مرور مقاله‌ها

Abstract Aim Although overall suicide mortality in Japan has declined, rates among young people have increased. Understanding the characteristics of self-harm and suicide attempts among adolescents and young adults is important for prevention. This study analyzed data from the Japan Registry of Self-Harm and Suicide Attempts (JA-RSA), a nationwide registry in Japan. Methods We retrospectively analyzed 241 adolescents and young adults from elementary school through college, selected from 1,987 cases registered across 44 critical care medical centers between December 2022 and December 2023. Demographic characteristics, methods of self-harm, psychiatric history, and clinical outcomes were evaluated. Comparisons were made between individuals who attempted suicide and those who died by suicide. Results Adolescents in high school (n = 80) and young adults in college (n = 93) accounted for 71.8% of cases. Females comprised 71.3%, and the median age was 17 years. Overdose was the most common method (70.1%), mainly involving over-the-counter medications. Nearly half (46.5%) had a history of prior attempts. Individuals who died by suicide were more likely to be male (p = 0.038) and to use highly lethal methods such as hanging or jumping (p < 0.001), whereas overdose was more common among those who survived (p < 0.001). They also had lower rates of recent psychiatric consultation and documented prior attempts (p = 0.001). Conclusions Self-harm among adolescents and young adults in Japan is characterized by a predominance of female adolescents and medication overdose. Preventive strategies may require follow-up care, environmental safety measures, and school- and community-based mental health interventions, supported by continued national surveillance through JA-RSA.

چکیده هدف: اگرچه میزان کلی مرگ‌ومیر ناشی از خودکشی در ژاپن کاهش یافته است، اما نرخ آن در میان جوانان افزایش یافته است. درک ویژگی‌های خودآسیبی و اقدام به خودکشی در میان نوجوانان و جوانان برای پیشگیری اهمیت دارد. این مطالعه داده‌های سامانه ثبت خودآسیبی و اقدام به خودکشی ژاپن (JA-RSA)، یک سامانه ثبت کشوری در ژاپن، را تحلیل کرده است. روش‌ها: ما به‌صورت گذشته‌نگر ۲۴۱ نوجوان و جوان از مقطع ابتدایی تا دانشگاه را که از میان ۱۹۸۷ مورد ثبت‌شده در ۴۴ مرکز مراقبت‌های ویژه بین دسامبر ۲۰۲۲ تا دسامبر ۲۰۲۳ انتخاب شده بودند، تحلیل کردیم. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی، روش‌های خودآسیبی، سابقه روان‌پزشکی و پیامدهای بالینی ارزیابی شدند. مقایسه‌هایی بین افرادی که اقدام به خودکشی کرده بودند و افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، انجام شد. یافته‌ها: نوجوانان دبیرستانی (n = 80) و جوانان دانشگاهی (n = 93) مجموعاً ۷۱/۸٪ موارد را تشکیل می‌دادند. ۷۱/۳٪ موارد را زنان تشکیل می‌دادند و میانه سنی ۱۷ سال بود. مصرف بیش‌ازحد دارو شایع‌ترین روش (۷۰/۱٪) بود که عمدتاً شامل داروهای بدون نسخه می‌شد. نزدیک به نیمی (۴۶/۵٪) سابقه تلاش قبلی داشتند. افرادی که بر اثر خودکشی فوت کرده بودند، بیشتر مرد بودند (p = 0.038) و از روش‌های با کشندگی بالا مانند حلق‌آویز کردن یا پریدن استفاده کرده بودند (p < 0.001)، در حالی که مصرف بیش‌ازحد دارو در میان افرادی که زنده مانده بودند شایع‌تر بود (p < 0.001). همچنین این افراد نرخ پایین‌تری از مشاوره روان‌پزشکی اخیر و سابقه ثبت‌شده تلاش قبلی داشتند (p = 0.001). نتیجه‌گیری: خودآسیبی در میان نوجوانان و جوانان در ژاپن با غلبه نوجوانان زن و مصرف بیش‌ازحد دارو مشخص می‌شود. راهبردهای پیشگیرانه ممکن است نیازمند مراقبت پیگیر، اقدامات ایمنی محیطی و مداخلات سلامت روان مبتنی بر مدرسه و جامعه، با حمایت نظارت ملی مستمر از طریق JA-RSA باشد.

