مرور مقاله‌ها

This research is motivated by the low problem-solving ability of students in physics classes, which is still dominated by teacher-centered teaching. The purpose of this study is to determine the influence of collaborative learning models on students' problem-solving skills. This study uses a quantitative approach using a quasi-experimental design (Nonequivalent Control Group Design) involving two classes: an experimental class that implements a collaborative learning model and a control class that implements a hands-on instruction model. The research sample consisted of 22 students in the experimental class and 22 students in the control class. The research instrument consisted of a test of problem-solving ability given as a pretest and posttest. The results showed that the average pretest and posttest scores in the experimental class increased from 14.00 to 90.68, while in the control class it increased from 12.91 to 46.91. The results of the hypothesis test using the Independent Sample t-test showed a significance value of 0.000 < 0.05, indicating a significant difference between the two classes. Furthermore, the average N-Gain score in the experimental class was 89.20% (high category), while in the control class it was 39.04% (medium category). Thus, it can be concluded that the collaborative learning model has a significant influence on students' problem-solving abilities in physics learning.

این پژوهش با انگیزهٔ پایین بودن توانایی حل مسئله دانش‌آموزان در کلاس‌های فیزیک که همچنان تحت سلطهٔ آموزش معلم‌محور است، انجام شده‌است. هدف این مطالعه تعیین تأثیر الگوهای یادگیری مشارکتی بر مهارت‌های حل مسئله دانش‌آموزان است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از طرح شبه‌آزمایشی (Nonequivalent Control Group Design) انجام شده و شامل دو کلاس است: یک کلاس آزمایش که مدل یادگیری مشارکتی را اجرا می‌کند و یک کلاس کنترل که مدل hands-on instruction را به کار می‌گیرد. نمونه پژوهش شامل ۲۲ دانش‌آموز در کلاس آزمایش و ۲۲ دانش‌آموز در کلاس کنترل بود. ابزار پژوهش شامل آزمون توانایی حل مسئله بود که به‌صورت پیش‌آزمون و پس‌آزمون ارائه شد. نتایج نشان داد که میانگین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون در کلاس آزمایش از ۱۴٫۰۰ به ۹۰٫۶۸ افزایش یافت، در حالی که در کلاس کنترل این افزایش از ۱۲٫۹۱ به ۴۶٫۹۱ بود. نتایج آزمون فرضیه با استفاده از Independent Sample t-test نشان داد مقدار معناداری ۰٫۰۰۰ < ۰٫۰۵ است که بیانگر تفاوت معنادار بین دو کلاس می‌باشد. همچنین، میانگین امتیاز N-Gain در کلاس آزمایش ۸۹٫۲۰٪ (دسته‌بندی بالا) و در کلاس کنترل ۳۹٫۰۴٪ (دسته‌بندی متوسط) بود. بنابراین، می‌توان نتیجه گرفت که مدل یادگیری مشارکتی تأثیر معناداری بر توانایی حل مسئله دانش‌آموزان در یادگیری فیزیک دارد.

Teacher education increasingly privileges standardized competencies, digital skills, and measurable outputs, while giving less attention to cultural identity, value negotiation, and diversity in multiethnic classrooms. This study reframes national heritage as an asset-based pedagogical resource rather than a static folkloric supplement. Using a convergent parallel mixed-methods design, the study examined how a 15-week course, “National Heritage and Pedagogical Values,” influenced ethno-cultural competence, professional identity, and culturally responsive teaching readiness among 42 Master’s students in primary education in Kazakhstan. Quantitative results showed significant growth across all measured dimensions, with the strongest practical shift in behavioural/pedagogical application, t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. Micro-teaching observations confirmed that candidates converted heritage concepts such as Asar, qoshqar müiiz, and kösh into subject-specific teaching tools for cooperation, geometry, ecology, and classroom dialogue. Reflexive thematic analysis of essays showed a parallel identity shift: participants moved from viewing heritage as ceremonial folklore toward using it as an inclusive pedagogical language. The findings indicate that heritage-based teacher education can strengthen culturally responsive practice when mediated through structured reflection and observable teaching performance. The study contributes a post-Soviet, Central Asian model for preparing teachers who can balance national cultural revitalization with pluralistic classroom inclusion.

آموزش معلمان به طور فزاینده‌ای بر شایستگی‌های استاندارد، مهارت‌های دیجیتال و خروجی‌های قابل سنجش تأکید می‌کند و در عین حال به هویت فرهنگی، مذاکره ارزشی و تنوع در کلاس‌های چندقومیتی توجه کمتری می‌شود. این پژوهش، میراث ملی را نه به عنوان مکملی ایستا و فولکلوریک، بلکه به عنوان منبعی دارایی‌محور در آموزش بازتعریف می‌کند. با استفاده از طرح پژوهشی آمیخته همگرای موازی، این مطالعه بررسی کرد که چگونه یک دوره ۱۵ هفته‌ای با عنوان «میراث ملی و ارزش‌های آموزشی» بر شایستگی قومیتی-فرهنگی، هویت حرفه‌ای و آمادگی برای آموزش پاسخگو به فرهنگ در میان ۴۲ دانشجوی کارشناسی ارشد آموزش ابتدایی در قزاقستان تأثیر می‌گذارد. نتایج کمی نشان داد که در تمامی ابعاد اندازه‌گیری‌شده رشد معناداری وجود داشته است و بیشترین تغییر عملی در کاربرد رفتاری/آموزشی مشاهده شد، t(41) = 9.77, p < .001, d = 1.51. مشاهدات تدریس خرد تأیید کرد که داوطلبان مفاهیم میراثی مانند Asar، qoshqar müiiz و kösh را به ابزارهای آموزشی موضوع‌محور برای همکاری، هندسه، بوم‌شناسی و گفت‌وگوی کلاسی تبدیل کردند. تحلیل تماتیک بازتابی مقالات نشان داد که تغییر هویتی موازی رخ داده است: شرکت‌کنندگان از نگاه به میراث به عنوان فولکلور آیینی به سوی استفاده از آن به عنوان زبان آموزشی فراگیر حرکت کردند. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش معلم مبتنی بر میراث، زمانی که از طریق بازتاب ساختاریافته و عملکرد قابل مشاهده تدریس میانجی‌گری شود، می‌تواند عمل پاسخگو به فرهنگ را تقویت کند. این پژوهش الگویی از آسیای مرکزی و پساسووئیتی برای تربیت معلمانی ارائه می‌دهد که قادر به ایجاد تعادل میان احیای فرهنگی ملی و شمول‌گرایی در کلاس‌های چندفرهنگی هستند.

Abstract The Tahfidz program at Madrasah Al-Barokah faced challenges related to Qur’anic recitation quality, particularly the accuracy of makharijul huruf and tajwid application, as well as limited structured mentoring. This community service program employed a Service Learning approach for 13 days, from 21 February to 5 March 2026. Attendance in madrasah learning sessions ranged from 18 to 35 children, while broader community activities involved up to 100 participants depending on the activity. The program included needs observation, halaqah grouping, tahfidz and tahsin mentoring through talaqqi, recitation submission and repetition, memorization evaluation, and student reflection. Observations during implementation indicated improvements in pronunciation accuracy and memorization fluency, accompanied by greater student engagement. University students also gained practical teaching and community-interaction experience through the reflective Service Learning process. The program demonstrates the value of structured mentoring, although complete individual achievement data and long-term memorization retention measurements were not available.

برنامه حفظ در مدرسه البرکه با چالش‌هایی در زمینه کیفیت قرائت قرآن، به‌ویژه دقت در مخارج الحروف و اجرای قواعد تجوید، همچنین محدودیت در راهنمایی ساختاریافته مواجه بود. این برنامه خدمت‌رسانی به جامعه با رویکرد یادگیری خدمت‌محور به مدت ۱۳ روز، از ۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶ اجرا شد. حضور دانش‌آموزان در جلسات آموزشی مدرسه بین ۱۸ تا ۳۵ کودک متغیر بود و فعالیت‌های گسترده‌تر اجتماعی بسته به نوع فعالیت تا ۱۰۰ شرکت‌کننده را دربر می‌گرفت. برنامه شامل مشاهده نیازها، گروه‌بندی حلقه‌ها، راهنمایی در حفظ و بهبود قرائت از طریق تلقی، ارائه و تکرار قرائت، ارزیابی حفظ و بازتاب دانش‌آموزان بود. مشاهدات حین اجرا نشان‌دهنده بهبود در دقت تلفظ و روانی حفظ، همراه با افزایش مشارکت دانش‌آموزان بود. دانشجویان دانشگاه نیز از طریق فرایند بازتابی یادگیری خدمت‌محور، تجربه عملی تدریس و تعامل با جامعه را کسب کردند. این برنامه ارزش راهنمایی ساختاریافته را نشان می‌دهد، هرچند داده‌های کامل مربوط به دستاوردهای فردی و سنجش ماندگاری بلندمدت حفظ در دسترس نبود.

