آموزش

This study aimed to determine the effectiveness of the Learning Starts With A Question (LSQ) learning method assisted by audio-visual media on the cognitive learning outcomes of fourth-grade students in IPAS at SDN 1 Lendang Belo. The study used a quantitative approach with a pre-experimental one-group pretest-posttest design. The research was conducted from 3 to 24 August 2026 with 23 fourth-grade students selected through saturated sampling. Data were collected through observation, tests, and documentation. The instrument consisted of a 13-item multiple-choice test and an observation sheet. Data were analyzed using descriptive statistics, the Shapiro-Wilk normality test, homogeneity test, and paired-samples t-test with SPSS 21. The mean score increased from 63.20 on the pretest to 64.88 on the posttest, an increase of 1.68 points. However, the paired-samples t-test produced a significance value of 0.661 (p > 0.05), with t = -0.445 and df = 22. Thus, the increase was not statistically significant. The findings indicate that the implementation of LSQ assisted by audio-visual media produced a small descriptive increase, but did not provide sufficient statistical evidence of a significant effect on students’ cognitive learning outcomes. The method needs to be implemented gradually and consistently, with appropriate guidance and audio-visual materials suited to students’ characteristics.

این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی روش یادگیری «یادگیری با پرسش آغاز می‌شود» (Learning Starts With A Question؛ LSQ) با کمک رسانه‌های صوتی‌تصویری بر پیامدهای یادگیری شناختی دانش‌آموزان پایه چهارم در درس علوم تجربی (IPAS) در دبستان SDN 1 Lendang Belo انجام شد. این مطالعه با رویکرد کمی و با طرح پیش‌آزمایشی یک‌گروهی با پیش‌آزمون و پس‌آزمون صورت گرفت. پژوهش در بازه زمانی ۳ تا ۲۴ اوت ۲۰۲۶ با حضور ۲۳ دانش‌آموز پایه چهارم که به روش نمونه‌گیری اشباع انتخاب شدند، انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، آزمون و مستندسازی گردآوری گردید. ابزار پژوهش شامل یک آزمون چندگزینه‌ای ۱۳ سؤالی و یک برگه مشاهده بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون نرمالیتی Shapiro-Wilk، آزمون همگنی و آزمون t زوجی با نرم‌افزار SPSS 21 تحلیل شدند. میانگین نمره از 63.20 در پیش‌آزمون به 64.88 در پس‌آزمون افزایش یافت که معادل 1.68 امتیاز بود. با این حال، آزمون t زوجی مقدار معناداری 0.661 (p > 0.05) با t = -0.445 و df = 22 را نشان داد. بنابراین، این افزایش از نظر آماری معنادار نبود. یافته‌ها نشان می‌دهد اجرای روش LSQ با کمک رسانه‌های صوتی‌تصویری افزایش توصیفی اندکی ایجاد کرد، اما شواهد آماری کافی برای اثربخشی معنادار بر پیامدهای یادگیری شناختی دانش‌آموزان فراهم نکرد. اجرای تدریجی و مستمر این روش، همراه با راهنمایی مناسب و استفاده از مواد صوتی‌تصویری متناسب با ویژگی‌های دانش‌آموزان توصیه می‌شود.

This study aimed to determine the effect of Magnetic Maze learning media on the symbolic thinking ability and fine motor skills of children aged 5–6 years at TK Negeri Pembina Campagaya. A quantitative quasi-experimental method with a nonequivalent control group design was used. The sample consisted of 16 children selected through purposive sampling, with 8 children in each group. Data were collected through tests, observations, and documentation. The experimental group received six Magnetic Maze treatments, while the control group used number puzzles. Data were analyzed using descriptive statistics, Shapiro-Wilk, Wilcoxon Signed-Rank, and Mann-Whitney U tests with SPSS 26. The experimental group mean increased from 13.63 to 30.50 for symbolic thinking and from 13.88 to 30.25 for fine motor skills. Wilcoxon significance was 0.012 for both variables, while posttest Mann-Whitney significance was 0.035 and 0.031. Thus, Magnetic Maze had a significant effect on both abilities.

این پژوهش با هدف تعیین تأثیر رسانه یادگیری «مسیر مغناطیسی» (Magnetic Maze) بر توانایی تفکر نمادین و مهارت‌های حرکتی ظریف کودکان ۵ تا ۶ ساله در دبستان دولتی Pembina Campagaya انجام شد. روش پژوهش، شبه‌آزمایشی کمی با طرح گروه کنترل نابرابر بود. نمونه شامل ۱۶ کودک بود که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند و هر گروه شامل ۸ کودک بود. داده‌ها از طریق آزمون‌ها، مشاهده و مستندسازی گردآوری شد. گروه آزمایش شش بار تحت آموزش با «مسیر مغناطیسی» قرار گرفت و گروه کنترل از پازل‌های عددی استفاده کرد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون Shapiro-Wilk، آزمون Wilcoxon Signed-Rank و آزمون Mann-Whitney U و با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ تحلیل شدند. میانگین گروه آزمایش برای تفکر نمادین از ۱۳٫۶۳ به ۳۰٫۵۰ و برای مهارت‌های حرکتی ظریف از ۱۳٫۸۸ به ۳۰٫۲۵ افزایش یافت. سطح معناداری آزمون Wilcoxon برای هر دو متغیر ۰٫۰۱۲ و سطح معناداری آزمون Mann-Whitney در پس‌آزمون به ترتیب ۰٫۰۳۵ و ۰٫۰۳۱ بود. بنابراین، «مسیر مغناطیسی» تأثیر معناداری بر هر دو توانایی داشت.

This article examines the relevance of the objectives of Islamic education as derived from the Qur’an and Hadith to the demands of modern education. Using a qualitative library research approach, the study analyzes primary Islamic sources, selected interpretations, and recent Indonesian scholarly literature on Islamic education, character formation, curriculum development, and digital-era learning. The analysis indicates that the objectives of Islamic education are holistic: developing faith and worship, noble character, intellectual capacity, social responsibility, and the human role as khalifah on earth. These objectives remain relevant to modern education because contemporary learning increasingly requires not only cognitive competence but also ethical judgment, collaboration, responsibility, critical thinking, digital literacy, and balanced personal development. The relevance is not achieved by reproducing classical educational forms unchanged, but by translating enduring Islamic values into contextual learning objectives, curriculum, pedagogy, assessment, and school culture. The study concludes that Qur’anic and Prophetic educational objectives can function as an ethical and spiritual foundation for modern education when integrated with contemporary knowledge, technology, and learner-centered approaches.

این مقاله به بررسی ارتباط اهداف آموزش اسلامی برگرفته از قرآن و حدیث با الزامات آموزش مدرن می‌پردازد. با استفاده از رویکرد پژوهش کتابخانه‌ای کیفی، این مطالعه منابع اولیه اسلامی، تفسیرهای منتخب و ادبیات علمی معاصر اندونزیایی در حوزه آموزش اسلامی، شکل‌گیری شخصیت، توسعه برنامه درسی و یادگیری در عصر دیجیتال را تحلیل می‌کند. تحلیل‌ها نشان می‌دهد که اهداف آموزش اسلامی جامع هستند: پرورش ایمان و عبادت، اخلاق نیکو، ظرفیت فکری، مسئولیت اجتماعی و نقش انسان به عنوان خلیفه در زمین. این اهداف همچنان برای آموزش مدرن مرتبط باقی می‌مانند، زیرا یادگیری معاصر نه تنها به شایستگی شناختی بلکه به قضاوت اخلاقی، همکاری، مسئولیت‌پذیری، تفکر انتقادی، سواد دیجیتال و رشد متعادل فردی نیاز دارد. این ارتباط از طریق بازتولید بدون تغییر اشکال آموزشی کلاسیک حاصل نمی‌شود، بلکه با ترجمه ارزش‌های پایدار اسلامی به اهداف یادگیری، برنامه درسی، روش تدریس، ارزشیابی و فرهنگ مدرسه متناسب با زمینه معاصر به دست می‌آید. مطالعه نتیجه می‌گیرد که اهداف آموزشی قرآنی و نبوی می‌توانند به عنوان بنیانی اخلاقی و معنوی برای آموزش مدرن عمل کنند، زمانی که با دانش معاصر، فناوری و رویکردهای یادگیرنده‌محور تلفیق شوند.

