منابع مدرسه ممکن است نه تنها از طریق شرایط آموزشی و مادی، بلکه از طریق بهزیستی روان‌شناختی و رشد انگیزشی دانش‌آموزان نیز به عملکرد تحصیلی مرتبط باشند.

Introduction Socially responsible leadership (SRL) encompasses individual, group, and societal values relevant to college student development. This study identified SRL profiles among Chinese undergraduates, examined profile similarity across gender, and investigated factors associated with profile membership. Methods A cross-sectional survey was conducted with 1,248 students from eight higher education institutions. Latent profile analysis was performed using seven SRL dimensions, followed by multigroup comparisons and three-step analyses of profile membership. Results Three SRL profiles were identified: low SRL (18.67%), average SRL (57.45%), and high SRL (23.88%). The profiles differed mainly in overall SRL, with broadly parallel patterns across the seven dimensions. Women and men showed the same low–average–high ordering, although corresponding profile means were not fully equivalent. Place of origin, financial hardship, family socioeconomic status, and first-generation status were associated with selected profile contrasts. Leadership efficacy, extracurricular engagement, and perceived teacher support were positively associated with higher-profile membership in separate models. Discussion The findings characterize SRL profiles among Chinese college students and reveal both similarities and differences across gender. The associations with extracurricular engagement, leadership efficacy, and teacher support highlight relevant personal and educational resources for student leadership development.

مقدمه: رهبری مسئولیت‌پذیر اجتماعی (SRL) ارزش‌های فردی، گروهی و اجتماعی مرتبط با رشد دانشجویان دانشگاهی را دربر می‌گیرد. این پژوهش به شناسایی الگوهای SRL در میان دانشجویان کارشناسی چینی، بررسی شباهت الگوها بر اساس جنسیت و بررسی عوامل مرتبط با عضویت در الگوها پرداخت. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی با مشارکت ۱٬۲۴۸ دانشجو از هشت مؤسسه آموزش عالی انجام شد. تحلیل الگوی نهفته با استفاده از هفت بُعد SRL صورت گرفت و پس از آن مقایسه‌های چندگروهی و تحلیل‌های سه‌مرحله‌ای عضویت در الگوها انجام شد. نتایج: سه الگوی SRL شناسایی شد: SRL پایین (۱۸٫۶۷٪)، SRL متوسط (۵۷٫۴۵٪) و SRL بالا (۲۳٫۸۸٪). تفاوت الگوها عمدتاً در میزان کلی SRL بود و الگوهای موازی در سراسر هفت بُعد مشاهده شد. زنان و مردان همان ترتیب پایین–متوسط–بالا را نشان دادند، اگرچه میانگین‌های مربوط به الگوها کاملاً معادل نبودند. محل تولد، دشواری مالی، وضعیت اجتماعی‌اقتصادی خانواده و وضعیت دانشجوی نسل اول با برخی تفاوت‌های الگوها مرتبط بودند. کارآمدی رهبری، مشارکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه و حمایت ادراک‌شده معلم به طور مثبت با عضویت در الگوهای بالاتر در مدل‌های جداگانه مرتبط بودند. بحث: یافته‌ها الگوهای SRL را در میان دانشجویان دانشگاهی چینی توصیف می‌کند و به شباهت‌ها و تفاوت‌های جنسیتی اشاره دارد. ارتباط مشارکت در فعالیت‌های فوق‌برنامه، کارآمدی رهبری و حمایت معلم بر منابع فردی و آموزشی مرتبط با توسعه رهبری دانشجویان تأکید می‌کند.

Comprehensive self-report personality inventories can impose substantial response burden, motivating the development of more efficient assessment strategies and the exploration of complementary information sources. Guided by Dual-Process Theory, this exploratory study examined a questionnaire-primary residual fusion framework in which a reduced questionnaire response vector served as the main predictive source, while static abstract line drawings were evaluated as a bounded auxiliary source of information. A total of 100 participants completed the 187-item Sixteen Personality Factor Questionnaire (16PF) and provided unprompted abstract line drawings. To account for the small sample size and reduce optimistic bias, we used participant-level repeated cross-validation, fold-local questionnaire item selection, standardized image preprocessing, cross-fitted residual learning, and nested selection of the visual correction scale. The reduced questionnaire provided a useful but imperfect held-out approximation of the full-form 16PF reference scores, with factor-level Pearson correlations ranging from 0.34 to 0.78. In contrast, the static drawing modality did not provide stable incremental predictive value. Nested validation selected a zero visual correction in 21 of 25 outer folds, and the fixed scale originally proposed for visual correction (0.05) produced a slightly higher mean absolute error than the questionnaire-only condition (1.2120 vs. 1.2100). An exploratory analysis using teacher-provided observer ratings likewise showed no advantage for visual fusion over questionnaire-only prediction. These findings indicate that Dual-Process Theory can motivate a testable asymmetric framework for integrating explicit and non-verbal information, but the present data do not support static final line drawings as a reliable source of incremental personality information. Future research should examine richer process-level drawing signals, including stroke timing, pauses, pressure, and trajectory dynamics, in larger independent samples.

فهرست‌های جامع خودگزارشی شخصیت می‌توانند بار پاسخ‌دهی قابل توجهی را بر شرکت‌کنندگان تحمیل کنند، که این امر انگیزه‌ای برای توسعه راهبردهای ارزیابی کارآمدتر و بررسی منابع اطلاعاتی مکمل فراهم می‌کند. این مطالعه اکتشافی با راهنمایی نظریه فرایند دوگانه، چارچوبی ترکیبی از پرسشنامه و باقیمانده اولیه را مورد بررسی قرار داد که در آن، بردار پاسخ پرسشنامه کاهش‌یافته به عنوان منبع اصلی پیش‌بینی به کار گرفته شد و نقاشی‌های خطی انتزاعی ایستا به عنوان منبع کمکی محدود اطلاعات ارزیابی شدند. در مجموع ۱۰۰ شرکت‌کننده، پرسشنامه ۱۶ عاملی شخصیت (16PF) با ۱۸۷ ماده را تکمیل کردند و نقاشی‌های خطی انتزاعی بدون راهنمایی ارائه دادند. به منظور جبران حجم نمونه کوچک و کاهش سوگیری خوش‌بینانه، از اعتبارسنجی متقاطع تکراری در سطح شرکت‌کننده، انتخاب ماده پرسشنامه به صورت محلی در هر fold، پیش‌پردازش استاندارد تصویر، یادگیری باقیمانده متقاطع و انتخاب تو در توی مقیاس اصلاح بصری استفاده شد. پرسشنامه کاهش‌یافته، تقریب مفیدی اما ناقص از نمرات مرجع فرم کامل 16PF در داده‌های نگه‌داشته‌شده ارائه داد، به طوری که همبستگی پیرسون در سطح عامل بین ۰٫۳۴ تا ۰٫۷۸ متغیر بود. در مقابل، مدالیته نقاشی ایستا ارزش افزوده پیش‌بینی‌کننده پایداری ارائه نکرد. اعتبارسنجی تو در تو در ۲۱ مورد از ۲۵ fold بیرونی، اصلاح بصری صفر را انتخاب کرد و مقیاس ثابتی که در ابتدا برای اصلاح بصری پیشنهاد شده بود (۰٫۰۵)، میانگین خطای مطلق کمی بالاتری نسبت به حالت صرفاً پرسشنامه‌ای ایجاد کرد (۱٫۲۱۲۰ در مقابل ۱٫۲۱۰۰). تحلیل اکتشافی با استفاده از ارزیابی‌های مشاهده‌گر ارائه‌شده توسط معلم نیز هیچ مزیتی برای ترکیب بصری نسبت به پیش‌بینی صرفاً پرسشنامه‌ای نشان نداد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که نظریه فرایند دوگانه می‌تواند چارچوب نامتقارن قابل آزمونی برای ادغام اطلاعات صریح و غیرکلامی فراهم کند، اما داده‌های حاضر از نقاشی‌های خطی نهایی ایستا به عنوان منبع قابل اعتماد اطلاعات افزوده شخصیت حمایت نمی‌کند. پژوهش‌های آینده باید سیگنال‌های غنی‌تر فرایندی نقاشی، از جمله زمان‌بندی ضربه، مکث‌ها، فشار و پویایی مسیر را در نمونه‌های مستقل بزرگ‌تر بررسی کنند.

Background Emotional distress is common around clinical procedures, cancer supportive care, and health-professions training. Aromatherapy and music are easy to deliver, yet it remains unclear when combining them is worthwhile and whether the combination offers more than either component alone. Objective To synthesize experimental studies of aromatherapy combined with music or sound published from January 2019 through September 7, 2026; identify the populations and settings in which benefits were most consistent; and separate benefit over inactive care from incremental benefit over a single sensory intervention. Methods We searched PubMed, Embase, CINAHL, APA PsycINFO, Scopus, Web of Science Core Collection, CENTRAL, CNKI, and Dentistry & Oral Sciences Source from January 1, 2019, to September 7, 2026. Randomized trials and controlled nonrandomized or quasi-experimental studies were eligible when they included an identifiable arm combining aromatherapy with music or sound and reported emotional-distress or related physiological outcomes. Two reviewers independently screened records, extracted data, and assessed risk of bias. Clinical and methodological heterogeneity precluded meta-analysis; findings were synthesized narratively using SWiM guidance. Results Twenty-four studies involving 2,530 participants from 12 countries or regions were included. Of these, 21 were randomized studies and three were controlled nonrandomized or quasi-experimental studies. The evidence covered procedural and perioperative care, dentistry, nursing education and occupational stress, and cancer or palliative care. Results were most consistent in pediatric dentistry, magnetic resonance imaging, nursing examinations or skills testing, and some repeated cancer-support programs. Two lithotripsy trials and the adult endodontic study did not show a clear benefit. Although combined treatment often outperformed inactive care, it frequently failed to outperform aromatherapy or music alone. Adverse events, acceptability, and economic outcomes were poorly reported. Conclusion Combined aromatherapy and music or sound showed the most consistent reductions in anxiety or distress in pediatric dentistry, MRI examinations, nursing examinations or skills training, and some perioperative and cancer-support settings. Clear benefit was not demonstrated in lithotripsy or endodontic care; in general surgery, pregnancy non-stress testing, coronary angiography, palliative care, and outpatient oncology, the combination generally did not outperform a single modality. Future adequately powered factorial trials should standardize the interventions and use prespecified between-group comparisons, longer follow-up, and systematic reporting of adverse events and costs. Systematic review registration https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 , CRD42024570691.

زمینه و هدف: پریشانی هیجانی در حین فرایندهای بالینی، مراقبت حمایتی سرطان و آموزش حرفه‌های سلامت شایع است. آروماتراپی و موسیقی روش‌هایی آسان برای اجرا هستند، اما هنوز مشخص نیست که ترکیب آن‌ها چه زمانی ارزشمند است و آیا این ترکیب نسبت به هر یک از اجزای منفرد مزیت بیشتری دارد یا خیر. هدف: سنتز مطالعات تجربی آروماتراپی ترکیب‌شده با موسیقی یا صدا که از ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ منتشر شده‌اند؛ شناسایی جمعیت‌ها و محیط‌هایی که بیشترین سودمندی را داشته‌اند؛ و تفکیک سودمندی نسبت به مراقبت غیرفعال از سودمندی افزایشی نسبت به مداخله حسی منفرد. روش‌ها: پایگاه‌های PubMed، Embase، CINAHL، APA PsycINFO، Scopus، Web of Science Core Collection، CENTRAL، CNKI و Dentistry & Oral Sciences Source از ۱ ژانویه ۲۰۱۹ تا ۷ سپتامبر ۲۰۲۶ جست‌وجو شدند. کارآزمایی‌های تصادفی‌سازی‌شده و مطالعات کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی زمانی واجد شرایط بودند که یک بازوی قابل‌شناسایی ترکیب آروماتراپی با موسیقی یا صدا را شامل می‌شد و پیامدهای پریشانی هیجانی یا پیامدهای فیزیولوژیک مرتبط را گزارش می‌کرد. دو ارزیاب به طور مستقل سوابق را غربالگری، داده‌ها را استخراج و خطر سوگیری را ارزیابی کردند. ناهمگونی بالینی و روش‌شناختی، انجام فراتحلیل را غیرممکن ساخت؛ یافته‌ها به صورت روایی و با استفاده از راهنمای SWiM سنتز شدند. نتایج: بیست‌وچهار مطالعه با مشارکت ۲۵۳۰ نفر از ۱۲ کشور یا منطقه وارد شدند. از این میان، ۲۱ مطالعه تصادفی‌سازی‌شده و سه مطالعه کنترل‌شده غیرتصادفی یا شبه‌تجربی بودند. شواهد شامل مراقبت‌های فرایندی و دوره‌پری‌عملیاتی، دندانپزشکی، آموزش پرستاری و استرس شغلی، و مراقبت سرطان یا تسکینی بود. نتایج در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا ارزیابی مهارت‌های پرستاری و برخی برنامه‌های حمایتی تکرارشونده سرطان بیشترین ثبات را داشت. دو کارآزمایی لیتوتریپسی و مطالعه اندودنتیک بزرگسالان سودمندی واضحی نشان ندادند. اگرچه درمان ترکیبی اغلب نسبت به مراقبت غیرفعال برتری داشت، اما در بسیاری موارد نسبت به آروماتراپی یا موسیقی به تنهایی برتری نداشت. رویدادهای ناخواسته، پذیرش‌پذیری و پیامدهای اقتصادی به‌خوبی گزارش نشده بودند. نتیجه‌گیری: آروماتراپی ترکیبی با موسیقی یا صدا بیشترین کاهش پایدار اضطراب یا پریشانی را در دندانپزشکی کودکان، تصویربرداری تشدید مغناطیسی، آزمون‌ها یا آموزش مهارت‌های پرستاری و برخی محیط‌های دوره‌پری‌عملیاتی و حمایتی سرطان نشان داد. سودمندی واضحی در لیتوتریپسی یا مراقبت اندودنتیک مشاهده نشد؛ در جراحی عمومی، آزمون بدون استرس بارداری، آنژیوگرافی کرونر، مراقبت تسکینی و انکولوژی سرپایی نیز ترکیب معمولاً نسبت به یک روش منفرد برتری نداشت. مطالعات آینده با توان آماری کافی باید مداخلات را استانداردسازی کرده، مقایسه‌های بین‌گروهی از پیش تعیین‌شده، پیگیری طولانی‌تر و گزارش نظام‌مند رویدادهای ناخواسته و هزینه‌ها را مدنظر قرار دهند. ثبت مرور نظام‌مند: https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO/view/CRD42024570691 ، CRD42024570691.

Childhood trauma is a significant public health problem owing to its effects on the socioemotional development of adolescents, which calls for validated assessment instruments. This study aimed to adapt and examine the psychometric properties of the Childhood Trauma Questionnaire–Short Form (CTQ-SF) in adolescents from the Peruvian Amazon. An instrumental, cross-sectional study was conducted with 878 adolescents aged 12–17 years (M = 14.0; SD = 1.46) from public secondary schools in the San Martín Region, Peru, randomly divided into two subsamples of 439 participants each for exploratory (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA); reliability, convergent and discriminant validity, and measurement invariance across sex were also examined. The original five-factor model did not show adequate performance. After removing items with weak loadings or redundant content, a three-factor, 18-item structure emerged—lack of perceived family support/neglect, sexual abuse, and physical–emotional abuse—which showed adequate fit (CFI = 0.958; TLI = 0.951; RMSEA = 0.051; SRMR = 0.067) and satisfactory internal consistency (ordinal α and ω = 0.76–0.95). Convergent validity was adequate for sexual abuse and physical–emotional abuse (AVE = 0.81 and 0.50) and borderline for lack of perceived family support/neglect (AVE = 0.42), whereas discriminant validity was supported for all factor pairs (HTMT = 0.262–0.626). Full scalar invariance across sex was also established (ΔCFI ≤ 0.002; ΔRMSEA ≤ 0.003). These findings indicate that the Peruvian CTQ-SF is better represented by a three-factor correlated structure, yielding a brief version that allows comparisons between sexes; nevertheless, because its temporal stability and external validity remain to be examined, its use should currently be restricted to research and preliminary screening purposes.

تروما دوران کودکی به دلیل تأثیرات آن بر رشد اجتماعی-عاطفی نوجوانان، یک معضل مهم سلامت عمومی محسوب می‌شود که نیازمند ابزارهای ارزیابی معتبر است. هدف این مطالعه، انطباق و بررسی ویژگی‌های روان‌سنجی پرسشنامه تروما دوران کودکی–فرم کوتاه (CTQ-SF) در نوجوانان منطقه آمازون پرو بود. این پژوهش به صورت ابزاری و مقطعی بر روی ۸۷۸ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله (میانگین = ۱۴.۰؛ انحراف معیار = ۱.۴۶) از مدارس متوسطه دولتی منطقه San Martín پرو انجام شد که به طور تصادفی به دو زیرنمونه ۴۳۹ نفری برای تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA) تقسیم شدند؛ همچنین پایایی، روایی همگرا و واگرا و ناهمسانی اندازه‌گیری در جنسیت نیز بررسی شد. مدل پنج‌عاملی اصلی عملکرد مناسبی نشان نداد. پس از حذف گویه‌های دارای بار عاملی ضعیف یا محتوای تکراری، ساختار سه‌عاملی با ۱۸ گویه شامل «فقدان حمایت/غفلت ادراک‌شده خانوادگی»، «سوءاستفاده جنسی» و «سوءاستفاده جسمی-عاطفی» استخراج شد که برازش مناسبی داشت (CFI = 0.958؛ TLI = 0.951؛ RMSEA = 0.051؛ SRMR = 0.067) و از انسجام درونی رضایت‌بخشی برخوردار بود (آلفای ترتیبی و ω = ۰.۷۶ تا ۰.۹۵). روایی همگرا برای سوءاستفاده جنسی و سوءاستفاده جسمی-عاطفی مناسب بود (AVE = 0.81 و 0.50) و برای فقدان حمایت/غفلت خانوادگی در مرز قابل قبول قرار داشت (AVE = 0.42)، در حالی که روایی واگرا برای تمام جفت‌عامل‌ها تأیید شد (HTMT = 0.262–0.626). ناهمسانی کامل مقیاس در جنسیت نیز برقرار شد (ΔCFI ≤ 0.002؛ ΔRMSEA ≤ 0.003). این یافته‌ها نشان می‌دهد که نسخه پرویی CTQ-SF با ساختار سه‌عاملی همبسته بهتر نمایان می‌شود و نسخه‌ای مختصر ارائه می‌دهد که امکان مقایسه بین جنسیت‌ها را فراهم می‌کند؛ با این حال، با توجه به اینکه پایداری زمانی و روایی بیرونی آن هنوز بررسی نشده است، استفاده از آن در حال حاضر باید به پژوهش‌ها و غربالگری مقدماتی محدود شود.

Introduction When TPACK is first proposed, it is believed to consist of 7 components, and 3 of them are core components: TK, PK and CK; another 4 components are compound ones overlapping the 3 core components, which are: TPK, TCK, PCK and TPACK. Many subsequent empirical studies find validity of the TPACK framework has not always been supported. This study adopts structural equation modeling to accurately measure and construct the TPACK structure perceived by preservice mathematics teachers, and based on this, proposes several strategies of promoting the formation and development of preservice teachers’ TPACK structure. Methods To investigate the internal structure and developmental pathways of their TPACK, this study surveyed 368 preservice mathematics teachers from a local comprehensive university in China by using an adapted PMT-TPACK questionnaire. By employing exploratory factor analysis (EFA) and confirmatory factor analysis (CFA), a four-dimensional TPACK model was constructed and validated. Results and conclusions The model consists of content knowledge (CK), technological knowledge (TK), technological content knowledge (TCK), and integrated TPACK. The results reveal that preservice mathematics teachers can’t distinguish the boundaries among technological pedagogical knowledge (TPK), pedagogical content knowledge (PCK) and synthesized TPACK. This study has also found that preservice teachers have the strongest confidence in TCK. The confidence in TK is significantly low, especially in terms of self-evaluation in learning new technologies and using professional software. The findings indicate that TCK demonstrates a significant mediating effect between CK and integrated TPACK, the level of participation in technical courses and educational practice courses has a significant weak positive impact on all dimensions of TPACK. This suggests that the development of TPACK is an integrative process driven by both coursework and practical experience, with TCK acting as a critical mediator. Based on these conclusions, it is recommended that teacher education programs should systematically develop a curriculum that deeply integrates technology, content, and pedagogy, reinforce the central role of integrative knowledge, and enhance preservice teachers’ ability of integrating technology into effective teaching practice through progressive, hands-on experiences.

مقدمه: زمانی که چارچوب TPACK برای نخستین بار مطرح شد، تصور می‌شد که این چارچوب شامل ۷ مؤلفه است که ۳ مؤلفه آن مؤلفه‌های اصلی هستند: TK، PK و CK؛ و ۴ مؤلفه دیگر، مؤلفه‌های ترکیبی هستند که بر سه مؤلفه اصلی همپوشانی دارند و عبارت‌اند از: TPK، TCK، PCK و TPACK. بسیاری از پژوهش‌های تجربی بعدی نشان داده‌اند که روایی چارچوب TPACK همواره تأیید نشده است. این پژوهش با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری به سنجش و ساخت دقیق ساختار TPACK ادراک‌شده توسط معلمان ریاضی پیش‌خدمت می‌پردازد و بر این اساس، راهبردهایی برای ارتقاء شکل‌گیری و توسعه ساختار TPACK معلمان پیش‌خدمت ارائه می‌دهد. روش‌ها: به‌منظور بررسی ساختار درونی و مسیرهای توسعه‌ای TPACK، این پژوهش با استفاده از پرسشنامه تعدیل‌شده PMT-TPACK، ۳۶۸ معلم ریاضی پیش‌خدمت از یک دانشگاه جامع محلی در چین را مورد بررسی قرار داد. با به‌کارگیری تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) و تحلیل عاملی تأییدی (CFA)، یک مدل چهاربعدی TPACK ساخته و روایی آن تأیید شد. یافته‌ها و نتیجه‌گیری: مدل به‌دست‌آمده شامل دانش محتوایی (CK)، دانش فناورانه (TK)، دانش محتوایی فناورانه (TCK) و TPACK تلفیقی است. نتایج نشان می‌دهد که معلمان ریاضی پیش‌خدمت قادر به تمایز مرزهای میان دانش فناورانه-آموزشی (TPK)، دانش محتوایی-آموزشی (PCK) و TPACK تلفیقی نیستند. همچنین، این پژوهش نشان داد که معلمان پیش‌خدمت بیشترین اعتمادبه‌نفس را در TCK دارند. اعتمادبه‌نفس در TK به‌طور معناداری پایین است، به‌ویژه در زمینه خودارزیابی یادگیری فناوری‌های جدید و استفاده از نرم‌افزارهای تخصصی. یافته‌ها نشان می‌دهد که TCK نقش میانجی معناداری بین CK و TPACK تلفیقی ایفا می‌کند و میزان مشارکت در دوره‌های فنی و دوره‌های عملی آموزشی تأثیر مثبت ضعیف اما معناداری بر همه ابعاد TPACK دارد. این امر نشان می‌دهد که توسعه TPACK فرایندی تلفیقی است که هم توسط دوره‌های آموزشی و هم تجربه عملی هدایت می‌شود و TCK به‌عنوان یک میانجی کلیدی عمل می‌کند. بر اساس این نتایج، توصیه می‌شود که برنامه‌های تربیت معلم باید برنامه درسی منسجمی را طراحی کنند که فناوری، محتوا و آموزش را به‌طور عمیق ادغام کند، نقش مرکزی دانش تلفیقی را تقویت نماید و توانایی معلمان پیش‌خدمت را در ادغام فناوری در آموزش مؤثر از طریق تجربیات عملی و تدریجی افزایش دهد.