Youth across societies hold a prominent position and are one of a country's greatest assets. However, many of the youth are idle and unemployed. In Nigeria, NBS reported youth unemployment at 6.5%, and 45.65% in Imo State. This study explored the impact of the cybersecurity skill-up programme on youth unemployment mitigation for community development in Imo State. It was guided by one research objective and one research question. A descriptive survey design was implemented, focusing on a population of 6,700 youth participants in the cybersecurity skill-up capacity-building centers throughout the state. A sample of 469 respondents was chosen using a proportionate sampling method, and the research instrument was a structured questionnaire named “Cybersecurity Skill-up Programme Questionnaire” (CSPQ). For data analysis, the mean and standard deviation were applied to answer the research question. The findings indicate that cybersecurity has enabled youth to work as freelancers and consultants, allowed them to adapt easily to changes in the digital job market, increased their confidence in seeking ICT-related jobs, improved professional networking opportunities for them, equipped them with requisite knowledge to start a technology-based business, and enabled them to support small businesses and organizations in securing their digital systems. The study concludes that cybersecurity skills empowered young individuals to pursue freelance and consulting opportunities and facilitated their adaptability to shifts in the digital job market. It recommends that educational reforms focused on skill development, particularly in digital literacy, computational thinking, and problem-solving, should be introduced even in areas with scarce technological resources.

جوانان در جوامع مختلف جایگاه برجسته‌ای دارند و یکی از بزرگ‌ترین سرمایه‌های هر کشور محسوب می‌شوند. با این حال، بسیاری از جوانان بیکار و بی‌کارکرد هستند. در نیجریه، اداره ملی آمار (NBS) نرخ بیکاری جوانان را ۶.۵٪ و در ایالت ایمو ۴۵.۶۵٪ گزارش کرده است. این پژوهش به بررسی تأثیر برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری بر کاهش بیکاری جوانان برای توسعه جامعه در ایالت ایمو پرداخته است. پژوهش حاضر دارای یک هدف پژوهشی و یک سؤال پژوهشی است. طرح پژوهش از نوع توصیفی-پیمایشی بوده و جامعه آماری شامل ۶۷۰۰ نفر از جوانان شرکت‌کننده در مراکز توانمندسازی مهارت‌های امنیت سایبری در سراسر ایالت می‌باشد. نمونه‌ای متشکل از ۴۶۹ نفر با استفاده از روش نمونه‌گیری نسبتی انتخاب شد و ابزار پژوهش پرسشنامه ساختاریافته‌ای با عنوان «پرسشنامه برنامه ارتقاء مهارت‌های امنیت سایبری» (CSPQ) بود. برای تحلیل داده‌ها از میانگین و انحراف معیار جهت پاسخ به سؤال پژوهش استفاده شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که امنیت سایبری به جوانان امکان داده است به عنوان فریلنسر و مشاور فعالیت کنند، به آسانی با تغییرات بازار کار دیجیتال سازگار شوند، اعتماد به نفس بیشتری در جستجوی مشاغل مرتبط با فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT) پیدا کنند، فرصت‌های شبکه‌سازی حرفه‌ای برای آنان افزایش یابد، دانش لازم برای راه‌اندازی کسب‌وکار مبتنی بر فناوری را کسب کنند و بتوانند به کسب‌وکارها و سازمان‌های کوچک در تأمین امنیت سامانه‌های دیجیتال‌شان کمک نمایند. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که مهارت‌های امنیت سایبری جوانان را توانمند ساخته تا فرصت‌های فریلنسری و مشاوره‌ای را دنبال کنند و سازگاری آنان با تحولات بازار کار دیجیتال تسهیل شده است. پژوهش توصیه می‌کند اصلاحات آموزشی با تمرکز بر توسعه مهارت‌ها، به ویژه سواد دیجیتال، تفکر محاسباتی و حل مسئله، حتی در مناطقی با منابع فناورانه محدود، اجرا شود.

