مقاله‌های انگلیسی

Emotional stimuli (e.g., negative facial expressions) enjoy prioritized memory access when task relevant, consistent with their ability to capture attention. Whether emotional expression also impacts on memory access when task-irrelevant is important for arbitrating between feature-based and object-based attentional capture. Here, the authors address this question in 3 experiments using an attentional blink task with face photographs as first and second target (T1, T2). They demonstrate reduced neutral T2 identity recognition after angry or happy T1 expression, compared to neutral T1, and this supports attentional capture by a task-irrelevant feature. Crucially, after neutral T1, T2 identity recognition was enhanced and not suppressed when T2 was angry—suggesting that attentional capture by this task-irrelevant feature may be object-based and not feature-based. As an unexpected finding, both angry and happy facial expressions suppress memory access for competing objects, but only angry facial expression enjoyed privileged memory access. This could imply that these 2 processes are relatively independent from one another.

محرک‌های هیجانی (مانند حالت‌های منفی چهره) هنگام مرتبط بودن با وظیفه، دسترسی اولویت‌دار به حافظه دارند که با توانایی آن‌ها در جلب توجه سازگار است. اینکه آیا حالت هیجانی چهره زمانی که بی‌ارتباط با وظیفه است نیز بر دسترسی به حافظه تأثیر می‌گذارد، برای داوری میان جلب توجه مبتنی بر ویژگی و جلب توجه مبتنی بر شیء اهمیت دارد. در این پژوهش، نویسندگان این پرسش را در سه آزمایش با استفاده از تکلیف چشمک توجهی و عکس‌های چهره به عنوان هدف اول و دوم (T1، T2) بررسی کردند. آن‌ها کاهش شناسایی هویت T2 خنثی پس از ارائه حالت چهره عصبانی یا شاد در T1 را نسبت به T1 خنثی نشان دادند که این امر از جلب توجه توسط یک ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه حمایت می‌کند. نکته مهم این است که پس از T1 خنثی، شناسایی هویت T2 زمانی که T2 عصبانی بود افزایش یافت و سرکوب نشد—که این امر نشان می‌دهد جلب توجه توسط این ویژگی بی‌ارتباط با وظیفه ممکن است مبتنی بر شیء و نه مبتنی بر ویژگی باشد. به عنوان یافته‌ای غیرمنتظره، هر دو حالت چهره عصبانی و شاد دسترسی به حافظه برای اشیای رقیب را سرکوب کردند، اما تنها حالت چهره عصبانی از دسترسی ممتاز به حافظه برخوردار بود. این موضوع می‌تواند دلالت بر آن داشته باشد که این دو فرایند نسبتاً مستقل از یکدیگر هستند.

The Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) is considered to be the gold standard manual for assessing the psychiatric diseases and is currently in its fourth version (DSM-IV), while a fifth (DSM-V) has just been released in May 2013. The DSM-V Anxiety Work Group has put forward recommendations to modify the criteria for diagnosing specific phobias. In this manuscript, we propose to consider the inclusion of nomophobia in the DSM-V, and we make a comprehensive overview of the existing literature, discussing the clinical relevance of this pathology, its epidemiological features, the available psychometric scales, and the proposed treatment. Even though nomophobia has not been included in the DSM-V, much more attention is paid to the psychopathological effects of the new media, and the interest in this topic will increase in the near future, together with the attention and caution not to hypercodify as pathological normal behaviors.

راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) به عنوان مرجع طلایی برای ارزیابی بیماری‌های روان‌پزشکی شناخته می‌شود و در حال حاضر نسخه چهارم آن (DSM-IV) مورد استفاده قرار می‌گیرد، در حالی که نسخه پنجم (DSM-V) نیز به تازگی در ماه مه ۲۰۱۳ منتشر شده است. گروه کاری اضطراب در DSM-V پیشنهادهایی برای اصلاح معیارهای تشخیص هراس‌های خاص ارائه داده‌اند. در این مقاله، ما پیشنهاد می‌کنیم که نوموفوبیا در DSM-V گنجانده شود و مروری جامع بر ادبیات موجود ارائه می‌دهیم و اهمیت بالینی این آسیب‌شناسی، ویژگی‌های همه‌گیرشناختی آن، مقیاس‌های روان‌سنجی موجود و درمان‌های پیشنهادی را مورد بحث قرار می‌دهیم. اگرچه نوموفوبیا در DSM-V گنجانده نشده است، اما توجه بیشتری به اثرات آسیب‌شناختی رسانه‌های جدید معطوف شده و علاقه به این موضوع در آینده نزدیک افزایش خواهد یافت، همراه با توجه و احتیاط نسبت به اینکه رفتارهای عادی بیش از حد به عنوان آسیب‌شناختی کدگذاری نشوند.

This study examined the relationship between perceived parenting style, filial piety, and life satisfaction among Chinese young adults. A survey was administered to 395 university students in Hong Kong on their perceptions about their parents' parenting practices, filial piety beliefs, and life satisfaction. The results suggest that perceived authoritative parenting is associated with reciprocal filial piety and contributes positively to the young adults' life satisfaction. Both perceived authoritative and authoritarian parenting were associated with authoritarian filial piety, but authoritarian filial piety was not associated with young adults' life satisfaction. Due to the familial interdependence emphasized in the Chinese cultural context, Chinese adolescents' filial beliefs are related to the parenting they have experienced, and these beliefs may be associated with their psychosocial outcomes.

این مطالعه به بررسی رابطه بین سبک فرزندپروری ادراک‌شده، تقوای فرزندی و رضایت از زندگی در میان بزرگسالان جوان چینی پرداخت. یک پرسشنامه بین ۳۹۵ دانشجوی دانشگاه در هنگ‌کنگ توزیع شد تا ادراک آن‌ها از شیوه‌های فرزندپروری والدین، باورهای تقوای فرزندی و رضایت از زندگی‌شان سنجیده شود. نتایج نشان داد که فرزندپروری مقتدرانه ادراک‌شده با تقوای فرزندی متقابل مرتبط است و به طور مثبت به رضایت از زندگی بزرگسالان جوان کمک می‌کند. هر دو سبک فرزندپروری مقتدرانه و استبدادی ادراک‌شده با تقوای فرزندی استبدادی مرتبط بودند، اما تقوای فرزندی استبدادی با رضایت از زندگی بزرگسالان جوان ارتباطی نداشت. با توجه به تأکید بر وابستگی خانوادگی در زمینه فرهنگی چینی، باورهای تقوای فرزندی نوجوانان چینی با نوع فرزندپروری که تجربه کرده‌اند مرتبط است و این باورها ممکن است با پیامدهای روانی‌اجتماعی آن‌ها ارتباط داشته باشد.