Introduction Medical students face prolonged training, rigorous assessment, and professional demands that may affect their subjective well-being. This study aimed to examine the associations between the two dimensions of achievement motivation and subjective well-being among medical students and to investigate the mediating roles of general self-efficacy and psychological resilience. Methods A cross-sectional questionnaire survey was conducted among 2,422 medical students in Jining, Shandong Province, China. Structural equation modeling was used to estimate direct and specific indirect associations. Results Success motivation had a weak positive direct association with subjective well-being (β = 0.060), whereas failure-avoidance motivation had a weak negative direct association (β = −0.063). Three specific indirect pathways were supported: through self-efficacy alone, resilience alone, and self-efficacy followed by resilience. The total indirect associations were 0.293 and -0.056, accounting for 83.08% and 47.25% of the respective model-based total associations. Among the variables included in the model, resilience had the largest direct association with subjective well-being (β = 0.494). Discussion Achievement motivation was associated with medical students’ subjective well-being through efficacy beliefs and psychological resilience. These findings highlight the importance of fostering success-oriented motivation, strengthening general self-efficacy, and cultivating psychological resilience in medical education.

مقدمه: دانشجویان پزشکی با آموزش طولانی‌مدت، ارزیابی‌های سخت‌گیرانه و الزامات حرفه‌ای مواجه هستند که ممکن است بر بهزیستی ذهنی آن‌ها تأثیر بگذارد. هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین دو بعد انگیزش پیشرفت و بهزیستی ذهنی در میان دانشجویان پزشکی و نیز بررسی نقش‌های میانجی خودکارآمدی عمومی و تاب‌آوری روان‌شناختی بود. روش‌ها: یک پژوهش مقطعی با استفاده از پرسشنامه در میان ۲۴۲۲ دانشجوی پزشکی در جینینگ، استان شاندونگ، چین انجام شد. مدل‌سازی معادلات ساختاری برای برآورد ارتباطات مستقیم و غیرمستقیم خاص به کار گرفته شد. نتایج: انگیزش موفقیت ارتباط مستقیم ضعیف و مثبتی با بهزیستی ذهنی داشت (β = ۰٫۰۶۰)، در حالی که انگیزش اجتناب از شکست ارتباط مستقیم ضعیف و منفی نشان داد (β = −۰٫۰۶۳). سه مسیر غیرمستقیم خاص مورد حمایت قرار گرفت: از طریق خودکارآمدی به تنهایی، تاب‌آوری به تنهایی، و خودکارآمدی به دنبال تاب‌آوری. مجموع ارتباطات غیرمستقیم به ترتیب ۰٫۲۹۳ و -۰٫۰۵۶ بود که ۸۳٫۰۸٪ و ۴۷٫۲۵٪ از مجموع ارتباطات مبتنی بر مدل را تشکیل می‌داد. در میان متغیرهای وارد شده در مدل، تاب‌آوری بیشترین ارتباط مستقیم با بهزیستی ذهنی را داشت (β = ۰٫۴۹۴). بحث: انگیزش پیشرفت از طریق باورهای خودکارآمدی و تاب‌آوری روان‌شناختی با بهزیستی ذهنی دانشجویان پزشکی مرتبط بود. این یافته‌ها بر اهمیت تقویت انگیزش موفقیت‌محور، تقویت خودکارآمدی عمومی و پرورش تاب‌آوری روان‌شناختی در آموزش پزشکی تأکید می‌کند.

Objective Although the State–Trait Anxiety Inventory (STAI) is a well-established instrument for anxiety assessment, its length may limit feasibility in large-scale, longitudinal, and time-sensitive research settings. Existing abbreviated forms were mainly created for adults worldwide, including Türkiye. Accordingly, this study aimed to develop and psychometrically evaluate abbreviated versions of the STAI-State (STAI-S) and STAI-Trait (STAI-T) for Turkish adolescents. Method A two-phase psychometric validation design was implemented across two independent cohorts. Exploratory factor analysis (EFA) was initially conducted in Sample 1, comprising adolescents recruited from an outpatient child and adolescent psychiatry clinic ( n = 420), to identify the most parsimonious item configurations. Subsequently, confirmatory factor analysis (CFA) and criterion-related validity analyses were performed in Sample 2, consisting of public high school students ( n = 277). Measurement invariance across clinical/community status, sex, and age, comparisons with alternative factor models, and receiver operating characteristic analyses against the Generalized Anxiety Disorder-7 were examined. Results EFA supported a stable two-factor structure for both six-item scales, accounting for 53.7% of the total variance for the STAI-S and 57.3% for the STAI-T. Internal consistency was high for both abbreviated instruments ( α = 0.804). CFA indicated mixed but broadly acceptable fit for the two-factor solutions (STAI-S: χ 2 /df = 3.66, CFI = 0.979, SRMR = 0.033, RMSEA = 0.098; STAI-T: χ 2 /df = 3.28, CFI = 0.987, SRMR = 0.028, RMSEA = 0.091). Standardized factor loadings ranged from 0.61 to 0.92 across models. Invariance of item thresholds and factor loadings held across clinical/community status, sex, and age in analyses treating the items as ordered-categorical. The shortened versions also showed a high correlation with the original 20-item scales and preserved their criterion-related performance. Concurrent validity was supported by correlations with the Generalized Anxiety Disorder-7 and the Satisfaction with Life Scale. Conclusion The findings provide preliminary evidence supporting the reliability and structural validity of the six-item STAI-S and STAI-T in Turkish adolescents. The abbreviated forms appear suitable for research use, whereas their clinical utility requires confirmation in independent samples.

هدف: اگرچه پرسشنامه اضطراب حالتی-صفاتی (STAI) ابزاری معتبر برای سنجش اضطراب است، اما طولانی بودن آن ممکن است قابلیت استفاده را در پژوهش‌های وسیع، طولی و حساس به زمان محدود کند. فرم‌های کوتاه موجود عمدتاً برای بزرگسالان در سراسر جهان، از جمله ترکیه، تهیه شده‌اند. بر این اساس، این مطالعه با هدف توسعه و ارزیابی روان‌سنجی نسخه‌های کوتاه‌شده STAI-State (STAI-S) و STAI-Trait (STAI-T) برای نوجوانان ترک انجام شد. روش: یک طرح اعتبارسنجی روان‌سنجی دو مرحله‌ای در دو گروه مستقل اجرا شد. تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) ابتدا در نمونه ۱، شامل نوجوانان مراجعه‌کننده به درمانگاه روان‌پزشکی کودک و نوجوان (n = 420)، به منظور شناسایی پیکربندی‌های بهینه سؤالات انجام شد. سپس، تحلیل عاملی تأییدی (CFA) و تحلیل روایی ملاکی در نمونه ۲، متشکل از دانش‌آموزان دبیرستان‌های دولتی (n = 277)، صورت گرفت. ناوری اندازه‌گیری بر اساس وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن، مقایسه با مدل‌های عاملی جایگزین و تحلیل منحنی مشخصه عملکرد گیرنده در مقایسه با Generalized Anxiety Disorder-7 بررسی شد. نتایج: تحلیل عاملی اکتشافی ساختار دو عاملی پایدار را برای هر دو مقیاس شش‌سؤالی تأیید کرد که به ترتیب ۵۳٫۷٪ از واریانس کل برای STAI-S و ۵۷٫۳٪ برای STAI-T را تبیین نمود. پایایی درونی برای هر دو ابزار کوتاه‌شده بالا بود (α = 0.804). تحلیل عاملی تأییدی برازش نسبتاً قابل قبول اما مختلطی را برای راه‌حل‌های دو عاملی نشان داد (STAI-S: χ2/df = 3.66، CFI = 0.979، SRMR = 0.033، RMSEA = 0.098؛ STAI-T: χ2/df = 3.28، CFI = 0.987، SRMR = 0.028، RMSEA = 0.091). بارهای عاملی استانداردشده در مدل‌ها بین 0.61 تا 0.92 متغیر بود. ناوری آستانه‌های سؤالات و بارهای عاملی در وضعیت بالینی/غیربالینی، جنسیت و سن در تحلیل‌هایی که سؤالات را به صورت ترتیبی-رده‌ای در نظر گرفتند، حفظ شد. نسخه‌های کوتاه‌شده همچنین همبستگی بالایی با فرم‌های ۲۰ سؤالی اصلی داشتند و عملکرد ملاکی آن‌ها حفظ شد. روایی همزمان با همبستگی با Generalized Anxiety Disorder-7 و مقیاس رضایت از زندگی تأیید شد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها شواهد مقدماتی برای حمایت از پایایی و روایی ساختاری فرم‌های شش‌سؤالی STAI-S و STAI-T در نوجوانان ترک ارائه می‌دهد. فرم‌های کوتاه‌شده برای استفاده پژوهشی مناسب به نظر می‌رسند، در حالی که کاربرد بالینی آن‌ها نیازمند تأیید در نمونه‌های مستقل است.

Background Athletic performance in open-skill sports depends on the efficient integration of cognitive and motor processes under dual-task (DT) conditions. Reliable measurement of these processes is a prerequisite for assessing the functional profile of young athletes (aged 13–15) and for guiding training. Objective This study examined the test-retest reliability (TRR) of center-of-pressure (COP) and fNIRS-derived cortical activation metrics across zero-load, low-load, and high-load conditions, assessed the reliability of N-back performance under the two dual-task conditions, and descriptively compared cortical activation patterns across load conditions in adolescent basketball players. Methods Twenty male adolescent basketball players completed a within-subject test-retest protocol involving two visits separated by 7 days. At each visit, participants performed quiet stance alone under the zero-load condition and concurrently with auditory 0-back and 2-back tasks under the low-load and high-load conditions, respectively. Test-retest reliability was quantified using intraclass correlation coefficients (ICCs) for COP indices and fNIRS-derived t-statistics in the bilateral prefrontal cortex (PFC) and motor cortex (MC) across all three load conditions, and for N-back accuracy and reaction time under the two dual-task conditions. Results Most indices yielded moderate-to-excellent point estimates of reliability (ICC range: 0.609–0.984), although precision varied, with several 95% confidence intervals spanning multiple reliability categories. COP whole path length, path length per unit area, and the N-back metrics showed good-to-excellent point estimates (ICC ≥ 0.784), and fNIRS-derived t-statistics in the PFC and MC reached ICCs of up to 0.984 under high-load conditions. Within the COP domain, whole path length, circumference area, and path length per unit area constitute three non-redundant indices; mean sway velocity is a duration-normalized expression of whole path length (MSV = WPL/T) and is therefore not counted as separate reliability evidence. Grand-average maps of fNIRS-derived GLM t-statistics appeared qualitatively similar across sessions. Conclusion These findings provide preliminary test-retest reliability estimates for selected multimodal neurobehavioral measures in male adolescent basketball players although reliability alone does not establish clinical utility and estimates with wide confidence intervals require confirmation in larger samples. Whether these measures can support monitoring of cognition–action coupling or inform interventions remains to be determined in future validity and responsiveness studies.

زمینه: عملکرد ورزشی در ورزش‌های مهارت باز به ادغام کارآمد فرایندهای شناختی و حرکتی تحت شرایط دو‌وظیفه‌ای (DT) وابسته است. اندازه‌گیری پایا از این فرایندها پیش‌نیاز ارزیابی نمایه عملکردی ورزشکاران جوان (۱۳ تا ۱۵ ساله) و هدایت تمرینات است. هدف: این مطالعه پایایی آزمون-بازآزمون (TRR) شاخص‌های مرکز فشار (COP) و شاخص‌های فعال‌سازی قشری استخراج‌شده از fNIRS را در شرایط بدون بار، بار کم و بار زیاد بررسی کرد، پایایی عملکرد N-back را در دو وضعیت دو‌وظیفه‌ای ارزیابی نمود و الگوهای فعال‌سازی قشری را به طور توصیفی در شرایط مختلف بار در بازیکنان نوجوان بسکتبال مقایسه کرد. روش‌ها: بیست بازیکن نوجوان پسر بسکتبال در یک پروتکل آزمون-بازآزمون درون‌گروهی با دو جلسه به فاصله ۷ روز شرکت کردند. در هر جلسه، شرکت‌کنندگان ایستادن ساکت را به تنهایی در شرایط بدون بار و به طور همزمان با تکالیف شنیداری 0-back و 2-back به ترتیب در شرایط بار کم و بار زیاد انجام دادند. پایایی آزمون-بازآزمون با استفاده از ضریب همبستگی درون‌کلاسی (ICC) برای شاخص‌های COP و آمار t استخراج‌شده از fNIRS در قشر پیش‌پیشانی دوطرفه (PFC) و قشر حرکتی (MC) در هر سه وضعیت بار و همچنین برای دقت و زمان واکنش N-back در دو وضعیت دو‌وظیفه‌ای محاسبه شد. نتایج: اکثر شاخص‌ها برآوردهای نقطه‌ای پایایی متوسط تا عالی را نشان دادند (دامنه ICC: ۰.۶۰۹ تا ۰.۹۸۴)، هرچند دقت متغیر بود و چندین فاصله اطمینان ۹۵٪ چند دسته پایایی را در بر می‌گرفتند. طول کل مسیر COP، طول مسیر به ازای واحد سطح و شاخص‌های N-back برآوردهای نقطه‌ای خوب تا عالی داشتند (ICC ≥ ۰.۷۸۴) و آمار t استخراج‌شده از fNIRS در PFC و MC در شرایط بار زیاد به ICC تا ۰.۹۸۴ رسید. در حوزه COP، طول کل مسیر، مساحت محیطی و طول مسیر به ازای واحد سطح سه شاخص غیرتکراری هستند؛ میانگین سرعت نوسان، بیان نرمال‌شده بر حسب زمان از طول کل مسیر است (MSV = WPL/T) و بنابراین به عنوان شواهد پایایی جداگانه محسوب نمی‌شود. نقشه‌های میانگین کلی آمار t مدل خطی تعمیم‌یافته (GLM) استخراج‌شده از fNIRS در جلسات مختلف به طور کیفی مشابه بودند. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها برآوردهای مقدماتی پایایی آزمون-بازآزمون برای برخی شاخص‌های نورو‌رفتاری چندوجهی در بازیکنان نوجوان پسر بسکتبال ارائه می‌دهد، هرچند پایایی به تنهایی سودمندی بالینی را اثبات نمی‌کند و برآوردهایی با فاصله اطمینان وسیع نیازمند تأیید در نمونه‌های بزرگ‌تر هستند. اینکه آیا این شاخص‌ها می‌توانند از پایش همبستگی شناخت-عمل یا طراحی مداخلات حمایت کنند، نیازمند بررسی در مطالعات آتی روایی و پاسخگویی است.

This study examined whether metacognitive strategy training strengthens the contribution of an AI-based Socratic reflection system to pre-service teachers’ reflective practice. Study 1 used a 2 (metacognitive training: present vs. absent) × 2 (tool condition: AI-based Socratic scaffolding vs. traditional digital tools) randomized between-subjects design ( N = 60; n = 15 per cell). Written reflection quality at post-test was analyzed by ANCOVA with pre-test performance as the covariate. The metacognitive-training main effect was significant, F (1, 55) = 33.89, p < 0.001, η 2 p = 0.381, as was the tool-condition main effect, F (1, 55) = 9.63, p = 0.003, η 2 p = 0.149. More importantly, the metacognition × tool interaction was significant, F (1, 55) = 10.91, p = 0.002, η 2 p = 0.165. Under metacognitive training, AI-based Socratic scaffolding produced a significant model-estimated advantage over traditional digital tools (Δ M = 0.56, p < 0.001), whereas the tool difference was not significant without metacognitive training (Δ M = −0.03, p = 0.821). Study 2 examined dialogue logs from the two AI conditions. Participants who received metacognitive training generated a substantially larger proportion of higher-order prompts than participants who received placebo training (44.1% vs. 12.2%), t(28) = 7.14, p < 0.001, d = 2.61. These process data are consistent with the proposed account that metacognitive preparation changes how learners engage with AI, although they do not constitute a formal mediation test. The findings suggest that, within this configured Socratic AI environment, metacognitive preparation is an important condition for realizing higher-quality reflective practice.

این پژوهش بررسی کرد که آیا آموزش راهبردهای فراشناختی، نقش سیستم بازتاب سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی را در تمرین بازتابی معلمان پیش‌خدمت تقویت می‌کند یا خیر. مطالعه اول از یک طرح تصادفی بین‌گروهی ۲ (آموزش فراشناختی: حضور در مقابل عدم حضور) × ۲ (شرایط ابزار: پشتیبانی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی در مقابل ابزارهای دیجیتال سنتی) استفاده کرد (N = 60؛ n = 15 در هر سلول). کیفیت بازتاب نوشتاری در پس‌آزمون با استفاده از ANCOVA و عملکرد پیش‌آزمون به عنوان متغیر هم‌پراش تحلیل شد. اثر اصلی آموزش فراشناختی معنادار بود، F (1, 55) = 33.89, p < 0.001, η 2 p = 0.381، همچنین اثر اصلی شرایط ابزار نیز معنادار بود، F (1, 55) = 9.63, p = 0.003, η 2 p = 0.149. مهم‌تر آنکه، تعامل فراشناخت × ابزار معنادار بود، F (1, 55) = 10.91, p = 0.002, η 2 p = 0.165. تحت آموزش فراشناختی، پشتیبانی سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی برتری مدل-برآوردشده معناداری نسبت به ابزارهای دیجیتال سنتی نشان داد (Δ M = 0.56, p < 0.001)، در حالی که تفاوت ابزار بدون آموزش فراشناختی معنادار نبود (Δ M = −0.03, p = 0.821). مطالعه دوم، گزارش‌های گفت‌وگو از دو شرایط هوش مصنوعی را بررسی کرد. شرکت‌کنندگانی که آموزش فراشناختی دریافت کردند، نسبت قابل توجهی بیشتری از محرک‌های مرتبه بالاتر نسبت به شرکت‌کنندگانی که آموزش دارونما دریافت کردند، تولید نمودند (۴۴.۱٪ در مقابل ۱۲.۲٪)، t(28) = 7.14, p < 0.001, d = 2.61. این داده‌های فرایندی با تبیین پیشنهادی که آمادگی فراشناختی نحوه تعامل یادگیرندگان با هوش مصنوعی را تغییر می‌دهد، سازگار است، اگرچه آزمون رسمی میانجی‌گری محسوب نمی‌شود. یافته‌ها نشان می‌دهد که در این محیط سقراطی مبتنی بر هوش مصنوعی، آمادگی فراشناختی شرط مهمی برای تحقق تمرین بازتابی با کیفیت بالاتر است.

Introduction The capacity for cumulative culture depends on the interplay between social learning and innovation, yet the social-ecological factors that shape individual variation in these processes remain poorly understood. Children’s position within peer networks has been theorised to influence learning strategies by shaping exposure to social models and normative conformity pressures, but this prediction remains untested in experimental contexts. Methods We tested whether children’s sociometric position predicted social learning and innovation across three complementary experimental tasks. 256 children aged 7–11 completed sociometric friendship nominations within their school classrooms and three tasks: the Multi-Method Box, a puzzlebox measuring learning strategy choice and innovation-by-modification; a tool innovation task, the hook task; and the Alternate Uses divergent thinking task. We derived three peer-nomination indices — out-degree, reciprocated friendships, and in-degree — and tested their associations with task performance using multilevel models controlling for age and classroom clustering. Results Across all tasks and outcome measures, none of the sociometric indices predicted children’s learning strategy choice, imitation fidelity, innovation-by-modification, tool innovation success, solution method, or divergent thinking performance. In contrast, age consistently predicted innovation-related outcomes: older children produced more reward-exit and tool-entrance innovations on the Multi-Method Box, were more likely to solve the hook task and to use a hook rather than a dragging strategy, and generated more divergent thinking responses. These age effects replicated well-established developmental findings and held independently of children’s network position. Discussion These findings suggest that individual-level dispositions and developmental cognitive gains may carry greater explanatory weight than relational embeddedness for micro-level learning decisions in middle childhood. Network structure may regulate the flow of cultural information across populations without determining the immediate learning strategy choices of individual children in individually administered experimental contexts.