This research was motivated by the low learning outcomes of students in Pendidikan Pancasila learning. The purpose of this research was to improve the quality of the learning process and students’ learning outcomes through the Problem Based Learning model assisted by smart pocket board media in Grade IV of SDN 52 Kuranji, Padang City. This research used classroom action research consisting of planning, implementation, observation, and reflection stages. The research was conducted in two cycles with three meetings. The subjects were Grade IV students of SDN 52 Kuranji. Data were collected through observation, interviews, tests, and documentation, using observation sheets, test questions, and documentation as instruments. The results showed an improvement in the teaching-module aspect from 69.67% in Cycle I Meeting I to 76.78% in Cycle I Meeting II and 81.25% in Cycle II Meeting I. The teacher aspect increased from 78.22% to 83.06% and 93.54%, while the student aspect increased from 77.34% to 82.04% and 92.96%. The percentage of learning mastery increased from 63% in Cycle I Meeting I to 75% in Cycle I Meeting II and 87% in Cycle II Meeting I. These findings indicate that the Problem Based Learning model assisted by smart pocket board media improved the quality of the learning process and learning outcomes in Pendidikan Pancasila.

این پژوهش با انگیزه‌ی پایین بودن نتایج یادگیری دانش‌آموزان در درس آموزش پاندچاسیلا انجام شد. هدف این پژوهش، بهبود کیفیت فرایند یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با کمک رسانه‌ی تخته جیبی هوشمند در پایه چهارم دبستان SDN 52 Kuranji، شهر پادانگ بود. این پژوهش از روش پژوهش اقدام کلاسی شامل مراحل برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل استفاده کرد. پژوهش در دو چرخه با سه جلسه برگزار شد. شرکت‌کنندگان، دانش‌آموزان پایه چهارم دبستان SDN 52 Kuranji بودند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، آزمون و مستندسازی جمع‌آوری شد و از برگه‌های مشاهده، سؤالات آزمون و مستندسازی به عنوان ابزار استفاده گردید. نتایج نشان داد که جنبه‌ی ماژول آموزشی از ۶۹٫۶۷٪ در چرخه اول، جلسه اول به ۷۶٫۷۸٪ در چرخه اول، جلسه دوم و ۸۱٫۲۵٪ در چرخه دوم، جلسه اول افزایش یافت. جنبه معلم از ۷۸٫۲۲٪ به ۸۳٫۰۶٪ و ۹۳٫۵۴٪ و جنبه دانش‌آموز از ۷۷٫۳۴٪ به ۸۲٫۰۴٪ و ۹۲٫۹۶٪ افزایش یافت. درصد تسلط بر یادگیری از ۶۳٪ در چرخه اول، جلسه اول به ۷۵٪ در چرخه اول، جلسه دوم و ۸۷٪ در چرخه دوم، جلسه اول افزایش یافت. این یافته‌ها نشان می‌دهد که مدل یادگیری مبتنی بر مسئله با کمک رسانه‌ی تخته جیبی هوشمند، کیفیت فرایند یادگیری و نتایج یادگیری را در آموزش پاندچاسیلا بهبود بخشیده است.

This study examined the effect of Wordwall learning media on Grade V students’ learning outcomes in IPAS, focusing on ecosystems at SD Negeri 091273 Karang Bangun. The study used a pre-experimental method with a one-group pretest–posttest design. The participants were 24 Grade V students. Data were collected through learning-outcome tests administered before and after instruction using Wordwall, and analyzed descriptively, with a Shapiro–Wilk normality test, paired-samples t-test, and normalized gain analysis. The mean score increased from 37.29 on the pretest to 82.70 on the posttest. The reported paired-samples test yielded t = 14.201 with p < .001, indicating a statistically significant difference between scores before and after the intervention. The reported mean normalized gain was 0.7074, while the normalized-gain percentage was 70.74%, categorized in the source study as sufficiently effective; by commonly used numeric cutoffs, the mean gain value falls just above the high-gain threshold. These findings suggest that Wordwall may be a useful interactive alternative for teaching ecosystem concepts. However, because the study used a one-group design without a control group, the results should be interpreted as evidence of improvement after the intervention rather than definitive proof that Wordwall alone caused the improvement.

این مطالعه به بررسی تأثیر رسانه یادگیری Wordwall بر نتایج یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم در درس IPAS، با تمرکز بر اکوسیستم‌ها در دبستان SD Negeri 091273 Karang Bangun پرداخت. این پژوهش از روش شبه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون تک‌گروهی استفاده کرد. شرکت‌کنندگان شامل ۲۴ دانش‌آموز پایه پنجم بودند. داده‌ها از طریق آزمون‌های نتایج یادگیری که پیش و پس از آموزش با استفاده از Wordwall اجرا شد، جمع‌آوری و به صورت توصیفی تحلیل گردید و همچنین آزمون نرمالیتی Shapiro–Wilk، آزمون t زوجی و تحلیل بهره نرمال‌شده انجام شد. میانگین نمره از ۳۷٫۲۹ در پیش‌آزمون به ۸۲٫۷۰ در پس‌آزمون افزایش یافت. آزمون t زوجی گزارش‌شده مقدار t = 14.201 با p < .001 را نشان داد که بیانگر تفاوت معنادار آماری بین نمرات پیش و پس از مداخله است. میانگین بهره نرمال‌شده گزارش‌شده برابر با ۰٫۷۰۷۴ و درصد بهره نرمال‌شده ۷۰٫۷۴٪ بود که در مطالعه منبع در دسته اثربخشی نسبتاً مناسب قرار گرفت؛ بر اساس آستانه‌های عددی رایج، مقدار میانگین بهره اندکی بالاتر از مرز بهره بالا قرار می‌گیرد. این یافته‌ها نشان می‌دهد که Wordwall می‌تواند جایگزینی تعاملی و مفید برای آموزش مفاهیم اکوسیستم باشد. با این حال، با توجه به استفاده از طرح تک‌گروهی بدون گروه کنترل، نتایج باید به عنوان شواهدی از بهبود پس از مداخله تفسیر شود و نه اثبات قطعی اینکه صرفاً Wordwall موجب این بهبود شده است.

Inclusive education in Islamic education does not always take the form of explicit policies but may be manifested through values embedded in institutional documents. This study examines how inclusive education is understood and manifested as a value orientation in the vision and mission of MIS Nurul Muslimin Sungai Raya using Talcott Parsons’ structural functionalism. Employing a qualitative case study, data were collected through document analysis and interviews with key informants. The findings show that inclusive values are not explicitly formulated but are implicitly reflected in three orientations: akhlakul karimah (noble character), social harmony, and student potential development. These values provide a normative orientation toward diversity but have not been fully translated into operational educational practices. Within the AGIL framework, social harmony and akhlakul karimah are supported by interview data as indications of integration and pattern maintenance, while adaptation and goal attainment remain interpretive inferences from the vision and mission. The study also identifies a gap between articulated values and their implementation, indicating that inclusive values function as a systemic orientation but have not yet been fully internalized in practice. Thus, strengthening the operational dimension is essential to transform inclusive values from normative commitments into systematic and sustainable educational practices.