Mufrodat mastery constitutes the primary foundation of Arabic language acquisition. Students at non-formal Quranic schools (TPQ) in rural areas are generally not yet systematically exposed to basic Arabic vocabulary. This Ramadan 1447H KKN-T community service aimed to improve mastery of body-part Arabic mufrodat among 18 TPQ students at Mushalla Khairul Ikhwan, Nagari Sago Salido, Pesisir Selatan, using picture-poster media. A Service Learning approach with a one-group pretest-posttest measurement design was employed in collaboration with local TPQ teachers. Data were analyzed using paired t-test, Hake N-Gain, and Cohen’s d. Mean scores increased from 74.89 to 91.17. The paired t-test yielded t = 15.68 (p < .001), mean N-Gain g̅ = 0.750 (high category), and Cohen’s d = 3.70 (very large effect). Picture-poster media proved effective and applicable for Arabic mufrodat instruction in non-formal educational settings.

تسلط بر مفردات، زیربنای اصلی فراگیری زبان عربی را تشکیل می‌دهد. دانش‌آموزان مدارس غیررسمی قرآنی (TPQ) در مناطق روستایی عموماً به طور نظام‌مند با واژگان پایه زبان عربی آشنا نمی‌شوند. هدف خدمت‌رسانی اجتماعی KKN-T رمضان ۱۴۴۷ هجری، ارتقای تسلط بر مفردات اعضای بدن به زبان عربی در میان ۱۸ دانش‌آموز TPQ در مصلی خیرالاخوان، نگاری ساگو سالیدو، پسیسیر سلاتان با استفاده از رسانه پوسترهای تصویری بود. رویکرد یادگیری خدمت‌محور با طرح اندازه‌گیری پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی و با همکاری معلمان محلی TPQ به کار گرفته شد. داده‌ها با استفاده از آزمون t زوجی، Hake N-Gain و d کوهن تحلیل شدند. میانگین نمرات از ۷۴٫۸۹ به ۹۱٫۱۷ افزایش یافت. آزمون t زوجی مقدار t = ۱۵٫۶۸ (p < ۰٫۰۰۱)، میانگین N-Gain g̅ = ۰٫۷۵۰ (طبقه بالا) و d کوهن = ۳٫۷۰ (اثر بسیار بزرگ) را نشان داد. رسانه پوسترهای تصویری برای آموزش مفردات عربی در محیط‌های آموزشی غیررسمی مؤثر و قابل اجرا بود.

Strengthening Quranic literacy among elementary school-aged children is a crucial aspect of religious character development. However, children’s ability to read the Quran remains relatively low due to educators’ limited competencies, a lack of family support, and minimal learning opportunities within the community. This community service project aims to describe the implementation of the “Ramadhan Mengaji” program based on service learning in Pematang Sijonam Village, Perbaungan Subdistrict, Serdang Bedagai Regency. The program was carried out through tahsin sessions at the mosque, Quran literacy outreach at elementary schools, the distribution of Quran copies and Iqra’ books, as well as religious lectures and social activities. The impact of this community service activity showed an increase in enthusiasm for reading the Quran, including improvements in pronunciation (makhraj), understanding of tajwid, and fluency in reading. Additionally, there was increased motivation to learn and greater parental support. The service-learning approach was effective in creating contextual, participatory, and sustainable learning.

تقویت سواد قرآنی در میان کودکان سنین دبستان، جنبه‌ای اساسی از پرورش شخصیت دینی به‌شمار می‌آید. با این حال، توانایی کودکان در قرائت قرآن به‌دلیل محدودیت شایستگی‌های مربیان، کمبود حمایت خانوادگی و فرصت‌های اندک یادگیری در جامعه، نسبتاً پایین باقی مانده‌است. این طرح خدمت‌رسانی به جامعه با هدف توصیف اجرای برنامه «رمضان مُنجی» مبتنی بر یادگیری خدمت‌محور در روستای پماتانگ سیجونام، بخش پرباونگان، شهرستان سردنگ بداگای انجام شد. این برنامه از طریق جلسات تحسین در مسجد، ترویج سواد قرآنی در مدارس ابتدایی، توزیع نسخه‌های قرآن و کتاب‌های اقراء، همچنین سخنرانی‌های مذهبی و فعالیت‌های اجتماعی اجرا گردید. تأثیر این فعالیت خدمت‌رسانی نشان‌دهنده افزایش اشتیاق به قرائت قرآن، بهبود تلفظ (مخرج)، درک قواعد تجوید و روان‌خوانی بود. افزون بر این، انگیزه یادگیری و حمایت والدین نیز افزایش یافت. رویکرد یادگیری خدمت‌محور در ایجاد یادگیری زمینه‌مند، مشارکتی و پایدار مؤثر بود.

Masjid in rural Indonesia are frequently treated as ritual spaces alone, although they hold sufficient physical, social, and spiritual capital to sustain non-formal Islamic education. This article reports the thematic community service programme (KKNT) of Group 25, STAI As-Sunnah Deli Serdang, at Masjid Amaliyah, Dusun Gotong Royong, Pasar Miring Village, Pagar Merbau District, Deli Serdang Regency, North Sumatra, conducted over thirteen days during Ramadan 1447 H (21 February–5 March 2026). Programme partners comprised the Masjid Amaliyah management, the Rumah Qur’an Shofiyyah administrators, SDN 105352 Pasar Miring, and the Pasar Miring Village Government. The programme applied the Asset-Based Community Development (ABCD) approach through five stages, discovery, dream, design, define, and destiny, positioning the masjid as the core asset rather than community deficits as the point of departure. Data were gathered through participant observation, pre- and post-programme oral tahsin assessment, daily field notes, and visual documentation. Fifteen programmes were delivered across 35 scheduled sessions, generating approximately 1,856 participant-sessions drawn from an estimated 400 to 450 individual beneficiaries; the two metrics are reported separately because attendance was recorded without unique-identity tracking. Findings indicate improved application of mim sakinah and qalqalah rules among women participants, increased children’s engagement in Qur’anic literacy, the establishment of a literacy corner and permanent visual da’wah media at the masjid, and the masjid management’s willingness to continue the halaqah independently. The study affirms that Ramadan constitutes a measurable window of receptivity rather than a scheduling coincidence, and that asset-based framing yields more equitable partnership relations than deficit-based framing.