مقدمه: ظرفیت فرهنگ تجمعی به تعامل بین یادگیری اجتماعی و نوآوری وابسته است، اما عوامل اجتماعی-بوم‌شناختی که تغییرپذیری فردی در این فرایندها را شکل می‌دهند، همچنان به‌خوبی درک نشده‌اند. فرض شده است که موقعیت کودکان در شبکه‌های همسالان می‌تواند راهبردهای یادگیری را از طریق شکل‌دهی به میزان مواجهه با الگوهای اجتماعی و فشارهای همنوایی هنجاری تحت تأثیر قرار دهد، اما این پیش‌بینی در زمینه‌های آزمایشی مورد آزمون قرار نگرفته است. روش‌ها: ما بررسی کردیم که آیا موقعیت سوسیومتریک کودکان می‌تواند یادگیری اجتماعی و نوآوری را در سه تکلیف آزمایشی مکمل پیش‌بینی کند یا خیر. ۲۵۶ کودک ۷ تا ۱۱ ساله در کلاس‌های درس خود نام‌گذاری دوستی سوسیومتریک را تکمیل کردند و سه تکلیف را انجام دادند: جعبه چندروشی (Multi-Method Box)، یک جعبه معما برای سنجش انتخاب راهبرد یادگیری و نوآوری از طریق اصلاح؛ تکلیف نوآوری ابزاری (hook task)؛ و تکلیف تفکر واگرا (Alternate Uses). سه شاخص نام‌گذاری همسالان — درجه خروجی (out-degree)، دوستی‌های متقابل و درجه ورودی (in-degree) — استخراج شد و ارتباط آن‌ها با عملکرد در تکالیف با استفاده از مدل‌های چندسطحی و کنترل سن و خوشه‌بندی کلاسی آزمون شد. نتایج: در تمام تکالیف و شاخص‌های پیامدی، هیچ‌یک از شاخص‌های سوسیومتریک انتخاب راهبرد یادگیری، دقت تقلید، نوآوری از طریق اصلاح، موفقیت در نوآوری ابزاری، روش حل مسئله یا عملکرد تفکر واگرا را در کودکان پیش‌بینی نکرد. در مقابل، سن به طور مداوم پیامدهای مرتبط با نوآوری را پیش‌بینی کرد: کودکان بزرگ‌تر نوآوری‌های بیشتری در خروج پاداش و ورود ابزار در جعبه چندروشی داشتند، احتمال بیشتری داشت که تکلیف قلاب را حل کنند و از راهبرد قلاب به جای کشیدن استفاده نمایند و پاسخ‌های تفکر واگرای بیشتری تولید کردند. این اثرات سنی یافته‌های رشدشناختی شناخته‌شده را تکرار کرد و مستقل از موقعیت شبکه‌ای کودکان باقی ماند. بحث: این یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های فردی و دستاوردهای شناختی رشدی ممکن است نسبت به جایگاه رابطه‌ای، وزن تبیینی بیشتری برای تصمیمات یادگیری در سطح خرد در دوره میانه کودکی داشته باشند. ساختار شبکه ممکن است جریان اطلاعات فرهنگی را در جمعیت‌ها تنظیم کند، بدون آنکه انتخاب‌های فوری راهبرد یادگیری کودکان را در زمینه‌های آزمایشی فردی تعیین کند.

Introduction This study examined the association between future anxiety and psychological wellbeing, the indirect association through mental toughness, and the joint moderating role of age and family economic status in the relationship between future anxiety and mental toughness among sport management students. Methods A cross-sectional correlational design was used with 367 students enrolled in sport management departments at four public universities in Türkiye. Data were collected using the Future Anxiety Scale for University Students, the Mental Toughness Inventory, and the Psychological Wellbeing Scale. Pearson correlation, observed-variable path analysis, and three-way interaction analysis were conducted. Results Future anxiety was negatively associated with psychological wellbeing ( r = −0.40, p < 0.001) and mental toughness ( r = −0.35, p < 0.001), whereas mental toughness was positively associated with psychological wellbeing ( r = 0.75, p < 0.001). The indirect association between future anxiety and psychological wellbeing through mental toughness was statistically significant ( β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160]), while the direct association remained significant ( β = −0.165, p < 0.001), indicating that mental toughness accounted for part of the association. The three-way interaction among future anxiety, age, and family economic status was statistically significant in predicting mental toughness ( B = 0.550, p = 0.006). Future anxiety was negatively associated with mental toughness across all age and family economic status groups. The largest observed negative slope was found among students aged 22 years or older whose family income was lower than their family expenses ( B = −0.620, p < 0.001), whereas the smallest observed negative slope was found among students aged 18–21 years in the same economic group ( B = −0.180, p = 0.041). Discussion These findings identify mental toughness as an important psychological resource associated with psychological wellbeing and indicate that age and family economic status jointly condition the strength of the relationship between future anxiety and mental toughness. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as statistical associations rather than evidence of causal relationships.

مقدمه: این مطالعه به بررسی ارتباط بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی، ارتباط غیرمستقیم از طریق سرسختی روانی، و نقش تعدیل‌کننده مشترک سن و وضعیت اقتصادی خانواده در رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی در میان دانشجویان مدیریت ورزشی پرداخت. روش‌ها: طرح پژوهش مقطعی همبستگی با مشارکت ۳۶۷ دانشجو از گروه‌های مدیریت ورزشی چهار دانشگاه دولتی در ترکیه اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس اضطراب آینده برای دانشجویان دانشگاه، فهرست سرسختی روانی و مقیاس بهزیستی روان‌شناختی گردآوری شد. همبستگی پیرسون، تحلیل مسیر متغیر مشاهده‌شده و تحلیل تعامل سه‌گانه انجام گرفت. یافته‌ها: اضطراب آینده با بهزیستی روان‌شناختی (r = −0.40, p < 0.001) و سرسختی روانی (r = −0.35, p < 0.001) رابطه منفی داشت، در حالی که سرسختی روانی با بهزیستی روان‌شناختی رابطه مثبت نشان داد (r = 0.75, p < 0.001). ارتباط غیرمستقیم بین اضطراب آینده و بهزیستی روان‌شناختی از طریق سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (β = −0.240, 95% BCa bootstrap CI [−0.336, −0.160])، در حالی که ارتباط مستقیم نیز معنادار باقی ماند (β = −0.165, p < 0.001)، که نشان می‌دهد سرسختی روانی بخشی از این ارتباط را تبیین می‌کند. تعامل سه‌گانه بین اضطراب آینده، سن و وضعیت اقتصادی خانواده در پیش‌بینی سرسختی روانی از لحاظ آماری معنادار بود (B = 0.550, p = 0.006). اضطراب آینده در تمامی گروه‌های سنی و وضعیت اقتصادی خانواده با سرسختی روانی رابطه منفی داشت. بیشترین شیب منفی مشاهده‌شده در میان دانشجویان ۲۲ سال و بالاتر با درآمد خانوادگی کمتر از هزینه‌های خانواده بود (B = −0.620, p < 0.001)، در حالی که کمترین شیب منفی در میان دانشجویان ۱۸ تا ۲۱ سال در همان گروه اقتصادی مشاهده شد (B = −0.180, p = 0.041). بحث: این یافته‌ها سرسختی روانی را به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم مرتبط با بهزیستی روان‌شناختی معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که سن و وضعیت اقتصادی خانواده به طور مشترک شدت رابطه بین اضطراب آینده و سرسختی روانی را مشروط می‌کنند. با توجه به طرح مقطعی پژوهش، یافته‌ها باید به عنوان ارتباطات آماری تفسیر شوند و نه شواهدی برای روابط علّی.

Introduction Interventions that dyadically equip families with self-compassion skills represent a promising approach for addressing mental health challenges, particularly during the key transitional period of middle childhood. This study examines changes and candidate processes associated with participation in the Mindfulness and Self-Compassion for Children and Caregivers (MSC-CC) course. Methods Twenty-three caregiver-child dyads (Child, M age =8.78; Caregiver, M age =41.2) participated in MSC-CC, delivered remotely over six weekly group sessions. Pre- and post-intervention assessments included self-report measures of parenting and relational closeness outcomes during a dyadic stressor task (behavior, reflective functioning[RF], and physiology). Analyses investigated pre-post change in primary outcomes and linear mixed-effects models estimated time-related changes and baseline moderators of physiological change. Significance tests identify pre-post increases in parenting and emotion-supportive beliefs. Results and Discussion Physiologically, we detected significant decreases in child physiological arousal. Exploratory moderation analyses suggest, among others, low levels of mindfulness and high RF at baseline predict the largest reductions in child stress physiology. While uncontrolled, the MSC-CC participation was associated with increases in mindful parenting and the caregiver-child relationship and lower child physiological arousal during a dyadic challenge, most prominently in families with lower emotion-supportive beliefs at baseline. Altogether, this highlights candidate processes and moderators of efficacy to be confirmed in a fully powered randomized controlled trial. Trial registration ClinicalTrials.gov , Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC) , NCT05818397, registration and study start on 2023-10-16.

مقدمه: مداخلاتی که به صورت دوتایی خانواده‌ها را به مهارت‌های شفقت به خود مجهز می‌کنند، رویکردی نویدبخش برای مواجهه با چالش‌های سلامت روان، به‌ویژه در دوره‌ی گذار کلیدی کودکی میانی به شمار می‌روند. این پژوهش به بررسی تغییرات و فرایندهای نامزد مرتبط با مشارکت در دوره‌ی ذهن‌آگاهی و شفقت به خود برای کودکان و مراقبان (MSC-CC) می‌پردازد. روش‌ها: بیست‌وسه زوج مراقب-کودک (کودک، میانگین سن = ۸.۷۸؛ مراقب، میانگین سن = ۴۱.۲) در دوره‌ی MSC-CC که به صورت مجازی و طی شش جلسه‌ی گروهی هفتگی برگزار شد، شرکت کردند. ارزیابی‌های پیش و پس از مداخله شامل ابزارهای خودگزارشی درباره‌ی پیامدهای فرزندپروری و نزدیکی رابطه‌ای در حین یک تکلیف استرس‌زای دوتایی (رفتار، عملکرد بازتابی [RF] و فیزیولوژی) بود. تحلیل‌ها تغییرات پیش-پس در پیامدهای اصلی را بررسی کردند و مدل‌های خطی با اثرات مختلط تغییرات مرتبط با زمان و تعدیل‌گران پایه‌ای تغییرات فیزیولوژیک را برآورد نمودند. آزمون‌های معناداری افزایش‌های پیش-پس در باورهای فرزندپروری و حمایت هیجانی را نشان دادند. نتایج و بحث: از نظر فیزیولوژیک، کاهش معناداری در برانگیختگی فیزیولوژیک کودک مشاهده شد. تحلیل‌های اکتشافی تعدیل‌گری نشان می‌دهد، از جمله، سطوح پایین ذهن‌آگاهی و RF بالا در خط پایه بیشترین کاهش در فیزیولوژی استرس کودک را پیش‌بینی می‌کنند. اگرچه مطالعه فاقد گروه کنترل بود، مشارکت در MSC-CC با افزایش فرزندپروری ذهن‌آگاهانه و بهبود رابطه‌ی مراقب-کودک و کاهش برانگیختگی فیزیولوژیک کودک در حین چالش دوتایی همراه بود، به‌ویژه در خانواده‌هایی که در خط پایه باورهای حمایت هیجانی پایین‌تری داشتند. در مجموع، این یافته‌ها فرایندها و تعدیل‌گران اثربخشی را برجسته می‌کند که باید در یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده‌ی با توان کافی تأیید شوند. ثبت کارآزمایی: ClinicalTrials.gov، Self-Compassion for Children and Caregivers (SCCC)، NCT05818397، ثبت و آغاز مطالعه در ۲۰۲۳-۱۰-۱۶.

Introduction Teacher identity formation is a dynamic process shaped by professional experience, emotion, wellbeing, and culturally available meanings. This study examines how pre-service teachers in China drew on Confucian and Daoist repertoires when reflecting on their developing teacher identities. Methods Participants were 143 pre-service teachers at one Chinese normal university. They wrote prompted reflective narratives about coursework, micro-teaching, lesson planning, educational observation, and imagined classroom responsibilities. The analysis combined descriptive keyword mapping with reflexive thematic analysis. Results Four related processes were identified: Confucian striving as a language of perseverance and self-cultivation; Daoist release as a resource for non-contention, recognizing limits, and emotional restoration; situational switching between these repertoires in response to changing demands; and sustainable teacher formation as an orientation toward responsibility with limits. The study proposes cultural identity regulation as an integrative analytic heuristic for understanding how culturally available meanings connect academic experiences, emotional calibration, and imagined teacher selves. Discussion The findings suggest that Confucian striving and Daoist release provided participants with culturally familiar ways to interpret effort, pressure, and anticipated responsibility during teacher preparation. Their value lay in helping participants connect perseverance with self-cultivation and responsibility, while also recognizing limits, reducing destructive comparison, and restoring emotional balance. Cultural identity regulation captures this narrated negotiation of professional commitment and personal sustainability in the formation of an imagined teacher self.

مقدمه: شکل‌گیری هویت معلمی فرایندی پویا است که تحت تأثیر تجربه حرفه‌ای، هیجان، بهزیستی و معانی فرهنگی موجود قرار دارد. این پژوهش بررسی می‌کند که دانشجومعلمان در چین چگونه هنگام تأمل درباره هویت معلمی در حال شکل‌گیری خود، از الگوهای کنفوسیوسی و دائویی بهره می‌گیرند. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۴۳ دانشجومعلم از یک دانشگاه تربیت معلم در چین بودند. آن‌ها روایت‌های تأملی برانگیخته‌شده درباره دروس، تدریس خرد، برنامه‌ریزی درسی، مشاهده آموزشی و مسئولیت‌های فرضی کلاس نوشتند. تحلیل داده‌ها با ترکیب نگاشت توصیفی واژگان کلیدی و تحلیل تماتیک بازتابی انجام شد. یافته‌ها: چهار فرایند مرتبط شناسایی شد: تلاش کنفوسیوسی به‌عنوان زبان پایداری و خودپروری؛ رهایی دائویی به‌عنوان منبعی برای عدم رقابت، شناخت محدودیت‌ها و بازسازی هیجانی؛ جابجایی موقعیتی میان این الگوها در پاسخ به تغییر تقاضاها؛ و شکل‌گیری پایدار معلمی به‌عنوان جهت‌گیری به‌سوی مسئولیت با در نظر گرفتن حدود. این پژوهش تنظیم هویت فرهنگی را به‌عنوان یک ابزار تحلیلی تلفیقی برای فهم چگونگی پیوند معانی فرهنگی با تجارب دانشگاهی، تنظیم هیجانی و خود معلمی فرضی پیشنهاد می‌کند. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که تلاش کنفوسیوسی و رهایی دائویی راه‌هایی آشنا و فرهنگی برای تفسیر تلاش، فشار و مسئولیت پیش‌بینی‌شده در دوره آمادگی معلمی در اختیار شرکت‌کنندگان قرار داد. ارزش این الگوها در کمک به پیوند پایداری با خودپروری و مسئولیت، در عین شناخت حدود، کاهش مقایسه مخرب و بازسازی تعادل هیجانی بود. تنظیم هویت فرهنگی این مذاکره روایی میان تعهد حرفه‌ای و پایداری فردی در شکل‌گیری خود معلمی فرضی را تبیین می‌کند.

Background Chronic physical health conditions (CPHCs) increase the risk of mental health problems. The present meta-analysis integrates research of studies that compared DSM-oriented scores from the Achenbach System of Empirically Based Assessment (ASEBA) in young people with CPHCs and a control condition. Methods A systematic search in electronic databases (PsycInfo, Medline, Google Scholar, and PSYNDEX) identified 115 studies involving 12,958 children and adolescents with CPHCs and 24,638 control group members which were included in a hierarchical meta-analysis. Results Elevated scores were found on all DSM-oriented scales, with the highest effect sizes observed for Somatic Problems ( g = 0.66 standard deviation units, confidence interval [CI] 0.56 to 0.75) and Affective Problems ( g = 0.61, CI 0.53 to 0.69). Between 8.6% (Attention Deficit/Hyperactivity Problems) and 14.3% (Affective Problems) of the young people with CPHCs scored in the clinical range. Effect sizes were larger if parent ratings rather than adolescent or teacher ratings were used, in the case of direct neurological involvement and of shorter duration of the CPHCs, in older samples, and when test norms rather than healthy comparison groups were used. Conclusion We conclude that the ASEBA is a recommended screening tool for children with CPHCs but more direct comparisons of results from the DSM-based scales and the empirically derived ASEBA scales are needed to inform the choice of the scales. Systematic review registration https://osf.io/nfvdj .

زمینه: بیماری‌های مزمن جسمی (CPHCs) خطر ابتلا به مشکلات سلامت روان را افزایش می‌دهند. فراتحلیل حاضر پژوهش‌هایی را که نمرات مبتنی بر DSM از نظام ارزیابی مبتنی بر شواهد آشنباخ (ASEBA) را در کودکان و نوجوانان دارای CPHCs با یک گروه کنترل مقایسه کرده‌اند، ادغام می‌کند. روش‌ها: جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های داده الکترونیکی (PsycInfo، Medline، Google Scholar و PSYNDEX) تعداد ۱۱۵ مطالعه شامل ۱۲٬۹۵۸ کودک و نوجوان دارای CPHCs و ۲۴٬۶۳۸ عضو گروه کنترل را شناسایی کرد که در یک فراتحلیل سلسله‌مراتبی وارد شدند. یافته‌ها: نمرات بالاتری در تمام مقیاس‌های مبتنی بر DSM مشاهده شد، به‌طوری که بیشترین اندازه اثر برای مشکلات جسمانی (g = 0.66 واحد انحراف معیار، فاصله اطمینان [CI] 0.56 تا 0.75) و مشکلات عاطفی (g = 0.61، CI 0.53 تا 0.69) به دست آمد. بین ۸.۶٪ (مشکلات نقص توجه/بیش‌فعالی) تا ۱۴.۳٪ (مشکلات عاطفی) از کودکان و نوجوانان دارای CPHCs در دامنه بالینی قرار گرفتند. اندازه اثرها زمانی که ارزیابی والدین به جای ارزیابی نوجوان یا معلم استفاده شد، در موارد درگیری مستقیم عصبی و مدت زمان کوتاه‌تر CPHCs، در نمونه‌های مسن‌تر و زمانی که هنجارهای آزمون به جای گروه‌های مقایسه سالم استفاده شد، بزرگ‌تر بود. نتیجه‌گیری: نتیجه می‌گیریم که ASEBA ابزار غربالگری توصیه‌شده‌ای برای کودکان دارای CPHCs است، اما مقایسه‌های مستقیم بیشتری میان نتایج مقیاس‌های مبتنی بر DSM و مقیاس‌های مبتنی بر شواهد ASEBA برای اطلاع‌رسانی در انتخاب مقیاس‌ها مورد نیاز است. ثبت مرور نظام‌مند: https://osf.io/nfvdj .

To handle the problem of resource scarcity and lack of personalization and adaptability in the traditional approach to mindfulness-based cognitive therapy (MBCT) in dealing with college students with anxiety disorders, this study proposes the use of the natural language interface and adaptability properties of large language models (LLMs) to come up with an intelligent college-level MBCT intervention system. To begin with, the system functional requirements and the logic of the system intervention were explained in line with the fundamental ideas of MBCT and the cognitive features of students with anxiety. Second, it was created through a four-stage adaptive architecture that includes perception analysis, intervention, and feedback, providing a dynamic process for user status identification, personal generation of intervention plans, and real-time optimization of the intervention process. Finally, there was a randomized controlled trial whose subjects were 120 college students with anxiety who were separated into an experimental group and a control group. The effectiveness of the intervention was assessed using tools such as the Self-Rating Anxiety Scale (SAS), the Mindful Attention Awareness Scale (MAAS), and the Automatic Thoughts Questionnaire (ATQ). The findings indicated that the SAS score of the experimental group (38.26 ± 5.12) was significantly less than that of the control group (45.89 ± 6.34), the MAAS score (68.73 ± 7.25) was significantly higher than that of the control group (56.41 ± 8.13); and the ATQ score (42.15 ± 6.08) was significantly less than that of the control group. The study reveals that an adaptive MBCT system using large language models may be effective in reducing anxiety symptoms among college students, improving mindfulness, and enhancing cognitive processes, offering a new, readily available strategy for addressing anxiety in college students.

به منظور مقابله با مشکل کمبود منابع و فقدان شخصی‌سازی و تطبیق‌پذیری در رویکرد سنتی درمان شناختی مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBCT) در مواجهه با دانشجویان مبتلا به اختلالات اضطرابی، این پژوهش استفاده از رابط زبان طبیعی و ویژگی‌های تطبیقی مدل‌های زبانی بزرگ (LLMs) را برای طراحی یک سامانه‌ی هوشمند مداخله MBCT در سطح دانشگاهی پیشنهاد می‌کند. ابتدا، نیازمندی‌های عملکردی سامانه و منطق مداخله سامانه مطابق با اصول بنیادین MBCT و ویژگی‌های شناختی دانشجویان مبتلا به اضطراب تبیین شد. سپس، این سامانه از طریق معماری تطبیقی چهارمرحله‌ای شامل تحلیل ادراک، مداخله و بازخورد ایجاد گردید که فرآیندی پویا برای شناسایی وضعیت کاربر، تولید شخصی‌سازی‌شده برنامه‌های مداخله و بهینه‌سازی آنی فرآیند مداخله فراهم می‌آورد. در نهایت، یک کارآزمایی تصادفی‌شده‌ی کنترل‌شده با شرکت ۱۲۰ دانشجوی مبتلا به اضطراب انجام شد که به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. اثربخشی مداخله با استفاده از ابزارهایی همچون مقیاس خودسنجی اضطراب (SAS)، مقیاس آگاهی و توجه ذهن‌آگاهانه (MAAS) و پرسشنامه افکار خودکار (ATQ) ارزیابی گردید. یافته‌ها نشان داد که نمره SAS گروه آزمایش (38.26 ± 5.12) به طور معناداری کمتر از گروه کنترل (45.89 ± 6.34) بود، نمره MAAS (68.73 ± 7.25) به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل (56.41 ± 8.13) بود؛ و نمره ATQ (42.15 ± 6.08) نیز به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود. این پژوهش نشان می‌دهد که سامانه تطبیقی MBCT مبتنی بر مدل‌های زبانی بزرگ می‌تواند در کاهش علائم اضطراب در میان دانشجویان، بهبود ذهن‌آگاهی و ارتقای فرآیندهای شناختی مؤثر باشد و راهبردی نوین و در دسترس برای مقابله با اضطراب دانشجویان ارائه می‌دهد.

Iconicity, understood as perceived resemblance between aspects of form and meaning, provides a central basis for representing conceptual information in the manual-visual modality. Previous research on silent gesture has shown systematic associations between semantic categories and particular iconic strategies, with several strategies sometimes used together to represent a concept. How these strategies are organized when they are used together, however, remains less well understood. Using an individually administered task adapted from an established silent gesture paradigm, we elicited silent gestures from 38 Mandarin-speaking hearing non-signers to represent 246 concepts spanning concrete and abstract conceptual categories. We examined how concreteness and conceptual category were related to the occurrence of combinations and how meaningful manual units were organized sequentially, simultaneously, or in mixed structures. Our results show that most manual productions contained a single meaningful unit. Concrete concepts were more likely than abstract concepts to elicit combinations overall and simultaneous-only combinations, while conceptual category was associated with all three organizational formats. Sequential combinations were the most frequent, with drawing and embodying tending to precede acting, while pointing and schema mapping tended to precede symbolic mapping. Simultaneous combinations were characterized by recurrent pairings across the hands, especially acting with embodying and representing with locating, and broader iconicity-type pairings varied across conceptual categories. Mixed combinations were rare but clustered in concepts that invited both temporal staging and bimanual integration. Our findings extend patterned iconicity beyond the selection of individual form-meaning mappings to the relations among multiple iconic depictions. They show that the manual-visual modality provides temporal and spatial resources through which conceptual relations can be externalized and systematically organized even in the absence of an established sign language system.

