Jing Wang

OBJECTIVE: To conduct a national environmental scan of child hearing health-related services and databases as part of the Australian National Child Hearing Health Outcomes Registry program, and to identify system-level barriers and enablers to developing a coordinated Learning Health System for deaf and hard-of-hearing children. METHODS: A cross-sectional national survey of organisations providing hearing health-related services or managing data for Australian deaf and hard-of-hearing children. The survey examined the scope and practices related to data collection, standardisation, interoperability, stewardship, and governance. RESULTS: Ninety-nine respondents from 92 organisations delivering 290 services participated. The scan identified a disjointed data landscape. Standardised data were limited, with inconsistent capture of key variables across organisations and 49.4% rating their data quality as acceptable or good. Interoperability was constrained by heterogenous data practices, including use of multiple databases (34.3%), limited external reporting (24.2%) and lack of accessible data dictionaries (71.9%). Stewardship and data governance arrangements were variable, with fewer than half of organisations reporting formal consent (47.6%), privacy statements (51.2%) or ethics oversight (38.1%). Despite these challenges, 56.5 and 54.8% of organisations expressed interest in data linkage and research participation, indicating readiness for coordinated system development. CONCLUSION: Despite Australia's substantial investment in newborn hearing screening and hearing health-related services, fragmented data systems limit Australia's ability to monitor outcomes, equity and system performance in child hearing health. However, strong stakeholder interest in data linkage provides important momentum. These findings inform policy and service planning, and support staged development of a national child deafness Learning Health System through the Australian National Child Hearing Health Outcomes Registry.

University tennis beginners face simultaneous technical, perceptual, tactical, and psychological demands that may exceed their attentional resources, challenge perceived competence, and diminish engagement. This mini-review synthesizes evidence on cognitive load, self-efficacy, autonomous motivation, multidimensional engagement, ecological dynamics, and beginner tennis pedagogy to explain how instructional design can support both skill acquisition and sustained participation. Evidence on equipment scaling and game-based learning indicates that low-compression balls, smaller courts, simplified rules, and cooperative tasks can increase the number of playable exchanges, enjoyment, and early confidence, although direct tests of cognitive load reduction are scarce and university-specific evidence remains limited. Constraints-led practice can then connect stroke production with perception, positioning, decision-making, and tactical intention, whereas selective technical instruction is most useful when a diagnosable movement feature restricts accuracy, consistency, or transfer. On this basis, this review proposes an evidence-informed, stage-matched (readiness-informed) conceptual framework that organizes individually supported instructional functions into a diagnostic, skill-specific, overlapping, and reversible structure rather than an empirically validated sequence: Stage 1 reduces entry barriers and builds credible mastery experiences; Stage 2 develops adaptive exploration and transfer; and Stage 3 refines limiting technical features while progressively restoring standard conditions. Engagement is positioned as a proposed mediating process linking psychological mechanisms to learning and participation. The framework extends evaluation beyond immediate performance toward retention, transfer, confidence under challenge, and sustained participation as an important but currently undertested outcome. Controlled and longitudinal studies are needed to evaluate the proposed mechanisms, pathways, and boundary conditions across diverse university settings.

مبتدیان تنیس در دانشگاه با الزامات همزمان فنی، ادراکی، تاکتیکی و روان‌شناختی مواجه هستند که ممکن است منابع توجهی آن‌ها را فراتر برده، شایستگی ادراک‌شده را به چالش کشیده و مشارکت را کاهش دهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به بار شناختی، خودکارآمدی، انگیزش خودمختار، مشارکت چندبعدی، پویایی‌های بوم‌شناختی و آموزش تنیس مبتدی را برای تبیین چگونگی حمایت طراحی آموزشی از اکتساب مهارت و تداوم مشارکت، تلفیق می‌کند. شواهد مربوط به مقیاس‌بندی تجهیزات و یادگیری مبتنی بر بازی نشان می‌دهد که توپ‌های کم‌فشار، زمین‌های کوچک‌تر، قوانین ساده‌شده و وظایف تعاونی می‌توانند تعداد تبادلات قابل‌بازی، لذت و اعتمادبه‌نفس اولیه را افزایش دهند، اگرچه آزمون‌های مستقیم کاهش بار شناختی نادر بوده و شواهد خاص دانشگاهی همچنان محدود است. تمرین مبتنی بر محدودیت‌ها می‌تواند تولید ضربه را با ادراک، موقعیت‌یابی، تصمیم‌گیری و قصد تاکتیکی پیوند دهد، در حالی که آموزش فنی انتخابی زمانی بیشترین سود را دارد که یک ویژگی حرکتی قابل‌تشخیص، دقت، ثبات یا انتقال را محدود کند. بر این اساس، این مرور یک چارچوب مفهومی مبتنی بر شواهد و مرحله‌محور (مبتنی بر آمادگی) را پیشنهاد می‌کند که کارکردهای آموزشی با حمایت فردی را در ساختاری تشخیصی، مهارت‌محور، همپوشان و برگشت‌پذیر سازمان‌دهی می‌کند، نه در توالی‌ای که به طور تجربی اعتبارسنجی شده باشد: مرحله ۱ موانع ورود را کاهش داده و تجارب تسلط معتبر ایجاد می‌کند؛ مرحله ۲ کاوش سازگار و انتقال را توسعه می‌دهد؛ و مرحله ۳ ویژگی‌های فنی محدودکننده را اصلاح کرده و به تدریج شرایط استاندارد را بازمی‌گرداند. مشارکت به عنوان یک فرایند میانجی پیشنهادی که سازوکارهای روان‌شناختی را به یادگیری و مشارکت پیوند می‌دهد، مطرح شده است. این چارچوب، ارزیابی را فراتر از عملکرد فوری به سمت نگهداری، انتقال، اعتمادبه‌نفس در شرایط چالش‌برانگیز و تداوم مشارکت به عنوان یک پیامد مهم اما در حال حاضر کمتر آزموده‌شده گسترش می‌دهد. مطالعات کنترل‌شده و طولی برای ارزیابی سازوکارها، مسیرها و شرایط مرزی پیشنهادی در محیط‌های متنوع دانشگاهی مورد نیاز است.