آموزش

Student advising is gaining prominence with senior university staff in UK Higher Education, driven by the need to retain students and support successful outcomes across diverse groups. Drawing on initial findings from a cross-institutional experiential project, the paper explores institutional enhancement activities related to student advising through a data-people-theory model. Using purposive sampling, participants were invited to join the research because the first and second authors were aware that their institutions were in the process of or about to undergo, institution-wide projects to enhance advising. The project initially sought to explore whether McVitty and Maxwell’s (2024) data-people-theory model could provide a consistent framework for better understanding varied approaches to advising activity. An in-depth overview of the model and its constituent parts is provided, enabling readers to consider how they might use this same lens at their own institutions. Typical use cases include benchmarking existing advising systems and practices to better understand how their input components interact. Gaps in provision can be surfaced through an intentional consideration of the components and their interplay. The model can also be used to articulate a future desired state for advising that enhances student success. Project findings offer institutions a flexible framework for reviewing and enhancing student advising, drawing conclusions that can help other institutions consider how to proceed. A revised version of the data-people-theory model is also presented.

مشاوره دانشجویی در میان مدیران ارشد دانشگاه‌ها در آموزش عالی بریتانیا اهمیت فزاینده‌ای یافته است؛ این امر ناشی از نیاز به حفظ دانشجویان و حمایت از نتایج موفقیت‌آمیز در میان گروه‌های متنوع است. این مقاله با بهره‌گیری از یافته‌های اولیه یک پروژه تجربی بین‌دانشگاهی، به بررسی فعالیت‌های ارتقای نهادی مرتبط با مشاوره دانشجویی از طریق مدل داده-افراد-نظریه می‌پردازد. با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند، شرکت‌کنندگان به این دلیل به پژوهش دعوت شدند که نویسندگان اول و دوم آگاه بودند که مؤسسات آن‌ها در حال اجرای پروژه‌های سراسری برای ارتقای مشاوره هستند یا به زودی این کار را انجام خواهند داد. هدف اولیه پروژه، بررسی این موضوع بود که آیا مدل داده-افراد-نظریه مک‌ویتی و مکسول (2024) می‌تواند چارچوبی منسجم برای درک بهتر رویکردهای متنوع به فعالیت‌های مشاوره‌ای فراهم کند یا خیر. مروری جامع بر این مدل و اجزای تشکیل‌دهنده آن ارائه می‌شود تا خوانندگان بتوانند بررسی کنند که چگونه می‌توانند از این دیدگاه در مؤسسه خود بهره ببرند. کاربردهای معمول شامل ارزیابی تطبیقی نظام‌ها و رویه‌های موجود مشاوره برای درک بهتر نحوه تعامل اجزای ورودی آن‌ها است. با توجه عمدی به اجزا و تعامل آن‌ها، می‌توان خلأهای موجود در ارائه خدمات را شناسایی کرد. همچنین این مدل می‌تواند برای تبیین وضعیت مطلوب آینده مشاوره که موفقیت دانشجویان را ارتقا می‌دهد، مورد استفاده قرار گیرد. یافته‌های پروژه، چارچوبی انعطاف‌پذیر برای بازنگری و ارتقای مشاوره دانشجویی در اختیار مؤسسات قرار می‌دهد و نتایجی ارائه می‌کند که می‌تواند به سایر مؤسسات در تصمیم‌گیری کمک کند. نسخه‌ای بازنگری‌شده از مدل داده-افراد-نظریه نیز ارائه شده است.

University-based outreach programs can provide high school students with opportunities to engage in scientific research beyond that typically available in schools. Despite their prevalence, few Australian outreach initiatives have been systematically designed, delivered and evaluated. Our study examines the design and immediate outcomes of a high school science outreach program delivered annually at a research-intensive university. The program was designed to be curriculum-linked, with access to academic researchers and specialised equipment. A mixed-methods evaluation was conducted using pre- and post-program surveys collected between 2021 and 2024. Matched participant responses (n = 205) were analysed through paired-sample t-tests of self-reported research skills experience and a single-item measure of science identity, alongside inductive thematic analysis of open-ended responses. Statistically significant gains (with large effect sizes) were observed for research skills, including data collection and understanding the research processes. A moderate positive shift was observed in participants’ science identity. Qualitative findings highlighted opportunities to do research and interact with researchers. The study contributes to the limited empirical evaluation of Australian university-based outreach by describing a scalable, curriculum-linked program. The findings highlight that informal, authentic science research experiences can complement formal school curricula to extend opportunities for scientific skill development and strengthen students’ science identity.

برنامه‌های ترویج علم مبتنی بر دانشگاه می‌توانند فرصت‌هایی را برای دانش‌آموزان دبیرستانی فراهم کنند تا در پژوهش علمی فراتر از آنچه معمولاً در مدارس در دسترس است، مشارکت نمایند. با وجود شیوع این برنامه‌ها، تعداد کمی از ابتکارات ترویجی استرالیایی به‌صورت نظام‌مند طراحی، اجرا و ارزیابی شده‌اند. مطالعه‌ی حاضر به بررسی طراحی و پیامدهای فوری یک برنامه‌ی ترویج علم دبیرستانی که به‌طور سالانه در یک دانشگاه پژوهش‌محور برگزار می‌شود، می‌پردازد. این برنامه به‌گونه‌ای طراحی شده بود که با برنامه‌ی درسی مرتبط باشد و دسترسی به پژوهشگران دانشگاهی و تجهیزات تخصصی را فراهم کند. ارزیابی به روش ترکیبی با استفاده از پرسشنامه‌های پیش و پس از برنامه که بین سال‌های ۲۰۲۱ تا ۲۰۲۴ گردآوری شد، انجام گرفت. پاسخ‌های تطبیق‌یافته‌ی شرکت‌کنندگان (n = 205) از طریق آزمون t زوجی برای تجربه‌ی مهارت‌های پژوهشی خودگزارش‌شده و یک سنجه‌ی تک‌سؤالی از هویت علمی، همراه با تحلیل تماتیک استقرایی پاسخ‌های باز، مورد تحلیل قرار گرفت. افزایش معنادار آماری (با اندازه اثر بزرگ) در مهارت‌های پژوهشی، از جمله گردآوری داده‌ها و درک فرایندهای پژوهش مشاهده شد. همچنین تغییر مثبت متوسطی در هویت علمی شرکت‌کنندگان مشاهده گردید. یافته‌های کیفی بر فرصت‌های انجام پژوهش و تعامل با پژوهشگران تأکید داشتند. این مطالعه با توصیف یک برنامه‌ی مقیاس‌پذیر و مرتبط با برنامه‌ی درسی، به ارزیابی تجربی محدود ترویج علم مبتنی بر دانشگاه در استرالیا می‌افزاید. یافته‌ها نشان می‌دهند که تجارب پژوهش علمی غیررسمی و اصیل می‌توانند مکمل برنامه‌های درسی رسمی مدارس باشند و فرصت‌های توسعه‌ی مهارت‌های علمی و تقویت هویت علمی دانش‌آموزان را گسترش دهند.

South Africa has a long and ongoing history of educational protests. While 1976 was a pivotal moment, it was not the first. For example, 30 years earlier, black students at Lovedale in the Eastern ...

آفریقای جنوبی دارای تاریخچه‌ای طولانی و مستمر از اعتراضات آموزشی است. اگرچه سال ۱۹۷۶ نقطه عطفی به‌شمار می‌رود، اما نخستین مورد نبوده است. برای مثال، سی سال پیش از آن، دانش‌آموزان سیاه‌پوست در لاودیل در شرق ...

The rapid transformation of higher education through digital technologies has changed how students acquire, evaluate, interpret, and construct knowledge. In philological education, where linguistic evidence and textual interpretation are central, epistemic competence is increasingly essential. This article analyzes theoretical and pedagogical approaches to enhancing philology students’ epistemic competence in digital learning environments. Using conceptual analysis and a critical synthesis of scholarship on epistemic cognition, digital literacy, and technology-enhanced education, the study develops a five-dimensional framework encompassing cognitive-epistemic understanding, critical analysis, metacognitive reflection, digital research, and ethical communication. It discusses problem-based inquiry, corpus-based analysis, collaborative interpretation, reflective portfolios, and critical verification of AI-generated materials as instructional strategies. These approaches are presented as pedagogical propositions rather than experimentally validated outcomes. The article argues that digital tools can support responsible academic judgment when they are accompanied by explicit instruction in evidence evaluation, awareness of uncertainty, and academic integrity. The framework provides a basis for curriculum design and future empirical research in university philology programs.