مساجد در مناطق روستایی اندونزی اغلب صرفاً به‌عنوان فضاهای آیینی تلقی می‌شوند، در حالی‌که دارای سرمایه فیزیکی، اجتماعی و معنوی کافی برای پشتیبانی از آموزش غیررسمی اسلامی هستند. این مقاله به گزارش برنامه خدمت‌رسانی اجتماعی موضوعی (KKNT) گروه ۲۵ مؤسسه STAI As-Sunnah Deli Serdang در مسجد عملیّه، دوسون گوتونگ رویونگ، روستای پاسار میرینگ، بخش پاگار مِرباو، شهرستان دلی سِردانگ، سوماترای شمالی می‌پردازد که طی سیزده روز در ماه رمضان ۱۴۴۷ هجری (۲۱ فوریه تا ۵ مارس ۲۰۲۶) اجرا شد. شرکای برنامه شامل هیئت امنای مسجد عملیّه، مدیران خانه قرآن شفیّه، مدرسه SDN 105352 پاسار میرینگ و دولت روستای پاسار میرینگ بودند. این برنامه با بهره‌گیری از رویکرد توسعه جامعه‌محور مبتنی بر دارایی‌ها (ABCD) در پنج مرحله کشف، رؤیاپردازی، طراحی، تعریف و سرنوشت، مسجد را به‌عنوان دارایی محوری و نه کمبودهای جامعه، نقطه آغاز قرار داد. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، ارزیابی شفاهی تحسین پیش و پس از برنامه، یادداشت‌های میدانی روزانه و مستندسازی تصویری گردآوری شد. پانزده برنامه در قالب ۳۵ جلسه زمان‌بندی‌شده اجرا گردید که در مجموع حدود ۱۸۵۶ نفر-جلسه از میان حدود ۴۰۰ تا ۴۵۰ ذی‌نفع فردی حاصل شد؛ این دو شاخص به‌طور جداگانه گزارش شده‌اند زیرا حضور افراد بدون رهگیری هویت یکتا ثبت گردید. یافته‌ها نشان‌دهنده بهبود کاربرد قواعد میم ساکنه و قلقلَه در میان شرکت‌کنندگان زن، افزایش مشارکت کودکان در سواد قرآنی، ایجاد گوشه سوادآموزی و رسانه دائمی بصری دعوت در مسجد و تمایل هیئت امنای مسجد برای ادامه مستقل حلقه‌های قرآنی است. این مطالعه تأیید می‌کند که ماه رمضان پنجره‌ای قابل سنجش از پذیرش است و نه صرفاً یک تصادف زمانی، و چارچوب مبتنی بر دارایی‌ها روابط مشارکتی عادلانه‌تری نسبت به چارچوب مبتنی بر کمبودها ایجاد می‌کند.

Africa is central to the world's future. The continent holds immense human potential, vast natural wealth, and a very young population. Yet, historical trauma from colonialism and ongoing neocolonial practices still hold African nations back. Unfair global financial rules, high borrowing costs, and severe climate impacts create deep systemic barriers. Africa contributes barely 4% of global carbon emissions, yet suffers massive economic losses from climate change. The concept of "Africa Rising" must move beyond simple economic metrics. It requires structural justice, genuine self-directed development, and local academic agency. This special issue grounds these global debates in concrete African realities through eight insightful studies. Their authors offer practical solutions to pressing challenges: curbing conflict through trade and gender inclusion, combining indigenous justice rituals with state law, fighting carbon market fraud, and introducing novel economic models to combat financial exclusion. Other studies advocate for youth civic agency through non-formal education, pharmaceutical sovereignty to lower medicine prices, and reframing forced migration as a driver of regional integration through the African Union's Free Movement Protocol. Recent global governance reforms, such as the African Union joining the G20, now G21, offer a vital platform for procedural justice. However, a seat at the table is not enough on its own. Africa must activate its internal institutions, financial markets, and academic community. As demonstrated by the authors in this collection, local experts provide the essential evidence needed to drive real progress. Only through genuine partnership, ethical global frameworks, and grounded African agency can the continent realise its true development potential.

آفریقا در مرکز آینده جهان قرار دارد. این قاره دارای پتانسیل انسانی عظیم، ثروت طبیعی فراوان و جمعیتی بسیار جوان است. با این حال، آسیب‌های تاریخی ناشی از استعمار و تداوم رویه‌های نواستعماری همچنان کشورهای آفریقایی را عقب نگاه داشته است. قوانین ناعادلانه مالی جهانی، هزینه‌های بالای استقراض و پیامدهای شدید تغییرات اقلیمی، موانع ساختاری عمیقی ایجاد می‌کنند. آفریقا تنها حدود ۴٪ از انتشار کربن جهانی را به خود اختصاص می‌دهد، اما متحمل خسارات اقتصادی گسترده‌ای از تغییرات اقلیمی می‌شود. مفهوم «آفریقا در حال صعود» باید فراتر از شاخص‌های ساده اقتصادی برود. این امر مستلزم عدالت ساختاری، توسعه خودمحور واقعی و عاملیت دانشگاهی محلی است. این شماره ویژه، این مباحث جهانی را از طریق هشت مطالعه عمیق در واقعیت‌های عینی آفریقا ریشه‌یابی می‌کند. نویسندگان این مقالات راه‌حل‌های عملی برای چالش‌های فوری ارائه می‌دهند: مهار منازعات از طریق تجارت و شمول جنسیتی، ترکیب آیین‌های بومی عدالت با حقوق دولتی، مبارزه با تقلب در بازار کربن و معرفی مدل‌های اقتصادی نوین برای مقابله با محرومیت مالی. سایر مطالعات بر عاملیت مدنی جوانان از طریق آموزش غیررسمی، حاکمیت دارویی برای کاهش قیمت داروها و بازتعریف مهاجرت اجباری به‌عنوان محرکی برای یکپارچگی منطقه‌ای از طریق پروتکل آزادی جابجایی اتحادیه آفریقا تأکید دارند. اصلاحات اخیر در حکمرانی جهانی، مانند پیوستن اتحادیه آفریقا به گروه G20 که اکنون G21 است، بستری حیاتی برای عدالت رویه‌ای فراهم می‌کند. با این حال، صرفاً داشتن جایگاهی در میز کافی نیست. آفریقا باید نهادهای داخلی، بازارهای مالی و جامعه دانشگاهی خود را فعال کند. همان‌طور که نویسندگان این مجموعه نشان می‌دهند، کارشناسان محلی شواهد اساسی لازم برای پیشبرد واقعی را ارائه می‌کنند. تنها از طریق شراکت واقعی، چارچوب‌های اخلاقی جهانی و عاملیت ریشه‌دار آفریقایی است که این قاره می‌تواند به پتانسیل واقعی توسعه خود دست یابد.

Young people are growing up in a complex and constantly changing world. Its continuous transformations pose significant challenges for the entire population but are particularly impactful for young adults. During the transition from tertiary education to the labor market, they often struggle to envision their future and to imagine their professional careers, so reducing their personal well-being. However, actively reflecting on the future enables individuals to explore multiple possibilities, define their goals, and anticipate as well as better manage upcoming challenges. For these reasons, a group of Social Psychologists of the University of Milano Bicocca and Designers of the Polytechnic University of Milano developed a university course entitled Life Design that was launched in the 2018/2019 academic year within the Integrated Product Design program at the School of Design of the Polytechnic of Milano. The present paper describes the Life Design course, outlining for each topic the corresponding theoretical framework, the specifically designed activities, and the expected outcomes in terms of awareness and skills development. The course is grounded in the most recent and well-established theoretical models in vocational guidance psychology, with particular reference to the literature of the Life Design Research Group. Its main purpose is to prepare future graduates to navigate contemporary complexity and ontological uncertainty. The course aims to equip students with both psycho-social theoretical frameworks and related practical tools based on the development of smart skills, enabling them to better understand the socio-economic context, analyze its dynamic characteristics, and effectively respond to its consequences.

جوانان در جهانی پیچیده و همواره در حال تغییر رشد می‌کنند. این دگرگونی‌های مداوم چالش‌های قابل توجهی را برای کل جمعیت ایجاد می‌کند، اما به‌ویژه برای بزرگسالان جوان تأثیرگذار است. در دوره گذار از آموزش عالی به بازار کار، آن‌ها اغلب در تصور آینده خود و تجسم مسیرهای حرفه‌ای‌شان با دشواری مواجه می‌شوند که این امر به کاهش بهزیستی فردی آن‌ها منجر می‌شود. با این حال، تأمل فعالانه درباره آینده به افراد امکان می‌دهد تا امکانات متعددی را کاوش کنند، اهداف خود را تعریف نمایند و چالش‌های پیش‌رو را پیش‌بینی و بهتر مدیریت کنند. به همین دلایل، گروهی از روان‌شناسان اجتماعی دانشگاه Milano Bicocca و طراحان دانشگاه پلی‌تکنیک Milano دوره‌ای دانشگاهی با عنوان طراحی زندگی (Life Design) تدوین کردند که در سال تحصیلی ۲۰۱۸/۲۰۱۹ در قالب برنامه طراحی محصول یکپارچه در دانشکده طراحی پلی‌تکنیک Milano ارائه شد. مقاله حاضر به توصیف دوره طراحی زندگی می‌پردازد و برای هر موضوع، چارچوب نظری مربوطه، فعالیت‌های طراحی‌شده ویژه و پیامدهای مورد انتظار در زمینه آگاهی و توسعه مهارت‌ها را تشریح می‌کند. این دوره مبتنی بر جدیدترین و معتبرترین مدل‌های نظری در روان‌شناسی راهنمایی شغلی است و به‌ویژه به ادبیات گروه پژوهشی Life Design ارجاع دارد. هدف اصلی آن آماده‌سازی فارغ‌التحصیلان آینده برای پیمایش در پیچیدگی معاصر و عدم قطعیت هستی‌شناختی است. این دوره در پی تجهیز دانشجویان به چارچوب‌های نظری روانی-اجتماعی و ابزارهای عملی مرتبط مبتنی بر توسعه مهارت‌های هوشمند است تا آن‌ها بتوانند زمینه اجتماعی-اقتصادی را بهتر درک کنند، ویژگی‌های پویای آن را تحلیل نمایند و به طور مؤثر به پیامدهای آن پاسخ دهند.