Curriculum policy transitions demand teacher adaptation in managing learning resources and implementing comprehensive evaluations. However, preliminary observations at SMAN 2 Siak Hulu reveal that [specify percentage, e.g., 70%] of teachers still experience disorientation in designing authentic assessment instruments and aligning learning modules with student needs. This community service activity aims to reconstruct teachers' understanding and skills in curriculum management and learning evaluation through a Problem-Based Training (PBT) approach. The program was implemented using a Participatory Action Research (PAR) method integrated into three cyclical stages: (1) identification of pedagogical problems, (2) problem-solving workshops and instrument development, and (3) mentoring and peer-review evaluation. This activity involved [specify number, e.g., 45] teachers across various subjects. Program effectiveness was measured using pre-test and post-test instruments, as well as portfolio analysis of learning products. The results showed a significant increase in participants' pedagogical understanding by [e.g., 82%], as evidenced by the teachers' successful creation of [e.g., 45 validated teaching modules and formative-summative evaluation rubrics]. Furthermore, the PBT approach proved effective in collaboratively eliminating administrative constraints while shifting teachers' paradigms from a clerical orientation toward reflective habits for continuous learning quality improvement.

تحولات سیاست‌های برنامهٔ درسی، مستلزم سازگاری معلمان در مدیریت منابع یادگیری و اجرای ارزیابی‌های جامع است. با این حال، مشاهدات اولیه در دبیرستان SMAN 2 Siak Hulu نشان می‌دهد که [درصد مشخص، مانند ۷۰٪] از معلمان همچنان در طراحی ابزارهای ارزیابی اصیل و همسویی ماژول‌های یادگیری با نیازهای دانش‌آموزان دچار سردرگمی هستند. هدف این فعالیت خدمات‌رسانی به جامعه، بازسازی درک و مهارت‌های معلمان در مدیریت برنامهٔ درسی و ارزیابی یادگیری از طریق رویکرد آموزش مبتنی بر مسئله (PBT) است. این برنامه با استفاده از روش پژوهش مشارکتی عملی (PAR) و در سه مرحلهٔ چرخه‌ای اجرا شد: (۱) شناسایی مسائل آموزشی، (۲) کارگاه‌های حل مسئله و توسعهٔ ابزارها، و (۳) مشاوره و ارزیابی همتایان. در این فعالیت، [تعداد مشخص، مانند ۴۵] معلم از رشته‌های مختلف شرکت داشتند. اثربخشی برنامه با استفاده از ابزارهای پیش‌آزمون و پس‌آزمون و همچنین تحلیل پرتفوی محصولات یادگیری سنجیده شد. نتایج نشان داد که درک آموزشی شرکت‌کنندگان به طور معناداری به میزان [مثلاً ۸۲٪] افزایش یافته است، چنانکه معلمان موفق به تولید [مثلاً ۴۵ ماژول آموزشی معتبر و روبریک‌های ارزیابی تکوینی-جمع‌بندی] شدند. افزون بر این، رویکرد PBT در حذف محدودیت‌های اداری به صورت مشارکتی مؤثر بود و همچنین الگوی ذهنی معلمان را از رویکرد دفتری به سوی عادات بازتابی برای بهبود مستمر کیفیت یادگیری تغییر داد.