تحول سریع آموزش عالی از طریق فناوری‌های دیجیتال، نحوه کسب، ارزیابی، تفسیر و ساخت دانش توسط دانشجویان را دگرگون کرده است. در آموزش زبان‌شناسی، که شواهد زبانی و تفسیر متون در آن نقش محوری دارد، شایستگی معرفتی اهمیت فزاینده‌ای یافته است. این مقاله رویکردهای نظری و آموزشی برای ارتقای شایستگی معرفتی دانشجویان زبان‌شناسی در محیط‌های یادگیری دیجیتال را تحلیل می‌کند. با بهره‌گیری از تحلیل مفهومی و ترکیب انتقادی پژوهش‌ها در حوزه‌های شناخت معرفتی، سواد دیجیتال و آموزش مبتنی بر فناوری، این مطالعه چارچوبی پنج‌بعدی شامل فهم شناختی-معرفتی، تحلیل انتقادی، بازتاب فراشناختی، پژوهش دیجیتال و ارتباطات اخلاقی ارائه می‌دهد. در این مقاله، راهبردهای آموزشی همچون پژوهش مبتنی بر مسئله، تحلیل مبتنی بر پیکره، تفسیر مشارکتی، پرتفوی‌های بازتابی و راستی‌آزمایی انتقادی مواد تولیدشده توسط هوش مصنوعی مورد بحث قرار می‌گیرد. این رویکردها به عنوان پیشنهادهای آموزشی و نه نتایج تجربی اعتبارسنجی‌شده ارائه شده‌اند. مقاله استدلال می‌کند که ابزارهای دیجیتال می‌توانند از قضاوت علمی مسئولانه حمایت کنند، مشروط بر آنکه با آموزش صریح در ارزیابی شواهد، آگاهی از عدم قطعیت و رعایت صداقت علمی همراه باشند. این چارچوب مبنایی برای طراحی برنامه درسی و پژوهش‌های تجربی آتی در برنامه‌های دانشگاهی زبان‌شناسی فراهم می‌کند.

Accurate driver behavior recognition is important for driver monitoring systems and intelligent transportation applications. Although EEG-based approaches can provide useful neural information, their practical use is often limited by sensing complexity, preparation burden, and sensitivity to motion artifacts. This study proposes a physiology-guided multimodal learning framework for EEG-free driver behavior recognition using peripheral biosignals. A publicly available multimodal driving physiology dataset was used, including recordings from 35 participants performing five driving behaviors: smooth driving, acceleration, deceleration, lane change, and turning. Three peripheral physiological signals, namely ECG, EMG, and GSR, were used as model inputs. The proposed framework incorporates physiological knowledge into multimodal representation learning through modality-aware encoders tailored to the distinct characteristics of ECG, EMG, and GSR. A physiology-guided fusion mechanism is further introduced to model complementary cross-modal interactions among the three biosignals. Experimental results showed that the proposed ECG+EMG+GSR model achieved an average accuracy of 0.782 and a macro-F1 score of 0.783 under a five-fold evaluation protocol with separated training, validation, and test sets, with MCC and Cohen’s kappa reaching 0.711 and 0.711, respectively. Compared with EEG-only and full-modality baselines reported in the original dataset study, the proposed framework demonstrated the feasibility of EEG-free driver behavior recognition using only peripheral biosignals. Under the matched ECG+EMG+GSR input setting, the proposed framework outperformed the strongest baseline across all four evaluation metrics. In addition, sensing-configuration analysis showed that ECG+EMG+GSR provided a favorable balance between recognition performance and sensing burden. These results indicate that physiology-guided multimodal learning can effectively exploit heterogeneous peripheral biosignals for accurate and interpretable EEG-free driver behavior recognition.

شناسایی دقیق رفتار راننده برای سامانه‌های پایش راننده و کاربردهای حمل‌ونقل هوشمند اهمیت زیادی دارد. اگرچه رویکردهای مبتنی بر EEG می‌توانند اطلاعات عصبی مفیدی ارائه دهند، اما کاربرد عملی آن‌ها اغلب به دلیل پیچیدگی سنجش، دشواری آماده‌سازی و حساسیت به آرتیفکت‌های حرکتی محدود می‌شود. این مطالعه یک چارچوب یادگیری چندوجهی مبتنی بر فیزیولوژی را برای شناسایی رفتار راننده بدون استفاده از EEG و با بهره‌گیری از سیگنال‌های زیستی محیطی پیشنهاد می‌کند. از یک پایگاه داده فیزیولوژی رانندگی چندوجهی که به‌صورت عمومی در دسترس است، استفاده شد که شامل ثبت داده‌های ۳۵ شرکت‌کننده در حال انجام پنج رفتار رانندگی (رانندگی نرم، شتاب‌گیری، کاهش سرعت، تغییر خط و پیچیدن) بود. سه سیگنال فیزیولوژیکی محیطی شامل ECG، EMG و GSR به‌عنوان ورودی مدل به کار گرفته شدند. چارچوب پیشنهادی، دانش فیزیولوژیکی را از طریق رمزگذارهای آگاه از نوع مدالیته که متناسب با ویژگی‌های متمایز ECG، EMG و GSR طراحی شده‌اند، در یادگیری بازنمایی چندوجهی ادغام می‌کند. همچنین، یک سازوکار همجوشی هدایت‌شده با فیزیولوژی برای مدل‌سازی تعاملات مکمل بین‌مدالیته‌ای میان این سه سیگنال زیستی معرفی شده است. نتایج تجربی نشان داد که مدل ECG+EMG+GSR پیشنهادی به دقت میانگین ۰.۷۸۲ و امتیاز macro-F1 برابر با ۰.۷۸۳ تحت پروتکل ارزیابی پنج‌گانه با مجموعه‌های آموزشی، اعتبارسنجی و آزمون جداگانه دست یافت و مقادیر MCC و کاپای Cohen به ترتیب ۰.۷۱۱ و ۰.۷۱۱ بود. در مقایسه با خطوط پایه مبتنی بر EEG و مدالیته کامل که در مطالعه اصلی پایگاه داده گزارش شده بود، چارچوب پیشنهادی امکان‌پذیری شناسایی رفتار راننده بدون EEG و صرفاً با سیگنال‌های زیستی محیطی را نشان داد. در شرایط ورودی منطبق ECG+EMG+GSR، چارچوب پیشنهادی در هر چهار معیار ارزیابی از قوی‌ترین خط پایه عملکرد بهتری داشت. علاوه بر این، تحلیل پیکربندی سنجش نشان داد که ترکیب ECG+EMG+GSR تعادل مطلوبی میان عملکرد شناسایی و بار سنجش فراهم می‌کند. این نتایج بیانگر آن است که یادگیری چندوجهی هدایت‌شده با فیزیولوژی می‌تواند به‌طور مؤثر از سیگنال‌های زیستی محیطی ناهمگن برای شناسایی دقیق و قابل تفسیر رفتار راننده بدون EEG بهره‌برداری کند.

The Papua New Guinea Psychiatric Association (PNGPA) was inaugurated in 1979. The Association’s objectives are to promote mental health care, advance psychiatric training and transcultural psychiatry, and advocate for the interests of mental health professionals. Psychiatric training started at the University of Papua New Guinea’s undergraduate medical school in 1987. The Master of Medicine in Psychiatry began in 1989 and has produced 11 PNG graduates. Major achievements of PNGPA include improving the training of primary health care workers, publishing a national management guide, and contributing to mental health policy. PNGPA is a member of the World Psychiatric Association. Despite this progress, the psychiatric workforce is still insufficient. Expanding services will require improved recognition and support from government.

انجمن روان‌پزشکی پاپوآ گینه نو (PNGPA) در سال ۱۹۷۹ تأسیس شد. اهداف این انجمن ارتقای مراقبت سلامت روان، پیشبرد آموزش روان‌پزشکی و روان‌پزشکی میان‌فرهنگی و حمایت از منافع حرفه‌ای‌های سلامت روان است. آموزش روان‌پزشکی از سال ۱۹۸۷ در دانشکده پزشکی دانشگاه پاپوآ گینه نو در مقطع کارشناسی آغاز شد. دوره کارشناسی ارشد پزشکی در روان‌پزشکی از سال ۱۹۸۹ شروع شد و تاکنون ۱۱ فارغ‌التحصیل از پاپوآ گینه نو داشته است. از دستاوردهای مهم PNGPA می‌توان به بهبود آموزش کارکنان مراقبت سلامت اولیه، انتشار راهنمای ملی مدیریت و مشارکت در سیاست‌گذاری سلامت روان اشاره کرد. PNGPA عضو انجمن جهانی روان‌پزشکی است. با وجود این پیشرفت‌ها، نیروی انسانی روان‌پزشکی همچنان ناکافی است. گسترش خدمات نیازمند شناسایی و حمایت بیشتر از سوی دولت خواهد بود.