شمایلیت، که به‌عنوان شباهت ادراک‌شده میان جنبه‌های صورت و معنا درک می‌شود، مبنای مرکزی برای بازنمایی اطلاعات مفهومی در وجه حرکتی-بصری فراهم می‌کند. پژوهش‌های پیشین درباره حرکات بی‌صدا، ارتباط‌های نظام‌مند میان دسته‌های معنایی و راهبردهای شمایلی خاص را نشان داده‌اند، به‌طوری‌که گاه چندین راهبرد به‌طور همزمان برای بازنمایی یک مفهوم به‌کار می‌روند. با این حال، چگونگی سازمان‌دهی این راهبردها هنگام استفاده همزمان، کمتر شناخته شده باقی مانده است. با استفاده از یک تکلیف فردی برگرفته از الگوی تثبیت‌شده حرکات بی‌صدا، حرکات بی‌صدایی از ۳۸ فرد شنوا و غیرزبان‌اشاره‌ای چینی‌زبان (Mandarin-speaking) برای بازنمایی ۲۴۶ مفهوم در دسته‌های مفهومی عینی و انتزاعی گردآوری شد. ما بررسی کردیم که چگونه عینیت و دسته مفهومی با وقوع ترکیب‌ها و نحوه سازمان‌دهی واحدهای معنادار حرکتی به‌صورت پی‌درپی، همزمان یا ساختارهای ترکیبی مرتبط هستند. نتایج ما نشان داد که بیشتر تولیدات حرکتی تنها یک واحد معنادار داشتند. مفاهیم عینی نسبت به مفاهیم انتزاعی، بیشتر ترکیب‌های کلی و ترکیب‌های صرفاً همزمان را برمی‌انگیختند، در حالی که دسته مفهومی با هر سه قالب سازمانی مرتبط بود. ترکیب‌های پی‌درپی بیشترین فراوانی را داشتند، به‌طوری‌که ترسیم و تجسم معمولاً پیش از اجرا قرار می‌گرفتند و اشاره و نگاشت شِمایی معمولاً پیش از نگاشت نمادین قرار می‌گرفتند. ترکیب‌های همزمان با جفت‌شدن‌های مکرر میان دست‌ها، به‌ویژه اجرای عمل با تجسم و بازنمایی با مکان‌یابی، مشخص می‌شدند و جفت‌شدن‌های گسترده‌تر از نوع شمایلی در دسته‌های مفهومی مختلف متفاوت بود. ترکیب‌های مختلط نادر بودند اما در مفاهیمی که هم صحنه‌پردازی زمانی و هم یکپارچگی دو‌دستی را ایجاب می‌کردند، متمرکز بودند. یافته‌های ما، الگوهای شمایلی را فراتر از انتخاب نگاشت‌های منفرد صورت-معنا به روابط میان چندین بازنمایی شمایلی گسترش می‌دهد. این نتایج نشان می‌دهد که وجه حرکتی-بصری منابع زمانی و مکانی را فراهم می‌کند که از طریق آن‌ها روابط مفهومی حتی در غیاب یک نظام زبان اشاره تثبیت‌شده می‌تواند برون‌سازی و به‌طور نظام‌مند سازمان‌دهی شود.

Objective Individual differences in tendencies to approach or avoid physical effort may be relevant to exercise-related psychological and behavioral characteristics. This study examined the psychometric properties of the Chinese Physical Effort Scale (PES) and investigated individual differences in physical-effort approach and avoidance tendencies and their associations with exercise-related psychological and behavioral variables among Chinese university students. Methods Participants were 1,273 students from six universities across eastern, central, and western China. Exploratory and confirmatory factor analyses, reliability and validity analyses, and multigroup confirmatory factor analysis were used to evaluate the factor structure, reliability, validity, and measurement invariance of the Chinese PES. Latent profile analysis identified configurations of physical effort approach and avoidance, and BCH analyses compared profiles on emotion regulation, exercise motivation, and physical activity. Results Factor analyses supported a two-factor structure comprising physical effort approach and avoidance. The scale showed high internal consistency and test–retest reliability, with evidence supporting convergent and discriminant validity and metric and scalar invariance across gender and academic year. Three profiles were identified: Balanced (59.07%), Avoidance-Oriented (14.93%), and Approach-Oriented (26.00%). The Approach-Oriented profile showed higher cognitive reappraisal, expressive suppression, external regulation, introjected regulation, and autonomous regulation, and lower amotivation. It also showed higher total physical activity than the other profiles and higher weekly exercise frequency than the Balanced profile. Conclusion The Chinese PES showed psychometric support among Chinese university students. Distinct configurations of physical effort approach and avoidance were associated with emotion regulation, exercise motivation, and physical activity.

هدف: تفاوت‌های فردی در گرایش به رویکرد یا اجتناب از تلاش بدنی ممکن است با ویژگی‌های روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش ارتباط داشته باشد. این پژوهش ویژگی‌های روان‌سنجی مقیاس تلاش بدنی چینی (PES) را بررسی کرده و تفاوت‌های فردی در گرایش‌های رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و ارتباط آن‌ها با متغیرهای روان‌شناختی و رفتاری مرتبط با ورزش را در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین مورد مطالعه قرار داد. روش‌ها: شرکت‌کنندگان شامل ۱۲۷۳ دانشجو از شش دانشگاه در مناطق شرقی، مرکزی و غربی چین بودند. برای ارزیابی ساختار عاملی، پایایی، روایی و ناوری اندازه‌گیری مقیاس PES چینی، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی، تحلیل‌های پایایی و روایی و تحلیل عاملی تأییدی چندگروهی به کار رفت. تحلیل پروفایل پنهان برای شناسایی الگوهای رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی و تحلیل‌های BCH برای مقایسه پروفایل‌ها بر اساس تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی استفاده شد. یافته‌ها: تحلیل‌های عاملی ساختار دو عاملی شامل رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی را تأیید کردند. مقیاس از انسجام درونی و پایایی بازآزمایی بالایی برخوردار بود و شواهدی از روایی همگرا و واگرا و ناوری متریک و اسکلار در بین جنسیت و سال تحصیلی ارائه شد. سه پروفایل شناسایی شد: متعادل (۵۹/۰۷٪)، گرایش به اجتناب (۱۴/۹۳٪) و گرایش به رویکرد (۲۶/۰۰٪). پروفایل گرایش به رویکرد، بازارزیابی شناختی، سرکوبگری بیانی، تنظیم بیرونی، تنظیم درون‌فکنی‌شده و تنظیم خودمختار بالاتر و بی‌انگیزگی پایین‌تری را نشان داد. همچنین این پروفایل نسبت به سایر پروفایل‌ها فعالیت بدنی کل و نسبت به پروفایل متعادل، فراوانی هفتگی ورزش بیشتری داشت. نتیجه‌گیری: مقیاس PES چینی در میان دانشجویان دانشگاه‌های چین از حمایت روان‌سنجی برخوردار بود. الگوهای متمایز رویکرد و اجتناب از تلاش بدنی با تنظیم هیجان، انگیزش ورزشی و فعالیت بدنی مرتبط بودند.

Introduction Traditional ethnic sports such as Zhuang Daoyin demand precise movement, yet conventional demonstration–imitation–verbal correction limits feedback timeliness and individualization. Artificial intelligence (AI) real-time posture feedback offers a scalable option, but most evaluations emphasize technical outcomes and overlook learning processes. Grounded in self-determination theory (SDT), this study tested whether and how AI real-time feedback improves motivation and motor skill by engaging basic psychological needs, with competence as the hypothesized pathway. Methods In a 12-week field experiment, 12 intact classes (307 students; control n = 152, AI n = 155) were randomly allocated at the class level to an AI real-time feedback group or a traditional teaching group; three instructors each taught two classes per condition. Both groups received identical instruction; conditions differed only in feedback source during practice (RTMPose-based concurrent vs. teacher-led terminal feedback). Need satisfaction, motivational regulation (relative autonomy index, RAI), motor skill, and course satisfaction were assessed at pre- and post-test, and analyzed with linear mixed models and structural equation modeling (lavaan, MLR). Results The AI group showed significantly greater gains in competence ( d = 0.36, p = 0.003), autonomy ( d = 0.40, p = 0.001), motor skill ( d = 0.30, p = 0.010), and learning interest ( d = 0.38, p = 0.003), whereas relatedness was unaffected ( p = 0.974); intraclass correlations were negligible. In the structural model (CFI = 0.94, RMSEA = 0.04, SRMR = 0.04), group predicted competence ( β = 0.17), competence predicted RAI ( β = 0.34), and RAI predicted motor skill ( β = 0.30); the autonomy and relatedness paths were nonsignificant. The effect of AI feedback on motor skill was fully mediated by the competence-to-RAI sequence (indirect p = 0.023; direct p = 0.097). Discussion AI real-time feedback improved motor skill by strengthening competence and supporting motivational internalization, while leaving relatedness unaffected—providing discriminant evidence that the tool acts through its affordances rather than diffuse enthusiasm. Systems enhancing performance and learning should prioritize feedback that makes progress legible, within a human–AI division of labor where teachers provide relational support. In conclusion, AI real-time posture feedback can enhance motivation and motor skill learning by satisfying learners’ competence need.

مقدمه: ورزش‌های سنتی قومی مانند Zhuang Daoyin نیازمند حرکات دقیق هستند، اما روش‌های متداول نمایش–تقلید–اصلاح کلامی، بازخورد را از نظر زمان‌بندی و فردی‌سازی محدود می‌کنند. بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) گزینه‌ای مقیاس‌پذیر ارائه می‌دهد، اما اغلب ارزیابی‌ها بر پیامدهای فنی تأکید دارند و فرایندهای یادگیری را نادیده می‌گیرند. این مطالعه با تکیه بر نظریه خودتعیین‌گری (SDT)، بررسی کرد که آیا و چگونه بازخورد بلادرنگ مبتنی بر هوش مصنوعی با درگیر کردن نیازهای روان‌شناختی پایه، به ویژه شایستگی به عنوان مسیر فرضی، انگیزش و مهارت حرکتی را بهبود می‌بخشد. روش‌ها: در یک آزمایش میدانی ۱۲ هفته‌ای، ۱۲ کلاس کامل (۳۰۷ دانش‌آموز؛ گروه کنترل n = 152، گروه هوش مصنوعی n = 155) به صورت تصادفی در سطح کلاس به گروه بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی یا گروه آموزش سنتی تخصیص یافتند؛ سه مدرس هر یک دو کلاس در هر شرایط را تدریس کردند. هر دو گروه آموزش یکسانی دریافت کردند؛ تفاوت شرایط فقط در منبع بازخورد در حین تمرین بود (بازخورد همزمان مبتنی بر RTMPose در مقابل بازخورد انتهایی توسط معلم). رضایت نیازها، تنظیم انگیزشی (شاخص خودمختاری نسبی، RAI)، مهارت حرکتی و رضایت از دوره در پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارزیابی و با مدل‌های خطی آمیخته و مدل‌سازی معادلات ساختاری (lavaan، MLR) تحلیل شد. نتایج: گروه هوش مصنوعی افزایش معناداری در شایستگی (d = 0.36، p = 0.003)، خودمختاری (d = 0.40، p = 0.001)، مهارت حرکتی (d = 0.30، p = 0.010) و علاقه به یادگیری (d = 0.38، p = 0.003) نشان داد، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر بود (p = 0.974)؛ همبستگی‌های درون‌کلاسی ناچیز بودند. در مدل ساختاری (CFI = 0.94، RMSEA = 0.04، SRMR = 0.04)، گروه پیش‌بینی‌کننده شایستگی (β = 0.17)، شایستگی پیش‌بینی‌کننده RAI (β = 0.34) و RAI پیش‌بینی‌کننده مهارت حرکتی (β = 0.30) بود؛ مسیرهای خودمختاری و ارتباط‌مندی معنادار نبودند. اثر بازخورد هوش مصنوعی بر مهارت حرکتی به طور کامل توسط توالی شایستگی به RAI میانجی‌گری شد (p غیرمستقیم = 0.023؛ p مستقیم = 0.097). بحث: بازخورد بلادرنگ هوش مصنوعی با تقویت شایستگی و حمایت از درونی‌سازی انگیزشی، مهارت حرکتی را بهبود بخشید، در حالی که ارتباط‌مندی بدون تغییر باقی ماند—که شواهد افتراقی ارائه می‌دهد مبنی بر اینکه این ابزار از طریق قابلیت‌های خود عمل می‌کند نه صرفاً اشتیاق عمومی. سامانه‌هایی که عملکرد و یادگیری را ارتقا می‌دهند باید بازخوردی را در اولویت قرار دهند که پیشرفت را قابل مشاهده می‌کند، در چارچوب تقسیم کار انسان–هوش مصنوعی که در آن معلمان حمایت ارتباطی ارائه می‌دهند. در نتیجه، بازخورد بلادرنگ وضعیت بدن مبتنی بر هوش مصنوعی می‌تواند با ارضای نیاز به شایستگی یادگیرندگان، انگیزش و یادگیری مهارت‌های حرکتی را افزایش دهد.

Introduction Perceptions of virtuous persons represent an important yet understudied dimension of moral cognition that may be associated with individuals' psychological functioning as well as their developmental and contextual experiences. This study examined university students' perceptions of virtuous persons in relation to demographic characteristics, psychological wellbeing, psychological resilience, intolerance of uncertainty, and hopelessness. Methods This cross-sectional correlational study included 1,322 undergraduate students aged 18–32 years enrolled at five universities in Türkiye. Exploratory demographic differences were examined using an independent-samples t -test and one-way analyses of variance, while the unique contributions of the psychological variables were assessed using multiple linear regression. Results The regression model was statistically significant and explained 35.9% of the variance in perceptions of virtuous persons. Psychological wellbeing was the strongest positive predictor (β = 0.580, p < 0.001). Intolerance of uncertainty also showed a smaller positive association (β = 0.138, p < 0.001), contrary to the hypothesized negative direction. Psychological resilience and hopelessness did not make significant unique contributions. Exploratory analyses also identified differences according to gender, income level, year of study, and academic achievement, although the effects were modest. Discussion The findings indicate that psychological characteristics are not uniformly associated with perceptions of virtuous persons and that psychological wellbeing accounts for most of the model's explanatory contribution. The unexpected positive association between intolerance of uncertainty and perceptions of virtuous persons warrants cautious interpretation. Longitudinal and cross-cultural research is needed to clarify the direction and underlying mechanisms of these associations.

مقدمه: ادراک افراد بافضیلت، بُعدی مهم اما کمتر مطالعه‌شده از شناخت اخلاقی را نشان می‌دهد که ممکن است با کارکرد روان‌شناختی افراد و همچنین تجارب رشدی و زمینه‌ای آنان مرتبط باشد. این پژوهش، ادراک دانشجویان دانشگاهی از افراد بافضیلت را در ارتباط با ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، سلامت روان‌شناختی، تاب‌آوری روان‌شناختی، نابردباری نسبت به عدم قطعیت و ناامیدی مورد بررسی قرار داد. روش‌ها: این مطالعه مقطعی همبستگی شامل ۱۳۲۲ دانشجوی کارشناسی ۱۸ تا ۳۲ ساله از پنج دانشگاه در ترکیه بود. تفاوت‌های جمعیت‌شناختی به صورت اکتشافی با آزمون t مستقل و تحلیل واریانس یک‌طرفه بررسی شد و سهم منحصربه‌فرد متغیرهای روان‌شناختی با رگرسیون خطی چندگانه ارزیابی گردید. نتایج: مدل رگرسیون از لحاظ آماری معنادار بود و ۳۵/۹٪ از واریانس ادراک افراد بافضیلت را تبیین کرد. سلامت روان‌شناختی قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مثبت بود (β = 0.580, p < 0.001). نابردباری نسبت به عدم قطعیت نیز برخلاف جهت فرض‌شده، ارتباط مثبت کوچک‌تری نشان داد (β = 0.138, p < 0.001). تاب‌آوری روان‌شناختی و ناامیدی سهم منحصربه‌فرد معناداری نداشتند. تحلیل‌های اکتشافی همچنین تفاوت‌هایی بر اساس جنسیت، سطح درآمد، سال تحصیلی و موفقیت تحصیلی شناسایی کردند، هرچند این اثرات اندک بود. بحث: یافته‌ها نشان می‌دهد که ویژگی‌های روان‌شناختی به طور یکنواخت با ادراک افراد بافضیلت مرتبط نیستند و سلامت روان‌شناختی بیشترین سهم تبیینی مدل را دارد. ارتباط مثبت غیرمنتظره نابردباری نسبت به عدم قطعیت با ادراک افراد بافضیلت نیازمند تفسیر محتاطانه است. پژوهش‌های طولی و بین‌فرهنگی برای روشن شدن جهت و سازوکارهای زیربنایی این ارتباطات مورد نیاز است.

As AI tools permeate scientific research, a critical question emerges: does better AI actually make researchers happier? Grounded in the Job Demands-Resources (JD-R) model, this study proposes and tests a dual-path moderated mediation framework in which perceived AI service quality influences researcher work well-being through two parallel psychological routes. The motivational gain pathway posits that higher quality is positively related to research self-efficacy, while the loss-alleviation pathway posits that higher quality is negatively related to cognitive verification load. AI trust is introduced as a moderator of both first-stage paths. Using data from 439 researchers and PROCESS macro models 4 and 7, we found that AI service quality did not directly affect well-being ( β = 0.07, p = 0.260), but exerted a fully mediated total effect. The loss pathway via cognitive verification load reduction was the sole significant mediating mechanism (indirect effect = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). AI trust significantly moderated only the loss pathway ( β = −0.21, p < 0.001): the cognitive-relief effect became significant only at medium and high trust levels, remaining inoperative for low-trust researchers. These findings reframe the value of AI quality in research settings as cognitive offloading rather than competence enhancement, and position trust as a threshold condition rather than a continuous amplifier of AI benefits.

با نفوذ ابزارهای هوش مصنوعی در پژوهش علمی، این پرسش اساسی مطرح می‌شود که آیا هوش مصنوعی بهتر واقعاً پژوهشگران را خوشحال‌تر می‌کند؟ این مطالعه با تکیه بر مدل منابع-تقاضاهای شغلی (JD-R)، چارچوبی از میانجی‌گری دو‌مسیره با تعدیل‌کننده را پیشنهاد و آزمون می‌کند که در آن کیفیت ادراک‌شده خدمات هوش مصنوعی از طریق دو مسیر روان‌شناختی موازی بر بهزیستی شغلی پژوهشگران تأثیر می‌گذارد. مسیر انگیزشی بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با خودکارآمدی پژوهشی رابطه مثبت دارد، در حالی که مسیر کاهش زیان بر این فرض استوار است که کیفیت بالاتر با بار شناختی تأیید رابطه منفی دارد. اعتماد به هوش مصنوعی به عنوان تعدیل‌کننده هر دو مسیر مرحله اول وارد مدل شده است. با استفاده از داده‌های ۴۳۹ پژوهشگر و مدل‌های ۴ و ۷ ماکروی PROCESS، یافته‌ها نشان داد که کیفیت خدمات هوش مصنوعی به طور مستقیم بر بهزیستی تأثیر نداشت (β = 0.07, p = 0.260)، اما اثر کلی کاملاً به واسطه متغیرهای میانجی منتقل شد. مسیر کاهش زیان از طریق کاهش بار شناختی تأیید تنها سازوکار میانجی‌گری معنادار بود (اثر غیرمستقیم = 0.08, 95% CI [0.028, 0.135]). اعتماد به هوش مصنوعی فقط مسیر کاهش زیان را به طور معنادار تعدیل کرد (β = −0.21, p < 0.001): اثر تسکین شناختی فقط در سطوح متوسط و بالا از اعتماد معنادار شد و برای پژوهشگران با اعتماد پایین فعال نبود. این یافته‌ها ارزش کیفیت هوش مصنوعی را در محیط‌های پژوهشی به عنوان کاهش بار شناختی و نه ارتقای شایستگی بازتعریف می‌کند و اعتماد را به عنوان یک شرط آستانه‌ای و نه تقویت‌کننده پیوسته منافع هوش مصنوعی معرفی می‌نماید.

University tennis beginners face simultaneous technical, perceptual, tactical, and psychological demands that may exceed their attentional resources, challenge perceived competence, and diminish engagement. This mini-review synthesizes evidence on cognitive load, self-efficacy, autonomous motivation, multidimensional engagement, ecological dynamics, and beginner tennis pedagogy to explain how instructional design can support both skill acquisition and sustained participation. Evidence on equipment scaling and game-based learning indicates that low-compression balls, smaller courts, simplified rules, and cooperative tasks can increase the number of playable exchanges, enjoyment, and early confidence, although direct tests of cognitive load reduction are scarce and university-specific evidence remains limited. Constraints-led practice can then connect stroke production with perception, positioning, decision-making, and tactical intention, whereas selective technical instruction is most useful when a diagnosable movement feature restricts accuracy, consistency, or transfer. On this basis, this review proposes an evidence-informed, stage-matched (readiness-informed) conceptual framework that organizes individually supported instructional functions into a diagnostic, skill-specific, overlapping, and reversible structure rather than an empirically validated sequence: Stage 1 reduces entry barriers and builds credible mastery experiences; Stage 2 develops adaptive exploration and transfer; and Stage 3 refines limiting technical features while progressively restoring standard conditions. Engagement is positioned as a proposed mediating process linking psychological mechanisms to learning and participation. The framework extends evaluation beyond immediate performance toward retention, transfer, confidence under challenge, and sustained participation as an important but currently undertested outcome. Controlled and longitudinal studies are needed to evaluate the proposed mechanisms, pathways, and boundary conditions across diverse university settings.