This research emphasizes the use of learning by using the media in the form of pieces of the film "Karate Kids" for learning about bullying in character education in an P5 BK independent curriculum. The research method used is the Borg & Gall development method. To determine the feasibility of the media, a product trial was carried out which developed by researchers and validated by a media validation expert lecturer for learning and also validation from one of the SMK Gondang Wonopringgo teachers to validate the product when it was tested in the field. the researchers can conclude that the use of learning media in the form of films greatly facilitates learning, especially character education on bullying material that has been tested on class X students of SMK Gondang learning media in the form of films greatly facilitates learning, especially character education on bullying material that has been tested. Thus, the use of the film "Karate Kids" is highly recommended for use in learning during character, especially on bullying. Through film learning media, students will be more interested and also easy to understand in following the learning process.

این پژوهش بر استفاده از یادگیری با بهره‌گیری از رسانه به صورت بخش‌هایی از فیلم «Karate Kids» برای آموزش درباره قلدری در آموزش شخصیت در برنامه درسی مستقل BK پایه پنجم تأکید دارد. روش پژوهش مورد استفاده، روش توسعه Borg & Gall است. به‌منظور تعیین میزان مطلوبیت رسانه، آزمون محصولی که توسط پژوهشگران توسعه یافته بود، انجام شد و توسط یک استاد متخصص اعتبارسنجی رسانه برای آموزش و همچنین اعتبارسنجی توسط یکی از معلمان SMK Gondang Wonopringgo برای اعتبارسنجی محصول هنگام آزمون میدانی، مورد ارزیابی قرار گرفت. پژوهشگران نتیجه می‌گیرند که استفاده از رسانه آموزشی به شکل فیلم، یادگیری را به‌ویژه در آموزش شخصیت درباره موضوع قلدری که بر روی دانش‌آموزان کلاس دهم SMK Gondang آزمون شده است، بسیار تسهیل می‌کند. بنابراین، استفاده از فیلم «Karate Kids» برای آموزش در حوزه شخصیت، به‌ویژه درباره قلدری، به‌شدت توصیه می‌شود. از طریق رسانه آموزشی فیلم، دانش‌آموزان علاقه‌مندتر شده و همچنین فرایند یادگیری را آسان‌تر درک می‌کنند.

The study examined organizational justice as a correlate of teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. The study was guided by four research questions and four null hypotheses were tested at 0.05 level of significance. The study adopted correlational research design. The population of the study comprised 7,248 teachers in public secondary schools in six Education Zones in Anambra State. The sample size for the study was 580 teachers drawn from the population of the study. Multi-stage sampling procedure was used for the study. The instruments for data collection were researcher-structured questionnaire titled: Organizational Justice Questionnaire (OJQ) and Teachers’ Organizational Behaviour Questionnaire (TOBQ). The instruments were validated by three experts. The reliability of the instrument was determined using Cronbach Alpha Coefficient method and the average coefficient of 0.81 for (OJQ) and 0.85 for (TOBQ) were obtained. The data were analyzed using Pearson Product Moment Correlation Coefficient and multiple regression analysis. The study revealed that distributive justice (r = 0. 908; p < 0.000), procedural justice (r = 0. 873; p < 0.000), interactional justice (r = 0. 852; p < 0.000), positively and significantly relate to teachers’ organizational behaviour in public secondary schools in Anambra State. Based on the findings, it was recommended among others that school administrators should continue to ensure that distributive justice is consistently practiced by fairly allocating rewards, workload and responsibilities among teachers to enhance their commitment to work. The study contributed to knowledge by establishing an integrated empirical relationship between organizational justice and teachers' organizational behaviour, thereby extending existing knowledge on organizational behaviour in public secondary schools.