Investing in human capital represents a key factor in maintaining a competitive advantage in modern business. Continuous employee training and professional development contribute to improved work performance, increased motivation, greater job satisfaction, and better adaptation to dynamic changes in the business environment. This paper examines the importance of employee training and development in companies in the Republic of Serbia, focusing on professional development and work efficiency. The research was conducted on a sample of 150 respondents employed in six companies operating in the transport, insurance, and technical sectors. Descriptive statistics and Pearson's correlation coefficient were used to analyse the data. The findings highlight the need for greater company involvement in employee training and development to respond more effectively to the challenges of modern business. The results contribute to a better understanding of the role of employee training and development in the strategic management of human capital.

سرمایه‌گذاری در سرمایه انسانی یکی از عوامل کلیدی در حفظ مزیت رقابتی در کسب‌وکارهای مدرن به‌شمار می‌رود. آموزش مستمر کارکنان و توسعه حرفه‌ای آنان به بهبود عملکرد شغلی، افزایش انگیزه، رضایت شغلی بیشتر و سازگاری بهتر با تغییرات پویای محیط کسب‌وکار کمک می‌کند. این مقاله به بررسی اهمیت آموزش و توسعه کارکنان در شرکت‌های جمهوری صربستان می‌پردازد و تمرکز آن بر توسعه حرفه‌ای و کارایی شغلی است. پژوهش حاضر بر روی نمونه‌ای متشکل از ۱۵۰ نفر از کارکنان شاغل در شش شرکت فعال در بخش‌های حمل‌ونقل، بیمه و فنی انجام شده است. برای تحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و ضریب همبستگی پیرسون استفاده شده است. یافته‌ها بر لزوم مشارکت بیشتر شرکت‌ها در آموزش و توسعه کارکنان به‌منظور پاسخگویی مؤثرتر به چالش‌های کسب‌وکارهای مدرن تأکید دارد. نتایج این پژوهش به درک بهتر نقش آموزش و توسعه کارکنان در مدیریت راهبردی سرمایه انسانی کمک می‌کند.

Formal compliance with centralized education standards does not guarantee that policy intent reaches the classroom. This study examines this implementation gap by integrating Instructional Leadership Theory with Street-Level Bureaucracy to explain how managerial behavior shapes the translation of centralized policy into localized institutional performance. Using a quantitative descriptive-correlational design analyzed through one-way ANOVA with Scheffé post hoc tests, Pearson product-moment correlation, and multiple regression, the study analyzes multi-stakeholder data from 678 administrators, teachers, and students across the Schools Divisions of Samar Island, Philippines. The findings reveal significant divergence in stakeholder assessments of school conditions, particularly between administrators' evaluations and students' perceptions of the learning environment. More importantly, adaptive managerial behaviors—including decentralized decision-making, flexible problem-solving, and instruction-focused supervision—emerged as the strongest correlates of perceived managerial effectiveness within the competency framework, more so than tenure- or compliance-based indicators, although this association is partly definitional given that managerial effectiveness is itself derived from the same competency ratings. These findings challenge the assumption that successful decentralization can be inferred from administrative compliance with centrally prescribed standards. Instead, they indicate that the effectiveness of decentralized education systems depends on administrators' capacity to exercise adaptive discretion while maintaining instructional alignment. The study extends Instructional Leadership and Street-Level Bureaucracy perspectives by positioning managerial discretion and stakeholder perception as mechanisms through which policy intent is translated—or fails to translate—into school-level outcomes in resource-constrained settings.

تبعیت رسمی از استانداردهای متمرکز آموزشی تضمین نمی‌کند که هدف سیاست به کلاس درس منتقل شود. این پژوهش با ادغام نظریه رهبری آموزشی و بوروکراسی سطح خیابان، به بررسی این شکاف اجرایی می‌پردازد تا تبیین کند چگونه رفتار مدیریتی، ترجمه سیاست متمرکز به عملکرد نهادی محلی را شکل می‌دهد. با بهره‌گیری از طرح توصیفی-همبستگی کمی و تحلیل از طریق آزمون ANOVA یک‌طرفه با آزمون پس از hoc Scheffé، همبستگی حاصل‌ضرب-لحظه‌ای پیرسون و رگرسیون چندگانه، داده‌های چندذینفعی از ۶۷۸ نفر از مدیران، معلمان و دانش‌آموزان در بخش‌های مدارس جزیره سامار، فیلیپین مورد بررسی قرار گرفت. یافته‌ها نشان‌دهنده تفاوت معنادار در ارزیابی شرایط مدرسه توسط ذینفعان است، به‌ویژه بین ارزیابی مدیران و ادراک دانش‌آموزان از محیط یادگیری. مهم‌تر آنکه، رفتارهای مدیریتی انطباقی ـ از جمله تصمیم‌گیری غیرمتمرکز، حل مسئله انعطاف‌پذیر و نظارت متمرکز بر آموزش ـ به عنوان قوی‌ترین همبسته‌های اثربخشی مدیریتی ادراک‌شده در چارچوب شایستگی ظاهر شدند، بیش از شاخص‌های مبتنی بر سابقه یا تبعیت، هرچند این ارتباط تا حدی تعریفی است چرا که اثربخشی مدیریتی خود از همان ارزیابی‌های شایستگی استخراج می‌شود. این یافته‌ها فرض رایج مبنی بر اینکه موفقیت غیرمتمرکزسازی را می‌توان از تبعیت اداری با استانداردهای تجویزی مرکزی استنباط کرد، به چالش می‌کشد. در عوض، نشان می‌دهد که اثربخشی نظام‌های آموزش غیرمتمرکز به ظرفیت مدیران در اعمال اختیار انطباقی در عین حفظ همسویی آموزشی وابسته است. این پژوهش با قرار دادن اختیار مدیریتی و ادراک ذینفعان به عنوان سازوکارهایی که از طریق آن‌ها هدف سیاست به نتایج سطح مدرسه در شرایط محدودیت منابع ترجمه می‌شود یا نمی‌شود، دیدگاه‌های رهبری آموزشی و بوروکراسی سطح خیابان را گسترش می‌دهد.

1. Title Role of Indian Languages, Literature and Folk Traditions in Value Education 2. Author, Affiliation and Designation Author: Mr. Ganesh Shrirang Satarkar Designation: First-Year Master's Student Department: Department of Tourism and Hotel Management (DTHM), Hotel Management and Catering Technology Institution: Central University of Haryana Location: Haryana, India Email: ganeshnale0@gmail.com 3. Description / Abstract This research article examines the role of Indian languages, literature, and folk traditions in promoting and strengthening value education in contemporary Indian society. The author, Mr. Ganesh Shrirang Satarkar, a First-Year Master's Student in Hotel Management and Catering Technology, Department of Tourism and Hotel Management (DTHM), Central University of Haryana, Haryana, India, explores how linguistic diversity, literary traditions, oral narratives, folk songs, proverbs, traditional theatre, festivals, and indigenous cultural knowledge contribute to ethical awareness, personality development, cultural identity, and social responsibility. The study adopts a qualitative, descriptive, and analytical methodology based on secondary sources, including books, scholarly articles, educational policies, reports, and academic literature. It discusses the contributions of Indian languages and regional literature to empathy, critical thinking, equality, tolerance, cooperation, environmental responsibility, and social harmony. The article also considers the importance of integrating cultural heritage with contemporary educational practices and constitutional values. It emphasizes that educational institutions should preserve positive cultural traditions while critically addressing practices associated with discrimination, inequality, exclusion, and violations of human dignity. The study concludes that the meaningful integration of Indian languages, literature, and folk traditions into education can contribute to holistic development and the formation of ethical, responsible, culturally aware, and socially committed citizens. Articles..pdf 4. Keywords — Paragraph Value education, Indian languages, Indian literature, folk traditions, cultural heritage, indigenous knowledge, moral education, multilingualism, social values, holistic education, ethical awareness, cultural identity, oral traditions, regional literature, constitutional values, social harmony, environmental responsibility, inclusive education, traditional knowledge, personality development. 5. Subjects — Paragraph Education; Value Education; Indian Languages and Linguistics; Indian Literature; Folklore and Folk Traditions; Cultural Studies; Indigenous Knowledge Systems; Sociology of Education; Educational Philosophy; Moral and Ethical Education; Multilingual Education; Indian Cultural Heritage; Social and Cultural Anthropology; Constitutional Values and Citizenship Education; Environmental Education; Holistic Education; Social Harmony and Inclusion. 6. Publishing Information Details Field Details Journal title IIP: International Multidisciplinary Research Journal (IIPIMRJ) Publication type Online peer-reviewed / refereed research journal ISSN 3049-2734 (Online) Volume 03 Issue III Publication period July–September 2026 Publication date 15 September 2026 Manuscript received 1 September 2026 Manuscript accepted 10 September 2026 Page range 198–205 Article length 8 pages Impact factor stated in article GSRD-IF: 5.001 Copyright © 2026 The Author(s) Access type Open access Licence Creative Commons Attribution 4.0 International (CC BY 4.0) Journal website https://iipublications.com/iipimrj/ Articles..pdf 7. Recommended Citation (APA Style) Satarkar, G. S. (2026). Role of Indian languages, literature and folk traditions in value education. IIP: International Multidisciplinary Research Journal (IIPIMRJ), 3(III), 198–205. 8. Additional Publication Metadata Language of publication: English Document type: Research article Research approach: Qualitative, descriptive, and analytical Research design: Conceptual study based on secondary sources Primary data collection: Not conducted Plagiarism report: The article reports a similarity index of 6 using Plagiarism Checker X, dated 9 September 2026. Copyright and reuse: The article states that it is distributed under the Creative Commons Attribution 4.0 International licence, subject to proper attribution. Articles..pdf