This study determined the impact of classroom management techniques on the academic performance of Grade 6 learners in public elementary schools in San Fabian, District II, Division of Pangasinan II during School Year 2024–2025. Specifically, it examined the level of impact of teacher-centered, student-centered, acceptance, assertive, behavior modification, and success classroom management techniques; determined whether there was a significant difference between the perceptions of teachers and school heads; identified the problems encountered by teachers; and proposed a plan of action to improve classroom management. The study employed a descriptive research design using a questionnaire as the primary data-gathering instrument. The respondents consisted of forty-six (46) Grade 6 teachers and fifteen (15) school heads from fifteen (15) public elementary schools. Findings revealed that the different classroom management techniques had a high level of impact on the academic performance of Grade 6 learners. No significant difference was found between the perceptions of teachers and school heads, indicating that their perceptions were generally similar. The most serious problems encountered by teachers included difficulty in integrating learning competencies, difficulty in using appropriate instructional strategies for multilevel groups, and learner absenteeism. Based on the findings, a plan of action was designed to improve the implementation of classroom management techniques and support the academic performance of Grade 6 learners.

این پژوهش تأثیر فنون مدیریت کلاس را بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم در مدارس ابتدایی دولتی منطقه دوم سن فابیان، ناحیه دوم پانگاسینان در سال تحصیلی ۲۰۲۴–۲۰۲۵ تعیین کرد. به طور خاص، سطح تأثیر فنون مدیریت کلاس معلم‌محور، دانش‌آموزمحور، پذیرشی، قاطعانه، اصلاح رفتار و موفقیت را بررسی نمود؛ وجود تفاوت معنادار بین ادراکات معلمان و مدیران مدارس را تعیین کرد؛ مشکلاتی که معلمان با آن مواجه بودند را شناسایی نمود؛ و برنامه عملی برای بهبود مدیریت کلاس پیشنهاد داد. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی با استفاده از پرسشنامه به عنوان ابزار اصلی گردآوری داده‌ها بهره برد. پاسخ‌دهندگان شامل چهل‌وشش (۴۶) معلم پایه ششم و پانزده (۱۵) مدیر مدرسه از پانزده (۱۵) مدرسه ابتدایی دولتی بودند. یافته‌ها نشان داد که فنون مختلف مدیریت کلاس تأثیر بالایی بر عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم دارند. تفاوت معناداری بین ادراکات معلمان و مدیران مدارس مشاهده نشد و این امر نشان‌دهنده شباهت کلی دیدگاه‌های آنان بود. جدی‌ترین مشکلات گزارش‌شده توسط معلمان شامل دشواری در ادغام شایستگی‌های یادگیری، دشواری در استفاده از راهبردهای آموزشی مناسب برای گروه‌های چندسطحی و غیبت دانش‌آموزان بود. بر اساس یافته‌ها، برنامه عملی برای بهبود اجرای فنون مدیریت کلاس و حمایت از عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان پایه ششم طراحی شد.

This study examined the relationship between sources of self-efficacy and three dimensions of self-efficacy among early childhood education student teachers. Data from 155 participants were analyzed using structural equation modelling and multigroup analyses. Seven sources of self-efficacy, including Mastery Experiences, Vicarious Experiences, Social Persuasion, Physiological Arousal and Knowledge Capabilities, and three dimensions of perceived self-efficacy (pedagogical strategies, learning environment management, and children’s participation) were investigated. Knowledge Capabilities were included as a source based on the premise that pedagogical and content knowledge enable informed instructional decisions, reinforcing self-efficacy. Results showed that Mastery Experiences were the strongest and most consistent predictor across all dimensions. Vicarious Experiences had a moderate positive effect on pedagogical strategies and learning environment management, while Knowledge Capabilities moderately predicted children’s participation. Multigroup analyses revealed that explanatory power was higher among students with work experience and varied across age groups: younger students benefited more in learning environment management and children’s participation, while older students benefited more in pedagogical strategies. These findings highlight the need for individualized approaches in teacher education. Emphasizing mastery experiences and peer learning opportunities is essential. The results can inform targeted pedagogical strategies and support tailored to age and experience that strengthen self-efficacy development and better prepare students for professional demands.

این مطالعه به بررسی رابطه بین منابع خودکارآمدی و سه بعد خودکارآمدی در دانشجویان معلم آموزش کودکان پیش‌دبستانی پرداخت. داده‌های ۱۵۵ شرکت‌کننده با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری و تحلیل‌های چندگروهی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. هفت منبع خودکارآمدی، شامل تجارب موفقیت‌آمیز، تجارب جانشینی، ترغیب اجتماعی، برانگیختگی فیزیولوژیک و قابلیت‌های دانشی، و سه بعد خودکارآمدی ادراک‌شده (راهبردهای آموزشی، مدیریت محیط یادگیری و مشارکت کودکان) مورد بررسی قرار گرفتند. قابلیت‌های دانشی به عنوان یک منبع بر این اساس لحاظ شد که دانش آموزشی و محتوایی، تصمیم‌گیری‌های آموزشی آگاهانه را امکان‌پذیر می‌سازد و خودکارآمدی را تقویت می‌کند. نتایج نشان داد که تجارب موفقیت‌آمیز قوی‌ترین و پایدارترین پیش‌بین در تمامی ابعاد بود. تجارب جانشینی تأثیر مثبت متوسطی بر راهبردهای آموزشی و مدیریت محیط یادگیری داشت، در حالی که قابلیت‌های دانشی پیش‌بینی‌کننده متوسطی برای مشارکت کودکان بود. تحلیل‌های چندگروهی نشان داد که قدرت تبیین در میان دانشجویان دارای سابقه کاری بیشتر بود و در گروه‌های سنی مختلف تفاوت داشت: دانشجویان جوان‌تر در مدیریت محیط یادگیری و مشارکت کودکان بیشتر بهره‌مند شدند، در حالی که دانشجویان مسن‌تر در راهبردهای آموزشی بیشتر بهره بردند. این یافته‌ها بر ضرورت رویکردهای فردی‌سازی‌شده در آموزش معلمان تأکید دارد. تأکید بر تجارب موفقیت‌آمیز و فرصت‌های یادگیری همتایان ضروری است. نتایج می‌تواند راهبردهای آموزشی هدفمند و حمایت متناسب با سن و تجربه را برای تقویت رشد خودکارآمدی و آمادگی بهتر دانشجویان برای الزامات حرفه‌ای اطلاع‌رسانی کند.

This study investigates the role of community-based schools in enhancing access to quality education in rural Nigeria and South Africa. A descriptive survey research design was adopted for the study. The population comprised individuals actively involved with community-based schools in selected rural communities across both countries. A total sample of 300 respondents (150 from Nigeria and 150 from South Africa) was selected using a multi-stage sampling technique involving purposive, stratified, and simple random sampling methods. Data were collected using a structured instrument titled Community-Based Schools Educational Access and Quality Questionnaire (CBSEAQ). The instrument’s validity was established through expert review for content and face validity, while its reliability was confirmed through a pilot test, yielding a Cronbach’s alpha coefficient of 0.82. Trained research assistants administered the questionnaire and ensured informed consent and respondent anonymity. The researchers analysed the data using SPSS, employing descriptive statistics and inferential tests such as t-tests and chi-square tests to compare responses between countries. The findings revealed that community-based schools improve access to quality education, reduce educational disparities, and enhance school effectiveness through active community participation. However, inadequate infrastructure and weak policy implementation continue to limit access to education, while Nigeria shows greater access to education through community-based schools than South Africa because of stronger community involvement. The study recommended strengthening the implementation of community-based education policies through adequate funding, effective monitoring, and improved rural infrastructure. It also emphasises promoting community participation in school governance, continuous teacher development, regular evaluation, and enhanced collaboration between Nigeria and South Africa to share best practices and improve educational access and quality.