آموزش فراگیر در آموزش اسلامی همواره به صورت سیاست‌های صریح ظاهر نمی‌شود، بلکه ممکن است از طریق ارزش‌های نهفته در اسناد نهادی تجلی یابد. این پژوهش به بررسی نحوه درک و تجلی آموزش فراگیر به عنوان یک جهت‌گیری ارزشی در چشم‌انداز و رسالت MIS Nurul Muslimin Sungai Raya با استفاده از رویکرد کارکردگرایی ساختاری تالکوت پارسونز می‌پردازد. با بهره‌گیری از روش مطالعه موردی کیفی، داده‌ها از طریق تحلیل اسناد و مصاحبه با مطلعان کلیدی گردآوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که ارزش‌های فراگیر به طور صریح صورت‌بندی نشده‌اند، اما به طور ضمنی در سه جهت‌گیری بازتاب یافته‌اند: اخلاق کریمه (اخلاق نیکو)، هم‌آهنگی اجتماعی و توسعه پتانسیل دانش‌آموزان. این ارزش‌ها جهت‌گیری هنجاری نسبت به تنوع فراهم می‌کنند، اما هنوز به طور کامل به شیوه‌های عملیاتی آموزشی ترجمه نشده‌اند. در چارچوب AGIL، هم‌آهنگی اجتماعی و اخلاق کریمه بر اساس داده‌های مصاحبه به عنوان نشانه‌هایی از یکپارچگی و حفظ الگو مورد حمایت قرار گرفته‌اند، در حالی که سازگاری و دستیابی به هدف همچنان استنباط‌های تفسیری از چشم‌انداز و رسالت هستند. این مطالعه همچنین شکافی میان ارزش‌های بیان‌شده و اجرای آن‌ها را شناسایی می‌کند که نشان می‌دهد ارزش‌های فراگیر به عنوان یک جهت‌گیری سیستمی عمل می‌کنند، اما هنوز به طور کامل در عمل درونی نشده‌اند. بنابراین، تقویت بُعد عملیاتی برای تبدیل ارزش‌های فراگیر از تعهدات هنجاری به شیوه‌های آموزشی نظام‌مند و پایدار ضروری است.

The rapid development of digital technology has transformed how elementary school children learn, communicate, and interact, presenting both opportunities and challenges for their education and moral development. From the perspective of Islamic education, children's technology use requires appropriate parental guidance to ensure that digital activities align with Islamic values. This study aims to explore parental mediation strategies, identify challenges in supervising children's digital activities, and examine the integration of Islamic educational values into digital parenting practices at SDN 01 Pontianak Utara. The novelty of this study lies in its examination of digital parenting through the integration of parental mediation, technology-assisted supervision, and Islamic educational values within the elementary school context. This study employed a descriptive qualitative approach with a field research design. Data were collected through participatory observation, in-depth interviews with parents and Islamic Education teachers, and documentation. Data analysis followed the Miles and Huberman interactive model, consisting of data reduction, data display, and conclusion drawing, while source triangulation was applied to ensure data credibility. The findings identified three major challenges: limited parental digital literacy, inadequate supervision of children's digital activities, and the need for technology-assisted parental mediation through applications such as Google Family Link. Furthermore, the findings indicate that effective digital parenting requires more than technological restrictions, emphasizing collaboration between parents and schools alongside the integration of Islamic moral values. This study contributes to the development of Islamic digital parenting practices by highlighting the importance of combining technological supervision, parental guidance, and Islamic educational values to create a safer and more responsible digital environment for elementary school children.

توسعه سریع فناوری دیجیتال شیوه‌های یادگیری، ارتباط و تعامل کودکان دبستانی را دگرگون کرده است و فرصت‌ها و چالش‌هایی را برای آموزش و رشد اخلاقی آنان به همراه آورده است. از منظر آموزش اسلامی، استفاده کودکان از فناوری نیازمند راهنمایی مناسب والدین است تا فعالیت‌های دیجیتال آنان با ارزش‌های اسلامی همسو باشد. هدف این پژوهش، بررسی راهبردهای میانجی‌گری والدین، شناسایی چالش‌های نظارت بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و بررسی ادغام ارزش‌های تربیت اسلامی در شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال در دبستان SDN 01 Pontianak Utara است. نوآوری این پژوهش در بررسی فرزندپروری دیجیتال از طریق ادغام میانجی‌گری والدین، نظارت مبتنی بر فناوری و ارزش‌های تربیت اسلامی در بستر دبستان نهفته است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و طرح پژوهش میدانی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده مشارکتی، مصاحبه عمیق با والدین و معلمان آموزش اسلامی و اسناد گردآوری شد. تحلیل داده‌ها بر اساس مدل تعاملی Miles و Huberman شامل کاهش داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری انجام شد و برای اطمینان از اعتبار داده‌ها از مثلث‌سازی منابع استفاده گردید. یافته‌ها سه چالش عمده را شناسایی کرد: سواد دیجیتال محدود والدین، نظارت ناکافی بر فعالیت‌های دیجیتال کودکان و نیاز به میانجی‌گری والدین با کمک فناوری از طریق برنامه‌هایی مانند Google Family Link. همچنین یافته‌ها نشان می‌دهد که فرزندپروری دیجیتال مؤثر فراتر از محدودیت‌های فناورانه است و بر همکاری والدین و مدرسه در کنار ادغام ارزش‌های اخلاقی اسلامی تأکید دارد. این پژوهش با برجسته‌سازی اهمیت ترکیب نظارت فناورانه، راهنمایی والدین و ارزش‌های تربیت اسلامی، به توسعه شیوه‌های فرزندپروری دیجیتال اسلامی برای ایجاد محیط دیجیتال ایمن‌تر و مسئولانه‌تر برای کودکان دبستانی کمک می‌کند.

As inclusive education expands, PreK–12 classrooms increasingly include learners with diverse strengths, needs, and learning profiles. Teacher preparation programs are expected to prepare educators to support this diversity in inclusive settings. Preservice educators also bring varied backgrounds, experiences, and learning needs to coursework, requiring teacher educators to design learning environments that are responsive to this variability while preparing special education candidates to support diverse learners in PreK–12 classrooms. However, instructional approaches in teacher preparation do not always reflect these principles, and preservice educators may learn about inclusive instructional frameworks without experiencing how they are enacted in practice. This article introduces the Plan–Model–Embed framework, which integrates universal design for learning and differentiated instruction within teacher preparation coursework. The framework supports teacher educators in planning for learner variability, modeling instructional decision-making, and embedding opportunities for reflection and application across coursework. Drawing on course-based examples, the framework is illustrated through approaches to differentiating content, process, and product to support preservice educators with diverse backgrounds, experiences, and learning needs. These practices position preservice educators to both experience inclusive instructional approaches and examine their application within authentic learning contexts.

با گسترش آموزش فراگیر، کلاس‌های پیش‌دبستانی تا دوازدهم به طور فزاینده‌ای شامل یادگیرندگانی با توانمندی‌ها، نیازها و پروفایل‌های یادگیری متنوع می‌شوند. انتظار می‌رود برنامه‌های تربیت معلم، آموزگاران را برای حمایت از این تنوع در محیط‌های فراگیر آماده کنند. دانشجومعلمان نیز با پیشینه‌ها، تجربیات و نیازهای یادگیری متفاوت وارد دوره‌های آموزشی می‌شوند و این امر مستلزم آن است که مدرسان تربیت معلم محیط‌های یادگیری را به گونه‌ای طراحی کنند که به این گوناگونی پاسخ دهد و در عین حال داوطلبان آموزش ویژه را برای حمایت از یادگیرندگان متنوع در کلاس‌های پیش‌دبستانی تا دوازدهم آماده سازد. با این حال، رویکردهای آموزشی در تربیت معلم همواره بازتاب‌دهنده این اصول نیستند و دانشجومعلمان ممکن است درباره چارچوب‌های آموزشی فراگیر بیاموزند بدون آنکه تجربه‌ای از اجرای عملی آن‌ها داشته باشند. این مقاله چارچوب Plan–Model–Embed را معرفی می‌کند که طراحی جهانی برای یادگیری و آموزش تفکیکی را در دوره‌های تربیت معلم ادغام می‌کند. این چارچوب به مدرسان تربیت معلم کمک می‌کند تا برای گوناگونی یادگیرندگان برنامه‌ریزی کنند، تصمیم‌گیری‌های آموزشی را مدل‌سازی نمایند و فرصت‌هایی برای تأمل و کاربرد در سراسر دوره‌های آموزشی فراهم آورند. با بهره‌گیری از نمونه‌های مبتنی بر دوره، این چارچوب از طریق رویکردهایی برای تفکیک محتوا، فرایند و محصول به منظور حمایت از دانشجومعلمان با پیشینه‌ها، تجربیات و نیازهای یادگیری متنوع، تبیین می‌شود. این شیوه‌ها دانشجومعلمان را در موقعیتی قرار می‌دهد تا هم تجربه رویکردهای آموزشی فراگیر را داشته باشند و هم کاربرد آن‌ها را در زمینه‌های یادگیری اصیل مورد بررسی قرار دهند.