مبتدیان تنیس در دانشگاه با الزامات همزمان فنی، ادراکی، تاکتیکی و روان‌شناختی مواجه هستند که ممکن است منابع توجهی آن‌ها را فراتر برده، شایستگی ادراک‌شده را به چالش کشیده و مشارکت را کاهش دهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به بار شناختی، خودکارآمدی، انگیزش خودمختار، مشارکت چندبعدی، پویایی‌های بوم‌شناختی و آموزش تنیس مبتدی را برای تبیین چگونگی حمایت طراحی آموزشی از اکتساب مهارت و تداوم مشارکت، تلفیق می‌کند. شواهد مربوط به مقیاس‌بندی تجهیزات و یادگیری مبتنی بر بازی نشان می‌دهد که توپ‌های کم‌فشار، زمین‌های کوچک‌تر، قوانین ساده‌شده و وظایف تعاونی می‌توانند تعداد تبادلات قابل‌بازی، لذت و اعتمادبه‌نفس اولیه را افزایش دهند، اگرچه آزمون‌های مستقیم کاهش بار شناختی نادر بوده و شواهد خاص دانشگاهی همچنان محدود است. تمرین مبتنی بر محدودیت‌ها می‌تواند تولید ضربه را با ادراک، موقعیت‌یابی، تصمیم‌گیری و قصد تاکتیکی پیوند دهد، در حالی که آموزش فنی انتخابی زمانی بیشترین سود را دارد که یک ویژگی حرکتی قابل‌تشخیص، دقت، ثبات یا انتقال را محدود کند. بر این اساس، این مرور یک چارچوب مفهومی مبتنی بر شواهد و مرحله‌محور (مبتنی بر آمادگی) را پیشنهاد می‌کند که کارکردهای آموزشی با حمایت فردی را در ساختاری تشخیصی، مهارت‌محور، همپوشان و برگشت‌پذیر سازمان‌دهی می‌کند، نه در توالی‌ای که به طور تجربی اعتبارسنجی شده باشد: مرحله ۱ موانع ورود را کاهش داده و تجارب تسلط معتبر ایجاد می‌کند؛ مرحله ۲ کاوش سازگار و انتقال را توسعه می‌دهد؛ و مرحله ۳ ویژگی‌های فنی محدودکننده را اصلاح کرده و به تدریج شرایط استاندارد را بازمی‌گرداند. مشارکت به عنوان یک فرایند میانجی پیشنهادی که سازوکارهای روان‌شناختی را به یادگیری و مشارکت پیوند می‌دهد، مطرح شده است. این چارچوب، ارزیابی را فراتر از عملکرد فوری به سمت نگهداری، انتقال، اعتمادبه‌نفس در شرایط چالش‌برانگیز و تداوم مشارکت به عنوان یک پیامد مهم اما در حال حاضر کمتر آزموده‌شده گسترش می‌دهد. مطالعات کنترل‌شده و طولی برای ارزیابی سازوکارها، مسیرها و شرایط مرزی پیشنهادی در محیط‌های متنوع دانشگاهی مورد نیاز است.

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.

Background Physical self-concept is a key indicator of physical and psychological development in children and adolescents and has been linked to participation in physical activity and overall wellbeing. Nevertheless, intervention studies examining whether structured physical activity enhances physical self-concept have yielded inconsistent findings. This review was undertaken to quantify the effectiveness of physical activity interventions and to examine factors that may influence their effects. Methods Relevant studies were identified through systematic searches of PubMed, Web of Science, Embase, the Cochrane Library, and SPORTDiscus (via EBSCOhost) from database inception to June 10, 2026. Eligible intervention studies were quantitatively synthesized using standardized mean differences (Hedges' g) under a random-effects model. Prespecified subgroup analyses, meta-regression, leave-one-out sensitivity analyses, and publication bias assessments were also performed. Results Ten studies involving 3,662 participants contributed to the quantitative synthesis. Overall, structured physical activity interventions were associated with greater improvements in physical self-concept than control conditions (Hedges' g = 0.51, 95% CI 0.17–0.85; p = 0.008), although substantial between-study heterogeneity was observed (I 2 = 86.5%). No statistically significant differences in intervention effects were detected across geographical regions, participant types, or developmental stages. Neither intervention duration nor the proportion of female participants significantly explained between-study variability. Conclusion Structured physical activity interventions are associated with improvements in physical self-concept among children and adolescents. These findings suggest that structured physical activity may be a useful strategy for promoting positive physical self-concept during childhood and adolescence.

زمینه: خودپنداره بدنی یکی از شاخص‌های کلیدی رشد جسمانی و روان‌شناختی در کودکان و نوجوانان است و با مشارکت در فعالیت بدنی و سلامت کلی ارتباط دارد. با این حال، مطالعات مداخله‌ای که بررسی کرده‌اند آیا فعالیت بدنی ساختاریافته خودپنداره بدنی را ارتقاء می‌دهد یا خیر، یافته‌های ناسازگاری ارائه داده‌اند. این مرور با هدف کمی‌سازی اثربخشی مداخلات فعالیت بدنی و بررسی عواملی که ممکن است بر اثرات آن‌ها تأثیرگذار باشند، انجام شد. روش‌ها: مطالعات مرتبط از طریق جستجوی نظام‌مند در پایگاه‌های PubMed، Web of Science، Embase، Cochrane Library و SPORTDiscus (از طریق EBSCOhost) از ابتدای پایگاه‌ها تا ۱۰ ژوئن ۲۰۲۶ شناسایی شدند. مطالعات مداخله‌ای واجد شرایط با استفاده از تفاوت میانگین استانداردشده (g هجز) تحت مدل اثرات تصادفی به صورت کمی ترکیب شدند. همچنین تحلیل‌های زیرگروهی از پیش تعیین‌شده، فراتحلیل رگرسیون، تحلیل حساسیت leave-one-out و ارزیابی سوگیری انتشار انجام شد. یافته‌ها: ده مطالعه با مشارکت ۳۶۶۲ نفر در سنتز کمی مشارکت داشتند. به طور کلی، مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود بیشتر خودپنداره بدنی نسبت به شرایط کنترل همراه بودند (g هجز = ۰٫۵۱، ۹۵٪ CI: ۰٫۱۷ تا ۰٫۸۵؛ p = ۰٫۰۰۸)، اگرچه ناهمگنی قابل توجهی بین مطالعات مشاهده شد (I² = ۸۶٫۵٪). تفاوت معناداری از نظر آماری در اثرات مداخله در مناطق جغرافیایی، نوع شرکت‌کنندگان یا مراحل رشدی مشاهده نشد. نه مدت مداخله و نه نسبت شرکت‌کنندگان زن به طور معناداری واریانس بین مطالعات را تبیین نکردند. نتیجه‌گیری: مداخلات فعالیت بدنی ساختاریافته با بهبود خودپنداره بدنی در کودکان و نوجوانان همراه است. این یافته‌ها نشان می‌دهند که فعالیت بدنی ساختاریافته ممکن است راهبردی مفید برای ارتقاء خودپنداره بدنی مثبت در دوران کودکی و نوجوانی باشد.

Generative AI tools that condense texts into summaries have become a routine part of student reading routines, and educators increasingly worry that convenient summaries displace the effortful processing on which deep comprehension depends. This study drew on cognitive offloading theory and the levels-of-processing framework to test a moderated mediation model in which elaborative processing statistically links generative AI summarization tool use to deep reading comprehension, and reading motivation moderates the negative association between tool use and processing. Undergraduate students ( N = 608; 53.6% female; mean age 19.9 years) from three universities in Changchun, China, completed a six-item scale of generative AI summarization tool use, an eight-item elaborative processing scale adapted from the deep-processing subscale of the R-SPQ-2F, a seven-item reading motivation measure adapted from the Motivation for Reading Questionnaire, and a researcher-developed deep reading comprehension test. Scale reliabilities were satisfactory (Cronbach alpha = 0.88, 0.87, and 0.86). Tool use correlated negatively with elaborative processing ( r = −0.41) and comprehension ( r = −0.24); elaborative processing correlated positively with comprehension ( r = 0.59). PROCESS analyses (Model 7) with 5,000 bootstrap resamples showed that tool use negatively predicted elaborative processing ( b = −0.310, p < 0.001) and that this association weakened as reading motivation rose (interaction b = 0.433, p < 0.001). Elaborative processing, in turn, predicted comprehension ( b = 10.097, p < 0.001), whereas the residual direct path of tool use did not reach significance. The indirect effect of tool use on comprehension through elaborative processing was significant and negative at low (−6.142, 95% BC CI [−7.353, −5.091]) and average (−3.130, [−3.851, −2.497]) reading motivation but nonsignificant at high reading motivation (−0.117, [−0.876, 0.629]); the index of moderated mediation was 4.374 [3.428, 5.402]. These results are consistent with an account in which elaborative processing statistically links summary reliance to lower deep reading, with reading motivation associated with a weaker negative indirect association; given the cross-sectional design, the modeled paths represent associations rather than established causal effects. They suggest that motivation-oriented reading instruction should accompany, rather than follow, the integration of AI tools into academic reading.

ابزارهای هوش مصنوعی مولد که متون را به خلاصه‌هایی تبدیل می‌کنند، به بخشی عادی از روال‌های مطالعه دانشجویان تبدیل شده‌اند و نگرانی فزاینده‌ای در میان آموزشگران وجود دارد که این خلاصه‌های آسان، جایگزین پردازش پرزحمت و عمیقی می‌شوند که لازمه درک عمیق است. این پژوهش با تکیه بر نظریه برون‌سپاری شناختی و چارچوب سطوح پردازش، یک مدل میانجی‌گری تعدیل‌شده را آزمون کرد که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد را به درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن، ارتباط منفی بین استفاده از ابزار و پردازش را تعدیل می‌کند. دانشجویان کارشناسی (N = 608؛ ۵۳/۶٪ زن؛ میانگین سن ۱۹/۹ سال) از سه دانشگاه در شهر چانگ‌چون چین، یک مقیاس شش‌سؤالی استفاده از ابزار خلاصه‌سازی هوش مصنوعی مولد، یک مقیاس هشت‌سؤالی پردازش بسط‌یافته اقتباس‌شده از زیرمقیاس پردازش عمیق R-SPQ-2F، یک ابزار هفت‌سؤالی انگیزش خواندن اقتباس‌شده از پرسشنامه Motivation for Reading Questionnaire و یک آزمون درک عمیق خواندن توسعه‌یافته توسط پژوهشگر را تکمیل کردند. پایایی مقیاس‌ها رضایت‌بخش بود (آلفای کرونباخ = ۰/۸۸، ۰/۸۷ و ۰/۸۶). استفاده از ابزار با پردازش بسط‌یافته (r = −۰/۴۱) و درک (r = −۰/۲۴) همبستگی منفی داشت؛ پردازش بسط‌یافته با درک همبستگی مثبت داشت (r = ۰/۵۹). تحلیل‌های PROCESS (مدل ۷) با ۵۰۰۰ نمونه‌گیری بوت‌استرپ نشان داد که استفاده از ابزار به طور منفی پردازش بسط‌یافته را پیش‌بینی می‌کند (b = −۰/۳۱۰, p < ۰/۰۰۱) و این ارتباط با افزایش انگیزش خواندن تضعیف می‌شود (برهم‌کنش b = ۰/۴۳۳, p < ۰/۰۰۱). پردازش بسط‌یافته به نوبه خود درک را پیش‌بینی می‌کند (b = ۱۰/۰۹۷, p < ۰/۰۰۱)، در حالی که مسیر مستقیم باقیمانده استفاده از ابزار معنادار نبود. اثر غیرمستقیم استفاده از ابزار بر درک از طریق پردازش بسط‌یافته در سطوح پایین (−۶/۱۴۲, ۹۵٪ BC CI [−۷/۳۵۳, −۵/۰۹۱]) و متوسط (−۳/۱۳۰, [−۳/۸۵۱, −۲/۴۹۷]) انگیزش خواندن معنادار و منفی بود اما در سطح بالای انگیزش خواندن (−۰/۱۱۷, [−۰/۸۷۶, ۰/۶۲۹]) معنادار نبود؛ شاخص میانجی‌گری تعدیل‌شده ۴/۳۷۴ [۳/۴۲۸, ۵/۴۰۲] بود. این نتایج با تبیینی سازگار است که در آن پردازش بسط‌یافته به طور آماری اتکای به خلاصه را به کاهش درک عمیق خواندن پیوند می‌دهد و انگیزش خواندن با تضعیف ارتباط غیرمستقیم منفی همراه است؛ با توجه به طرح مقطعی، مسیرهای مدل‌شده نشان‌دهنده ارتباط هستند نه اثرات علّی اثبات‌شده. این یافته‌ها نشان می‌دهند که آموزش خواندن مبتنی بر انگیزش باید همزمان با ادغام ابزارهای هوش مصنوعی در خواندن دانشگاهی انجام شود، نه پس از آن.

Di Zi Gui , a Qing-era moral primer, is discussed in contemporary Chinese family education, school moral education, and classical-recitation initiatives. Existing accounts document heterogeneous uses but do not establish their current prevalence or effects on children’s autonomy. This Hypothesis and Theory article develops a conditional model through close reading of 34 purposively selected precept groups from one modern working edition and comparison with psychological research from other contexts. Textual evidence, theoretical inference, and predictions requiring empirical testing are distinguished throughout. Adultcentrism identifies a possible asymmetry in interpretive authority; self-determination theory supplies the core distinction between controlled compliance and endorsed commitment. The proposed developmental focus is middle childhood, approximately 8–12 years, without assuming that findings from other age groups transfer directly. Three candidate pathways concern the permitted form of action, the motivational basis of conformity, and the legitimacy and expression of affect: behavioral standardization, compliance reinforcement, and emotional suppression through moral absolutization. Their operation is hypothesized to depend on enactment and children’s acceptance, negotiation, reinterpretation, selective appropriation, strategic compliance, or resistance. Autonomy is treated as a culturally situated, relational capacity, not as independence from family obligations. Five propositions specify an exposure-only baseline comparison, distinct mediators and moderators, and autonomy-related outcomes. Philosophy for Children is considered a possible moderator only when children’s contributions can consequentially alter interpretation or practice. The article offers an auditable interpretive framework, not evidence of established mechanisms: it contains no original participant data, direct observations of current teaching, or estimates of prevalence or effect size. Its contribution is a differentiated research agenda for testing how the same text may be enacted and understood differently.

کتاب دی‌زی‌گوی، یکی از متون اخلاقی دوران چینگ، در آموزش خانواده، آموزش اخلاقی مدارس و برنامه‌های قرائت متون کلاسیک در چین معاصر مورد بحث قرار می‌گیرد. گزارش‌های موجود به کاربردهای ناهمگون این متن اشاره دارند، اما شیوع کنونی یا تأثیرات آن بر خودمختاری کودکان را مشخص نمی‌کنند. این مقاله‌ی فرضیه و نظریه، با خوانش دقیق ۳۴ گروه گزینشی از آموزه‌ها در یکی از ویرایش‌های کاربردی معاصر و مقایسه با پژوهش‌های روان‌شناختی در زمینه‌های دیگر، یک مدل شرطی ارائه می‌دهد. در سراسر مقاله، شواهد متنی، استنتاج نظری و پیش‌بینی‌هایی که نیازمند آزمون تجربی هستند، از یکدیگر متمایز شده‌اند. بزرگسال‌محوری به عنوان یک نامتقارنی احتمالی در مرجعیت تفسیری شناسایی می‌شود؛ نظریه‌ی خودتعیین‌گری تمایز اصلی میان تبعیت کنترل‌شده و تعهد پذیرفته‌شده را فراهم می‌کند. تمرکز رشدی پیشنهادی، میانه‌ی کودکی، تقریباً ۸ تا ۱۲ سالگی است، بدون آن‌که فرض شود یافته‌های گروه‌های سنی دیگر به طور مستقیم قابل تعمیم باشند. سه مسیر پیشنهادی به شکل مجاز کنش، مبنای انگیزشی همرنگی و مشروعیت و ابراز هیجان مربوط می‌شوند: استانداردسازی رفتاری، تقویت تبعیت و سرکوب هیجانی از طریق مطلق‌انگاری اخلاقی. فرض بر این است که عملکرد این مسیرها به اجرا و پذیرش، مذاکره، بازتفسیر، بهره‌برداری گزینشی، تبعیت راهبردی یا مقاومت کودکان بستگی دارد. خودمختاری به عنوان ظرفیتی فرهنگی-ارتباطی در نظر گرفته می‌شود، نه استقلال از تعهدات خانوادگی. پنج گزاره، مقایسه‌ی پایه صرفاً مبتنی بر مواجهه، میانجی‌ها و تعدیل‌گرهای متمایز و پیامدهای مرتبط با خودمختاری را مشخص می‌کنند. فلسفه برای کودکان تنها زمانی به عنوان تعدیل‌گر در نظر گرفته می‌شود که مشارکت کودکان بتواند به طور معناداری تفسیر یا عمل را تغییر دهد. این مقاله چارچوب تفسیری قابل ممیزی ارائه می‌دهد، نه شواهدی از سازوکارهای اثبات‌شده: داده‌ی اصیل شرکت‌کننده، مشاهدات مستقیم از آموزش کنونی یا برآوردی از شیوع یا اندازه‌ی اثر در آن وجود ندارد. سهم این مقاله، دستور کار پژوهشی تفکیک‌شده‌ای برای آزمون این است که چگونه ممکن است یک متن واحد به شیوه‌های متفاوت اجرا و فهم شود.

Introduction Universities are cultural settings in which institutional arrangements and interpersonal recognition jointly condition participation and belonging. Methods This open-data secondary analysis examined how perceived supportive campus environment and relationship quality combined in relation to university belonging and sociocultural engagement among health-professions students at a culturally diverse university in the United Arab Emirates. The released dataset contained 683 records; 661 complete cases entered both polynomial models. Predictors were transformed to proportion-of-maximum-possible scores. Inference combined 2,000 bootstrap resamples, HC3 heteroskedasticity-robust standard errors, duplicate-record checks, and Cook's D influence sensitivity. Results The models explained 47.3% of belonging and 25.6% of sociocultural engagement. The joint-resource slope was positive for belonging [a1 = 3.159, 95% bootstrap CI (2.596, 3.602)] and sociocultural engagement [a1 = 1.721, CI (1.233, 2.133)]. Curvature, directional difference, and mismatch curvature were not consistently supported. Removing two exact duplicate records or 41 observations above Cook's D >4/ n retained the positive joint-resource pattern. Discussion Thus, stronger institutional support and relationships were jointly associated with both campus belonging and multicultural participation, without evidence for a unique matching effect. The cross-sectional measures do not directly observe identity co-construction, so the contribution is a bounded quantitative account of conditions associated with culturally situated participation and belonging.

مقدمه: دانشگاه‌ها محیط‌های فرهنگی‌ای هستند که در آن‌ها ترتیبات نهادی و شناسایی بین‌فردی به طور مشترک مشارکت و تعلق را مشروط می‌کنند. روش‌ها: این تحلیل ثانویه داده‌های باز بررسی کرد که چگونه ادراک از محیط حمایتی دانشگاه و کیفیت روابط به طور ترکیبی با تعلق به دانشگاه و درگیری جامعه‌شناختی-فرهنگی در میان دانشجویان رشته‌های علوم سلامت در یک دانشگاه با تنوع فرهنگی در امارات متحده عربی مرتبط است. مجموعه داده منتشرشده شامل ۶۸۳ رکورد بود؛ ۶۶۱ مورد کامل وارد هر دو مدل چندجمله‌ای شدند. متغیرهای پیش‌بین به نمرات نسبت به حداکثر ممکن تبدیل شدند. استنتاج با ترکیب ۲۰۰۰ بازنمونه‌گیری بوت‌استرپ، خطاهای استاندارد مقاوم به ناهمسانی واریانس HC3، بررسی رکوردهای تکراری و حساسیت تأثیر Cook's D انجام شد. نتایج: مدل‌ها ۴۷/۳٪ از واریانس تعلق و ۲۵/۶٪ از واریانس درگیری جامعه‌شناختی-فرهنگی را تبیین کردند. شیب منبع مشترک برای تعلق [a1 = 3.159، فاصله اطمینان بوت‌استرپ ۹۵٪ (2.596، 3.602)] و درگیری جامعه‌شناختی-فرهنگی [a1 = 1.721، فاصله اطمینان (1.233، 2.133)] مثبت بود. انحنا، تفاوت جهت‌دار و انحنای عدم تطابق به طور مداوم تأیید نشدند. حذف دو رکورد کاملاً تکراری یا ۴۱ مشاهده با Cook's D >4/n الگوی مثبت منبع مشترک را حفظ کرد. بحث: بنابراین، حمایت نهادی قوی‌تر و روابط بهتر به طور مشترک با تعلق به دانشگاه و مشارکت چندفرهنگی مرتبط بودند، بدون شواهدی برای اثر تطابق منحصر به فرد. سنجه‌های مقطعی به طور مستقیم هم‌ساخت هویت را مشاهده نمی‌کنند، بنابراین این مطالعه یک گزارش کمی محدود از شرایط مرتبط با مشارکت و تعلق در بستر فرهنگی ارائه می‌دهد.

Introduction Children’s flourishing has become a central outcome in the study of child development, but its link with the cumulative burden of family risk remains poorly understood. This study examined whether two school-based relational resources—relationships with teachers and with peers—account for the association between cumulative family risk and flourishing in primary school children. Methods A questionnaire survey was completed by 1,673 fourth and fifth-grade children in Shaanxi province, Northwest China. A parallel mediation model with bootstrap confidence intervals was estimated, with sex, only-child status, and household registration entered as covariates. Results Cumulative family risk was negatively associated with flourishing, and the decrement was approximately linear across the number of risk factors rather than accelerating at higher levels. Teacher–student and peer relationships each carried an independent part of this association, and the peer pathway carried the larger share. Discussion Interventions should give priority to children exposed to several family risks. Where school resources are limited, restoring peer relationships deserves precedence, while the teacher–student relationship retains an independent contribution and should not be neglected.

مقدمه: شکوفایی کودکان به عنوان یکی از پیامدهای مرکزی در مطالعه رشد کودک مطرح شده است، اما ارتباط آن با بار تجمعی خطرات خانوادگی همچنان به‌خوبی درک نشده است. این پژوهش بررسی کرد که آیا دو منبع ارتباطی مبتنی بر مدرسه—روابط با معلمان و با همسالان—می‌توانند ارتباط بین خطر تجمعی خانوادگی و شکوفایی در کودکان دبستانی را تبیین کنند. روش‌ها: یک پیمایش پرسشنامه‌ای توسط ۱٬۶۷۳ کودک پایه چهارم و پنجم در استان شاآنشی، شمال‌غرب چین تکمیل شد. یک مدل میانجی‌گری موازی با فواصل اطمینان بوت‌استرپ برآورد گردید و جنسیت، وضعیت تک‌فرزندی و ثبت خانوار به عنوان متغیرهای کنترل وارد شدند. نتایج: خطر تجمعی خانوادگی با شکوفایی رابطه منفی داشت و این کاهش تقریباً به صورت خطی در سراسر تعداد عوامل خطر مشاهده شد و در سطوح بالاتر شتاب نمی‌گرفت. روابط معلم–دانش‌آموز و روابط همسالان هر یک سهم مستقلی از این ارتباط را حمل کردند و مسیر همسالان سهم بیشتری داشت. بحث: مداخلات باید به کودکان در معرض چندین خطر خانوادگی اولویت دهند. در شرایطی که منابع مدرسه محدود است، بازسازی روابط همسالان باید در اولویت قرار گیرد، در حالی که رابطه معلم–دانش‌آموز همچنان سهم مستقلی دارد و نباید نادیده گرفته شود.