این مطالعه به بررسی نقش مدارس مبتنی بر جامعه در ارتقای دسترسی به آموزش با کیفیت در مناطق روستایی نیجریه و آفریقای جنوبی می‌پردازد. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی انتخاب شد. جامعه آماری شامل افرادی بود که به طور فعال با مدارس مبتنی بر جامعه در جوامع روستایی منتخب هر دو کشور همکاری داشتند. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ نفر (۱۵۰ نفر از نیجریه و ۱۵۰ نفر از آفریقای جنوبی) با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای شامل نمونه‌گیری هدفمند، طبقه‌ای و تصادفی ساده انتخاب شد. داده‌ها با استفاده از ابزار ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه دسترسی و کیفیت آموزشی مدارس مبتنی بر جامعه» (CBSEAQ) جمع‌آوری گردید. روایی ابزار از طریق بازبینی خبرگان برای روایی محتوا و ظاهری تأیید شد و پایایی آن از طریق آزمون مقدماتی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۲ مورد تأیید قرار گرفت. دستیاران پژوهشی آموزش‌دیده پرسشنامه را اجرا کرده و رضایت آگاهانه و ناشناس بودن پاسخ‌دهندگان را تضمین کردند. پژوهشگران داده‌ها را با استفاده از نرم‌افزار SPSS و به‌کارگیری آمار توصیفی و آزمون‌های استنباطی مانند آزمون t و آزمون کای‌دو برای مقایسه پاسخ‌ها بین دو کشور تحلیل کردند. یافته‌ها نشان داد که مدارس مبتنی بر جامعه موجب بهبود دسترسی به آموزش با کیفیت، کاهش نابرابری‌های آموزشی و ارتقای اثربخشی مدارس از طریق مشارکت فعال جامعه می‌شوند. با این حال، زیرساخت ناکافی و ضعف در اجرای سیاست‌ها همچنان دسترسی به آموزش را محدود می‌کند و نیجریه به دلیل مشارکت قوی‌تر جامعه، دسترسی بیشتری به آموزش از طریق مدارس مبتنی بر جامعه نسبت به آفریقای جنوبی دارد. مطالعه پیشنهاد می‌کند که اجرای سیاست‌های آموزش مبتنی بر جامعه از طریق تأمین مالی کافی، نظارت مؤثر و بهبود زیرساخت‌های روستایی تقویت شود. همچنین بر ترویج مشارکت جامعه در مدیریت مدارس، توسعه مستمر معلمان، ارزیابی منظم و افزایش همکاری بین نیجریه و آفریقای جنوبی برای به‌اشتراک‌گذاری تجارب موفق و بهبود دسترسی و کیفیت آموزشی تأکید می‌کند.

This study develops and evaluates a digital self-assessment tool to measure students' affective domain in Civics Education at the senior high school level. The research addresses the lack of measurement of affective outcomes in civic and character education. Although the affective dimension is an important part of the curriculum, most teachers lack reliable tools to document students' value internalisation. Using a Research and Development design with the ADDIE framework, the tool was built on Krathwohl's taxonomy of the affective domain and supported by attitude theory, social cognitive theory, and the concepts of global citizenship and character education. Content validity was assessed using Aiken's V with five experts, followed by empirical testing with 182 participants in the pilot test and 498 participants in the field test. Item-total correlation and Cronbach's alpha were used to assess item performance and internal consistency, with reliability coefficients between 0.706 and 0.804. EFA revealed a general affective factor while retaining five theoretically relevant factors: receiving, responding, valuing, organisation, and characterisation. CFA proved that the measurement model is acceptable (CMIN/df = 2.545; CFI = 0.927; TLI = 0.916; RMSEA = 0.056); however, AGFI slightly failed the strict 0.90 criterion. This research contributes both a context-relevant yet globally applicable civic affective scale and an illustration of digital self-assessment for evidence-based affective assessment, while addressing issues such as social desirability and cross-cultural validity.

این مطالعه به توسعه و ارزیابی یک ابزار خودارزیابی دیجیتال برای سنجش حوزه عاطفی دانش‌آموزان در آموزش مدنی در سطح دبیرستان می‌پردازد. این پژوهش به کمبود سنجش پیامدهای عاطفی در آموزش مدنی و تربیت شخصیت می‌پردازد. اگرچه بعد عاطفی بخش مهمی از برنامه درسی است، اکثر معلمان فاقد ابزارهای پایا برای مستندسازی درونی‌سازی ارزش‌ها توسط دانش‌آموزان هستند. با استفاده از طرح پژوهش و توسعه و چارچوب ADDIE، این ابزار بر اساس طبقه‌بندی حوزه عاطفی Krathwohl و با پشتیبانی نظریه نگرش، نظریه شناختی-اجتماعی و مفاهیم شهروندی جهانی و تربیت شخصیت ساخته شد. روایی محتوایی با استفاده از شاخص V آیکن و با مشارکت پنج خبره ارزیابی شد و پس از آن آزمون تجربی با ۱۸۲ شرکت‌کننده در آزمون مقدماتی و ۴۹۸ شرکت‌کننده در آزمون میدانی انجام شد. برای ارزیابی عملکرد گویه‌ها و انسجام درونی، همبستگی گویه-کل و آلفای کرونباخ به کار رفت و ضرایب پایایی بین ۰.۷۰۶ تا ۰.۸۰۴ به دست آمد. تحلیل عاملی اکتشافی یک عامل کلی عاطفی را نشان داد و در عین حال پنج عامل نظری مرتبط شامل دریافت، پاسخ‌دهی، ارزش‌گذاری، سازمان‌دهی و شخصیت‌سازی را حفظ کرد. تحلیل عاملی تأییدی نشان داد که مدل اندازه‌گیری قابل قبول است (CMIN/df = 2.545؛ CFI = 0.927؛ TLI = 0.916؛ RMSEA = 0.056)؛ با این حال، AGFI اندکی از معیار سخت‌گیرانه ۰.۹۰ کمتر بود. این پژوهش علاوه بر ارائه یک مقیاس عاطفی مدنی متناسب با زمینه و در عین حال قابل استفاده جهانی، نمونه‌ای از خودارزیابی دیجیتال برای سنجش مبتنی بر شواهد حوزه عاطفی ارائه می‌دهد و به مسائلی مانند مطلوبیت اجتماعی و روایی بین‌فرهنگی می‌پردازد.

This study examines how Finnish teachers construct values of responsible citizenship in their pedagogical practices. This qualitative case study involved six teachers from early childhood and primary education in Finland and usedsemi‑structured interviews. The data were analysed thematically, focusing on how teachers narrated responsibility in everyday routines, family–school partnerships, and references to civic institutions. The analysis identified seven interrelated strategies: encouraging self‑reliance, organising collective responsibility, promoting ethical awareness, assigning practical life tasks, facilitating work‑life orientation, modelling civic trust, and collaborating with families. These strategies show that responsibility is constructed through interaction, narrative, and institutional trust, as teachers integrate citizenship values in everyday routines, ethical framings, and examples drawn from Finland. Responsibility is thereby performed as both a personal practice and a civic virtue anchored in public institutions. The study advances global debates on citizenship education and social constructionism by illustrating how responsible citizenship is cultivated as a lived practice that links everyday school life to wider social, economic, and ecological orders. Because this study mainly focuses on teachers’ views, future research should include students’ perspectives, compare contexts, and track change over time to understand how ideas about responsibility develop across diverse educational and cultural settings.

