Yaya Shi

Population ageing is increasing the number of older adults who experience overlapping depressive symptoms, anxiety, insomnia, loneliness, and cognitive vulnerability, often alongside multimorbidity, pain, frailty, and functional limitation. This structured narrative review evaluates Tai Chi as a scalable, low-intensity mind–body exercise for these interconnected problems. We synthesised 171 publications identified through PubMed and citation chaining, including Tai Chi-specific clinical studies, broader mind–body evidence, guidelines, and implementation literature. Evidence is most consistent for reducing depressive symptoms, improving sleep, and improving balance, with possible benefits for selected cognitive outcomes. Evidence is weaker for diagnosed depressive or anxiety disorders, loneliness as a primary outcome, long-term cognitive trajectories, and dementia incidence. Tai Chi should therefore be positioned as an adjunct to established care, not as a replacement for pharmacotherapy, psychotherapy, cognitive behavioral therapy for insomnia (CBT-I), or multidomain dementia-risk reduction. Proposed pathways include autonomic regulation, sleep stabilisation, behavioral activation, balance confidence, cognitive–motor integration, and group participation; however, most mechanism evidence is indirect or exploratory. Translation requires clearly specified protocols, active comparators, blinded outcome assessments where feasible, long-term follow-up, systematic adverse-event reporting, cost-effectiveness analyses, and equity-focused implementation. Tai Chi is the most credible as an adaptable component of stepped or integrated care for older adults, provided that programmes are standardised, safely delivered, and evaluated against clinically significant outcomes.

افزایش سالمندی جمعیت موجب افزایش تعداد سالمندانی می‌شود که علائم افسردگی، اضطراب، بی‌خوابی، احساس تنهایی و آسیب‌پذیری شناختی را به طور همزمان تجربه می‌کنند و اغلب این مشکلات با چندبیماری، درد، ناتوانی و محدودیت عملکردی همراه است. این مرور روایتی ساختاریافته، تای‌چی را به عنوان یک ورزش ذهنی-بدنی با شدت پایین و مقیاس‌پذیر برای این مشکلات درهم‌تنیده ارزیابی می‌کند. ما ۱۷۱ مقاله شناسایی‌شده از طریق PubMed و زنجیره‌سازی ارجاعات را شامل مطالعات بالینی اختصاصی تای‌چی، شواهد گسترده‌تر ورزش‌های ذهنی-بدنی، راهنماها و متون اجرایی مرور کردیم. شواهد بیشترین ثبات را در کاهش علائم افسردگی، بهبود خواب و بهبود تعادل نشان می‌دهند و احتمالاً برای برخی پیامدهای شناختی نیز مفید است. شواهد برای اختلالات افسردگی یا اضطراب تشخیص‌داده‌شده، احساس تنهایی به عنوان پیامد اصلی، روندهای شناختی بلندمدت و بروز زوال عقل ضعیف‌تر است. بنابراین، تای‌چی باید به عنوان مکمل مراقبت‌های تثبیت‌شده و نه جایگزین دارودرمانی، روان‌درمانی، درمان شناختی-رفتاری برای بی‌خوابی (CBT-I) یا کاهش چندبعدی خطر زوال عقل مطرح شود. مسیرهای پیشنهادی شامل تنظیم خودکار، تثبیت خواب، فعال‌سازی رفتاری، اعتماد به تعادل، یکپارچگی شناختی-حرکتی و مشارکت گروهی است؛ با این حال، بیشتر شواهد مربوط به مکانیسم‌ها غیرمستقیم یا اکتشافی هستند. انتقال به عمل مستلزم پروتکل‌های مشخص، مقایسه‌گرهای فعال، ارزیابی پیامدها به صورت کور در صورت امکان، پیگیری بلندمدت، گزارش‌دهی نظام‌مند عوارض، تحلیل‌های هزینه-اثربخشی و اجرای مبتنی بر عدالت است. تای‌چی در صورتی که برنامه‌ها استاندارد، ایمن و بر اساس پیامدهای بالینی معنادار ارزیابی شوند، معتبرترین گزینه به عنوان جزء قابل انطباق مراقبت پله‌ای یا یکپارچه برای سالمندان است.