Teacher wellbeing has become an increasingly important concern in sustainable education systems because teachers’ professional experiences influence instructional quality, organizational resilience, and the long-term capacity of schools to maintain supportive learning environments. Contemporary perspectives on educational sustainability emphasize that schools are sustainable not only through academic effectiveness but also through their ability to foster participation, professional recognition, supportive relationships, and psychological resources among teachers. Within this perspective, shared instructional leadership can be considered an organizational resource, while teacher job satisfaction represents an important psychological resource contributing to the human foundations of socially sustainable schools. This study examined the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction among secondary school teachers in Northern Cyprus. A quantitative correlational research design was employed with 300 teachers working in public secondary schools during the 2024–2025 academic year. Data were collected using the Shared Instructional Leadership Scale and the Teacher Job Satisfaction Scale. Descriptive statistics, Pearson correlation analysis, and simple linear regression analysis were conducted to examine the relationship between shared instructional leadership and teacher job satisfaction. The findings revealed a significant positive relationship between shared instructional leadership and overall teacher job satisfaction ( r = 0.580, p < 0.001). Within this perspective, shared instructional leadership is conceptualized as an organizational resource, while teacher job satisfaction represents a psychological indicator of teachers’ positive professional experiences. ( β = 0.580, p < 0.001), explaining 33.4% of the variance in teacher job satisfaction ( R 2 = 0.334). Significant positive relationships were also found between shared instructional leadership and several dimensions of job satisfaction, including management, achievement–respect–recognition, interpersonal relationships, and the nature of teaching work. The findings suggest that shared instructional leadership may contribute to socially sustainable schooling by strengthening teachers’ professional recognition, relational experiences, and psychological resources. Although social sustainability was not directly measured in this study, the findings highlight leadership practices and teacher satisfaction as important organizational and psychological conditions supporting sustainable educational environments. This study contributes to educational sustainability and leadership literature by emphasizing the human dimension of sustainable schools within the underrepresented context of Northern Cyprus.

رفاه معلمان به عنوان یکی از دغدغه‌های فزاینده در نظام‌های آموزشی پایدار مطرح شده است، زیرا تجارب حرفه‌ای معلمان بر کیفیت آموزش، تاب‌آوری سازمانی و ظرفیت بلندمدت مدارس برای حفظ محیط‌های یادگیری حمایتی تأثیرگذار است. دیدگاه‌های معاصر درباره پایداری آموزشی تأکید می‌کنند که مدارس نه تنها از طریق اثربخشی تحصیلی، بلکه از طریق توانایی خود در تقویت مشارکت، شناسایی حرفه‌ای، روابط حمایتی و منابع روان‌شناختی در میان معلمان پایدار می‌شوند. در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم که به بنیان‌های انسانی مدارس اجتماعی پایدار کمک می‌کند، در نظر گرفته می‌شود. این پژوهش به بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان در میان معلمان دبیرستان‌های قبرس شمالی پرداخت. طرح پژوهش همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ معلم شاغل در مدارس متوسطه دولتی در سال تحصیلی ۲۰۲۵–۲۰۲۴ اجرا شد. داده‌ها با استفاده از مقیاس رهبری آموزشی مشارکتی و مقیاس رضایت شغلی معلمان گردآوری شد. برای بررسی رابطه بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی معلمان از آمار توصیفی، تحلیل همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی ساده استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین رهبری آموزشی مشارکتی و رضایت شغلی کلی معلمان رابطه مثبت معناداری وجود دارد (r = 0.580, p < 0.001). در این چارچوب، رهبری آموزشی مشارکتی به عنوان یک منبع سازمانی و رضایت شغلی معلمان به عنوان شاخص روان‌شناختی تجارب حرفه‌ای مثبت معلمان مفهوم‌سازی می‌شود (β = 0.580, p < 0.001) و ۳۳/۴ درصد از واریانس رضایت شغلی معلمان را تبیین می‌کند (R2 = 0.334). همچنین بین رهبری آموزشی مشارکتی و چندین بعد رضایت شغلی از جمله مدیریت، دستاورد–احترام–شناسایی، روابط بین‌فردی و ماهیت کار تدریس، روابط مثبت معناداری مشاهده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که رهبری آموزشی مشارکتی می‌تواند با تقویت شناسایی حرفه‌ای، تجارب ارتباطی و منابع روان‌شناختی معلمان به پایداری اجتماعی مدارس کمک کند. اگرچه پایداری اجتماعی به طور مستقیم در این پژوهش سنجیده نشد، اما یافته‌ها بر اهمیت شیوه‌های رهبری و رضایت معلمان به عنوان شرایط سازمانی و روان‌شناختی مؤثر بر محیط‌های آموزشی پایدار تأکید می‌کند. این پژوهش با تأکید بر بعد انسانی مدارس پایدار در زمینه کمتر بررسی‌شده قبرس شمالی، به ادبیات پایداری آموزشی و رهبری کمک می‌کند.

Introduction This cross-sectional, exploratory study investigated the association between physical exercise (PE) and social anxiety (SA) among 862 left-behind adolescents in China. It examined emotion regulation abilities (ERA) and peer relationships (PR) as potential mediators and gender as a moderator in this association. Methods A cross-sectional exploratory design was adopted. Participants were 862 Chinese left-behind adolescents. Path analysis was used to test the hypothesized sequential mediation model and gender moderation effect. Results Path analysis revealed that PE was negatively associated with SA. Each separate path of the hypothesized sequential chain (PE → ERA, ERA → PR, PR → SA) was statistically significant, while the overall sequential mediation effect (PE → ERA → PR → SA) was non-significant (95% CI included zero). This indicated that the significant PE–ERA association had a small effect size and could not propagate fully through the chain to SA. The direct path from PE to PR was also non-significant. The data favoured independent mediation pathways rather than a sequential mediation process. Gender moderated the pathway: the positive PE–ERA association was significant for females but non-significant for males. Discussion The findings are hypothesis-generating rather than confirmatory and require replication via longitudinal research. For vulnerable adolescents, PE may help build emotional competence, which contributes to improved peer bonds. Interventions could integrate emotion-regulation skill training into physical activity programmes, particularly targeting female adolescents. Due to the cross-sectional nature of the study, causal conclusions cannot be drawn.

Self-harm represents a serious mental health concern in which emotional experiences play a significant role in both its onset and maintenance. This exploratory study examined which emotions were most frequently reported before and after self-harm, how selected emotions changed following self-harm, and how emotional experiences were associated with specific forms of self-harm and demographic factors (gender, religious identification). The sample comprised of 158 university students, of whom 130 reported a history of self-harming behavior and were included in analyses of emotional experiences. Data were collected using a modified Self-Harm Inventory questionnaire and measures assessing the occurrence of emotions before and after self-harm. Anger, feelings of failure, and sadness were the most frequently reported emotions preceding self-harm, whereas sadness, relief, disappointment, guilt, and shame were the most frequently reported emotions following self-harm. The reported frequency of anger, guilt, and sadness decreased following self-harm, whereas negative emotions remained prominent after the behavior. After Benjamini–Hochberg correction for multiple comparisons, religious identification remained negatively associated with self-harm frequency and with the reported frequency of several emotions. Gender was not significantly associated with the examined variables, although this finding should be interpreted cautiously given the gender imbalance and limited sample size. After correction, selected associations between emotions and specific forms of self-harm remained significant, including associations of anger with hitting oneself, disgust with starving oneself, hatred with self-defeating thoughts, guilt following laxative misuse, and changes in anger with hitting oneself and intentionally worsening medical situations. Overall, the findings indicate selective associations between emotional experiences and self-harming behavior while underscoring the need for longitudinal and event-level research to clarify their temporal and causal dynamics.

This study aims to explore the moderated mediation mechanism of sport confidence and coaching style in the relationship between competitive state anxiety and perceived performance among Chinese elite collegiate basketball athletes. Specifically, data were collected from 315 valid participants across 15 universities in Northeast China using validated scales, and SPSS 26.0 with PROCESS Macro (Model 7) and bootstrap (5,000 samples) were employed for analysis. Results indicated that competitive state anxiety significantly negatively affected perceived performance. Further analysis revealed that sport confidence mediated this relationship. The moderated mediation test showed that coaching style dimensions differentially regulated the path: the indices of moderated mediation for Training and Instruction, Democratic Behavior, Social Support, and Positive Feedback were significant, indicating these supportive dimensions attenuated the detrimental effect of anxiety on sport confidence. In contrast, Autocratic Behavior failed to moderate the process. Collectively, competitive state anxiety is negatively associated with perceived performance in this population, with sport confidence emerging as a key mediator. Notably, the four constructive coaching style dimensions—not the overall style—buffer the first stage of mediation by weakening the negative association between anxiety and confidence. These results underscore sport confidence as a critical mediator and highlight the need to foster confidence and adopt supportive coaching to mitigate anxiety’s adverse effects on perceived performance.

Background Clinical research on psychedelic-assisted therapy (PAT) has expanded substantially in recent years, particularly for post-traumatic stress disorder (PTSD) and depressive disorders. Contemporary studies have generally evaluated psychedelic administration within controlled therapeutic settings that include psychological support, preparation, and integration. However, variability in clinical response and methodological challenges have highlighted the importance of individual, relational, and contextual factors, often described as “set and setting,” in understanding therapeutic outcomes. The role of psychotherapy and the broader therapeutic context therefore remains an important area of investigation. Objective This scoping review aimed to map the contemporary evidence on PAT, characterize the clinical and psychotherapeutic approaches used with psilocybin, MDMA, LSD, and DMT, summarize reported clinical and safety findings, and identify methodological, mechanistic, ethical, and implementation considerations across existing protocols. Methods A structured search of PubMed, PsycINFO, Scopus, and ClinicalTrials.gov was conducted on 23 February 2026. Sources published or publicly available between January 2020 and November 2025 were eligible. The review included peer-reviewed and relevant non-peer-reviewed sources addressing psychedelic-assisted interventions, including primary clinical studies, reviews, clinical trial registrations, regulatory documents, and other relevant contextual sources. Records were managed using Zotero and screened against predefined Population, Concept, and Context criteria. Findings were synthesized descriptively according to source type and evidence domain. Results The mapped evidence was most developed for MDMA-assisted therapy in PTSD and psilocybin-assisted interventions for depressive disorders. Randomized clinical trials reported reductions in PTSD and depressive symptoms following MDMA- and psilocybin-based interventions, respectively, while emerging clinical evidence also investigated LSD-based treatment for generalized anxiety disorder. Evidence for DMT-assisted therapy remained comparatively preliminary, with several available sources consisting of trial registrations or industry-reported information. Across the literature, preparation, supervised psychedelic administration, and integration were common therapeutic components, although the structure and intensity of psychotherapy varied substantially. Functional unblinding, expectancy effects, heterogeneity of psychotherapeutic approaches, and limitations in long-term safety data were recurring concerns. Ethical issues included informed consent during altered states of consciousness, therapist competence and boundaries, cultural considerations, and equitable access. Conclusion PAT represents a rapidly developing area of clinical research, but the evidence base remains heterogeneous across compounds, indications, therapeutic models, and levels of evidential maturity. Future research should improve the standardization and reporting of psychotherapeutic interventions, strengthen methods for assessing blinding and expectancy, establish consistent long-term safety monitoring, and develop robust ethical and equity frameworks. Clear distinction between peer-reviewed clinical findings and preliminary or contextual evidence will also be essential as PAT research progresses toward broader clinical implementation.

Introduction In Japan, noriuchi refers to a collaborative gambling practice in which multiple players pool money used for betting and later split the final net profit or loss. This cross-sectional online study aimed (a) to estimate the prevalence of noriuchi among adult Japanese gamblers and (b) to examine how the frequency of noriuchi participation relates to gambling involvement and problem gambling severity. Methods In February 2022, an online survey was administered via Rakuten Insight, Inc. to adults aged 20 years or older. Participants were eligible if they reported gambling at least monthly in at least one of nine gambling activities during the past 12 months ( N = 2,000). Noriuchi participation frequency was assessed on a four-point scale (never, less than monthly, monthly or more, weekly or more). Outcomes included monthly gambling days, monthly gambling expenditure, and problem gambling severity measured with the Japanese version of the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Results Overall, 498 participants (24.9%) reported noriuchi experience in the past 12 months; among them, 198 (39.76%) met the PGSI criterion for problem gambling. After adjustment for demographic covariates, noriuchi participation was associated with greater problem gambling severity across several gambling activities. Associations with monthly gambling days and expenditure were more limited and varied across gambling activities, with significant increases primarily observed among those engaging in noriuchi weekly for certain gambling activities. Discussion These findings suggest that noriuchi is associated with problem gambling severity, whereas its associations with gambling frequency and individual gambling expenditure are less consistent.

Gender inequality in higher education remains a concern in rural Pakistan, where women’s education opportunities are shaped by social expectations concerning mobility, family responsibilities, and appropriate gender roles. This study examined how social stigmatization associated with staying at home and performing domestic roles is experienced by rural females and how public and self-stigma relate to their participation in higher education. A qualitative descriptive phenomenological design was employed. Data were collected by semi-structured interviews from 30 participants in rural Pakistan, including eight female students and nine female family members, and 13 male family and community members. Thematic analysis identified four interrelated themes: restricted mobility and chaperonage, conditional educational and career aspirations, internalized domestic identity, and protectionist concerns surrounding coeducation. The findings indicate that female education was generally valued, but support was often conditional on family approval, proximity to home, supervision, and conformity with socially accepted roles as daughters, wives, and mothers. Public stigma was reflected in shared expectations that restricted women’s mobility, educational location, and career choices. While self-stigma through self-censorship became apparent when some female students anticipated these judgments and adjusted their educational aspirations accordingly. These findings suggest that educational inequality in the setting examined is associated not only with material and institutional barriers but also with social judgments and their internalization. By applying a stigma perspective, the study provides a context-specific account of how public stigma, self-stigma, and self-censorship may interact with gendered expectations to narrow higher education opportunities for rural females.

Introduction The Tibetan Buddhist tradition distinguishes between two broad categories of meditation: Sutra and Tantra, which differ in the methods and mental faculties they employ. The main neurophysiological studies of Tibetan Buddhist meditation have been conducted mostly on Sutra practices; while Tantric meditation remains less studied. Methods This publication presents a dual comparative study, using both between-groups and within-subjects design, of the neurophysiological (EEG) correlates characterizing Sutra and Tantra meditative practices, examining both the meditative states and the meditative traits. The study was carried out within the natural environment of Tibetan Buddhist monasteries in India, maintaining the socio-cultural context. Two groups of long-term practitioners (Buddhist monks of Gelug lineage), one experienced in the Tantra tradition (T-group, n = 21) and the other in the Sutra tradition (S-group, n = 20) participated in the study. Results A between-group cluster permutation test revealed that the groups differed in EEG alpha power during meditation, as well as in baseline resting conditions before and after meditation. Specifically, T-group demonstrated consistently lower alpha power compared to the S-group, regardless of the conditions. Thus, the observed differences are stable characteristics of the groups. The within-subjects analysis demonstrated that the conditions (meditation, and baseline resting states before and after meditation) differed only in the T-group: during meditation, an increase in individual alpha peak frequency (iAPF) was observed in the occipital leads, followed by a decrease in iAPF after meditation. Discussion We suggest that reported between-group differences represent enduring meditative traits developed through years of training in meditative techniques in the Sutra and Tantra traditions. Nevertheless, we cannot entirely exclude the possibility that these variations may also stem from certain cohort-specific characteristics unrelated to meditation. An examination of individual power spectra revealed that the absence of significant differences in EEG spectral power between conditions can be primarily attributed to the inter-individual variability in both groups. This variability, in turn, may stem from extensive expertise of highly experienced practitioners, who over years of training, develop individualized cognitive strategies for maintaining the meditative state. Our future research will focus on a more detailed quantitative analysis of inter-individual variability during meditations and on identifying additional between-group differences among practitioners in different traditions.

A questionnaire survey was conducted with 1,635 students from two secondary schools in Hunan Province to examine the statistical roles of interpersonal emotion regulation and family functioning in the relationship between anhedonia and depressive symptoms in adolescents. The results showed that (1) after controlling for grade and gender, anhedonia was significantly and positively associated with depressive symptoms; (2) a continuous-variable model based on the full sample indicated a significant partial mediating effect of interpersonal emotion regulation on the association between anhedonia and depressive symptoms; and (3) family functioning moderated the association between anhedonia and interpersonal emotion regulation, such that lower family functioning scores (i.e., healthier family functioning) were associated with stronger conditional indirect effects linking anhedonia to depressive symptoms through interpersonal emotion regulation. When BDI-II-C Items 4 (loss of pleasure) and 12 (loss of interest) were removed from the depressive symptom total score and the analyses were repeated, the main results remained stable. An exploratory sensitivity analysis using the BDI-II-C cutoff revealed a significant mediating pathway in the below-cutoff group, whereas the regression association between interpersonal emotion regulation and depressive symptoms was not significant in the at-or-above-cutoff group. Given that grouping by the cutoff of the same dependent variable narrows the within-group score range and may affect within-group regression estimation, these subgroup results are reported only as exploratory sensitivity analyses. These findings suggest that interpersonal emotion regulation and family functioning are important factors in understanding the statistical association between anhedonia and depressive symptoms in adolescents.

Introduction Level-2 visual perspective taking (VPT-2) reflects children’s ability to understand others’ visual experiences. However, the effects of viewing angle and task materials on 4-year-olds’ performance remain unclear. Methods Using a picture-taking (“photographer”) task, this study examined the effects of test tool and rotation angle, as well as egocentric error patterns, among 163 four-year-old children from Hainan, China. A 2 (test tool: Lego figurines vs. geometric solids) × 3 (rotation angle: 0°, 90°, 180°) within-subjects design was used. The formal test comprised 18 four-alternative trials, with three trials in each Tool × Angle condition; each correct response scored 1 and each incorrect response scored 0. Performance was assessed using raw correct scores and the proportions of egocentric errors. Results Rotation angle significantly affected performance in a nonmonotonic pattern: raw correct scores were highest at 0°, followed by 180°, and lowest at 90°. The main effect of test tool was significant, with higher raw correct scores in the Lego figurine condition than in the geometric solids condition. The Tool × Angle interaction for raw correct scores was not significant. The proportions of egocentric errors showed significant main effects of test tool and rotation angle, as well as a significant Tool × Angle interaction. Egocentric errors were most pronounced in the geometric solids condition at 180°. Supplementary analyses revealed no significant sex main effect or sex-related interactions. Discussion These findings indicate that 4-year-olds’ VPT-2 performance varies across rotation angles and test materials. Performance differences between material conditions may be associated with differences in task structure, stimulus discriminability, social cues, and spatial-relational judgment demands, whose independent contributions could not be isolated in this study. Because the analyses relied on raw correct scores and error-type data, the findings should be interpreted as differences in behavioral performance rather than direct evidence about processing strategies or cognitive mechanisms.

Background Concerns over possible employment displacement among undergraduates majoring in English have been raised by the growing use of artificial intelligence in writing, translation, and language services. However, limited research has examined the association between perceived AI replacement threat (PAIRT) and employment anxiety among English-major undergraduates or the roles of career insecurity and career decision-making self-efficacy (CDMSE). Methods This cross-sectional study surveyed 711 Chinese English-major undergraduates recruited through convenience sampling. After controlling for gender and grade level, AMOS and PROCESS Model 7 with 5,000 bootstrap resamples were used to examine the indirect and conditional indirect associations. Results PAIRT was positively associated with both career insecurity and employment anxiety. A significant indirect association between PAIRT and employment anxiety through career insecurity was observed, accounting for 48.29% of the estimated total effect. CDMSE significantly moderated the association between PAIRT and career insecurity, with this positive association becoming weaker at higher levels of CDMSE. The conditional indirect association through career insecurity was smaller at higher levels of CDMSE, and the index of moderated mediation was significant. Sensitivity analyses excluding the career replaceability items from employment anxiety produced substantively consistent results. Discussion These findings extend understanding of employment anxiety among English-major undergraduates in the context of AI.

Background Eating-related behavioural factors may contribute to the complexity of glycaemic management in type 2 diabetes mellitus (T2DM), but their relationships with treatment context remain insufficiently understood. This study examined hedonic hunger and eating-disorder symptom dimensions in relation to glycaemic control across different treatment regimens in adults with T2DM. Methods This cross-sectional study included 203 adults with T2DM attending an outpatient diet clinic in southeastern Turkey between March and September 2025. Participants were receiving oral antidiabetic medication only ( n = 108), insulin only ( n = 32), or combined oral medication plus insulin therapy ( n = 63). Hedonic hunger was assessed using the Power of Food Scale (PFS), and eating-disorder symptom dimensions using the 13-item Eating Disorder Examination Questionnaire–Short Form (EDE-Q-13). Anthropometric measurements, 24-h dietary recall data, fasting plasma glucose (FPG), and glycated haemoglobin (HbA1c) were obtained. Hierarchical linear regression was used to examine factors associated with HbA1c. Results HbA1c differed substantially across treatment groups and was highest in the insulin-only group ( p < 0.001). Several PFS subscales and EDE-Q-13 symptom dimensions also differed between groups, although their effect sizes were small. Selected PFS dimensions were weakly positively correlated with glycaemic indicators, whereas the EDE-Q-13 eating-restraint subscale and total score showed weak inverse correlations with HbA1c. In the fully adjusted model, insulin-only and combination therapy were associated with higher HbA1c compared with oral medication only, while body mass index (BMI) was inversely associated with HbA1c. Neither the PFS food available subscale nor the EDE-Q-13 total score remained independently associated with HbA1c. The final model explained 27.2% of the variance in HbA1c (adjusted r 2 = 0.230). Conclusion Treatment context was more strongly related to glycaemic status than the behavioural measures assessed, although modest differences in hedonic hunger and eating-disorder symptom dimensions were evident across treatment regimens. These findings suggest that eating-related behavioural characteristics may provide complementary information in nutritional assessment and should be interpreted alongside the broader clinical context of T2DM management.

Introduction Research on associations between pornography viewing and sexual violence has been limited by the absence of validated instruments that differentiate exposure along a violence continuum within pornographic practices, with existing measures focused on consumption frequency or problematic patterns rather than on the specific content consumed. The Pornography Violence Exposure Scale (PVES) was developed to assess exposure to pornographic content graded across three violence levels: non-violent material and domination-without-pain (Level 1), coercive content (Level 2), and explicit physical aggression (Level 3). Methods A cross-sectional study with 2,181 Spanish young adults aged 18–35 years who reported viewing pornography examined factor structure, measurement invariance across sex and age, convergent, nomological, and incremental validity, and discriminative capacity for sexual violence outcomes via Receiver Operating Characteristic (ROC) analysis. Results A bifactor model demonstrated good fit (CFI = 0.978, TLI = 0.957, RMSEA = 0.076), with a dominant general factor (ωH = 0.84, ECV = 0.81) capturing graded exposure to violent content. Strict measurement invariance was supported across sex and age groups. Convergent correlations with sexual violence outcomes (mean | r | = 0.24) substantially exceeded near-zero nomological associations with sexual function and partner-evaluation indicators (mean |r| = 0.03), and the general factor produced significant incremental validity for both victimization (Δ R 2 = 0.088) and perpetration (Δ R 2 = 0.200), with acceptable discrimination for perpetration (AUC = 0.753). Discussion The PVES is the first psychometrically validated instrument for measuring differentiated exposure to violent pornographic content, enabling more precise investigation of content-specific associations with sexual violence outcomes.