این مطالعه به بررسی چگونگی ساخت ارزش‌های شهروندی مسئولانه توسط معلمان فنلاندی در شیوه‌های آموزشی آن‌ها می‌پردازد. این پژوهش کیفی موردی با مشارکت شش معلم از آموزش دوران کودکی و ابتدایی در فنلاند و با استفاده از مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته انجام شده است. داده‌ها به صورت مضمون‌محور تحلیل شدند و تمرکز بر نحوه روایت مسئولیت توسط معلمان در روال‌های روزمره، مشارکت خانواده و مدرسه و ارجاعات به نهادهای مدنی بود. تحلیل، هفت راهبرد مرتبط را شناسایی کرد: تشویق به خوداتکایی، سازماندهی مسئولیت جمعی، ترویج آگاهی اخلاقی، واگذاری وظایف عملی زندگی، تسهیل جهت‌گیری به سوی کار و زندگی، الگوسازی اعتماد مدنی و همکاری با خانواده‌ها. این راهبردها نشان می‌دهند که مسئولیت از طریق تعامل، روایت و اعتماد نهادی ساخته می‌شود، زیرا معلمان ارزش‌های شهروندی را در روال‌های روزمره، چارچوب‌های اخلاقی و نمونه‌هایی برگرفته از فنلاند ادغام می‌کنند. بدین ترتیب، مسئولیت هم به عنوان یک کنش فردی و هم به عنوان یک فضیلت مدنی ریشه‌دار در نهادهای عمومی اجرا می‌شود. این مطالعه با نشان دادن چگونگی پرورش شهروندی مسئولانه به عنوان یک کنش زیسته که زندگی روزمره مدرسه را به نظم‌های اجتماعی، اقتصادی و زیست‌محیطی گسترده‌تر پیوند می‌دهد، به مباحث جهانی آموزش شهروندی و ساخت‌گرایی اجتماعی کمک می‌کند. از آنجا که این مطالعه عمدتاً بر دیدگاه معلمان تمرکز دارد، پژوهش‌های آینده باید دیدگاه دانش‌آموزان را نیز دربر گیرد، زمینه‌ها را مقایسه کند و تغییرات را در طول زمان پیگیری نماید تا درک بهتری از چگونگی تحول ایده‌های مسئولیت در بسترهای آموزشی و فرهنگی متنوع حاصل شود.

Interactive learning strategies are increasingly recognised as central to civic education, yet their contribution to civic intellectual and participation skills remains underexplored. This article examines how interactive learning strategies enhance university students’ civic intellectual and participation skills within an Indonesian higher education setting. Using a qualitative, single instrumental case study design, the study gathered data through participant observation, semi-structured interviews, and documentation involving one lecturer and five students at a state Islamic university in Jakarta, and analysed them using Miles, Huberman, and Saldaña’s interactive data analysis model. The findings show that interactive learning strategies foster active, meaningful, and enjoyable learning by shifting students from passive recipients to active participants, thereby strengthening civic intellectual skills such as critical thinking, analysis, and argumentation, alongside civic participation skills including collaboration, communication, and democratic engagement. Unlike prior studies that emphasise civic knowledge acquisition alone, this article demonstrates that interactive strategies simultaneously cultivate the intellectual and participatory dimensions of civic skills. These findings contribute to civic education pedagogy by offering an empirically grounded account of how interactive learning translates into meaningful civic competence, with implications for curriculum design and lecturer training in higher education.

راهبردهای یادگیری تعاملی به طور فزاینده‌ای به عنوان بخش مرکزی آموزش شهروندی شناخته می‌شوند، اما نقش آن‌ها در ارتقای مهارت‌های فکری و مشارکتی شهروندی همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته است. این مقاله به بررسی چگونگی ارتقای مهارت‌های فکری و مشارکتی شهروندی دانشجویان دانشگاهی از طریق راهبردهای یادگیری تعاملی در بستر آموزش عالی اندونزی می‌پردازد. این پژوهش با استفاده از طرح مطالعه موردی ابزاری منفرد و رویکرد کیفی، داده‌ها را از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته و اسناد، با مشارکت یک مدرس و پنج دانشجو در یک دانشگاه اسلامی دولتی در جاکارتا گردآوری و با استفاده از مدل تحلیل تعاملی داده‌های Miles، Huberman و Saldaña تحلیل کرده است. یافته‌ها نشان می‌دهند که راهبردهای یادگیری تعاملی با تبدیل دانشجویان از دریافت‌کنندگان منفعل به مشارکت‌کنندگان فعال، یادگیری فعال، معنادار و لذت‌بخشی را تقویت می‌کنند و بدین ترتیب مهارت‌های فکری شهروندی مانند تفکر انتقادی، تحلیل و استدلال و همچنین مهارت‌های مشارکتی شهروندی از جمله همکاری، ارتباط و مشارکت دموکراتیک را تقویت می‌کنند. برخلاف پژوهش‌های پیشین که صرفاً بر کسب دانش شهروندی تأکید داشته‌اند، این مقاله نشان می‌دهد که راهبردهای تعاملی به طور همزمان ابعاد فکری و مشارکتی مهارت‌های شهروندی را پرورش می‌دهند. این یافته‌ها با ارائه گزارشی مبتنی بر شواهد تجربی از چگونگی ترجمه یادگیری تعاملی به شایستگی معنادار شهروندی، به حوزه آموزش شهروندی کمک می‌کنند و پیامدهایی برای طراحی برنامه درسی و آموزش مدرسان در آموزش عالی دارند.

This study examined how critical thinking and digital literacy contribute to civic engagement among pre-service primary school teachers in a Civic Education course using Project-Based Civic Learning (PjBCL) at an Indonesian university. Using a quantitative correlational design, data from 126 students were analysed with partial least squares structural equation modelling. Pre-post gains were large for critical thinking (d = 1.116), digital literacy (d = 1.418) and civic engagement (d = 1.726). The two competencies operated through different mechanisms. Critical thinking partially mediated the effect of PjBCL on civic engagement (indirect effect = 0.038; 95% CI [0.012, 0.072]), whereas digital literacy did not. Although digital literacy was the strongest direct predictor of civic engagement (β = 0.350; f² = 0.124), its link with PjBCL was negligible (β = 0.004; Q² = 0.001), suggesting students develop it mainly through informal online engagement rather than the curriculum. Building on dual-process theory, the study proposes Digitally Scaffolded Civic Learning (DSCL), which embeds digital literacy in each stage of project-based civic instruction, offering implications for curriculum planners in Indonesian civic education.

این مطالعه به بررسی نقش تفکر انتقادی و سواد دیجیتال در مشارکت مدنی دانشجویان معلم ابتدایی در درس آموزش مدنی با استفاده از یادگیری مدنی مبتنی بر پروژه (PjBCL) در یک دانشگاه اندونزیایی پرداخت. با استفاده از طرح همبستگی کمی، داده‌های ۱۲۶ دانشجو با مدل‌یابی معادلات ساختاری حداقل مربعات جزئی تحلیل شد. افزایش پیش‌آزمون تا پس‌آزمون برای تفکر انتقادی (d = ۱.۱۱۶)، سواد دیجیتال (d = ۱.۴۱۸) و مشارکت مدنی (d = ۱.۷۲۶) قابل توجه بود. این دو شایستگی از طریق سازوکارهای متفاوتی عمل کردند. تفکر انتقادی به طور جزئی اثر PjBCL بر مشارکت مدنی را میانجی‌گری کرد (اثر غیرمستقیم = ۰.۰۳۸؛ ۹۵٪ CI [۰.۰۱۲، ۰.۰۷۲])، در حالی که سواد دیجیتال چنین نقشی نداشت. اگرچه سواد دیجیتال قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده مستقیم مشارکت مدنی بود (β = ۰.۳۵۰؛ f² = ۰.۱۲۴)، ارتباط آن با PjBCL ناچیز بود (β = ۰.۰۰۴؛ Q² = ۰.۰۰۱)، که نشان می‌دهد دانشجویان عمدتاً آن را از طریق مشارکت غیررسمی آنلاین و نه از طریق برنامه درسی توسعه می‌دهند. با تکیه بر نظریه فرایند دوگانه، این پژوهش یادگیری مدنی مبتنی بر حمایت دیجیتال (DSCL) را پیشنهاد می‌کند که سواد دیجیتال را در هر مرحله از آموزش مدنی مبتنی بر پروژه ادغام می‌کند و پیامدهایی برای برنامه‌ریزان درسی آموزش مدنی اندونزی دارد.