This paper explored the significance of equity, diversity and inclusivity (EDI) in Business Education research. The paper explained that equity ensures that all individuals can benefit from educational opportunities, regardless of their backgrounds. In addition, diversity in relation to Business Education Research refers to the multifaceted representation and integration of diverse perspectives, experiences identities and cognitive approaches. While inclusivity represents the practical application of equity and diversity. The paper identified the benefits of equity diversity and inclusivity to include꞉ enhancement of collaboration among the academia, industry, community and government. Equity, diversity and inclusivity help researchers to approach Business Education Problems with a richer and more holistic outlook, thereby enhancing the quality, creativity and potential impact of their work. Some of the strategies for enhancing equity, diversity and inclusivity in Business Education Research include flexibility, enlightenment campaign, adequate funding and synergetic relationship. Finally, the paper suggested that Equity, Diversity and Inclusivity (EDI) should be embedded in the curriculum of Business Education.

این مقاله به بررسی اهمیت عدالت، تنوع و شمول (EDI) در پژوهش‌های آموزش کسب‌وکار پرداخته است. مقاله توضیح می‌دهد که عدالت تضمین می‌کند همه افراد، صرف‌نظر از پیشینه‌هایشان، بتوانند از فرصت‌های آموزشی بهره‌مند شوند. همچنین، تنوع در ارتباط با پژوهش‌های آموزش کسب‌وکار به نمایندگی و ادغام چندوجهی دیدگاه‌ها، تجارب، هویت‌ها و رویکردهای شناختی مختلف اشاره دارد. در حالی که شمول، کاربرد عملی عدالت و تنوع را نمایان می‌سازد. مقاله مزایای عدالت، تنوع و شمول را شامل ارتقای همکاری میان دانشگاه، صنعت، جامعه و دولت شناسایی می‌کند. عدالت، تنوع و شمول به پژوهشگران کمک می‌کند تا مسائل آموزش کسب‌وکار را با دیدگاهی غنی‌تر و جامع‌تر مورد بررسی قرار دهند و بدین ترتیب کیفیت، خلاقیت و تأثیر بالقوه کار آن‌ها افزایش می‌یابد. برخی از راهبردهای ارتقای عدالت، تنوع و شمول در پژوهش‌های آموزش کسب‌وکار شامل انعطاف‌پذیری، کمپین آگاهی‌بخشی، تأمین مالی کافی و رابطه هم‌افزا می‌باشد. در نهایت، مقاله پیشنهاد می‌کند که عدالت، تنوع و شمول (EDI) باید در برنامه درسی آموزش کسب‌وکار گنجانده شود.

Effective teaching of Basic Science and Technology in secondary schools in Osun West Senatorial District is dependent on the availability and use of instructional materials. However, delivery of Basic Science and Technology lessons in schools in Osun West still largely archaic, evident through scare use of audio-visual and print resources. This study therefore, examined the impact of instructional materials on the teaching of Basic Science and Technology (BST) in public secondary schools in Osun West Senatorial District, Osun State, Nigeria. The study adopted a quasi-experimental pre-test, post-test design. The population comprised 8,910 JSS II students in public junior secondary schools in Osun West Senatorial District. A multi-stage sampling procedure was used to select 891 students through purposive, stratified random, proportionate-to-size and simple random sampling techniques respectively. Data was collected with a questionnaire titled “Utilization of Instructional Materials in Basic Science and Technology” (UIMBST) and a 30-item Basic Science and Technology achievement test. The study was guided by one research question and one hypothesis, while the research question was analysed with descriptive statistics (means), the hypothesis on the other hand was tested with a paired-samples t-test. Findings showed that the use of instruction materials by Basic Science and Technology teachers was limited with mean average figure of 2.32. Based on the findings, it was recommended that teachers use a variety of instructional materials; also, government and school administrators should provide and maintain resources such as video, audio, audio-visual, laboratory and print.

آموزش مؤثر علوم پایه و فناوری در مدارس متوسطه منطقه سناتوری اوسن غربی وابسته به دسترسی و استفاده از مواد آموزشی است. با این حال، ارائه دروس علوم پایه و فناوری در مدارس این منطقه همچنان عمدتاً به شیوه‌های سنتی انجام می‌شود که این امر از طریق استفاده محدود از منابع صوتی‌تصویری و چاپی مشهود است. بنابراین، این پژوهش تأثیر مواد آموزشی بر آموزش علوم پایه و فناوری (BST) در مدارس متوسطه دولتی منطقه سناتوری اوسن غربی، ایالت اوسن، نیجریه را بررسی کرد. این مطالعه از طرح شبه‌آزمایشی پیش‌آزمون و پس‌آزمون استفاده نمود. جامعه آماری شامل ۸۹۱۰ دانش‌آموز پایه دوم متوسطه اول در مدارس دولتی منطقه سناتوری اوسن غربی بود. نمونه‌گیری چندمرحله‌ای به کار گرفته شد و ۸۹۱ دانش‌آموز از طریق روش‌های هدفمند، تصادفی طبقه‌ای، متناسب با حجم و تصادفی ساده انتخاب شدند. داده‌ها با پرسشنامه‌ای با عنوان «استفاده از مواد آموزشی در علوم پایه و فناوری» (UIMBST) و یک آزمون پیشرفت ۳۰ سؤالی علوم پایه و فناوری گردآوری شد. پژوهش با یک سؤال پژوهشی و یک فرضیه هدایت شد؛ سؤال پژوهشی با آمار توصیفی (میانگین‌ها) تحلیل شد و فرضیه با آزمون t زوجی بررسی گردید. یافته‌ها نشان داد که استفاده معلمان علوم پایه و فناوری از مواد آموزشی محدود بوده و میانگین آن ۲٫۳۲ گزارش شد. بر اساس یافته‌ها، توصیه شد که معلمان از انواع مختلف مواد آموزشی استفاده کنند؛ همچنین دولت و مدیران مدارس باید منابعی مانند ویدئو، صوت، صوتی‌تصویری، آزمایشگاهی و چاپی را فراهم و نگهداری نمایند.

This study examined how governance modalities shape institutional performance at The Polytechnic of Ibadan, Nigeria, amid governance deficiency and stakeholder disaffection in post-colonial technical education. Grounded in Fiedler's Contingency Theory, it addressed the empirical gap on decision-making effectiveness within this specific institutional context. A descriptive survey design was adopted as an institutional case study. The population comprised 305 administrative and academic staff stratified into top-level administrators (n = 25), middle-level managers (n = 68), and operational-level staff (n = 212). A sample of 173 respondents was selected via stratified random sampling using Yamane's formula. Data were collected through a researcher-designed questionnaire measuring participatory, consultative, directive, and digital-enabled decision-making alongside administrative effectiveness dimensions. The instrument demonstrated strong reliability (α = 0.87 and 0.84). Descriptive statistics, Pearson correlation, multiple regression, and one-way ANOVA were applied using SPSS v.26 at p ≤ 0.05. Findings revealed strong positive associations between participatory and consultative modalities (r = 0.72, p < 0.01), inverse relationships for directive structures (r = −0.34 to −0.28, p < 0.01–0.05), and moderate technological alignment (r = 0.58–0.61, p < 0.01). Regression confirmed participatory (β = 0.298), consultative (β = 0.251), and digital (β = 0.187) mechanisms as positive predictors, with directive governance (β = −0.142) as a negative predictor, explaining 55% of the variance (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). It recommends digital literacy training for administrators, formal feedback loops, evidence-based benchmarking, integrated change management with technology deployment, and participatory governance reforms to redress hierarchical asymmetries.