Introduction This study treats adolescent athletes' self-efficacy as a dynamic process rather than a fixed quantity, asking how its fluctuations arise in online social settings and how that volatility shapes training engagement. Methods We recruited a stratified sample of 320 youth athletes across sport discipline, competitive tier, and sex, and combined ecological momentary assessment with weekly follow-up over 8 consecutive weeks, using instruments released under open licenses and open-source software throughout. Two dispersion indices, the intraindividual standard deviation and the root mean square of successive differences, summarized fluctuation at the person level, while absolute occasion-to-occasion change indexed momentary instability at the event level. We fitted multilevel linear models, a two-level dynamic structural equation model, latent growth curve models, and multilevel structural equation models, with each path labeled by its level of analysis. Results Momentary self-efficacy showed genuine within-person temporal dependence rather than independent scatter, and its trajectory was phase-linked to the competitive calendar and unevenly distributed across individuals. Between persons, fluctuation amplitude tracked the intensity of negatively valenced comparison rather than the sheer volume of feedback, and comparison orientation amplified that association on the negative arm alone. Within persons, negative comparison enlarged momentary instability both immediately and at a one-occasion lag, whereas positive signals steadied confidence only briefly. Amplitude was negatively associated with all three engagement facets beyond mean efficacy, most strongly for absorption, although a formal equality test separated absorption from dedication but not vigor. The direct reach of negative comparison into engagement proved facet-specific: vigor and absorption were affected, dedication was not, so the facet-by-facet hypothesis holds only in part. Sensitivity analyses adding competitive-calendar phase, splitting the series by season phase, partialling the person mean and the person-specific autoregression out of the amplitude index, entering competitive tier as a covariate, and checking participant-coded valence against automated sentiment scoring left the pattern intact. Discussion The findings extend social cognitive theory's vicarious and persuasive sources into a temporally dense digital regime and point toward protective coaching and self-regulation strategies.

Sleep quality is fundamental to college students’ physical and psychological health and academic functioning. Amid increasing digitalization and stress, sleep problems remain prevalent among college students. Previous research has shown that physical activity, cognitive processing styles, and behavioral regulation patterns are associated with sleep outcomes, but these variables have often been examined separately, with limited attention to their integrated association structure. Based on cross-sectional survey data, this study used latent-variable structural equation modeling to examine the sequential indirect association pattern among physical activity, negative attentional bias, bedtime procrastination, and sleep quality. Using cluster sampling, data were collected from 921 college students from four universities in East China (439 males, 482 females; M_age = 20.34, SD = 1.59). Measures included the Physical Activity Rating Scale (PARS-3), Negative Attentional Bias Scale, Bedtime Procrastination Scale, and Pittsburgh Sleep Quality Index (PSQI). Structural equation modeling and bootstrap methods examined indirect associations. Results indicated that physical activity was significantly associated with lower PSQI scores, indicating better sleep quality (B_total = −0.072, β _total = −0.440, p < 0.001). Negative attentional bias and bedtime procrastination both showed significant partial indirect associations. The simple indirect associations through negative attentional bias and bedtime procrastination accounted for 20.8 and 15.3% of the total association, respectively. The sequential indirect association “physical activity → negative attentional bias → bedtime procrastination → sleep quality” was also significant, although its proportion was relatively small (4.2%). Overall, the total indirect association accounted for 40.3% of the total association. Multi-group structural analysis indicated that the association structure was broadly comparable across gender groups, although associations involving bedtime procrastination appeared stronger among female students. By integrating cognitive processing and behavioral regulation perspectives, this study provides a more integrative view of the association between physical activity and sleep quality. The findings suggest that college students’ sleep problems may be embedded within a broader system of health behaviors and psychological processes. Given the cross-sectional design, future longitudinal or experimental studies should examine the dynamic associations among these variables.

Traditional diagnostic systems, such as the DSM-5 and ICD-11, suffer from well-documented limitations, including high comorbidity rates, arbitrary diagnostic thresholds, and within-disorder heterogeneity. Consequently, the field is evolving towards hierarchical, transdiagnostic, dimensional models of psychopathology. This study reports on the development and initial validation of the Multidimensional Transdiagnostic Inventory of Psychopathology (MTIP). This new broadband inventory aligns traditional DSM disorders with contemporary dimensional models of psychopathology. We conducted initial development and basic psychometric analyses in a mixed sample of 301 adults. We then validated the MTIP in a second independent sample (N = 826), of which 640 who self-reported no history of past mental health treatment were used as our normative/reference sample. The final MTIP contained 13 clinical scales and seven supplemental scales. All the MTIP scales met core psychometric assumptions at the item, scale, and transdiagnostic levels. A series of exploratory and second-order factor analyses supported the MTIP hierarchical dimensional structure. Concurrent validity correlations with the DSM-5 level 1 cross-cutting symptom measure were strong, ranging from 0.89 (depression) to 0.51 (drug misuse). Regression analyses supported the construct validity of the higher-order transdiagnostic scales. Twelve of the 13 clinical scales differentiated individuals with a history of mental health care from those without past care, with effect sizes ranging from 0.20 (Alcohol Misuse) to 1.06 (Anxiety). Effect sizes for the transdiagnostic scales ranged from 0.33 (Thought Dysregulation) to 1.07 (Emotion Dysregulation). The clinical implications and potential applications of the MTIP are discussed.

Introduction This study examined associations among professional identity, work engagement, and self-rated caregiving performance among childcare trainees and early-career practitioners in China. Methods A cross-sectional survey included 318 participants recruited through 11 vocational colleges and 50 childcare institutions in Guangdong Province. Confirmatory factor analysis and structural equation modelling assessed the measurement structure and associations, with bootstrapping and robustness analyses. Results The three-factor model showed good fit (CFI = 0.954, RMSEA = 0.039). Professional identity was positively associated with self-rated caregiving performance (total β = 0.694; direct β = 0.465), including an indirect association through work engagement (β = 0.229, bias-corrected 95% CI [0.128, 0.339]). Findings remained consistent across robustness analyses. Discussion Professional identity and work engagement were associated with more favourable self-appraisals of caregiving performance. The cross-sectional, single-source design precludes causal inference, and self-rated performance should not be equated with observed caregiving quality.

Introduction Digital romantic media may shape young adults' beliefs about intimacy, yet existing measures rarely assess relationship beliefs that jointly address autonomy, non-coercion, equality, and mutual growth. This study developed and validated the Sustainable Intimate Relationship Beliefs Scale (SIRBS) among Chinese college students. Methods An online survey yielded a final analytic sample of 2,008 participants, which was randomly divided for exploratory and confirmatory factor analyses. Reliability, factor-level convergent and discriminant evidence, measurement invariance, criterion-related associations, mediation, and moderation were also examined. Results The final 12-item scale comprised three correlated but conceptually distinct dimensions: Non-materialistic Relationship Beliefs, Low Control Tolerance, and Egalitarian Growth Beliefs. Confirmatory factor analysis supported the correlated three-factor model (CFI = 0.995, TLI = 0.993, RMSEA = 0.036, SRMR = 0.026). Internal consistency was satisfactory (Cronbach's alpha = 0.845; McDonald's omega total = 0.91), and composite reliability ranged from 0.878 to 0.967. Omega hierarchical (0.59) and explained common variance (0.39) indicated limited saturation by a single general factor. Approximate measurement invariance was supported across male-female gender groups and romantic relationship experience groups. SIRBS scores were positively associated with media literacy and negatively associated with unsustainable romantic-script internalization. Discussion The findings support the three subscale scores as the primary basis for construct-specific interpretation. The total score may be used as a secondary broad composite but should not be interpreted as a strictly unidimensional trait.

Background Perceived social support is an important psychosocial resource for competitive athletes, while perceived stress is closely associated with athlete burnout. Drawing on conservation of resources theory and the cognitive-transactional model of stress, this study examines the relationships among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout. Objectives This study aims to investigate the associations among perceived social support, perceived stress, and athlete burnout in competitive athletes, with particular attention to the statistical mediating role of perceived stress. Results Using cluster sampling, questionnaire data were collected from 252 competitive athletes across various sports, including track and field, swimming, and football. The results showed that perceived social support was negatively correlated with perceived stress ( r = -0.478, p < 0.01) and athlete burnout ( r = -0.282, p < 0.01), whereas perceived stress was positively correlated with athlete burnout ( r = 0.421, p < 0.01). Mediation analysis revealed a significant indirect association between perceived social support and athlete burnout through perceived stress ( B = -0.161, 95% CI [-0.240, -0.093]). The direct association was not statistically significant after accounting for perceived stress ( B = -0.095, p = 0.109). Conclusion Perceived social support is associated with lower levels of athlete burnout, both through its overall negative association with burnout and through a significant statistical indirect pathway involving perceived stress. These findings highlight the importance of strengthening athletes’ social support systems and addressing perceived stress in competitive sports settings. Given the cross-sectional design, the findings should be interpreted as associations rather than evidence of causal mediation.

Objective Non-suicidal self-injury (NSSI) is an urgent and substantial public health concern among adolescents. This study is aimed at identifying the independent psychological predictors of NSSI and developing and validating a logistic regression-based risk discrimination model focused on coping styles. Methods A cross-sectional study involving 206 adolescents (104 with NSSI and 102 healthy controls) was conducted. All the participants provided general demographic data, and completed the Experiences in Close Relationships Inventory (ECR), the Childhood Trauma Questionnaire-Short Form Version (CTQ-SF), and the Coping Styles Questionnaire (CSQ). Univariate and multivariate logistic regression analyses were performed to identify the independent predictors of NSSI. A nomogram was constructed in accordance with the final multivariate model. Model performance was evaluated using receiver operating characteristic (ROC) curves, calibration plots, the Hosmer-Lemeshow (HL) test, and a decision curve analysis (DCA). Results Multivariate logistic regression revealed that a higher level of self-blame (OR = 1.062; 95% CI: 1.023–1.102; P = 0.002) was an independent risk factor, whereas a better problem-solving capacity (OR = 0.911; 95% CI: 0.867–0.957; P < 0.001) was an independent protective factor for adolescents with NSSI. Attachment dimensions and childhood trauma did not retain independent significance after adjustment. The nomogram showed excellent discrimination (AUC = 0.951, 95% CI: 0.922–0.980), good calibration (HL test P > 0.05), and superior clinical net benefit across a wide threshold (0.01–0.99). Conclusion Targeting self-blame and enhancing problem-solving skills may be effective styles for the prevention of adolescent NSSI. As a preliminary finding, the nomogram developed in our study is a useful tool for exploratory differentiation.

Background Warship crews live and work for extended periods in confined spaces, separated from their families and exposed to high operational demands. While psychosocial risks in naval and maritime work are increasingly documented, little is known about how sailors collectively organize, regulate, and adapt their daily activity aboard combat vessels. To our knowledge, no psychological study has documented collective activity in situ aboard a French warship. Objective Document sailors’ professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects in situ during an eight-day embarkation aboard a French multi-mission frigate. Method This is a descriptive and qualitative study, of the experience report type, carried out in March 2026 during an eight-day embarkation aboard a French Navy European Multi-Mission Frigate taking part in a high-intensity exercise in the Atlantic. Data were collected through unstructured participant observation, from an observer-as-participant position. Inductive analysis drew on grounded theory and work psychology literature. Results Three mechanisms emerged. First, rank-based messes provided spaces for peer interaction, informal regulation, and the expression of tensions. Second, sailors used situational leeway to adapt their activity to operational constraints and develop practical solutions. Third, interactions between experienced and less experienced sailors supported the transmission of knowledge, practices, and norms, contributing to collective memory and professional continuity. Conclusion These findings illustrate how professional practices, collective dynamics, and psychosocial aspects are intertwined in sailors’ daily activity aboard a French warship. Informal collective spaces, opportunities to adapt work activity, and the transmission of the professional genre between experienced sailors and newcomers support professional activity.

Purpose Academic procrastination (AP) is a pervasive self-regulatory problem that undermines students’ academic functioning and psychological well-being. This study examined the direct and indirect relationships between growth and fixed mindsets, internal and external locus of control, and AP in sports science students. Method Internal and external locus of control were tested as parallel mediators in separate growth and fixed mindset models. A cross-sectional predictive design was employed with 544 undergraduate sports science students in Eastern Anatolia, Türkiye. Participants completed measures of mindset, locus of control, and AP. Parallel mediation analyses were conducted using PROCESS Macro (Model 4) with 5,000 bootstrap samples, controlling for age and gender. Results The direct effects indicated that a growth mindset was negatively associated with AP, whereas a fixed mindset was positively associated with AP. A growth mindset was positively associated with an internal locus of control and negatively associated with an external locus of control, whereas a fixed mindset was negatively associated with an internal locus of control and positively associated with an external locus of control. An external locus of control was positively associated with AP and significantly mediated the relationships between both mindset dimensions and AP. In contrast, the internal locus of control did not significantly mediate either relationship. Male students reported higher AP levels than female students, and age was negatively associated with AP. Conclusion These findings suggest that an external locus of control is a key behavioral mechanism linking mindset beliefs to AP. Interventions targeting maladaptive external control beliefs may help reduce AP among sports science students.

Introduction Information and communication technologies, including wearable sensors, offer accessible and ecological ways to support psychological processes underpinning technical practice in sport, such as the regulation of attention, arousal and mental load. The aim of this exploratory study is to examine whether heart rate (HR) and physical activity (PA), recorded with a chest-worn wearable, can serve as a potential, indirect correlate of the mental load experienced during golf putting training. Two research questions were of interest: (i) Do pre-shot HR and PA differ between made and missed putts? (ii) Do pre-shot HR and PA differ following a made compared with a missed putt? Methods Seven youth golfing athletes (13–16 years old; handicap (hcp) index < 12) performed a putting training exercise in which the goal was to score five consecutive putts from 3-metre distance to the hole. HR and PA were recorded continuously and matched with putting performance using video footage. Pre-shot HR and PA were taken as the mean over the 5 s before ball contact. Because the putts are nested within sessions and athletes, the analyses combine within-athlete non-parametric tests, corrected for multiple comparisons and reported with effect sizes, with linear mixed-effects models treating athlete and session as random effects. Results Pre-shot HR and PA do not differ significantly between made and missed putts (mixed-model estimate for HR: +0.09 bpm, 95% CI [−0.46, 0.64]; p = 0.76). However, pre-shot HR is higher following a made putt and lower following a missed one (+5.08 bpm, 95% CI [4.54, 5.62]; p < 0.001), an association that persists after adjusting for the pre-shot HR of the preceding putt. PA shows the opposite trend. Discussion Because no subjective ratings of mental load, arousal or affect were collected, mental load remains one plausible interpretation of this pattern rather than an established one. Pending validation against such measures, the approach could offer coaches and athletes an exploratory starting point for conversations about how training situations are experienced, and illustrates how continuous monitoring of HR may provide a potential indirect correlate of mental load in youth golfers.

Introduction Food craving is a ubiquitous experience, often shaped by cultural familiarity. Although craving may be considered a culture-bound construct, its neural and behavioral underpinnings across food cultures remain limited. Here, we examined the effects of multisensory food exposure on craving in an Indian population, comparing Indian and Western foods across sweet and savory categories. Methods In Experiment 1 (Indian Food Craving; IFC), participants viewed Indian sweet and savory food images before and after multisensory exposure, reporting desire and willingness-to-pay (bid) ratings along with Food Craving Questionnaire-State (FCQ-S) scores. EEG was recorded using a 64-channel system. In Experiment 2 (Western Food Craving; WFC), participants completed a similar paradigm using Western food items. Results Multisensory exposure significantly increased FCQ-S scores in both experiments, indicating successful craving induction. Behaviorally, desire and bid ratings increased for both sweet and savory Indian foods, whereas for Western foods, increases were observed only for sweet items. ERP analyses revealed increased P200 and N200 amplitudes following exposure to Indian sweet foods, while LPP amplitudes increased for savory foods across both Indian and Western food categories. Complementary MVPA revealed enhanced pre- vs. post-exposure classification for sweet foods during the early (0–300 ms) window for both Indian and Western foods, whereas both sweet and savory foods showed significant classification during the later(300–600 ms) window. Discussion Together, these findings suggest that multisensory exposure modulates food-cue processing in a stimulus- and time-dependent manner, with possible contributions from attentional processes. Overall, the findings highlight the influence of food type and cultural context on craving-related neural and behavioral responses.

Background Yoga is a multidimensional mind–body practice, yet little is known about whether the weekly practice frequency of its individual components is differentially associated with subjective wellbeing (SWB). This study examined the associations between the weekly practice frequency of asana, pranayama, relaxation, and meditation and SWB among Hungarian yoga practitioners. Methods A cross-sectional online survey based on convenience snowball sampling was conducted in April–May 2021, during the COVID-19 pandemic, among 379 adult yoga practitioners (44.31 ± 10.12 years). SWB was assessed using the World Health Organization-Five Wellbeing Index (WHO-5). Associations between participant characteristics and SWB were examined using one-way ANOVA and Pearson’s correlations. Separate ANCOVA models examined associations between the weekly practice frequency of each yoga component and SWB after adjustment for place of residence, other physical exercise, yoga practice duration, and yoga expertise (Holm–Bonferroni corrected). Independent associations were examined using multiple linear regression, with a dummy-coded sensitivity analysis. Results Place of residence, yoga expertise, other physical exercise, and, weakly, yoga practice duration were associated with SWB. After adjustment, all four yoga components remained significantly associated with higher SWB (corrected p ≤ 0.029), with medium effect sizes for asana (ηp 2 = 0.070) and meditation (ηp 2 = 0.061) and small effect sizes for pranayama (ηp 2 = 0.050) and relaxation (ηp 2 = 0.024). Daily practice was consistently associated with the highest SWB. The regression model explained only 12.9% of the variance in SWB (Cohen’s f 2 = 0.15), and only asana ( B = 0.69, 95% CI [0.22, 1.17]) and meditation frequency ( B = 0.61, 95% CI [0.21, 1.00]) remained independently associated with SWB, as supported by the sensitivity analysis. Conclusion In this predominantly female, highly educated convenience sample, more frequent weekly practice of all four yoga components was associated with higher SWB. However, after accounting for participant characteristics, yoga experience, and the overlap among components, only asana and meditation frequency remained independently associated with SWB. These associations were small, and most of the variance in SWB remained unexplained. Given the cross-sectional design, causal conclusions cannot be drawn and generalization should be cautious; longitudinal and intervention studies of individual yoga components are needed.

Background Digital systems are integral to nursing practice, but sustained digital engagement may be accompanied by fatigue. The roles of general fear of missing out (FoMO) and perceived stress in the association between digital fatigue and nurses’ job burnout remain unclear. Guided by conservation of resources theory, this study examined the separate and serial indirect associations through FoMO and perceived stress. Method A cross-sectional survey included 554 clinical nurses recruited by convenience sampling from five tertiary Grade A hospitals in Hunan, China, between January and May 2026. Self-report measures assessed the four constructs. Structural equation modeling with bootstrap confidence intervals examined the proposed associations. Results Digital fatigue remained positively associated with job burnout when FoMO and perceived stress were included in the model. Positive indirect associations were identified through each variable separately and through FoMO followed by perceived stress (effect = 0.041, 95% CI [0.021, 0.066]). Conclusion Digital fatigue was positively associated with nurses’ job burnout, both directly and indirectly through general FoMO and perceived stress. Hospital managers could assess digital fatigue, stress, and burnout when reviewing digital workflows. Clearer expectations for responding to work messages and protected recovery time warrant prospective evaluation, including effects on staff wellbeing, workflow, and patient safety.

Research on information and communication technology (ICT) use and educational outcomes has reported positive, negative, and null associations, and little is known about creative thinking, which Programme for International Student Assessment (PISA) assessed for the first time in 2022. This study examined how profiles of ICT use relate to creative thinking and whether profile membership predicts creative thinking beyond the dimensions of use from which the profiles are derived. Using data from a large international sample of PISA 2022 students, latent profile analysis of the six Organisation for Economic Co-operation and Development (OECD) dimensions of ICT use identified four profiles that differed mainly in the overall level of use. Creative thinking was compared across profiles using all plausible values, replicate weights and a bias-adjusted three-step approach, and random forest models compared the predictive value of the profiles and the dimensions. Students with below-average use scored highest, followed by those with above-average use, whereas students with very low and very high use scored lowest. The low scores at the two ends had different correlates: adjustment for socioeconomic status and gender substantially reduced the gap for very low use but left the gap for very high use almost unchanged. In the random forest models, the six dimensions predicted creative thinking better than profile membership did. Partial dependence plots showed higher predicted scores with more school activities outside the classroom and lower predicted scores with high weekday leisure use and more support or feedback via ICT. The findings suggest that the association between ICT use and creative thinking is not linear, and that profiles based on the level of use are useful for describing groups of students but carry less information than the dimensions of use.

Introduction Adolescents’ subjective well-being has been widely studied across different family structures. However, little is known about the role of basic psychological needs in the subjective well-being of adolescents living in different family structures or in residential care. The present study addresses this gap. Methods The sample comprised 5,295 adolescents aged 10 -16 years ( M age =13.20, SD=1.50) living in intact families (65%), single-parent families (21%), stepparent families (12%), or residential care (2%). Participants completed self-report measures of basic psychological need satisfaction at home, subjective well-being (affective and cognitive components), and perceived family affluence. Results Structural equation modeling showed significant indirect associations between family structure and adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, including a sequential indirect association through perceived family affluence and basic psychological need satisfaction. Living in residential care was also indirectly associated with adolescents’ subjective well-being through basic psychological need satisfaction at home, whereas the direct association was not statistically significant. The results show that adolescents living in intact families reported the highest level of basic psychological need satisfaction at home, followed by those in single-parent and stepparent families, while adolescents in residential care reported the lowest level. Discussion The findings provide evidence that the association between family and care contexts and adolescents’ subjective well-being is statistically mediated by basic psychological need satisfaction at home. The results are discussed in light of the value of parental and caregiver support for adolescents’ basic psychological needs in different family types and care.