این مقاله پژوهشی به بررسی نقش زبان‌ها، ادبیات و سنت‌های عامیانه هندی در ترویج و تقویت آموزش ارزش‌ها در جامعه معاصر هند می‌پردازد. نویسنده، Mr. Ganesh Shrirang Satarkar، دانشجوی سال اول کارشناسی ارشد مدیریت هتلداری و فناوری پذیرایی، گروه مدیریت گردشگری و هتلداری (DTHM)، دانشگاه مرکزی Haryana، هند، به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه تنوع زبانی، سنت‌های ادبی، روایت‌های شفاهی، ترانه‌های عامیانه، ضرب‌المثل‌ها، تئاتر سنتی، جشنواره‌ها و دانش فرهنگی بومی به آگاهی اخلاقی، رشد شخصیت، هویت فرهنگی و مسئولیت اجتماعی کمک می‌کنند. این مطالعه با رویکرد کیفی، توصیفی و تحلیلی و مبتنی بر منابع ثانویه از جمله کتاب‌ها، مقالات علمی، سیاست‌های آموزشی، گزارش‌ها و متون دانشگاهی انجام شده است. در این مقاله به نقش زبان‌ها و ادبیات منطقه‌ای هند در تقویت همدلی، تفکر انتقادی، برابری، مدارا، همکاری، مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی و همبستگی اجتماعی پرداخته می‌شود. همچنین اهمیت ادغام میراث فرهنگی با شیوه‌های آموزشی معاصر و ارزش‌های قانون اساسی مورد توجه قرار گرفته است. مقاله تأکید می‌کند که نهادهای آموزشی باید سنت‌های مثبت فرهنگی را حفظ کرده و همزمان به صورت انتقادی با رویه‌های مرتبط با تبعیض، نابرابری، طرد و نقض کرامت انسانی برخورد کنند. نتیجه‌گیری پژوهش بیان می‌کند که ادغام معنادار زبان‌ها، ادبیات و سنت‌های عامیانه هندی در آموزش می‌تواند به توسعه همه‌جانبه و شکل‌گیری شهروندانی اخلاق‌مدار، مسئول، آگاه به فرهنگ و متعهد به اجتماع کمک کند.

Abstract The Baka people, an indigenous forest community in Cameroon's East Region, hold a distinct body of social practices, ecological knowledge, and cultural values shaped by their historical relationship with the forest environment. This study examines the influence of social practices of the Baka people on the implementation of the geography curriculum in schools within the East Region of Cameroon. The study adopted a mixed-methods research design, combining quantitative and qualitative approaches. The target population comprised of Geography teachers and students especially Baka students enrolled in secondary schools in selected Baka community of the East region in the study area. Two instruments were used to collect data which were questionnaires and interview guides. Quantitative data obtained from the questionnaires were coded and analysed using descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics included frequencies, percentages, means and standard deviations. These statistics were used to describe the prevalence of particular Baka social practices and participants' perceptions of their influence on Geography curriculum implementation. Inferential analysis was used to examine relationships between selected dimensions of Baka social practices and indicators of curriculum implementation. The findings indicate that Baka social practices have significant implications for curriculum implementation, although their influence should not be understood exclusively in negative terms. Baka livelihood practices, language, cultural values, traditional learning processes and Indigenous environmental knowledge interact with formal schooling in complex ways. Some practices may contribute to irregular attendance or difficulties in adapting to conventional classroom routines, while others provide valuable knowledge and experiences that can enrich Geography education. The study contributes to broader debates on curriculum relevance, indigenous knowledge integration, and educational equity for marginalized populations in Cameroon, and offers recommendations for curriculum policy and teacher training that better reflect the sociocultural realities of indigenous learners. Based on the findings, the researcher recommends that Geography teachers should incorporate local examples into classroom instruction. Lessons on ecosystems, natural resources, agriculture, environmental conservation, settlement and human–environment relationships should make use of geographical features and activities familiar to Baka learners. Teacher-training institutions should strengthen preparation in culturally responsive pedagogy. Curriculum developers should provide greater flexibility for the inclusion of Indigenous and local knowledge. schools should make greater use of experiential learning. Keywords Baka people, social practices, curriculum implementation, geography education, indigenous knowledge, East Region Cameroon

چکیده مردم Baka، جامعه‌ای بومی و جنگل‌نشین در منطقه شرق کامرون، دارای مجموعه‌ای متمایز از کنش‌های اجتماعی، دانش بوم‌شناختی و ارزش‌های فرهنگی هستند که توسط رابطه تاریخی آن‌ها با محیط جنگل شکل گرفته است. این پژوهش به بررسی تأثیر کنش‌های اجتماعی مردم Baka بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا در مدارس منطقه شرق کامرون می‌پردازد. این مطالعه از طرح پژوهش آمیخته، با ترکیب رویکردهای کمی و کیفی، بهره گرفته است. جامعه هدف شامل دبیران جغرافیا و دانش‌آموزان، به ویژه دانش‌آموزان Baka ثبت‌نام‌شده در مدارس متوسطه منتخب جامعه Baka در منطقه مورد مطالعه بوده است. برای گردآوری داده‌ها از دو ابزار پرسشنامه و راهنمای مصاحبه استفاده شد. داده‌های کمی به‌دست‌آمده از پرسشنامه‌ها کدگذاری و با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار بود. این آمار برای توصیف شیوع کنش‌های اجتماعی خاص Baka و ادراک شرکت‌کنندگان از تأثیر آن‌ها بر اجرای برنامهٔ درسی جغرافیا به‌کار رفت. تحلیل استنباطی برای بررسی روابط میان ابعاد منتخب کنش‌های اجتماعی Baka و شاخص‌های اجرای برنامهٔ درسی استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که کنش‌های اجتماعی Baka پیامدهای معناداری برای اجرای برنامهٔ درسی دارند، هرچند تأثیر آن‌ها نباید صرفاً منفی تلقی شود. شیوه‌های معیشتی، زبان، ارزش‌های فرهنگی، فرایندهای یادگیری سنتی و دانش بومی محیط‌زیستی Baka به‌شیوه‌هایی پیچیده با آموزش رسمی تعامل دارند. برخی از این کنش‌ها ممکن است به حضور نامنظم یا دشواری در سازگاری با روال‌های کلاسیک منجر شود، در حالی که برخی دیگر دانش و تجربیات ارزشمندی را فراهم می‌کنند که می‌تواند آموزش جغرافیا را غنی سازد. این پژوهش به مباحث گسترده‌تر دربارهٔ ارتباط برنامهٔ درسی، ادغام دانش بومی و عدالت آموزشی برای جمعیت‌های به‌حاشیه‌رانده‌شده در کامرون کمک می‌کند و پیشنهادهایی برای سیاست‌گذاری برنامهٔ درسی و آموزش معلمان ارائه می‌دهد که بازتاب‌دهنده واقعیت‌های اجتماعی‌فرهنگی فراگیران بومی باشد. بر اساس یافته‌ها، پژوهشگر توصیه می‌کند که دبیران جغرافیا نمونه‌های محلی را در آموزش کلاس درس بگنجانند. درس‌هایی دربارهٔ اکوسیستم‌ها، منابع طبیعی، کشاورزی، حفاظت محیط‌زیست، سکونتگاه و روابط انسان و محیط باید از ویژگی‌ها و فعالیت‌های جغرافیایی آشنا برای فراگیران Baka بهره گیرند. مؤسسات تربیت معلم باید آمادگی در زمینهٔ آموزش پاسخگو به فرهنگ را تقویت کنند. تدوین‌کنندگان برنامهٔ درسی باید انعطاف‌پذیری بیشتری برای گنجاندن دانش بومی و محلی فراهم آورند. مدارس باید از یادگیری تجربی بیشتر بهره ببرند.