این پژوهش به بررسی چگونگی تأثیر شیوه‌های حکمرانی بر عملکرد نهادی در پلی‌تکنیک ایبادان، نیجریه، در شرایط کمبود حکمرانی و نارضایتی ذینفعان در آموزش فنی پس از استعمار می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر نظریه اقتضایی فیدلر بوده و به خلأ تجربی در زمینه اثربخشی تصمیم‌گیری در این بستر نهادی خاص می‌پردازد. طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی به عنوان مطالعه موردی نهادی اتخاذ شد. جامعه آماری شامل ۳۰۵ نفر از کارکنان اداری و آموزشی بود که به سه طبقه مدیران عالی‌رتبه (n = 25)، مدیران میان‌رده (n = 68) و کارکنان عملیاتی (n = 212) تقسیم شدند. نمونه‌ای متشکل از ۱۷۳ نفر با استفاده از نمونه‌گیری تصادفی طبقه‌ای و فرمول یامانه انتخاب شد. داده‌ها از طریق پرسشنامه محقق‌ساخته که شیوه‌های تصمیم‌گیری مشارکتی، مشورتی، دستوری و مبتنی بر فناوری دیجیتال را در کنار ابعاد اثربخشی اداری اندازه‌گیری می‌کرد، گردآوری شد. ابزار پژوهش از پایایی بالایی برخوردار بود (α = 0.87 و 0.84). برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی، همبستگی پیرسون، رگرسیون چندگانه و تحلیل واریانس یک‌طرفه با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۶ در سطح معناداری p ≤ 0.05 استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که بین شیوه‌های مشارکتی و مشورتی ارتباط مثبت قوی وجود دارد (r = 0.72, p < 0.01)، ساختارهای دستوری رابطه معکوس دارند (r = −0.34 تا −0.28, p < 0.01–0.05) و همسویی فناورانه در حد متوسط است (r = 0.58–0.61, p < 0.01). نتایج رگرسیون نشان داد که سازوکارهای مشارکتی (β = 0.298)، مشورتی (β = 0.251) و دیجیتال (β = 0.187) پیش‌بین‌های مثبت و حکمرانی دستوری (β = −0.142) پیش‌بین منفی عملکرد نهادی هستند و ۵۵٪ از واریانس را تبیین می‌کنند (R² = 0.55, F = 24.87, p < 0.001). بر اساس نتایج، آموزش سواد دیجیتال برای مدیران، ایجاد حلقه‌های بازخورد رسمی، الگوبرداری مبتنی بر شواهد، مدیریت تغییر یکپارچه با استقرار فناوری و اصلاحات حکمرانی مشارکتی برای رفع عدم تقارن سلسله‌مراتبی توصیه می‌شود.

This study examined the influence of teacher classroom practices on perceived primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. Specifically, the study assessed the level of perceived school effectiveness and examined teachers’ digital instructional practices, classroom management, teacher–pupil interaction, and digital assessment and feedback practices, as well as the joint and relative contributions of these classroom practices to school effectiveness. A descriptive survey research design was adopted. The population comprised public primary school teachers in the six states of Southwestern Nigeria, while a multistage sampling procedure was used to select 1,200 teachers from 90 public primary schools across Ogun, Osun, and Ekiti States. Data were collected using the Teacher Classroom Practices and Primary School Effectiveness Questionnaire (TCPSPEQ), which demonstrated satisfactory internal consistency with a Cronbach’s alpha coefficient of 0.87. Data were analysed using frequencies, percentages, weighted means, standard deviations, Pearson Product Moment Correlation, and multiple regression at the 0.05 level of significance. Findings showed that perceived school effectiveness was relatively high (weighted mean = 2.90), while classroom management (3.08) and teacher–pupil interaction (3.10) were rated high. Teachers also reported high perceptions of interactive digital storytelling (3.00), blended learning (2.93), and mobile learning (2.89), although actual use of digital tools was comparatively limited. The study concludes that strengthening classroom management, teacher–pupil relationships, and purposeful digital instructional and assessment practices can enhance primary school effectiveness in Southwestern Nigeria. It therefore recommended school administrators should strengthen classroom supervision and instructional support to sustain effective classroom management practices among teachers.

این مطالعه به بررسی تأثیر شیوه‌های معلمان در کلاس درس بر اثربخشی ادراک‌شده مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه پرداخت. به طور خاص، سطح اثربخشی ادراک‌شده مدارس ارزیابی شد و شیوه‌های آموزشی دیجیتال معلمان، مدیریت کلاس درس، تعامل معلم و دانش‌آموز، و شیوه‌های ارزیابی و بازخورد دیجیتال معلمان مورد بررسی قرار گرفت، همچنین سهم مشترک و نسبی این شیوه‌های کلاسی در اثربخشی مدرسه تحلیل شد. طرح پژوهش از نوع پیمایشی توصیفی بود. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی در شش ایالت جنوب‌غربی نیجریه بود و با استفاده از روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای، تعداد ۱۲۰۰ معلم از ۹۰ مدرسه ابتدایی دولتی در ایالت‌های Ogun، Osun و Ekiti انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه شیوه‌های معلمان در کلاس درس و اثربخشی مدارس ابتدایی (TCPSPEQ) گردآوری شد که از نظر پایایی درونی با ضریب آلفای کرونباخ ۰٫۸۷ رضایت‌بخش بود. داده‌ها با استفاده از فراوانی، درصد، میانگین وزنی، انحراف معیار، همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه در سطح معناداری ۰٫۰۵ تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد اثربخشی ادراک‌شده مدارس نسبتاً بالا بود (میانگین وزنی = ۲٫۹۰)، در حالی که مدیریت کلاس درس (۳٫۰۸) و تعامل معلم و دانش‌آموز (۳٫۱۰) نیز در سطح بالایی ارزیابی شدند. معلمان همچنین ادراک بالایی نسبت به روایت‌گری دیجیتال تعاملی (۳٫۰۰)، یادگیری ترکیبی (۲٫۹۳) و یادگیری سیار (۲٫۸۹) گزارش کردند، هرچند استفاده واقعی از ابزارهای دیجیتال نسبتاً محدود بود. مطالعه نتیجه می‌گیرد که تقویت مدیریت کلاس درس، روابط معلم و دانش‌آموز و شیوه‌های هدفمند آموزشی و ارزیابی دیجیتال می‌تواند اثربخشی مدارس ابتدایی در جنوب‌غربی نیجریه را افزایش دهد. بنابراین توصیه می‌شود مدیران مدارس نظارت بر کلاس درس و حمایت آموزشی را برای حفظ شیوه‌های مؤثر مدیریت کلاس درس در میان معلمان تقویت کنند.

This study examined the impacts of information and communication technology utilisation on lecturers’ research productivity in state-owned Colleges of Education, North-central Nigeria. It adopted a descriptive research design of survey type. The population of the study consisted of 2,011 lecturers in all the state-owned Colleges of Education in Kwara State. Three states (Kwara, Kogi and Niger) were randomly selected, while all the six COEs were sampled purposively. Through the use of a proportionate sampling technique, 289 lecturers were sampled using Krejcie and Morgan (1970) table for sample size determination. Impacts of Information Technology on Lecturers’ Research Productivity was used for data collection. The instrument was taken through validation and reliability processes which yielded a reliability coefficent of 0.82. Percentage was used to answer research one, while mean was used to answer research questions two and three. The findings of the study, among others, revealed that ICT utilisation gives lecturers opportunity to have faster access to literature; enables lecturers to collaborate with other researchers within and outside Nigeria to find solution to educational problems; eases collection of data for lecturers thereby removing distance barrier; and makes lecturers’ works visible to the world through Google scholar, Academia and ResearchGate. It concluded that ICT utilisation has positive impacts on lecturers’ research productivity. Based on the findings, it was recommended that the management of the state-owned Colleges of Education and governments in North-central Nigeria should be highly committed to the provision of capacity building programmes on ICT skills acquisition for lecturers through seminars, workshops, and lectures to enhance their research productivity.