این پژوهش عدالت سازمانی را به‌عنوان همبسته‌ای از رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra مورد بررسی قرار داد. پژوهش حاضر با چهار سؤال پژوهشی هدایت شد و چهار فرضیه‌ی صفر در سطح معناداری 0.05 آزمون شد. طرح پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه‌ی آماری پژوهش شامل ۷٬۲۴۸ معلم در دبیرستان‌های دولتی شش منطقه آموزشی ایالت Anambra بود. حجم نمونه پژوهش ۵۸۰ معلم بود که از جامعه آماری انتخاب شدند. روش نمونه‌گیری چندمرحله‌ای برای این پژوهش به‌کار رفت. ابزارهای گردآوری داده‌ها پرسشنامه‌های محقق‌ساخته با عناوین: پرسشنامه عدالت سازمانی (OJQ) و پرسشنامه رفتار سازمانی معلمان (TOBQ) بودند. ابزارها توسط سه نفر از خبرگان اعتبارسنجی شدند. پایایی ابزار با استفاده از روش ضریب آلفای کرونباخ تعیین شد و میانگین ضریب 0.81 برای (OJQ) و 0.85 برای (TOBQ) به‌دست آمد. داده‌ها با استفاده از ضریب همبستگی حاصل‌ضرب لحظه‌ای پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج پژوهش نشان داد که عدالت توزیعی (r = 0.908؛ p < 0.000)، عدالت رویه‌ای (r = 0.873؛ p < 0.000)، عدالت تعاملی (r = 0.852؛ p < 0.000)، به‌طور مثبت و معناداری با رفتار سازمانی معلمان در دبیرستان‌های دولتی ایالت Anambra ارتباط دارند. بر اساس یافته‌ها، از جمله توصیه شد که مدیران مدارس باید اطمینان حاصل کنند که عدالت توزیعی همواره از طریق تخصیص منصفانه پاداش‌ها، حجم کار و مسئولیت‌ها میان معلمان اجرا می‌شود تا تعهد آنان به کار افزایش یابد. این پژوهش با ایجاد رابطه تجربی یکپارچه میان عدالت سازمانی و رفتار سازمانی معلمان، به توسعه دانش موجود در زمینه رفتار سازمانی در دبیرستان‌های دولتی کمک کرد.

This article examines the paradigm of muamalah from a Qur’anic perspective by moving beyond a descriptive inventory of individual principles toward an integrated normative framework for commercial and social relations in Islam. The study is situated within Islamic Studies, particularly Qur’anic studies and fiqh muamalah. It employs qualitative library research using a thematic-interpretive approach. The primary sources comprise the Qur’an and selected classical and contemporary tafsir, while secondary sources include fiqh muamalah literature and recent peer-reviewed studies on Islamic economic ethics and contemporary transactions. The literature was selected purposively according to relevance to the Qur’anic verses and principles under examination, scholarly authority, and its usefulness for connecting textual interpretation with contemporary economic realities. The analysis identifies six interconnected principles: permissibility (ibahah), halal, justice (‘adl/qist), maslahah, mutual assistance (ta‘awun), and documentation (kitabah). The principal contribution of the study lies in its conceptual synthesis: these principles should not be understood as isolated rules. Rather, they constitute an integrated architecture of Qur’anic muamalah governance in which ibahah opens room for innovation, halal establishes substantive boundaries, justice regulates the distribution of rights and contractual conduct, maslahah provides ethical direction, ta‘awun supplies a social dimension, and documentation strengthens procedural accountability. The study further clarifies how thematic interpretation can connect Qur’anic norms with fiqh reasoning and contemporary transactional challenges, including digital commerce, fintech, and technology-mediated contracts. Accordingly, the article contributes to Islamic Studies by offering an integrated conceptual framework rather than merely restating separate legal principles.