This study examined the relationships among educational beliefs, perceived school climate, and pupil control ideology (PCI) among educators working in public Anatolian high schools in Ankara, Türkiye. Using a quantitative correlational design, the study obtained data from 761 educators, including principals, assistant principals, and teachers. Differences in PCI according to professional position, seniority, and disciplinary field were examined, and hierarchical regression analysis was used to assess the incremental contributions of educational beliefs and perceived school climate to PCI after accounting for professional position. Existentialism and Progressivism were the most strongly endorsed educational orientations. After professional position was controlled, educational beliefs explained an additional 23.6% of the variance in PCI, while perceived school climate contributed a further 2.2%; the final model accounted for 26.1% of the variance. Essentialism showed the strongest unique positive association with PCI (β = .422), whereas Existentialism was negatively associated with PCI (β = −.168). Among the school-climate dimensions, Directiveness showed a positive unique association with PCI (β = .119). Differences were also observed according to professional seniority and disciplinary field. Overall, the findings indicate that PCI is associated primarily with educators’ educational beliefs, while perceived organizational conditions provide an additional but comparatively modest contribution. The findings support examining individual belief orientations and organizational perceptions together when investigating educators’ approaches to pupil control.

این پژوهش به بررسی روابط میان باورهای آموزشی، اقلیم ادراک‌شده مدرسه و ایدئولوژی کنترل دانش‌آموزان (PCI) در میان آموزگاران شاغل در دبیرستان‌های دولتی آناتولی در آنکارا، ترکیه پرداخت. با استفاده از طرح همبستگی کمی، داده‌ها از ۷۶۱ آموزگار شامل مدیران، معاونان و معلمان گردآوری شد. تفاوت‌های PCI بر اساس موقعیت شغلی، سابقه خدمت و رشته تحصیلی بررسی گردید و برای ارزیابی سهم افزایشی باورهای آموزشی و اقلیم ادراک‌شده مدرسه در PCI پس از کنترل موقعیت شغلی، تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی به‌کار رفت. اگزیستانسیالیسم و پراگرسیویسم بیشترین گرایش‌های آموزشی مورد تأیید بودند. پس از کنترل موقعیت شغلی، باورهای آموزشی ۲۳/۶٪ از واریانس PCI را تبیین کردند، در حالی که اقلیم ادراک‌شده مدرسه ۲/۲٪ دیگر را افزود؛ مدل نهایی ۲۶/۱٪ از واریانس را تبیین نمود. اسنشیالیسم قوی‌ترین ارتباط مثبت منحصر‌به‌فرد با PCI را نشان داد (β = .422)، در حالی که اگزیستانسیالیسم با PCI ارتباط منفی داشت (β = −.168). در میان ابعاد اقلیم مدرسه، جهت‌دهی (Directiveness) ارتباط مثبت منحصر‌به‌فردی با PCI داشت (β = .119). همچنین تفاوت‌هایی بر اساس سابقه خدمت و رشته تحصیلی مشاهده شد. به‌طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهند که PCI عمدتاً با باورهای آموزشی آموزگاران مرتبط است، در حالی که شرایط سازمانی ادراک‌شده سهمی افزایشی اما نسبتاً اندک دارد. این یافته‌ها از بررسی همزمان گرایش‌های اعتقادی فردی و ادراک‌های سازمانی هنگام مطالعه رویکردهای آموزگاران به کنترل دانش‌آموز حمایت می‌کند.

A cross-sectional study was conducted between June and August 2024 involving 445 clinical nurses working conducted between June and August 2024 involved 445 clinical nurses at a tertiary hospital in Turkey to explore how mental fatigue influences examine how mental fatigue affects health self-efficacy and the propensity for medical errors. After obtaining the necessary institutional permissions, After obtaining the necessary institutional permissions, After obtaining the necessary institutional permissions, data were collected through face-to-face interviews using the Descriptive Characteristics Information Form, the Mental Fatigue Scale, the Health Self-Efficacy Scale, and the Medical Error Tendency Scale in Nursing, after obtaining the necessary institutional permissions. The data were analyzed using parametric and nonparametric tests, correlation analysis, and structural equation modeling. Nurses’ mean scores were 15.58±4.82 for mental fatigue, 144.55±18.19 for health self-efficacy, and 199.76±25.65 for medical error tendency. The findings indicated that mental fatigue significantly influenced nurses’ health self-efficacy, but did not affect their tendency toward medical errors. The proposed model explained 33.3% of the variance in health self-efficacy and 94.2% of the variance in medical error tendency. Descriptive analyses and structural equation modeling (SEM) were used to evaluate the proposed model in accordance with STROBE recommendations. These results suggest that reducing mental fatigue may enhance nurses’ health self-efficacy and support safer clinical practices. Therefore, developing and implementing educational and managerial strategies to mitigate mental fatigue is essential to strengthen nurses’ self-efficacy and to minimize risks that threatenthreatening patient and staff safety.

یک مطالعه مقطعی بین ژوئن تا اوت ۲۰۲۴ با مشارکت ۴۴۵ پرستار بالینی شاغل در یک بیمارستان سطح سوم در ترکیه به منظور بررسی تأثیر خستگی ذهنی بر خودکارآمدی سلامت و گرایش به خطاهای پزشکی انجام شد. پس از اخذ مجوزهای نهادی لازم، داده‌ها از طریق مصاحبه‌های حضوری و با استفاده از فرم اطلاعات ویژگی‌های توصیفی، مقیاس خستگی ذهنی، مقیاس خودکارآمدی سلامت و مقیاس گرایش به خطای پزشکی در پرستاری جمع‌آوری گردید. داده‌ها با استفاده از آزمون‌های پارامتریک و ناپارامتریک، تحلیل همبستگی و مدل‌سازی معادلات ساختاری تحلیل شدند. میانگین نمرات پرستاران برای خستگی ذهنی ۱۵٫۵۸±۴٫۸۲، خودکارآمدی سلامت ۱۴۴٫۵۵±۱۸٫۱۹ و گرایش به خطای پزشکی ۱۹۹٫۷۶±۲۵٫۶۵ بود. یافته‌ها نشان داد که خستگی ذهنی تأثیر معناداری بر خودکارآمدی سلامت پرستاران دارد، اما بر گرایش آن‌ها به خطاهای پزشکی تأثیری ندارد. مدل پیشنهادی ۳۳٫۳٪ از واریانس خودکارآمدی سلامت و ۹۴٫۲٪ از واریانس گرایش به خطای پزشکی را تبیین کرد. برای ارزیابی مدل پیشنهادی، تحلیل‌های توصیفی و مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM) مطابق با توصیه‌های STROBE به کار گرفته شد. این نتایج نشان می‌دهد که کاهش خستگی ذهنی می‌تواند خودکارآمدی سلامت پرستاران را افزایش داده و از عملکرد ایمن‌تر بالینی حمایت کند. بنابراین، توسعه و اجرای راهبردهای آموزشی و مدیریتی برای کاهش خستگی ذهنی به منظور تقویت خودکارآمدی پرستاران و به حداقل رساندن خطراتی که ایمنی بیماران و کارکنان را تهدید می‌کند، ضروری است.

This conceptual article explores practical ways in which college and university instructors can leverage artificial intelligence (AI) to support assessment as learning and develop students’ feedback literacy. Traditional assessment practices often focus on assessment for learning (informing instruction) or of learning (measuring outcomes), while assessment as learning—when students actively monitor and reflect on their own learning—receives less attention. AI can help instructors leverage assessment as a learning tool by generating work samples for student analysis and providing timely, actionable feedback that students can use to revise their work. When combined with instructor modeling, peer dialogue, and scaffolds such as guiding questions or graphic organizers, AI-supported feedback promotes metacognition, self-directed learning, and critical evaluation skills. The article provides practical guidance, including prompts and strategies for using AI to enhance student engagement with feedback, helping instructors create more efficient, effective, and student-centered practices that utilize assessments as learning tools.

این مقاله مفهومی به بررسی راهکارهای عملی می‌پردازد که اساتید دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی می‌توانند از هوش مصنوعی (AI) برای حمایت از ارزشیابی به عنوان یادگیری و توسعه سواد بازخورد دانشجویان بهره‌مند شوند. شیوه‌های سنتی ارزشیابی عمدتاً بر ارزشیابی برای یادگیری (اطلاع‌رسانی به تدریس) یا ارزشیابی از یادگیری (سنجش پیامدها) تمرکز دارند، در حالی که ارزشیابی به عنوان یادگیری—زمانی که دانشجویان به طور فعال یادگیری خود را پایش و بازتاب می‌کنند—کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هوش مصنوعی می‌تواند به اساتید کمک کند تا ارزشیابی را به عنوان ابزاری برای یادگیری به کار گیرند؛ از طریق تولید نمونه‌های کاری برای تحلیل دانشجویان و ارائه بازخورد به‌موقع و قابل اقدام که دانشجویان بتوانند برای بازنگری کار خود از آن استفاده کنند. هنگامی که این بازخورد مبتنی بر هوش مصنوعی با الگو‌سازی استاد، گفت‌وگوی همتایان و حمایت‌هایی مانند سؤالات راهنما یا سازمان‌دهنده‌های تصویری ترکیب شود، موجب ارتقای فراشناخت، یادگیری خودراهبر و مهارت‌های ارزیابی انتقادی می‌شود. این مقاله راهنمایی‌های عملی، از جمله نمونه‌های پرسش و راهبردهایی برای استفاده از هوش مصنوعی جهت افزایش مشارکت دانشجویان با بازخورد ارائه می‌دهد و به اساتید کمک می‌کند تا شیوه‌هایی کارآمدتر، مؤثرتر و دانشجو‌محورتر را که از ارزشیابی به عنوان ابزار یادگیری بهره می‌برند، ایجاد کنند.