این پژوهش به بررسی تأثیرات استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی در دانشکده‌های تربیت معلم دولتی منطقه شمال مرکزی نیجریه پرداخته است. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع پیمایشی بهره برده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۲۰۱۱ نفر از اعضای هیئت علمی در تمامی دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت کوارا بوده است. سه ایالت (کوارا، کوگی و نیجر) به صورت تصادفی انتخاب شدند و تمامی شش دانشکده تربیت معلم به صورت هدفمند نمونه‌گیری شدند. با استفاده از روش نمونه‌گیری متناسب و جدول تعیین حجم نمونه Krejcie and Morgan (1970)، تعداد ۲۸۹ نفر از اعضای هیئت علمی نمونه‌گیری شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، پرسشنامه «تأثیرات فناوری اطلاعات بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی» بود. این ابزار مورد اعتبارسنجی و سنجش پایایی قرار گرفت و ضریب پایایی ۰.۸۲ به دست آمد. برای پاسخ به سؤال اول پژوهش از درصد و برای پاسخ به سؤالات دوم و سوم از میانگین استفاده شد. یافته‌های پژوهش، از جمله، نشان داد که استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات به اعضای هیئت علمی فرصت دسترسی سریع‌تر به منابع علمی را می‌دهد؛ امکان همکاری با سایر پژوهشگران در داخل و خارج از نیجریه برای حل مسائل آموزشی را فراهم می‌کند؛ جمع‌آوری داده‌ها را برای اعضای هیئت علمی تسهیل کرده و مانع فاصله را از میان برمی‌دارد؛ و آثار اعضای هیئت علمی را از طریق Google scholar، Academia و ResearchGate در معرض دید جهانی قرار می‌دهد. نتیجه‌گیری شد که استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات تأثیرات مثبتی بر بهره‌وری پژوهشی اعضای هیئت علمی دارد. بر اساس یافته‌ها، توصیه شد که مدیریت دانشکده‌های تربیت معلم دولتی و دولت‌های منطقه شمال مرکزی نیجریه باید به طور جدی متعهد به ارائه برنامه‌های توانمندسازی در زمینه کسب مهارت‌های فناوری اطلاعات برای اعضای هیئت علمی از طریق سمینارها، کارگاه‌ها و سخنرانی‌ها باشند تا بهره‌وری پژوهشی آنان ارتقا یابد.

Educational leadership is increasingly recognised as a critical determinant of the quality, relevance and sustainability of education systems. The rapid development of digital technologies, changing learner expectations, increasing demands for accountability, teacher shortages, resource constraints and the emergence of artificial intelligence have expanded the responsibilities of educational leaders beyond traditional administration. This paper discusses the changing educational leadership in the digital age. The paper posits that educational leaders should not merely introduce technology into schools but should create an institutional culture where technology supports teaching, learning, and professional development. The paper notes that digital transformation cannot succeed through technology acquisition alone. Inadequate infrastructure, electricity challenges, digital inequality, limited professional development, resistance to change, weak institutional support, and insufficient leadership preparation may constrain implementation. The paper therefore advocates a context-sensitive model of educational leadership that integrates vision, instructional leadership, digital competence, distributed leadership, ethical practice, teacher development and community engagement. It was suggested that systematic preparation and continuous professional development of educational leaders, investment in digital infrastructure, stronger leadership standards, participatory governance, digital citizenship education, and context-sensitive monitoring of school leadership is important in Nigerian schools. The paper concludes that Nigeria's educational transformation requires leaders who can combine human-centred leadership with technological competence to create schools that are innovative, inclusive, collaborative and focused on meaningful learning

رهبری آموزشی به طور فزاینده‌ای به عنوان یکی از عوامل تعیین‌کننده کیفیت، ارتباط و پایداری نظام‌های آموزشی شناخته می‌شود. توسعه سریع فناوری‌های دیجیتال، تغییر انتظارات یادگیرندگان، افزایش تقاضا برای پاسخگویی، کمبود معلم، محدودیت منابع و ظهور هوش مصنوعی، مسئولیت‌های رهبران آموزشی را فراتر از مدیریت سنتی گسترش داده است. این مقاله به بررسی تحول رهبری آموزشی در عصر دیجیتال می‌پردازد. مقاله مطرح می‌کند که رهبران آموزشی نباید صرفاً فناوری را وارد مدارس کنند، بلکه باید فرهنگی نهادی ایجاد نمایند که در آن فناوری از آموزش، یادگیری و توسعه حرفه‌ای حمایت کند. مقاله تأکید می‌کند که تحول دیجیتال تنها از طریق تهیه فناوری محقق نمی‌شود. زیرساخت ناکافی، مشکلات برق، نابرابری دیجیتال، محدودیت در توسعه حرفه‌ای، مقاومت در برابر تغییر، حمایت نهادی ضعیف و آمادگی ناکافی رهبران می‌تواند اجرای این تحول را محدود کند. بنابراین، مقاله مدل حساس به زمینه‌ای از رهبری آموزشی را پیشنهاد می‌کند که چشم‌انداز، رهبری آموزشی، شایستگی دیجیتال، رهبری توزیعی، رفتار اخلاقی، توسعه معلمان و مشارکت جامعه را ادغام می‌کند. همچنین پیشنهاد شده است که آمادگی نظام‌مند و توسعه حرفه‌ای مستمر رهبران آموزشی، سرمایه‌گذاری در زیرساخت دیجیتال، استانداردهای قوی‌تر رهبری، حکمرانی مشارکتی، آموزش شهروندی دیجیتال و پایش حساس به زمینه رهبری مدارس در مدارس نیجریه اهمیت دارد. مقاله نتیجه می‌گیرد که تحول آموزشی نیجریه نیازمند رهبرانی است که بتوانند رهبری انسان‌محور را با شایستگی فناورانه ترکیب کنند تا مدارسی نوآور، فراگیر، مشارکتی و متمرکز بر یادگیری معنادار ایجاد نمایند.

Inclusive education practice in secondary schools faces a plethora of challenges such as inadequate assistive devices, restrictive school environments and poorly designed classrooms. Despite the identified challenges, little has done in terms of research on the extent to which these challenges influence inclusive education practice in Osun State. Therefore, this study examined the influence of technology and environmental support systems on inclusive education practice in public secondary schools in Osun State, Nigeria. The study adopted a descriptive research design of the predictive correlational type; the population comprised 6,330 teachers from all the public secondary schools across the 30 Local Government Areas of the state. The study adopted multi-stage sampling procedure, simple random sampling technique by balloting (to select 15 from the 30 Local Government Areas), systematic sampling technique (to select 93 schools) and proportionate sampling technique (to select teachers from each Local Government Area) this ultimately yielded a sample of 950 teachers. Data was collected through structured questionnaire on Inclusive Education Practice and Support Systems (QIEPSS). The instrument was subjected to face and content validity and construct validity was established through exploratory factor analysis. The research questions were answered with mean and the hypothesis was tested with multiple linear regression. The findings showed that the level of inclusive education practice was low. Based on the findings, it was recommended among others that the government prioritises the provision of assistive devices and completely overhaul of school structures.

اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه با چالش‌های متعددی مانند کمبود وسایل کمکی، محیط‌های محدودکننده مدرسه و کلاس‌های درس با طراحی نامناسب مواجه است. با وجود شناسایی این چالش‌ها، پژوهش‌های اندکی در خصوص میزان تأثیر این چالش‌ها بر اجرای آموزش فراگیر در ایالت Osun انجام شده است. بنابراین، این مطالعه به بررسی تأثیر فناوری و نظام‌های حمایتی محیطی بر اجرای آموزش فراگیر در مدارس متوسطه دولتی ایالت Osun، نیجریه پرداخت. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی از نوع همبستگی پیش‌بین استفاده کرد؛ جامعه آماری شامل ۶٬۳۳۰ معلم از تمامی مدارس متوسطه دولتی در ۳۰ منطقه شهرداری این ایالت بود. نمونه‌گیری به صورت چندمرحله‌ای، با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی ساده از طریق قرعه‌کشی (برای انتخاب ۱۵ منطقه از ۳۰ منطقه شهرداری)، نمونه‌گیری نظام‌مند (برای انتخاب ۹۳ مدرسه) و نمونه‌گیری متناسب (برای انتخاب معلمان از هر منطقه شهرداری) انجام شد که در نهایت منجر به انتخاب نمونه‌ای متشکل از ۹۵۰ معلم گردید. داده‌ها از طریق پرسشنامه ساختاریافته «اجرای آموزش فراگیر و نظام‌های حمایتی» (QIEPSS) جمع‌آوری شد. ابزار پژوهش از نظر روایی صوری و روایی محتوا مورد بررسی قرار گرفت و روایی سازه آن از طریق تحلیل عاملی اکتشافی تأیید شد. به سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین پاسخ داده شد و فرضیه پژوهش با رگرسیون خطی چندگانه آزمون گردید. یافته‌ها نشان داد که سطح اجرای آموزش فراگیر پایین است. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که دولت تأمین وسایل کمکی را در اولویت قرار داده و ساختار مدارس را به طور کامل بازنگری نماید.