این مقاله به بررسی الگوی معاملات از منظر قرآنی می‌پردازد و از فهرست توصیفی اصول منفرد فراتر رفته و به سوی چارچوبی هنجاری و یکپارچه برای روابط تجاری و اجتماعی در اسلام حرکت می‌کند. این پژوهش در حوزه مطالعات اسلامی، به‌ویژه مطالعات قرآنی و فقه معاملات جای می‌گیرد. روش پژوهش، کیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه‌ای با رویکرد تفسیری-موضوعی است. منابع اصلی شامل قرآن کریم و تفاسیر کلاسیک و معاصر منتخب است و منابع ثانویه نیز ادبیات فقه معاملات و مطالعات داوری‌شده اخیر درباره اخلاق اقتصادی اسلامی و معاملات معاصر را در بر می‌گیرد. انتخاب منابع به صورت هدفمند و بر اساس ارتباط با آیات و اصول قرآنی مورد بررسی، اعتبار علمی و میزان کارآمدی آن‌ها در پیوند تفسیر متنی با واقعیت‌های اقتصادی معاصر صورت گرفته است. تحلیل انجام‌شده، شش اصل به‌هم‌پیوسته را شناسایی می‌کند: اباحه، حلال، عدالت (عدل/قسط)، مصلحت، تعاون و مکتوب‌سازی (کتابه). مهم‌ترین دستاورد پژوهش، تلفیق مفهومی این اصول است: این اصول نباید به عنوان قواعدی منفرد تلقی شوند، بلکه معماری یکپارچه‌ای از حاکمیت معاملات قرآنی را شکل می‌دهند که در آن اباحه فضای نوآوری را فراهم می‌کند، حلال حدود ماهوی را تعیین می‌کند، عدالت توزیع حقوق و رفتار قراردادی را تنظیم می‌کند، مصلحت جهت‌گیری اخلاقی را ارائه می‌دهد، تعاون بُعد اجتماعی را تأمین می‌کند و مکتوب‌سازی پاسخگویی رویه‌ای را تقویت می‌کند. این پژوهش همچنین روشن می‌سازد که چگونه تفسیر موضوعی می‌تواند هنجارهای قرآنی را با استدلال فقهی و چالش‌های معاملاتی معاصر، از جمله تجارت دیجیتال، فناوری مالی (fintech) و قراردادهای مبتنی بر فناوری پیوند دهد. بر این اساس، مقاله با ارائه چارچوب مفهومی یکپارچه، به مطالعات اسلامی کمک می‌کند و صرفاً به بازگویی اصول منفرد حقوقی بسنده نمی‌کند.

Youth are the largest active population of any nation, and they play substantial roles in achieving sustainable community development undertakings. However, some of the youth are underemployed, not in education, employment, or training (NEET). The study examined the impact of an artificial intelligence skill-up educational programme on mitigating youth unemployment for community development in Imo State. The study adopted a descriptive survey design, with a population of 6700 youth participants and a sample size of 469 selected using a proportionate sampling technique. The research instrument was a structured questionnaire titled “Artificial Intelligence Skill-up Educational Programme Questionnaire (AISEPQ)”. Mean, standard deviation, and analysis of variance were used for data analysis. The findings indicate that artificial intelligence has increased youth confidence in competing for digital job opportunities, enabled them to access remote work and other digital employment opportunities more easily, given them a competitive advantage over other job seekers in the digital labour market, improved their chances of securing gainful employment that is directly aligned with the current job demands, and opened up employment opportunities that were previously unavailable. The study concludes that artificial intelligence boosted young people's confidence in pursuing digital job opportunities, facilitated their access to remote work and other digital employment options. It recommends that the Federal Ministry of Youth Development (FMYD), in collaboration with the Federal Ministry of Education (FME), sufficiently allocate resources for the transition period of the fourth and fifth industrial revolutions so that young people can meet the demands of a knowledge-based economy.