Background Cognitive differences across badminton performance levels may be task-specific rather than reflect broad executive-function advantages. Methods Ninety-six participants (33 high-level players, 31 recreational players and 32 non-badminton participants) completed word-color matching, task switching, 1-back and Raven testing. Analyses adjusted for sex, age and Raven score. Task-level MANCOVAs used Pillai’s trace, with HC3-adjusted RT models and binomial mixed models for follow-up comparisons. Additional models distinguished 1-back timeouts from accuracy among answered trials. Results Overall group effects were significant for word-color matching ( p < 0.001) and 1-back ( p = 0.011), but not task switching ( p = 0.592). High-level players responded faster in both word-color conditions than both comparison groups. Condition, response hand and response frequency were confounded, preventing an isolated interpretation of the condition RT contrast. In 1-back, timeout rates were 40.45%, 36.92% and 48.21% in the high-level, recreational and non-badminton groups; both badminton groups had lower adjusted timeout rates than the non-badminton group in both conditions. Accuracy among answered trials showed no clear group differences, and correct-response RT did not differ significantly ( p = 0.572). All-trial accuracy findings were sensitive to model specification. Conclusion High-level players showed faster word-color matching, and both badminton groups had fewer timeouts in the deadline-constrained 1-back task. The findings indicate task-specific performance differences rather than a broad executive-function advantage.

Background Multidimensional perfectionism theory distinguishes ambitious personal standards from evaluative concerns, but concern over mistakes and doubts about actions may exhibit different prospective associations with competitive functioning. This study tested whether general anxiety symptoms assessed shortly before competition carried distinct indirect associations from these two perfectionism dimensions to post-competition functioning and performance. Methods In this three-wave prospective study, 620 collegiate athletes completed item-level measures of personal standards, concern over mistakes, and doubts about actions at baseline. General anxiety symptoms were assessed with the DASS-21 Anxiety subscale 24–48 h before a target competition; flow, study-specific subjective choking, self-rated performance, coach-rated performance, and a harmonized objective performance indicator were assessed within 24 h afterward. A Bayesian ordinal latent-variable partial mediation model adjusted for personal standards, sex, age, competitive level, years in sport, and starter status. Multiple sensitivity analyses evaluated the robustness of the findings. Results Concern over mistakes strongly predicted greater anxiety symptoms (beta = 0.609, 95% highest-posterior-density interval [0.472, 0.744]), whereas doubts about actions did not (beta = 0.077, [−0.072, 0.218]). Greater anxiety symptoms predicted lower flow, greater subjective choking, and poorer performance across self-, coach-, and objectively indexed outcomes. Anxiety-related indirect associations from concern over mistakes were supported for flow (beta = −0.225), choking (beta = 0.275), self-rated performance (beta = −0.128), and objective performance (beta = −0.148), but not clearly for coach ratings. No indirect interval for doubts about actions excluded zero, although doubts retained direct associations with all five outcomes. Findings were stable across prior, complete-case, indicator-treatment, external-performance, longer-chain, and bipolar-functioning sensitivity analyses. Flow and subjective choking showed substantial overlap; bifactor results indicated that most of their common variance reflected a general competitive-functioning dimension. Conclusion Concern over mistakes demonstrated prospective indirect associations with competitive functioning through general anxiety symptoms assessed before competition and with lower flow, greater subjective choking, and poorer self-rated and objective performance. Mistake-related threat was linked to competitive functioning partly through pre-competition anxiety symptoms, whereas doubts about actions were associated mainly through processes not captured by the general anxiety measure. The findings support treating the two evaluative-concern dimensions as related but psychologically distinct.

Developmental Coordination Disorder (DCD) is associated with elevated rates of anxiety and depression, as well as reduced quality of life, yet the mechanisms linking motor difficulties to these outcomes remain incompletely specified. This article presents and critically evaluates the Integrated Stress-Adaptation Framework for DCD (ISAF-DCD), which synthesizes empirical findings on DCD with established stress theories, including the Environmental Stress Hypothesis, the transactional model of stress, and the Conservation of Resources model. Although the framework is presented with reference to comorbid neurodevelopmental conditions broadly, its evidential basis and worked examples concentrate specifically on attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) and autism spectrum disorder (ASD); generalization to other neurodevelopmental conditions is plausible but has not been evaluated here. ISAF-DCD proposes that motor coordination difficulties influence mental, cognitive, and physical health through interacting environmental demands, primary and secondary stressors, appraisal and response processes, and personal and social factors. The framework is bidirectional and developmentally sensitive, allowing outcomes to feed back into subsequent stress and adaptation processes across the lifespan. I examine the model’s conceptual coherence, empirical support, and potential clinical utility, arguing that ISAF-DCD offers a theoretically grounded heuristic for organizing a fragmented literature while remaining provisional. Its proposed contributions include clarifying the multiple roles of resilience and social support, refining the classification of environmental demands, incorporating neurodevelopmental comorbidity as a cross-cutting factor, and representing reciprocal relationships between stress and motor functioning. To improve falsifiability, I specify the temporal and functional roles of key dual-role constructs and derive five core, empirically distinguishable propositions that differentiate ISAF-DCD from an expanded Environmental Stress Hypothesis. Direct empirical support for some components, particularly the proposed corticolimbic mechanisms, remains limited. ISAF-DCD should therefore be treated as a hypothesis-generating framework, focused primarily on ADHD and ASD as comorbid conditions and on mental health as its central but not exclusive outcome domain, that requires rigorous longitudinal and intervention-based evaluation.

Background Most person-centered research on exercise motivation has identified static profiles, leaving unclear how motivational configurations change over time, what psychological experiences are associated with those changes, and whether transitions predict subsequent exercise. This study examined the short-term mobility of exercise-regulation profiles, psychological-need predictors of specific transitions, and their prospective associations with later leisure-time exercise. Methods A three-wave prospective study followed 1,780 students from six Chinese colleges at approximately 4-week intervals. Exercise regulation, exercise-specific psychological need satisfaction and frustration, and leisure-time exercise were assessed at each wave. Continuous-indicator latent transition analysis identified longitudinal motivational profiles and transition probabilities. Posterior-probability-weighted models examined origin-wave need satisfaction and frustration as predictors of eligible transitions and tested whether first-interval transitions were associated with final-wave exercise after prior exercise was considered. Results Six profiles were retained: amotivated–controlled, low-regulation, mixed intrinsic–controlled, identified-dominant, intrinsic-dominant, and high autonomous–introjected. Overall profile stability was substantial but incomplete, with 76.9 and 73.8% of posterior transition mass remaining on the stability diagonal across the two intervals. The largest off-diagonal transition was from low regulation to high autonomous–introjected motivation (18.0 and 20.1%). After Holm correction, greater need satisfaction was associated with lower odds of moving from intrinsic-dominant or high autonomous–introjected motivation to low regulation (odds ratios = 0.47–0.49), whereas greater need frustration was associated with lower odds of moving from low regulation to identified- or intrinsic-dominant profiles (odds ratios = 0.41–0.62). In models controlling baseline exercise, movement from amotivated–controlled or low regulation to high autonomous–introjected motivation was associated with greater subsequent exercise, whereas several transitions toward less internalized configurations were associated with lower exercise. After additional adjustment for exercise measured at the transition endpoint, only the low-regulation-to-high autonomous–introjected transition remained significant. Conclusion Exercise motivation was substantially stable yet meaningfully mobile over short periods. Psychological-need experiences were associated with specific, origin-dependent motivational transitions, and selected transitions prospectively differentiated later exercise behavior. The findings support a dynamic and state-dependent view of exercise motivation and suggest that the psychological conditions relevant to maintaining internalized motivation may differ from those involved in moving out of low regulation.

Background Depression and anxiety symptoms are common among college students. Behavioral and psychosocial indicators may support preventive campus mental health work, but risk-stratification frameworks require external validation. Methods We developed a construct-level model-explanation framework using questionnaire data from a development sample. The cleaned dataset included 1,267 students; internal-validation analyses included 1,096 students for depression risk and 1,095 for anxiety risk. Risk was defined as a Patient Health Questionnaire-9 (PHQ-9) or Generalized Anxiety Disorder-7 (GAD-7) score of 10 or higher. The primary Feature set C random-forest (RF) pipelines integrated demographic, traditional, and emerging behavioral and psychosocial indicators. Fold-specific preprocessing and percentile cutoffs were used for internal validation. Locked pipelines were applied without retraining, predictor reselection, optimization, recalibration, or threshold adjustment to an independent university sample of 1,468 students. Results External area under the receiver operating characteristic curve (AUROC), area under the precision–recall curve (PR-AUC), and Brier scores were 0.813 (95% CI, 0.776–0.848), 0.402 (0.325–0.491), and 0.090 (0.083–0.098), respectively, for depression and 0.809 (0.765–0.851), 0.205 (0.144–0.300), and 0.063 (0.056–0.070), respectively, for anxiety. Ordinary participant-level bootstrap was the primary approach, with stratified bootstrap as a sensitivity analysis. Depression calibration was close to the prevalence baseline (Brier 0.091; intercept −0.668; slope 1.401), whereas anxiety showed miscalibration (Brier 0.063 vs. baseline 0.051; intercept −1.227; slope 1.102). The models supported external discrimination and risk ranking but did not validate individual absolute-risk probabilities or clinical thresholds. Conclusion Behavioral and psychosocial indicators supported externally validated risk stratification in an independent university sample. Anxiety-risk findings should be interpreted as preliminary because the number of positive cases was limited. Further evaluation is needed before wider implementation.

Generative artificial intelligence is fundamentally reshaping the cognitive conditions of knowledge innovation. While human–AI collaboration improves the efficiency of knowledge production, it may also induce creators to outsourcing cognitive work to AI systems. This study conceptualized this tendency as task-level metacognitive disengagement, defined as the immediate reduction of planning, monitoring, and reflection within a specific AI-assisted task, and, drawing on metacognition theory, cognitive offloading theory and self-regulated learning theory, examined its impact on knowledge innovation quality, its psychological mechanism, and boundary conditions through four complementary experiments. Experiment 1 showed that higher AI assistance significantly increased metacognitive disengagement. Experiment 2 revealed that cognitive offloading partially mediated the relationship between AI assistance and metacognitive disengagement. Experiment 3 confirmed the negative effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality, specifically on novelty, usefulness, and developability, with metacognitive disengagement partially mediating this effect. Experiment 4 tested the proposed moderated mediation model and found that task complexity strengthened, whereas individual AI literacy weakened, the negative indirect effect of cognitive offloading on knowledge innovation quality through metacognitive disengagement. These findings reveal a hidden cognitive cost behind the efficiency gains of human–AI collaboration and provide empirical evidence and theoretical implications for cultivating innovative talent and designing human–AI collaborative mechanisms in the era of artificial intelligence.

Academic motivation in physically demanding university programmes may be better understood by considering motivational quality rather than motivation quantity alone. This cross-sectional observational survey supplemented by structured content analysis examined relationships among basic psychological need satisfaction and frustration, autonomous motivation, controlled motivation, amotivation, continuation intention, and career commitment in first- and second-year students enrolled in Physical Education and Mountain Sports at Transilvania University of Brașov. Data were collected from 6 to 30 October 2025 after ethics approval, yielding a final analytical sample of 237 students. Participants completed the Academic Motivation Scale-College/University version, the Basic Psychological Need Satisfaction and Frustration Scale, contextual and sport-related items, continuation and career indicators, and two open-ended prompts. Original open-ended answers were standardized into 50 motivation and 50 demotivation formulations and independently coded by both authors. Autonomous motivation averaged 5.04 (SD = 1.05), amotivation 2.40 (SD = 0.95), overall need satisfaction 3.72 (SD = 0.73), and overall need frustration 2.21 (SD = 0.76). Need satisfaction correlated strongly with autonomous motivation (Spearman ρ = 0.704), whereas need frustration correlated strongly with amotivation (ρ = 0.661). In adjusted models, need satisfaction was positively associated with autonomous motivation (β = 0.539, p < 0.001), and need frustration was positively associated with amotivation (β = 0.569, p < 0.001). Human coding agreement was high for motivation (92.0%, κ = 0.898) and demotivation (94.0%, κ = 0.927). Teaching/prosocial impact was the most frequent motivation category (33.8%), while curriculum/teaching/assessment was the most frequent demotivation category (23.6%). Overall, self-reported need satisfaction and frustration were differentially associated with motivational quality in this cohort, but the cross-sectional, single-faculty design precludes causal or population-level conclusions.

Executive function (EF) is foundational for school readiness, mental health, and social adaptation. Although cross-national studies document cultural variation in EF, less is known about whether EF differs across ethnic groups within the same national and educational context. In China, Yi, Bai, and Naxi children may differ in home language, childrearing practices, and educational beliefs, making them informative for examining universal and context-specific patterns of EF development. This study examined Executive Function (EF) development in a sample of 190 Chinese ethnic children (Yi, Bai, Naxi; 115 boys, 75 girls) aged 4–6 years. These findings revealed that, (1) Overall EF scores were highest for Bai children, followed by Naxi children, and than Yi children. (2) For inhibition control (IC), at ages 4 and 5, Bai and Naxi children performed significantly better than Yi children, whereas no significant differences were observed among the three ethnic groups at age 6. (3) For cognitive flexibility (CF), Bai and Naxi children are significantly better than Yi children. On the size, color, and shape sub-dimensions, pass rates were highest for Bai children, followed by Naxi and then Yi children; on the quantity sub-dimension, pass rates were highest for Naxi children, followed by Bai and then Yi children. (4) For working memory (WM), at ages 4 and 6, the ranking of scores across the three ethnic groups showed that Bai children obtained the highest scores, followed by Naxi children and than Yi children; at age 5, Bai children scored significantly higher than Naxi and Yi children. These findings contribute to theories of EF development by revealing both age-related convergence and cross-ethnic variation, and they inform culturally responsive early childhood education and intervention.

Introduction Tactical decision-making in basketball depends on the rapid extraction, maintenance, and use of changing spatial information, but the cognitive abilities associated with tactical performance may not be the same at different levels of expertise. Methods In this cross-sectional study, 90 male basketball players were classified as expert, intermediate, or novice ( n = 30 per group). Participants completed an MOT task, a computerized Corsi block-tapping task assessing VSWM, and a video-based TDM task. Group differences, within-group correlations, and expertise-moderated regression models were examined. Results Experts showed higher MOT thresholds and TDM scores than both intermediate and novice players, and higher Corsi spans than novices. Within experts, MOT was positively associated with TDM ( r = 0.535, FDR-adjusted p = 0.010), whereas within intermediate players, Corsi span was positively associated with TDM ( r = 0.726, FDR-adjusted p < 0.001). The omnibus moderated-regression interaction block was significant, F (4, 80) = 3.331, p = 0.014. Direct pairwise slope contrasts showed that the MOT–TDM slope was stronger in experts than in intermediate players (Δ B = 7.210, Holm-adjusted p = 0.043) and that the Corsi–TDM slope was stronger in intermediate than in expert players (Δ B = 6.682, Holm-adjusted p = 0.042); the other pairwise slope contrasts did not survive multiplicity correction. Sensitivity analyses using Spearman correlations, HC3 robust standard errors, and influence diagnostics supported the main expert–intermediate contrasts. Discussion These findings provide exploratory evidence that cognitive–decision associations differ across basketball expertise levels, particularly between expert and intermediate players. The cross-sectional design does not establish causal mechanisms or developmental transitions.

Objective Running applications provide feedback, goal setting, rewards, and social interaction, yet app use is often discussed as though it directly improves objective performance. This study tested a sport psychology model linking running-app engagement to perceived training gains via perceived motivational affordances and runner motivation. Methods A quantitative, cross-sectional online survey was completed by 206 adult running-app users. Twenty-five five-point indicators were analyzed using partial least squares structural equation modeling with 5,000 bootstrap resamples. A two-step assessment examined the measurement model and then the structural model, including direct, specific indirect, and total effects. Common-method considerations, construct-level cross-validated prediction, and three sensitivity analyses were also evaluated. Results Engagement was positively associated with motivational affordances (β = 0.707), motivation (β = 0.401), and perceived training gains (β = 0.401). Motivational affordances were positively associated with motivation (β = 0.496), and motivation was positively associated with perceived training gains (β = 0.499); all 95% bootstrap confidence intervals excluded zero. The indirect effect of engagement on perceived training gains through motivation was β = 0.200, while the sequential engagement–affordances–motivation–gains indirect effect was β = 0.175. The model explained 68.8% of the variance in motivation and 71.1% of the variance in perceived training gains. Conclusion Runners who integrated an app more strongly into their training also reported greater perceived motivational value, motivation, and training gains. Positive statistical indirect associations linked engagement to perceived training gains via runner motivation and the sequentially specified affordance–motivation route. Given the cross-sectional design and reliance on self-reported perceived gains, these findings support an associational rather than causal interpretation.

Background Academic burnout is a concern among undergraduate sports majors. Although previous studies have emphasized training- and school-related stressors, less is known about the role of family resources and related psychological mechanisms. Objective This study examined the associations among family capital, academic self-efficacy, and academic burnout, including differences across family capital dimensions and the mediating role of academic self-efficacy. Methods This cross-sectional study included 325 first- and second-year students enrolled in sports-related degree programs at a sports university in Yunnan Province, China. Pearson correlation, one-way ANOVA, and mediation analysis using PROCESS Model 4 with 5,000 bootstrap resamples were conducted. Results Family capital was positively associated with academic self-efficacy (r = 0.554, p < 0.001) and negatively associated with academic burnout (r = −0.575, p < 0.001). Cultural and social capital were significantly associated with higher self-efficacy and lower burnout, whereas economic capital was not significantly associated with burnout. Students with lower family capital reported lower self-efficacy and higher burnout. Academic self-efficacy partially mediated the association between family capital and burnout (B = −0.52, 95% CI [−0.66, −0.40]), accounting for 44.33% of the total effect. Conclusion Family capital was associated with academic burnout among undergraduate sports majors, with stronger associations for cultural and social capital than for economic capital. Academic self-efficacy represented a partial mediating pathway. Universities should provide targeted academic guidance, learning support, and educational and career information for students with limited family resources and lower academic self-efficacy.

In modern scholarly perspectives on grieving, being saddened has been associated with bodily experience. Numbness, shaking, a heavy heart, and other physical symptoms are caused by the intense pain of loss. Most Western philosophies have increasingly focused on psychological models based on the idea of how the self adjusts to the devastating experience of losing a loved one, and this has received a lot of attention. To connect death, embodiment, self-identification, and psychological well-being, this conceptual article develops a mourning process from an Indigenous psychological perspective. This article proposes a psychological paradigm grounded in Indigenous contemplative knowledge through an interpretive analysis of the teachings of the Ashtavakra Gita. Rather than treating the Ashtavakra Gita solely as a philosophical or spiritual text, this article interprets it as an Indigenous psychological knowledge system offering culturally grounded insights into selfhood, attachment, suffering, and psychological well-being. The proposed Ashtavakra Witnessing Consciousness Model conceptualises grief as a five-stage, non-linear process involving embodied grief, existential crisis, meaning reframing, mortality acceptance, and witnessing consciousness, culminating in psychological well-being. This model shows how a traumatic incident can be transformed into a meaningful experience and a path to psychological well-being. Advaita Vedanta’s foundational text, the Ashtavakra Gita, presents a nondual viewpoint in which suffering arises from attachment to the body, ego, and interpersonal attachments. It distinguishes between witnessing consciousness and the short-lived embodied self. This psychological Model of Witnessing Consciousness offers an alternative understanding of control, attachment, suffering, and embodied grief, grounded in the Ashtavakra Gita. It highlights the psychological implications of developing the art of witnessing consciousness. This indigenous model of traditional knowledge has implications for existential, contemplative, and meaning-centred mourning therapies and adds a cross-cultural, psychological and philosophically informed perspective to bereavement research. The article explains how the five stages were derived from the text, illustrates the model with a composite case vignette, outlines clinical cautions against encouraging detachment prematurely, and sets out the model’s limitations and directions for empirical validation.

This study examined whether an 8-week progressive temporal-occlusion training program improves early anticipation of forehand drop-shot direction in badminton. Seventy-eight university students with systematic badminton training experience were randomly assigned to a progressive temporal-occlusion group, a full-information active-control group, or a regular-activity control group ( n = 26 per group); 72 completed both pretest and posttest. The two video-training groups trained twice weekly for 8 weeks. Anticipation was assessed at four occlusion points: 80 ms before racket–shuttle contact, 40 ms before contact, at contact, and 40 ms after contact. Shot-direction anticipation accuracy was the primary performance measure, and correct-response reaction time (RT) was the secondary measure. Data were analyzed using mixed repeated-measures ANOVA, planned comparisons, and trial-level sensitivity analyses. Accuracy showed a significant group × test-session interaction ( p < 0.001), whereas the group × test-session × occlusion-point interaction was not significant ( p = 0.185). Relative to the active-control group, the progressive group showed larger accuracy gains at 40 ms before contact and at contact (Holm-adjusted p = 0.048 and 0.009, respectively). For correct-response RT, the three-way interaction was significant ( p < 0.001), with larger reductions in the progressive group at 80 ms before contact, 40 ms before contact, and at contact (all Holm-adjusted p = 0.013). Thus, the progressive temporal-occlusion training program produced additional improvements in selected anticipation measures beyond those obtained with dose-matched full-information video practice. The additional accuracy gains were observed at 40 ms before contact and at contact, whereas additional RT reductions extended from 80 ms before contact to contact. Because the three-way interaction for accuracy was not significant, the apparent temporal specificity of the accuracy gains should be interpreted cautiously.

Introduction As noted in successive OECD assessment reports, global education systems are shifting from standardized assessments toward prioritizing students’ psychological wellbeing and autonomous agency. However, cross-cultural quantitative evidence regarding how these macro-policy transformations relate to students’ micro-psychological perceptions and academic behaviors remains limited. Methods Utilizing a cross-sectional survey, this study analyzed data from 1,309 university students in Shanghai, China, and Kazakhstan. Multi-Group Confirmatory Factor Analysis and Structural Equation Modeling (SEM) were employed to examine the structural associations and measurement invariance among Perceived Educational Transformation (PET), Intrinsic Motivation (IM), and Learning Engagement (LE). Results The three-factor model demonstrated strict measurement invariance across both samples. SEM findings indicated that IM partially mediated a significant indirect associative mechanism the positive structural relationship between PET and LE (indirect effect = 0.098, 95% CI [0.076, 0.122]). This statistical mediating pathway was consistent across both cohorts, showing only trivial inter-group differences (all parameter Δ p > 0.05). Baseline comparisons revealed the Shanghai sample reported higher PET, yet IM and LE levels exhibited no significant quantitative differences between the two groups (Cohen’s d < 0.10). Discussion Higher perceptions of educational transformation do not linearly correspond to enhanced motivation, potentially constrained by unobserved systemic evaluation pressures. The findings suggest that autonomy-supportive educational environments are consistently associated with higher Intrinsic Motivation and academic engagement, regardless of differentiated macro-educational contexts. However, due to the cross-sectional design, these findings represent structural associations rather than directional causality.