A well implemented entrepreneurship education programme of colleges of education provides a study on entrepreneurship skill to prepare students of the programme for entrepreneurship. The study examined the Perceived influence of entrepreneurship skills on poverty alleviation as perceived by colleges of education graduates. The study was guided by two research questions and two null hypotheses. The study employed a descriptive research design method. The population of the study comprised business education graduates in Kwara State Public Colleges of Education. There are 2052 graduates (2019 – 2021 academic session) in the three public colleges of education offering business education in Kwara State. A sample of 300 business education students in all the three public colleges of education in Kwara State were selected in this study. A structured 20-item questionnaire tagged "Influence of Entrepreneurship Skills on Poverty Alleviation Questionnaire (IESPAQ) designed by the researcher was used to gather data for the study. Research questions were analyzed using mean and standard deviation. The null hypotheses were tested at 0.05 level of significance using independent samples t-test. Through the findings from the study, it was concluded that entrepreneurship skills had a positive influence on poverty alleviation among public colleges of education graduates in Kwara State. Among the study's recommendations was that Entrepreneurial education curriculum planner should widen the scope of her entrepreneurship education given to the students to enable them meet up with the entrepreneurial skills required in the present world.

یک برنامه آموزش کارآفرینی به‌خوبی اجراشده در دانشکده‌های تربیت معلم، مطالعه‌ای درباره مهارت‌های کارآفرینی به‌منظور آماده‌سازی دانشجویان این برنامه برای کارآفرینی فراهم می‌کند. این پژوهش تأثیر ادراک‌شده مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر را از دیدگاه فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر توسط دو سؤال پژوهشی و دو فرضیه صفر هدایت شد. روش پژوهش توصیفی به‌کار گرفته شد. جامعه آماری پژوهش شامل فارغ‌التحصیلان رشته آموزش بازرگانی در دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara بود. در سه دانشکده دولتی آموزش بازرگانی در ایالت Kwara، تعداد ۲۰۵۲ فارغ‌التحصیل (سال تحصیلی ۲۰۱۹ تا ۲۰۲۱) وجود داشت. نمونه‌ای متشکل از ۳۰۰ دانشجوی آموزش بازرگانی در هر سه دانشکده دولتی تربیت معلم ایالت Kwara برای این مطالعه انتخاب شد. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامه ساختارمند ۲۰ ماده‌ای با عنوان «پرسشنامه تأثیر مهارت‌های کارآفرینی بر کاهش فقر (IESPAQ)» که توسط پژوهشگر طراحی شده بود، استفاده شد. سؤالات پژوهش با استفاده از میانگین و انحراف معیار تحلیل شدند. فرضیه‌های صفر در سطح معناداری ۰٫۰۵ با استفاده از آزمون t مستقل بررسی شدند. بر اساس یافته‌های پژوهش، نتیجه‌گیری شد که مهارت‌های کارآفرینی تأثیر مثبتی بر کاهش فقر در میان فارغ‌التحصیلان دانشکده‌های تربیت معلم دولتی ایالت Kwara داشته است. از جمله توصیه‌های پژوهش این بود که برنامه‌ریزان برنامه درسی آموزش کارآفرینی باید دامنه آموزش کارآفرینی ارائه‌شده به دانشجویان را گسترش دهند تا آنان بتوانند با مهارت‌های کارآفرینی مورد نیاز در جهان امروز همگام شوند.

This study investigated asynchronous e-learning approach as determinants of students’ academic achievement in Word Processing in Colleges of Education in Southwest Nigeria. The study adopted a descriptive research design. One research question and two hypotheses were formulated to guide the investigation. The population consisted of 1,360 students and 213 lecturers drawn from nine Colleges of Education in Southwest Nigeria. Data were collected using three instruments: the Word Processing Achievement Test (WPAT), Kuder-Richardson 21 (KR-21) was used to establish the stability of the achievement test items, which resulted in a reliability coefficient of 0.95. Students’ Questionnaire on Asynchronous E-learning Approach (SQAEA) (α = 0.81), and the Lecturers’ Questionnaire on Asynchronous E-learning Approach (LQAEA) (α = 0.77). The findings revealed that students’ academic achievement in Word Processing in Colleges of Education in Southwest Nigeria was high. However, the extent to which asynchronous e-learning was also low (x̄ = 2.41). The findings revealed an asynchronous e-learning had a significant positive contribution (β = 0.146, t = 3.127, p < 0.05). The findings also indicated a gender difference in achievement, with a mean score difference of 0.976. In conclusion, the study highlights the need for improved and more effective integration of e-learning approach, especially by strengthening asynchronous learning opportunities and reviewing the implementation of synchronous methods, in order to enhance students’ academic achievement in Word Processing. It was recommended among others that institutions should mandate the development and consistent use of asynchronous instructional materials.

این پژوهش رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان را به عنوان تعیین‌کننده‌های پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی در دانشکده‌های تربیت معلم جنوب‌غرب نیجریه مورد بررسی قرار داد. این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی بهره گرفت. یک سؤال پژوهش و دو فرضیه برای هدایت پژوهش تدوین شد. جامعه آماری شامل ۱۳۶۰ دانشجو و ۲۱۳ مدرس بود که از نه دانشکده تربیت معلم در جنوب‌غرب نیجریه انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از سه ابزار گردآوری شد: آزمون پیشرفت در واژه‌پردازی (WPAT)، که برای تعیین ثبات آیتم‌های آزمون پیشرفت از Kuder-Richardson 21 (KR-21) استفاده شد و ضریب پایایی ۰.۹۵ به دست آمد؛ پرسشنامه دانشجویان درباره رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان (SQAEA) (α = 0.81) و پرسشنامه مدرسان درباره رویکرد یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان (LQAEA) (α = 0.77). یافته‌ها نشان داد که پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی در دانشکده‌های تربیت معلم جنوب‌غرب نیجریه بالا بود. با این حال، میزان استفاده از یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان نیز پایین بود (x̄ = 2.41). یافته‌ها نشان داد که یادگیری الکترونیکی غیرهمزمان سهم مثبت معناداری داشت (β = 0.146، t = 3.127، p < 0.05). همچنین یافته‌ها تفاوت جنسیتی در پیشرفت را نشان دادند، به طوری که تفاوت میانگین نمره ۰.۹۷۶ بود. در نتیجه، این پژوهش بر لزوم بهبود و ادغام مؤثرتر رویکرد یادگیری الکترونیکی، به ویژه با تقویت فرصت‌های یادگیری غیرهمزمان و بازنگری در اجرای روش‌های همزمان، به منظور ارتقای پیشرفت تحصیلی دانشجویان در درس واژه‌پردازی تأکید می‌کند. از جمله توصیه‌ها این است که مؤسسات باید توسعه و استفاده مستمر از مواد آموزشی غیرهمزمان را الزامی کنند.

This study aims to describe the implementation of the Suggestopedia method in increasing students' confidence in speaking Arabic and identify supporting and inhibiting factors. The method used is qualitative research with a descriptive approach that aims to describe the phenomenon in depth. The results of the study indicate that the Suggestopedia method is effective in increasing students' confidence in speaking Arabic. This is evident from the improvement in students' speaking ability, fluency in reading Arabic, and changes in students' attitudes from shyness to being more active and brave in speaking in front of the class. Supporting factors include school policies, teacher competence, parental support, the availability of teaching materials, and adequate learning facilities. Inhibiting factors include the inability of some students to read the hijaiyah letters, low learning motivation, and feelings of shame and fear of making mistakes.