This community service study examines the role of communication psychology in fostering children's self-confidence through the “Lomba Islami Anak Ceria” (Cheerful Islamic Children's Competition) held at At-Taqwa Mosque, Gaden Village, Trucuk District, Klaten Regency. The program was initiated following observations that many early childhood and elementary school children attending local Quranic learning centers lacked self-confidence, felt shy, and hesitated to perform publicly. The study employed a participatory approach integrating communication psychology principles, supported by evaluation through direct observation and qualitative reflection. The program consisted of three stages: preparation through TPA mentoring, implementation of competitions, and evaluation. Activities included adhan recitation, Islamic quizzes, calligraphy coloring, short surah recitation, and interactive quizzes. Approximately 100 children from TPAs across Gaden Village participated, supported by 21 student volunteers. The results showed that friendly, empathetic, and supportive communication strategies, combined with equal appreciation for all participants, created a safe and comfortable social environment. Children demonstrated greater enthusiasm, more active participation, and increased courage in interacting and expressing themselves publicly. These findings highlight the importance of positive communication in supporting children's psychological development. This study concludes that a supportive environment grounded in communication psychology can effectively foster self-confidence in early childhood, particularly through engaging, inclusive, and enjoyable Islamic educational activities.

این مطالعه خدمت‌رسانی به جامعه به بررسی نقش روان‌شناسی ارتباطات در پرورش اعتماد به نفس کودکان از طریق «مسابقه اسلامی کودکان شاد» که در مسجد التقوی روستای گادن، بخش تروچوک، شهرستان کلَتن برگزار شد، می‌پردازد. این برنامه پس از مشاهده این موضوع که بسیاری از کودکان پیش‌دبستانی و دبستانی که در مراکز آموزش قرآن محلی شرکت می‌کنند، فاقد اعتماد به نفس بوده، احساس خجالت می‌کنند و در اجرای عمومی تردید دارند، آغاز شد. این پژوهش با رویکرد مشارکتی و با ادغام اصول روان‌شناسی ارتباطات انجام شد و ارزیابی آن از طریق مشاهده مستقیم و بازتاب کیفی صورت گرفت. برنامه شامل سه مرحله بود: آمادگی از طریق مشاوره TPA، اجرای مسابقات و ارزیابی. فعالیت‌ها شامل اذان‌گویی، مسابقه‌های اسلامی، رنگ‌آمیزی خوشنویسی، قرائت سوره‌های کوتاه و مسابقه‌های تعاملی بود. حدود ۱۰۰ کودک از مراکز TPA سراسر روستای گادن با حمایت ۲۱ داوطلب دانشجویی در این برنامه شرکت کردند. نتایج نشان داد که راهبردهای ارتباطی دوستانه، همدلانه و حمایتی همراه با قدردانی برابر از همه شرکت‌کنندگان، محیط اجتماعی امن و راحتی ایجاد کرد. کودکان اشتیاق بیشتری نشان دادند، مشارکت فعال‌تری داشتند و جسارت بیشتری در تعامل و ابراز وجود در جمع پیدا کردند. این یافته‌ها اهمیت ارتباط مثبت را در حمایت از رشد روان‌شناختی کودکان برجسته می‌کند. این مطالعه نتیجه می‌گیرد که محیط حمایتی مبتنی بر روان‌شناسی ارتباطات می‌تواند به طور مؤثری اعتماد به نفس را در کودکان خردسال، به ویژه از طریق فعالیت‌های آموزشی اسلامی جذاب، فراگیر و لذت‌بخش، پرورش دهد.

Learning responsibility is an essential character that needs to be instilled in students from elementary school. However, based on preliminary observations at SD Negeri Sawahlega, students were still found to lack discipline in completing assignments, not optimally utilize study time, and not consistently demonstrate learning responsibility. This study aims to analyze the influence of reflective-based smartboard media on the formation of students' learning responsibility character in Islamic Religious Education subjects. This research uses a quantitative approach with a correlational method. The research population was 34 fifth-grade students, with the sampling technique using total sampling. Data collection techniques were carried out through questionnaires, observation, and documentation. Data analysis used descriptive statistics and Spearman's Rank Correlation. The results showed that the use of reflective-based smartboard media was in the high category (67.6%), while students' learning responsibility character was in the moderate to high category (64.7% moderate, 32.4% high). The Spearman correlation test results showed a correlation coefficient of 0.312 with a significance value of 0.073 (> 0.05), indicating a low positive relationship but not statistically significant. The conclusion of this study indicates that although there is a positive relationship between the use of reflective-based smartboard media and students' learning responsibility character, this relationship is not statistically significant. The implication of this research is that the use of reflective-based smartboard media has not been proven to provide a significant influence on the formation of students' learning responsibility character, so other factors such as habituation, teacher example, and family support also need to be considered in strengthening student character.

مسئولیت‌پذیری در یادگیری یکی از ویژگی‌های اساسی است که باید از دوره ابتدایی در دانش‌آموزان نهادینه شود. با این حال، بر اساس مشاهدات اولیه در دبستان دولتی Sawahlega، مشاهده شد که دانش‌آموزان هنوز در انجام تکالیف خود نظم کافی ندارند، از زمان مطالعه به طور بهینه استفاده نمی‌کنند و به طور مستمر مسئولیت‌پذیری در یادگیری را نشان نمی‌دهند. هدف این پژوهش تحلیل تأثیر رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در درس آموزش دینی اسلامی است. این پژوهش با رویکرد کمی و روش همبستگی انجام شده است. جامعه آماری پژوهش شامل ۳۴ دانش‌آموز پایه پنجم بوده و روش نمونه‌گیری به صورت سرشماری کل انجام شده است. داده‌ها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی گردآوری شده‌اند. تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و همبستگی رتبه‌ای اسپیرمن انجام شد. نتایج نشان داد که میزان استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب در سطح بالا (۶۷/۶٪) قرار دارد، در حالی که ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری در سطح متوسط تا بالا (۶۴/۷٪ متوسط، ۳۲/۴٪ بالا) قرار داشت. نتایج آزمون همبستگی اسپیرمن ضریب همبستگی ۰/۳۱۲ با مقدار معناداری ۰/۰۷۳ (> ۰/۰۵) را نشان داد که بیانگر رابطه مثبت ضعیف اما از نظر آماری غیرمعنادار است. نتیجه این پژوهش نشان می‌دهد که اگرچه بین استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب و ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری رابطه مثبت وجود دارد، اما این رابطه از نظر آماری معنادار نیست. دلالت این پژوهش آن است که استفاده از رسانه هوشمند مبتنی بر بازتاب تأثیر معناداری بر شکل‌گیری ویژگی مسئولیت‌پذیری دانش‌آموزان در یادگیری نداشته و بنابراین عوامل دیگری همچون عادت‌دهی، الگو بودن معلم و حمایت خانواده نیز باید در تقویت ویژگی‌های شخصیتی دانش‌آموزان مورد توجه قرار گیرند.

Critical thinking skills are one of the key competencies in the study of Islamic Religious Education and Character Education; however, in practice, students’ abilities to analyze, evaluate, solve problems, and draw conclusions are still not optimal. This study aims to determine the improvement in students’ critical thinking skills through the Time Token and Take and Give learning models and to identify the differences between these two models in the teaching of Islamic Religious Education and Character Education. This study employed a quantitative approach using a quasi-experimental method and a nonequivalent control group design. The sample consisted of 64 eighth-grade students at SMPN 2 Lubuk Alung, divided into two experimental classes. Data were collected through tests, observations, and documentation and analyzed using the Paired Sample t-Test, Independent Sample t-Test, and N-Gain. The results showed that critical thinking skills increased significantly in both the Time Token and Take and Give classes, with a significance value of 0.000 < 0.05. The N-Gain values were 0.5128 and 0.4636, respectively, which fall into the moderate category. The results of the Independent-Sample t-test showed a significance value of 0.425 > 0.05, indicating that there was no significant difference between the two models. Thus, both the Time Token and Take and Give models are equally effective in improving students’ critical thinking skills.