This study developed and tested a Deep Learning-Based Character-Strengthening Education Model for Pancasila Education at the junior high school level in Bandar Lampung City, Indonesia. Using a mixed-methods design integrated with Research and Development (R&D), the study proceeded through six stages, from preliminary participatory observation and prototype development to expert and teacher validation, quasi-experimental testing, multilevel statistical analysis, and final model refinement. Participants comprised teachers and students from junior high schools across Bandar Lampung City, selected through random sampling. The results showed that understanding of Pancasila concepts increased by 25% in the experimental group, compared with 10% in the control group, with character-strengthening indicators – tolerance, integrity, responsibility and cooperation – also registering significantly greater gains (p < 0.05). Teacher implementation quality, school environmental support and student engagement emerged as key mediators of the model’s effectiveness. The findings indicate that embedding mindful, meaningful and joyful learning principles within Pancasila Education strengthens both conceptual understanding and student character more effectively than conventional, teacher-centred approaches. The model offers a practical, empirically validated framework for character-based citizenship education in Indonesian schools and contributes to broader debates on deep-learning pedagogies in civic and moral education.

این پژوهش، یک الگوی آموزش تقویت‌کننده شخصیت مبتنی بر یادگیری عمیق را برای آموزش پانچاسیلا در سطح مدارس متوسطه اول در شهر باندار لامپونگ اندونزی توسعه داده و مورد آزمون قرار داده است. این مطالعه با بهره‌گیری از طرح آمیخته و ادغام آن با روش تحقیق و توسعه (R&D)، در شش مرحله از مشاهده مشارکتی مقدماتی و توسعه نمونه اولیه تا اعتبارسنجی توسط خبرگان و معلمان، آزمون شبه‌آزمایشی، تحلیل آماری چندسطحی و اصلاح نهایی مدل پیش رفته است. شرکت‌کنندگان شامل معلمان و دانش‌آموزان مدارس متوسطه اول سراسر شهر باندار لامپونگ بودند که به روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شدند. نتایج نشان داد که میزان درک مفاهیم پانچاسیلا در گروه آزمایش ۲۵٪ افزایش یافت، در حالی که این میزان در گروه کنترل ۱۰٪ بود و شاخص‌های تقویت شخصیت شامل مدارا، صداقت، مسئولیت‌پذیری و همکاری نیز افزایش معنادار بیشتری را نشان دادند (p < 0.05). کیفیت اجرای معلمان، حمایت محیط مدرسه و مشارکت دانش‌آموزان به عنوان میانجی‌های کلیدی اثربخشی مدل شناسایی شدند. یافته‌ها حاکی از آن است که ادغام اصول یادگیری آگاهانه، معنادار و لذت‌بخش در آموزش پانچاسیلا، هم درک مفهومی و هم شخصیت دانش‌آموزان را مؤثرتر از رویکردهای سنتی مبتنی بر معلم تقویت می‌کند. این مدل، چارچوبی عملی و مبتنی بر شواهد تجربی برای آموزش شهروندی مبتنی بر شخصیت در مدارس اندونزی ارائه می‌دهد و به مباحث گسترده‌تر درباره رویکردهای یادگیری عمیق در آموزش مدنی و اخلاقی کمک می‌کند.

Civic education in Indonesia is mandated by Law No. 20 of 2003 to form both “democratic and responsible citizens” (Article 3) and citizens with “a sense of nationality and love of the homeland” (Elucidation of Article 37, paragraph 1). This article examines the normative coherence between these two mandates, arguing that civic education must not only build national identity but also cultivate citizens capable of reasoning, dialogue, participation, and responsibility within democratic life. Adopting a qualitative-philosophical approach that combines philosophical hermeneutics, ontological, epistemological, and axiological analysis, and immanent critique informed by John Dewey’s progressivism, the study identifies three loci of tension: a teleological tension between democratic citizenship and affective national orientation; an epistemic-pedagogical tension between inquiry, student agency, and value internalisation; and an axiological tension among democracy, human rights, pluralism, and nationality. Building on these findings, the article formulates anti-indoctrination criteria comprising public reason, fallibilism, student agency, deliberative dialogue, and argument-based evaluation. It contributes to the literature by reconstructing national consciousness and love of the homeland as a form of reflective civic nationalism – one that remains compatible with democracy, openness to criticism, and public responsibility.

آموزش شهروندی در اندونزی بر اساس قانون شماره ۲۰ سال ۲۰۰۳ موظف است هم «شهروندانی دموکرات و مسئولیت‌پذیر» (ماده ۳) و هم شهروندانی با «حس ملیت و عشق به میهن» (توضیح ماده ۳۷، بند ۱) تربیت کند. این مقاله انسجام هنجاری میان این دو مأموریت را بررسی می‌کند و استدلال می‌نماید که آموزش شهروندی نه تنها باید هویت ملی را شکل دهد، بلکه باید شهروندانی توانمند در استدلال، گفت‌وگو، مشارکت و مسئولیت‌پذیری در زندگی دموکراتیک پرورش دهد. با اتخاذ رویکرد کیفی-فلسفی که ترکیبی از هرمنوتیک فلسفی، تحلیل‌های هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و ارزش‌شناختی و نقد درون‌ماندگار مبتنی بر پراگماتیسم John Dewey است، پژوهش سه کانون تنش را شناسایی می‌کند: تنش غایت‌شناختی میان شهروندی دموکراتیک و جهت‌گیری عاطفی ملی؛ تنش معرفتی-تربیتی میان پژوهش، عاملیت دانش‌آموز و درونی‌سازی ارزش‌ها؛ و تنش ارزش‌شناختی میان دموکراسی، حقوق بشر، کثرت‌گرایی و ملیت. بر اساس این یافته‌ها، مقاله معیارهایی ضد تلقین شامل عقلانیت عمومی، خطاپذیری، عاملیت دانش‌آموز، گفت‌وگوی مبتنی بر تعمق و ارزیابی مبتنی بر استدلال را صورت‌بندی می‌کند. این مقاله با بازسازی آگاهی ملی و عشق به میهن به‌عنوان شکلی از ملی‌گرایی مدنی تأملی که با دموکراسی، گشودگی به نقد و مسئولیت عمومی سازگار می‌ماند، به ادبیات این حوزه کمک می‌کند.

In recent decades, globalisation has led to a decline in nationalism and a crisis of civic identity among Generation Z. This study aims to analyse the philosophical process underlying this phenomenon. This study uses an integrative review of Google Scholar and Garuda, along with theoretical frameworks including the theory of the nation-state, Benedict Anderson's The Imagined Community, and Maurice Halbwachs' Collective Memory. Previous studies have concluded that globalisation has led to a decline in nationalism among Generation Z and have linked this decline to failures in civic education. However, the philosophical process of how globalisation causes this crisis has not been explored. This study explores this philosophical process using a theoretical framework. The analysis concludes that nationalism and civic identity are products of national imagination, historical continuity, and the inheritance of collective memory about national identity. However, in the digital ecosystem, the dominance of global narratives interrupts this inheritance process and even creates a transnational imagination. Philosophically, the decline in nationalism and the crisis of civic identity among Generation Z stem from the failure to inherit the collective memory of Indonesian national identity within the digital ecosystem. To strengthen nationalism and rebuild civic identity, it is necessary to revive the collective memory of Indonesian national identity through the digital ecosystem, including various social media platforms, so that Generation Z can inherit national identity memory smoothly in the global digital ecosystem.