این پژوهش با هدف توصیف اجرای روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی و شناسایی عوامل حمایت‌کننده و بازدارنده انجام شده است. روش مورد استفاده، پژوهش کیفی با رویکرد توصیفی است که هدف آن توصیف عمیق پدیده می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که روش Suggestopedia در افزایش اعتماد به نفس دانش‌آموزان در صحبت کردن به زبان عربی مؤثر است. این امر از بهبود توانایی گفتاری دانش‌آموزان، روانی در خواندن عربی و تغییر نگرش دانش‌آموزان از خجالت به فعال‌تر و شجاع‌تر شدن در صحبت کردن در مقابل کلاس مشهود است. عوامل حمایت‌کننده شامل سیاست‌های مدرسه، شایستگی معلم، حمایت والدین، در دسترس بودن مواد آموزشی و امکانات آموزشی کافی می‌باشد. عوامل بازدارنده شامل ناتوانی برخی دانش‌آموزان در خواندن حروف هجایی، انگیزه پایین یادگیری و احساس شرم و ترس از اشتباه کردن است.

The ability to comprehend classical Islamic texts (kitab turats) is one of the essential competencies in Arabic language learning within Islamic boarding schools. However, many students encounter difficulties in identifying grammatical functions, analyzing Arabic syntactic and morphological structures, and understanding unvocalized Arabic texts. This study aimed to develop the Al-Barqy instructional material based on Visual-Spatial Intelligence, evaluate its validity, and examine its effectiveness in improving students' comprehension of kitab turats in the sorogan learning program at Markaz Al-'Arabiyah Pare Kediri. This research employed the Research and Development (R&D) approach consisting of needs analysis, product design, development, expert validation, revision, field testing, and evaluation. Data were collected through observations, interviews, documentation, validation questionnaires, pretests, and posttests. The data were analyzed using descriptive and inferential statistics. The findings revealed that the developed instructional material successfully integrated colors, grammatical symbols, concept maps, and visual representations as applications of Visual-Spatial Intelligence. Expert validation indicated a feasibility score of 97%, categorized as highly valid. The effectiveness test using a paired-samples t-test yielded a t-value of 20.13 with df = 14 and p < 0.001, indicating a significant difference between the pretest and posttest scores.Therefore, the Al-Barqy instructional material is considered valid, effective, and applicable as an innovative instructional resource for enhancing students' comprehension of kitab turats through the sorogan learning model.

توانایی درک متون کلاسیک اسلامی (کتاب تراث) یکی از شایستگی‌های اساسی در یادگیری زبان عربی در مدارس علوم دینی اسلامی به‌شمار می‌رود. با این حال، بسیاری از دانش‌آموزان در شناسایی نقش‌های دستوری، تحلیل ساختارهای نحوی و صرفی زبان عربی، و فهم متون عربی بدون اعراب‌گذاری با دشواری مواجه هستند. هدف این پژوهش، تدوین محتوای آموزشی البرقی مبتنی بر هوش دیداری-فضایی، ارزیابی روایی آن و بررسی اثربخشی آن در بهبود درک دانش‌آموزان از کتاب تراث در برنامه آموزشی سورگان در مرکز العربیه پاره کدیری بود. این پژوهش با رویکرد تحقیق و توسعه (R&D) شامل تحلیل نیازها، طراحی محصول، توسعه، اعتبارسنجی توسط خبرگان، بازنگری، آزمون میدانی و ارزیابی انجام شد. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه، اسناد، پرسشنامه‌های اعتبارسنجی، پیش‌آزمون و پس‌آزمون گردآوری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی صورت گرفت. یافته‌ها نشان داد که محتوای آموزشی تدوین‌شده با موفقیت رنگ‌ها، نمادهای دستوری، نقشه‌های مفهومی و بازنمایی‌های دیداری را به‌عنوان کاربردهای هوش دیداری-فضایی ادغام کرده است. اعتبارسنجی خبرگان، امتیاز قابلیت استفاده ۹۷٪ را نشان داد که در دسته بسیار معتبر قرار می‌گیرد. آزمون اثربخشی با استفاده از آزمون t زوجی مقدار t برابر با 20.13 با درجه آزادی 14 و p < 0.001 را نشان داد که بیانگر تفاوت معنادار بین نمرات پیش‌آزمون و پس‌آزمون است. بنابراین، محتوای آموزشی البرقی معتبر، اثربخش و قابل استفاده به‌عنوان منبع آموزشی نوآورانه برای ارتقای درک دانش‌آموزان از کتاب تراث از طریق مدل یادگیری سورگان تلقی می‌شود.

This study assessed interns’ performance in school-based tasks as a basis for an internship preparedness program among student-teachers. It examined internship preparedness in terms of pedagogical knowledge, lesson planning, classroom management, professional behavior, and time, communication, and technological skills, as well as performance in teaching demonstrations, lesson preparation, classroom management, collaboration, and professional conduct. A descriptive-correlational research design was employed to determine the level of preparedness and performance of the respondents. Findings revealed that student-teachers demonstrated a very high level of internship preparedness, with all indicators interpreted as “Strongly Agree” and reflected in high weighted mean scores. Professional behavior obtained the highest rating, while classroom management obtained the lowest, although still interpreted as “Strongly Agree.” In terms of performance, collaboration and professional conduct obtained the highest mean scores, followed by teaching demonstration and lesson preparation, indicating strong teaching competencies among the respondents. Inferential results showed that all components of internship preparedness were significantly related to teaching performance, leading to the rejection of the null hypothesis. This confirms that higher levels of preparedness are associated with better teaching performance among student-teachers. Overall, the study concludes that student-teachers are highly prepared and competent for their teaching internship. The findings emphasize the need to further strengthen classroom management skills while sustaining training in pedagogical and technological competencies to enhance internship effectiveness.

این پژوهش عملکرد کارورزان را در وظایف مبتنی بر مدرسه به عنوان مبنایی برای برنامه آمادگی کارورزی در میان دانشجومعلمان ارزیابی کرد. آمادگی کارورزی از نظر دانش آموزشی، برنامه‌ریزی درسی، مدیریت کلاس، رفتار حرفه‌ای، و مهارت‌های زمانی، ارتباطی و فناورانه، همچنین عملکرد در ارائه‌های آموزشی، آماده‌سازی درس، مدیریت کلاس، همکاری و رفتار حرفه‌ای مورد بررسی قرار گرفت. از طرح پژوهش توصیفی-همبستگی برای تعیین سطح آمادگی و عملکرد پاسخ‌دهندگان استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که دانشجومعلمان سطح بسیار بالایی از آمادگی کارورزی را نشان دادند، به طوری که همه شاخص‌ها به عنوان «کاملاً موافقم» تفسیر شدند و در میانگین وزنی بالا منعکس گردیدند. رفتار حرفه‌ای بالاترین امتیاز را کسب کرد، در حالی که مدیریت کلاس پایین‌ترین امتیاز را به دست آورد، اگرچه همچنان به عنوان «کاملاً موافقم» تفسیر شد. از نظر عملکرد، همکاری و رفتار حرفه‌ای بالاترین میانگین امتیاز را کسب کردند و پس از آن ارائه آموزشی و آماده‌سازی درس قرار گرفتند که نشان‌دهنده شایستگی قوی آموزشی در میان پاسخ‌دهندگان است. نتایج استنباطی نشان داد که همه مؤلفه‌های آمادگی کارورزی با عملکرد آموزشی رابطه معناداری دارند و این امر منجر به رد فرضیه صفر شد. این امر تأیید می‌کند که سطوح بالاتر آمادگی با عملکرد بهتر آموزشی در میان دانشجومعلمان همراه است. به طور کلی، پژوهش نتیجه می‌گیرد که دانشجومعلمان برای کارورزی آموزشی خود بسیار آماده و شایسته هستند. یافته‌ها بر لزوم تقویت بیشتر مهارت‌های مدیریت کلاس و در عین حال حفظ آموزش در شایستگی‌های آموزشی و فناورانه برای افزایش اثربخشی کارورزی تأکید می‌کند.