مهارت‌های تفکر انتقادی یکی از شایستگی‌های کلیدی در مطالعه آموزش دینی اسلامی و آموزش شخصیت به‌شمار می‌رود؛ با این‌حال، در عمل، توانایی دانش‌آموزان در تحلیل، ارزیابی، حل مسئله و نتیجه‌گیری هنوز به‌صورت بهینه توسعه نیافته است. هدف این پژوهش تعیین میزان بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان از طریق مدل‌های یادگیری Time Token و Take and Give و شناسایی تفاوت‌های میان این دو مدل در تدریس آموزش دینی اسلامی و آموزش شخصیت است. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش شبه‌آزمایشی و طرح گروه کنترل نابرابر انجام شده است. نمونه پژوهش شامل ۶۴ دانش‌آموز پایه هشتم دبیرستان دولتی شماره ۲ لوبوک آلونگ بود که به دو کلاس آزمایشی تقسیم شدند. داده‌ها از طریق آزمون، مشاهده و مستندسازی گردآوری و با استفاده از آزمون t زوجی، آزمون t مستقل و N-Gain تحلیل شدند. نتایج نشان داد که مهارت‌های تفکر انتقادی در هر دو کلاس Time Token و Take and Give به‌طور معناداری افزایش یافته است (مقدار معناداری ۰.۰۰۰ < ۰.۰۵). مقادیر N-Gain به‌ترتیب ۰.۵۱۲۸ و ۰.۴۶۳۶ بود که در دسته متوسط قرار می‌گیرد. نتایج آزمون t مستقل مقدار معناداری ۰.۴۲۵ > ۰.۰۵ را نشان داد که بیانگر عدم تفاوت معنادار میان دو مدل است. بنابراین، هر دو مدل Time Token و Take and Give به‌طور یکسان در بهبود مهارت‌های تفکر انتقادی دانش‌آموزان مؤثر هستند.

This study was motivated by the finding that some students' learning outcomes in Islamic Religious Education (PAI) had not yet met the Learning Objective Achievement Criteria, suspected to be influenced by students' emotional, intellectual, and spiritual intelligence. This study aims to measure the contribution of these three variables, partially and simultaneously, to PAI learning outcomes at SMP Negeri 7 Bukittinggi. A quantitative correlational approach with an ex post facto deSign was used on a population of 448 grade VII and VIII students; a sample of 211 was determined using Slovin's formula at a 5% margin of error through proportional random sampling, and 210 valid questionnaires were analyzed using descriptive statistics, classical assumption tests, simple linear regression, and multiple linear regression with SPSS 25. Results show emotional intelligence contributes 38.2% (t = 11.332; Sig. = 0.001), intellectual intelligence 37.1% (t = 11.069; Sig. = 0.001), and spiritual intelligence 24.2% (t = 8.154; Sig. = 0.001) to PAI learning outcomes. Simultaneously, the three variables contribute 58.0%, while the remaining 42.0% is explained by other factors. These findings imply that PAI instruction should strengthen students' emotional and spiritual intelligence, not only cognitive aspects, through habituation of Islamic values, character building, and motivation reinforcement. Abstrak Penelitian ini dilatarbelakangi oleh masih ditemukannya hasil belajar Pendidikan Agama Islam (PAI) sebagian siswa yang belum mencapai Kriteria Ketercapaian Tujuan Pembelajaran (KKTP), diduga dipengaruhi oleh kecerdasan emosional, intelektual, dan spiritual peserta didik. Penelitian ini bertujuan mengukur besarnya kontribusi ketiga variabel tersebut, secara parsial maupun simultan, terhadap hasil belajar PAI siswa SMP Negeri 7 Bukittinggi. Penelitian menggunakan pendekatan kuantitatif korelasional dengan desain ex post facto pada populasi 448 siswa kelas VII dan VIII; sampel 211 siswa ditentukan dengan rumus Slovin pada taraf kesalahan 5% melalui proportional random sampling, dan 210 kuesioner valid dianalisis. Data dikumpulkan melalui angket dan studi dokumentasi, kemudian dianalisis menggunakan statistik deskriptif, uji prasyarat, regresi linear sederhana, dan regresi linear berganda berbantuan SPSS versi 25. Hasil menunjukkan kecerdasan emosional berkontribusi 38,2% (t = 11,332; Sig. = 0,001), kecerdasan intelektual 37,1% (t = 11,069; Sig. = 0,001), dan kecerdasan spiritual 24,2% (t = 8,154; Sig. = 0,001) terhadap hasil belajar PAI. Secara simultan, ketiga variabel berkontribusi 58,0%, sedangkan 42,0% sisanya dipengaruhi faktor lain. Temuan ini mengimplikasikan pentingnya pembelajaran PAI yang tidak hanya berorientasi kognitif, tetapi juga memperkuat kecerdasan emosional dan spiritual siswa melalui pembiasaan nilai keislaman, pembentukan karakter, dan penguatan motivasi belajar.

این مطالعه با توجه به این یافته انجام شده است که نتایج یادگیری برخی از دانش‌آموزان در آموزش دینی اسلامی (PAI) هنوز به معیارهای تحقق اهداف یادگیری نرسیده است و گمان می‌رود که این امر تحت تأثیر هوش هیجانی، عقلانی و معنوی دانش‌آموزان باشد. هدف این پژوهش سنجش میزان سهم هر یک از این سه متغیر، به صورت جداگانه و همزمان، در نتایج یادگیری PAI در دبیرستان دولتی شماره ۷ بوکیتینگی است. این مطالعه با رویکرد همبستگی کمی و طرح ex post facto بر روی جامعه‌ای متشکل از ۴۴۸ دانش‌آموز پایه هفتم و هشتم انجام شد؛ نمونه‌ای متشکل از ۲۱۱ نفر با استفاده از فرمول اسلووین و با خطای ۵٪ از طریق نمونه‌گیری تصادفی نسبتی تعیین شد و ۲۱۰ پرسشنامه معتبر با استفاده از آمار توصیفی، آزمون‌های فرض کلاسیک، رگرسیون خطی ساده و رگرسیون خطی چندگانه با نرم‌افزار SPSS نسخه ۲۵ تحلیل گردید. نتایج نشان داد که هوش هیجانی ۳۸٫۲٪ (t = 11.332؛ Sig. = 0.001)، هوش عقلانی ۳۷٫۱٪ (t = 11.069؛ Sig. = 0.001) و هوش معنوی ۲۴٫۲٪ (t = 8.154؛ Sig. = 0.001) در نتایج یادگیری PAI سهم دارند. به طور همزمان، این سه متغیر ۵۸٫۰٪ سهم دارند و ۴۲٫۰٪ باقیمانده توسط عوامل دیگر تبیین می‌شود. این یافته‌ها دلالت بر آن دارد که آموزش PAI باید علاوه بر جنبه‌های شناختی، به تقویت هوش هیجانی و معنوی دانش‌آموزان از طریق نهادینه‌سازی ارزش‌های اسلامی، تقویت شخصیت و افزایش انگیزه یادگیری بپردازد.

This study was motivated by the public perception that tends to view hadrah merely as a form of entertainment. In practice, hadrah activities in the coastal hamlet of Binteng often lack spiritual value, as evidenced by the practice of giving monetary gifts, which detracts from the solemnity of the salawat. In response to this situation, the Al-Banjari KPK Hadrah Group was established as a means of fostering character development among adolescents and as a vehicle for rehabilitation through Islamic education. In addition to serving as a medium for reciting salawat, hadrah poems also convey historical significance, exemplary values, and love for Allah SWT and the Prophet Muhammad (peace be upon him). This study employs a descriptive qualitative approach. Data were collected through observation, interviews with the leaders of the KPK’s Majelis Hadrah Al-Banjari, hadrah members, and residents of Pesisir Binteng Hamlet, and were supported by documentation of activities. Data validity was tested using triangulation techniques. The research findings indicate that the KPK Al-Banjari Hadrah Group plays a significant role in fostering character development among adolescents and strengthening the religious life of the community. The benefits are felt not only by the residents of Pesisir Binteng Hamlet but also by communities in surrounding villages. The hadrah activities have successfully fostered a love for Allah and the Prophet through the recitation of shalawat, while also steering the use of social media in a more positive direction. As a result, the teenagers have shown increased religious awareness, positive behavioral changes, and reduced involvement in negative activities.

