The relationship between university students’ future work self and career decision-making difficulties: the mediating role of learned helplessness and the moderating role of social loafing
رابطه بین آینده شغلی مورد انتظار دانشجویان دانشگاه و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی: نقش میانجی درماندگی آموخته‌شده و نقش تعدیل‌گر تن‌آسایی اجتماعی
چکیده
Background University students often report notable career decision-making difficulties in competitive employment environments. Research has established a positive link between an individual’s future work self and their career development, while learned helplessness and social loafing relate to greater career decision-making difficulties. This study examines the associations among future work self, learned helplessness, social loafing, and career decision-making difficulties, focusing on the mediating role of learned helplessness and the moderating role of social loafing. Methods 611 university students responded to the Future Work Self Scale, Learned Helplessness Scale, Social Loafing Tendency Questionnaire, and Career Decision-Making Difficulties Scale. The analysis used SmartPLS 4.0 with partial least squares structural equation modeling (PLS-SEM). Results Future work self was negatively associated with career decision-making difficulties ( β = −0.571). Learned helplessness partially mediated this relationship ( β = −0.055), and social loafing significantly moderated the association between future work self and learned helplessness ( β = 0.290). The model explained 45.3% of the variance in career decision-making difficulties and 48.7% of the variance in learned helplessness. Conclusion The findings indicate that future work self relates to lower levels of learned helplessness and career decision-making difficulties, while higher social loafing corresponds to a weaker association between them.
زمینه: دانشجویان دانشگاه اغلب در محیط‌های رقابتی اشتغال، دشواری‌های قابل توجهی در تصمیم‌گیری شغلی گزارش می‌کنند. پژوهش‌ها ارتباط مثبتی بین آینده شغلی مورد انتظار فرد و رشد شغلی او نشان داده‌اند، در حالی که درماندگی آموخته‌شده و تن‌آسایی اجتماعی با دشواری‌های بیشتر در تصمیم‌گیری شغلی مرتبط هستند. این مطالعه به بررسی ارتباط بین آینده شغلی مورد انتظار، درماندگی آموخته‌شده، تن‌آسایی اجتماعی و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی می‌پردازد و بر نقش میانجی درماندگی آموخته‌شده و نقش تعدیل‌گر تن‌آسایی اجتماعی تمرکز دارد. روش‌ها: ۶۱۱ دانشجوی دانشگاه به مقیاس آینده شغلی مورد انتظار، مقیاس درماندگی آموخته‌شده، پرسشنامه گرایش به تن‌آسایی اجتماعی و مقیاس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی پاسخ دادند. تحلیل داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4.0 و مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) انجام شد. یافته‌ها: آینده شغلی مورد انتظار با دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی رابطه منفی داشت (β = −۰.۵۷۱). درماندگی آموخته‌شده این رابطه را به طور جزئی میانجی‌گری کرد (β = −۰.۰۵۵) و تن‌آسایی اجتماعی به طور معناداری رابطه بین آینده شغلی مورد انتظار و درماندگی آموخته‌شده را تعدیل کرد (β = ۰.۲۹۰). مدل پژوهش ۴۵.۳٪ از واریانس دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی و ۴۸.۷٪ از واریانس درماندگی آموخته‌شده را تبیین کرد. نتیجه‌گیری: یافته‌ها نشان می‌دهد آینده شغلی مورد انتظار با سطوح پایین‌تر درماندگی آموخته‌شده و دشواری‌های تصمیم‌گیری شغلی مرتبط است، در حالی که تن‌آسایی اجتماعی بالاتر با تضعیف این ارتباط همراه است.