در دهه‌های اخیر، جهانی‌شدن منجر به کاهش ملی‌گرایی و بحران هویت مدنی در میان نسل Z شده‌است. هدف این پژوهش تحلیل فرایند فلسفی زیربنای این پدیده است. این مطالعه با استفاده از مرور یکپارچه منابع Google Scholar و Garuda و با بهره‌گیری از چارچوب‌های نظری شامل نظریه دولت-ملت، جامعه خیالی Benedict Anderson و حافظه جمعی Maurice Halbwachs انجام شده‌است. پژوهش‌های پیشین نتیجه گرفته‌اند که جهانی‌شدن موجب کاهش ملی‌گرایی در نسل Z شده و این کاهش را به ناکامی در آموزش مدنی مرتبط دانسته‌اند. با این حال، فرایند فلسفی چگونگی ایجاد این بحران توسط جهانی‌شدن مورد بررسی قرار نگرفته‌است. این پژوهش با استفاده از چارچوب نظری به واکاوی این فرایند فلسفی می‌پردازد. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که ملی‌گرایی و هویت مدنی محصول تخیل ملی، تداوم تاریخی و میراث حافظه جمعی درباره هویت ملی هستند. با این حال، در زیست‌بوم دیجیتال، غلبه روایت‌های جهانی این فرایند انتقال میراث را مختل کرده و حتی تخیل فراملی ایجاد می‌کند. از منظر فلسفی، کاهش ملی‌گرایی و بحران هویت مدنی در میان نسل Z ناشی از ناکامی در انتقال حافظه جمعی هویت ملی اندونزیایی در زیست‌بوم دیجیتال است. برای تقویت ملی‌گرایی و بازسازی هویت مدنی، ضروری است حافظه جمعی هویت ملی اندونزیایی از طریق زیست‌بوم دیجیتال، از جمله بسترهای مختلف رسانه‌های اجتماعی، احیا شود تا نسل Z بتواند حافظه هویت ملی را به‌طور روان در زیست‌بوم دیجیتال جهانی به ارث ببرد.

Pancasila has predominantly been interpreted within a rational-normative philosophical tradition that emphasises conceptual coherence, logical consistency, and systematic relationships among its five principles. While this approach has contributed significantly to the development of Pancasila philosophy, it remains limited in explaining how Pancasila functions as a living reality within Indonesian society. This study proposes an alternative interpretation by examining Pancasila through Ernst Cassirer’s philosophy of symbolic forms. Employing a qualitative philosophical approach, the research applies a conceptual adequacy test combined with interpretative conceptual analysis to evaluate the extent to which Pancasila fulfils the characteristics of a symbolic system. The analysis reconstructs five conceptual criteria derived from Cassirer’s theory—mediating function, meaning construction, collective dimension, experiential orientation, and independence from empirical verification—and systematically maps them onto the structure and functions of Pancasila. The findings demonstrate that each principle (sila) operates not merely as a normative proposition but as a symbolic form that mediates collective meaning, shapes civic identity, provides ethical and political orientation, and legitimises Indonesia’s socio-political order. Furthermore, the study argues that interpreting Pancasila as a symbolic system offers an alternative epistemological framework that complements the dominant rational-formal tradition by explaining its enduring relevance through symbolic mediation rather than solely through logical coherence. This reinterpretation expands contemporary Pancasila studies by connecting them with philosophy of culture, symbolic philosophy, and interpretative approaches to political thought, while providing broader implications for Pancasila education, civic education, and future philosophical research.

پانچاسیلا عمدتاً در چارچوب سنت فلسفی عقلانی-هنجاری تفسیر شده است که بر انسجام مفهومی، سازگاری منطقی و روابط نظام‌مند میان پنج اصل آن تأکید دارد. اگرچه این رویکرد سهم قابل توجهی در توسعه فلسفه پانچاسیلا داشته است، اما در تبیین نحوه عملکرد پانچاسیلا به‌عنوان یک واقعیت زنده در جامعه اندونزی محدود باقی می‌ماند. این پژوهش با بررسی پانچاسیلا از منظر فلسفه اشکال نمادین ارنست کاسیرر، تفسیر جایگزینی را پیشنهاد می‌کند. با به‌کارگیری رویکرد فلسفی کیفی، پژوهش حاضر آزمون کفایت مفهومی را در ترکیب با تحلیل مفهومی تفسیری به‌کار می‌گیرد تا میزان تحقق ویژگی‌های یک نظام نمادین توسط پانچاسیلا را ارزیابی کند. تحلیل انجام‌شده پنج معیار مفهومی برگرفته از نظریه کاسیرر—کارکرد میانجی‌گری، ساخت معنایی، بُعد جمعی، جهت‌گیری تجربی و استقلال از راستی‌آزمایی تجربی—را بازسازی کرده و به‌صورت نظام‌مند بر ساختار و کارکردهای پانچاسیلا منطبق می‌سازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که هر اصل (سیلا) نه صرفاً به‌عنوان گزاره‌ای هنجاری، بلکه به‌عنوان یک شکل نمادین عمل می‌کند که معنای جمعی را میانجی‌گری می‌کند، هویت مدنی را شکل می‌دهد، جهت‌گیری اخلاقی و سیاسی فراهم می‌آورد و نظم اجتماعی-سیاسی اندونزی را مشروعیت می‌بخشد. افزون بر این، پژوهش استدلال می‌کند که تفسیر پانچاسیلا به‌عنوان یک نظام نمادین، چارچوب معرفت‌شناختی جایگزینی ارائه می‌دهد که سنت عقلانی-رسمی غالب را با تبیین تداوم اهمیت پانچاسیلا از طریق میانجی‌گری نمادین، و نه صرفاً انسجام منطقی، تکمیل می‌کند. این بازتفسیر، مطالعات معاصر پانچاسیلا را با فلسفه فرهنگ، فلسفه نمادین و رویکردهای تفسیری به اندیشه سیاسی پیوند می‌زند و پیامدهای گسترده‌تری برای آموزش پانچاسیلا، آموزش مدنی و پژوهش‌های فلسفی آینده فراهم می‌آورد.

The article examines the rising incidence of corruption and apathetic behaviour among public officials in Indonesia, indicating a moral crisis in state governance. This condition reflects the weak implementation of Pancasila’s core values—particularly integrity and empathy—within bureaucratic practices and public leadership. The study aims to analyse the relevance of the values of integrity and empathy embedded in Pancasila's principles as a moral foundation for preventing corruption and for developing ethical public officials. This research uses a qualitative, descriptive-analytical approach, drawing on library research and content analysis of scholarly literature, official documents, and secondary data from credible sources. The analytical framework draws upon the theory of public integrity, empathic leadership, and ethical leadership theory. The findings indicate that the values of integrity and empathy in Pancasila serve a strategic function as catalysts for reconstructing the relationship between citizens and state administrators. Integrity promotes honesty, accountability, and fairness in decision-making, while empathy strengthens public officials’ social and moral sensitivity to societal conditions. Implementing these values can reinforce the moral legitimacy of governance and foster greater public trust in state institutions.

این مقاله به بررسی افزایش موارد فساد و رفتارهای بی‌تفاوت در میان مقامات دولتی اندونزی می‌پردازد که نشان‌دهنده بحران اخلاقی در حکمرانی دولتی است. این وضعیت بازتاب‌دهنده اجرای ضعیف ارزش‌های بنیادی پانچاسیلا، به‌ویژه درستکاری و همدلی، در رویه‌های بوروکراتیک و رهبری عمومی است. هدف این مطالعه تحلیل اهمیت ارزش‌های درستکاری و همدلی نهفته در اصول پانچاسیلا به‌عنوان بنیان اخلاقی برای پیشگیری از فساد و توسعه مقامات دولتی اخلاق‌مدار است. این پژوهش با رویکرد کیفی و توصیفی-تحلیلی انجام شده و مبتنی بر پژوهش کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای متون علمی، اسناد رسمی و داده‌های ثانویه از منابع معتبر است. چارچوب تحلیلی پژوهش بر نظریه درستکاری عمومی، رهبری همدلانه و نظریه رهبری اخلاقی استوار است. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌های درستکاری و همدلی در پانچاسیلا نقش راهبردی به‌عنوان محرک بازسازی رابطه میان شهروندان و مدیران دولتی ایفا می‌کنند. درستکاری موجب ارتقای صداقت، پاسخگویی و انصاف در تصمیم‌گیری می‌شود و همدلی حساسیت اجتماعی و اخلاقی مقامات دولتی نسبت به شرایط جامعه را تقویت می‌کند. اجرای این ارزش‌ها می‌تواند مشروعیت اخلاقی حکمرانی را تقویت کرده و اعتماد عمومی به نهادهای دولتی را افزایش دهد.