این پژوهش با انگیزه‌ی برداشت عمومی که تمایل دارد حضره را صرفاً به عنوان شکلی از سرگرمی تلقی کند، انجام شده است. در عمل، فعالیت‌های حضره در محله ساحلی بنتنگ اغلب فاقد ارزش معنوی است، چنان‌که با اهدای هدایای نقدی، از وقار صلوات کاسته می‌شود. در پاسخ به این وضعیت، گروه حضره Al-Banjari KPK به عنوان ابزاری برای پرورش شخصیت نوجوانان و وسیله‌ای برای بازپروری از طریق آموزش اسلامی تأسیس شد. علاوه بر اینکه حضره بستری برای قرائت صلوات است، اشعار حضره نیز حامل اهمیت تاریخی، ارزش‌های الگویی و عشق به خداوند متعال و پیامبر اکرم (ص) می‌باشد. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی انجام شده است. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه با رهبران مجلس حضره Al-Banjari KPK، اعضای حضره و ساکنان محله ساحلی بنتنگ گردآوری و با مستندسازی فعالیت‌ها پشتیبانی شده است. روایی داده‌ها با استفاده از تکنیک‌های مثلث‌سازی آزمون شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که گروه حضره Al-Banjari KPK نقش قابل توجهی در پرورش شخصیت نوجوانان و تقویت زندگی دینی جامعه ایفا می‌کند. این منافع نه تنها توسط ساکنان محله ساحلی بنتنگ بلکه توسط جوامع روستاهای اطراف نیز احساس می‌شود. فعالیت‌های حضره موفق به تقویت عشق به خداوند و پیامبر از طریق قرائت صلوات شده و همچنین استفاده از شبکه‌های اجتماعی را به سمت مثبت‌تری هدایت کرده است. در نتیجه، نوجوانان افزایش آگاهی دینی، تغییرات رفتاری مثبت و کاهش مشارکت در فعالیت‌های منفی را نشان داده‌اند.

This study aims to describe the learning enthusiasm of fifth-grade elementary school students during lessons that utilize digital media. A descriptive qualitative method was employed to characterize student behavior and responses throughout the learning process. The study was conducted during the 2026/2027 academic year, involving fifth-grade students and their classroom teacher, who were selected purposively based on their engagement with digital media-assisted instruction. Data were collected through observation, interviews, and documentation. Observations focused on student behavior during lessons; interviews gathered information regarding the experiences and feedback of both students and the teacher; and documentation served as supporting data. Data analysis was conducted interactively using the Miles, Huberman, and Saldaña model, comprising the stages of data condensation, data display, and conclusion drawing and verification. Learning enthusiasm was analyzed based on behavioral and emotional aspects, including attention, active engagement, responsiveness, earnestness, participation, interaction, interest, enjoyment, and positive expressions. The results indicate that the use of digital media—such as videos, images, animations, interactive quizzes, and educational games—can enhance student enthusiasm. This was evidenced by the students' attention, active engagement, willingness to participate, interaction, and positive expressions during lessons. However, enthusiasm could decline if the media was used for too long, became monotonous, or lacked interactivity. Therefore, the use of digital media needs to be aligned with learning objectives, student characteristics, the subject matter, and the duration of use.

هدف این پژوهش توصیف اشتیاق یادگیری دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان در طول دروسی است که از رسانه‌های دیجیتال بهره می‌برند. روش کیفی توصیفی برای تبیین رفتار و واکنش‌های دانش‌آموزان در فرآیند یادگیری به کار گرفته شد. این پژوهش در سال تحصیلی ۲۰۲۶/۲۰۲۷ انجام شد و دانش‌آموزان پایه پنجم و معلم کلاس آن‌ها که به طور هدفمند بر اساس مشارکت در آموزش با کمک رسانه‌های دیجیتال انتخاب شدند، در آن شرکت داشتند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد گردآوری شد. مشاهدات بر رفتار دانش‌آموزان در طول درس متمرکز بود؛ مصاحبه‌ها اطلاعاتی درباره تجربه‌ها و بازخوردهای دانش‌آموزان و معلم جمع‌آوری کرد؛ و اسناد به عنوان داده‌های پشتیبان مورد استفاده قرار گرفت. تحلیل داده‌ها به صورت تعاملی و با استفاده از مدل Miles، Huberman و Saldaña شامل مراحل تقطیر داده، نمایش داده و نتیجه‌گیری و تأیید انجام شد. اشتیاق یادگیری بر اساس جنبه‌های رفتاری و هیجانی از جمله توجه، مشارکت فعال، پاسخ‌دهی، جدیت، همکاری، تعامل، علاقه، لذت و ابراز احساسات مثبت تحلیل شد. نتایج نشان داد که استفاده از رسانه‌های دیجیتال مانند ویدئوها، تصاویر، انیمیشن‌ها، آزمون‌های تعاملی و بازی‌های آموزشی می‌تواند اشتیاق دانش‌آموزان را افزایش دهد. این امر از طریق توجه، مشارکت فعال، تمایل به همکاری، تعامل و ابراز احساسات مثبت دانش‌آموزان در طول درس‌ها مشهود بود. با این حال، اشتیاق ممکن است در صورت استفاده طولانی‌مدت، یکنواختی یا فقدان تعامل در رسانه کاهش یابد. بنابراین، استفاده از رسانه‌های دیجیتال باید با اهداف یادگیری، ویژگی‌های دانش‌آموزان، محتوای درس و مدت زمان استفاده هماهنگ باشد.

Special needs education is an important component of an inclusive education system because it provides learners with disabilities and other educational needs with appropriate learning opportunities, specialised support, and the resources required to develop their abilities. In Nigeria, the effective provision of special needs education is constrained by inadequate funding, insufficient specialised facilities, shortages of qualified teachers, limited assistive technology, and the high cost of providing appropriate educational services. These challenges make it necessary to explore innovative financing mechanisms that can complement conventional government funding and promote sustainable educational development. Innovative financing involves developing new or improved approaches to mobilising resources, diversifying funding sources, and improving the efficiency and accountability of educational expenditure. This paper examines eight strategies for financing special needs education in Nigeria: public–private partnerships, corporate social responsibility and philanthropic funding, community-based financing, dedicated government funding and targeted education grants, digital fundraising and crowdfunding, social impact investment and results-based financing, education vouchers and targeted subsidies, and partnerships with international development agencies and non-governmental organisations. The paper highlights the potential contributions of these strategies to improving access, strengthening educational infrastructure, providing assistive technology, and supporting learners with disabilities. It argues that innovative financing should complement rather than replace government responsibility for ensuring equitable access to quality special needs education. The paper concludes that transparent financial management, effective monitoring, stakeholder collaboration, and equitable resource allocation are essential for sustainable financing and the development of an inclusive education system in Nigeria.

آموزش نیازهای ویژه یکی از اجزای مهم نظام آموزش فراگیر است، زیرا فرصت‌های یادگیری مناسب، حمایت‌های تخصصی و منابع لازم را برای رشد توانمندی‌های فراگیران دارای معلولیت و سایر نیازهای آموزشی فراهم می‌کند. در نیجریه، ارائه مؤثر آموزش نیازهای ویژه با محدودیت‌هایی همچون کمبود منابع مالی، ناکافی بودن امکانات تخصصی، کمبود معلمان واجد شرایط، محدودیت فناوری‌های کمکی و هزینه بالای ارائه خدمات آموزشی مناسب مواجه است. این چالش‌ها ضرورت بررسی سازوکارهای نوآورانه تأمین مالی را که بتوانند منابع مالی دولتی متعارف را تکمیل کرده و توسعه پایدار آموزشی را ترویج دهند، آشکار می‌سازد. تأمین مالی نوآورانه شامل توسعه رویکردهای جدید یا بهبود یافته برای بسیج منابع، تنوع‌بخشی به منابع مالی و ارتقای کارآمدی و پاسخگویی در هزینه‌های آموزشی است. این مقاله هشت راهبرد برای تأمین مالی آموزش نیازهای ویژه در نیجریه را بررسی می‌کند: مشارکت‌های دولتی‌ـ‌خصوصی، مسئولیت اجتماعی شرکت‌ها و تأمین مالی خیریه، تأمین مالی مبتنی بر جامعه، اختصاص بودجه دولتی و اعطای کمک‌های هدفمند آموزشی، جمع‌آوری کمک‌های مالی دیجیتال و تأمین مالی جمعی، سرمایه‌گذاری با تأثیر اجتماعی و تأمین مالی مبتنی بر نتایج، واچرهای آموزشی و یارانه‌های هدفمند، و همکاری با آژانس‌های توسعه بین‌المللی و سازمان‌های غیردولتی. مقاله به نقش بالقوه این راهبردها در بهبود دسترسی، تقویت زیرساخت‌های آموزشی، ارائه فناوری‌های کمکی و حمایت از فراگیران دارای معلولیت اشاره می‌کند. همچنین تأکید می‌کند که تأمین مالی نوآورانه باید مکمل مسئولیت دولت در تضمین دسترسی عادلانه به آموزش با کیفیت برای نیازهای ویژه باشد و نه جایگزین آن. مقاله نتیجه می‌گیرد که مدیریت مالی شفاف، نظارت مؤثر، همکاری ذی‌نفعان و تخصیص عادلانه منابع برای تأمین مالی پایدار و توسعه نظام آموزش فراگیر در نیجریه ضروری است.