جوانان بزرگ‌ترین جمعیت فعال هر کشوری را تشکیل می‌دهند و نقش قابل توجهی در تحقق فعالیت‌های توسعه پایدار جامعه ایفا می‌کنند. با این حال، برخی از جوانان دچار اشتغال ناقص بوده یا در آموزش، اشتغال یا کارآموزی (NEET) قرار ندارند. این پژوهش به بررسی تأثیر برنامه آموزشی ارتقاء مهارت‌های هوش مصنوعی بر کاهش بیکاری جوانان برای توسعه جامعه در ایالت Imo پرداخته است. این مطالعه از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی استفاده کرده و جامعه آماری آن شامل ۶۷۰۰ نفر از جوانان شرکت‌کننده بوده است که با استفاده از روش نمونه‌گیری متناسب، حجم نمونه ۴۶۹ نفر انتخاب شد. ابزار پژوهش، پرسشنامه ساختارمند با عنوان «پرسشنامه برنامه آموزشی ارتقاء مهارت‌های هوش مصنوعی (AISEPQ)» بود. برای تحلیل داده‌ها از میانگین، انحراف معیار و تحلیل واریانس استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که هوش مصنوعی اعتماد به نفس جوانان را در رقابت برای فرصت‌های شغلی دیجیتال افزایش داده، دسترسی آن‌ها به کار از راه دور و سایر فرصت‌های شغلی دیجیتال را تسهیل کرده، مزیت رقابتی نسبت به سایر جویندگان کار در بازار کار دیجیتال به آن‌ها بخشیده، شانس آن‌ها را برای دستیابی به اشتغال سودآور که مستقیماً با نیازهای شغلی فعلی همسو است، بهبود بخشیده و فرصت‌های شغلی جدیدی را که پیش‌تر وجود نداشتند، ایجاد کرده است. نتیجه‌گیری پژوهش حاکی از آن است که هوش مصنوعی اعتماد به نفس جوانان را در پیگیری فرصت‌های شغلی دیجیتال افزایش داده و دسترسی آن‌ها به کار از راه دور و سایر گزینه‌های اشتغال دیجیتال را تسهیل نموده است. پیشنهاد می‌شود وزارت فدرال توسعه جوانان (FMYD) با همکاری وزارت فدرال آموزش و پرورش (FME) منابع کافی را برای دوره گذار انقلاب صنعتی چهارم و پنجم اختصاص دهند تا جوانان بتوانند با الزامات اقتصاد مبتنی بر دانش همگام شوند.

Background Symptom catastrophizing reflects maladaptive cognitive and emotional responses to physical symptoms and may worsen symptom burden, distress, and recovery. However, no validated Chinese instrument is available for cardiac surgery patients, limiting patient-centered assessment and early risk identification.Objective To translate and culturally adapt a symptom-neutral catastrophizing measure derived from the original Post-concussion Symptom Catastrophizing Scale and evaluate its psychometric properties in Chinese cardiac surgery patients.Methods Following Brislin’s translation model, the scale was translated into Chinese. A convenience sample of 676 cardiac surgery patients was recruited from June to October 2025. Item analysis included critical ratio testing, item-total correlations, and internal consistency evaluation. Reliability was assessed using internal consistency, split-half, and test-retest methods. Content validity was evaluated through expert consultation. Exploratory and confirmatory factor analyses were conducted to examine construct validity. Data were analyzed using SPSS 29.0 and Mplus 8.0.Results The adapted Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated strong content validity in cardiac surgery patients (S-CVI/Ave = 0.975; CVR = 0.800–1.000). Exploratory factor analysis extracted a three-factor model explaining 79.774% of the variance. Confirmatory factor analysis indicated acceptable model fit (χ2/df = 2.175, CFI = 0.970, TLI = 0.962, RMSEA = 0.059). Reliability coefficients included Cronbach’s α = 0.936, split-half reliability = 0.894, test-retest reliability = 0.958, and McDonald’s ω = 0.934.Conclusion The Chinese Symptom Catastrophizing Scale demonstrated satisfactory initial reliability and validity evidence in cardiac surgery patients. It provides a brief, standardized, patient-centered measure for identifying maladaptive symptom responses and may facilitate early psychological risk screening, targeted symptom management, and future patient-reported outcome research.

زمینه و هدف: فاجعه‌سازی نشانه‌ها بازتاب‌دهنده پاسخ‌های شناختی و هیجانی ناسازگار به نشانه‌های جسمانی است و ممکن است بار نشانه‌ها، پریشانی و روند بهبودی را تشدید کند. با این حال، هیچ ابزار معتبر به زبان چینی برای بیماران جراحی قلب وجود ندارد و این امر ارزیابی مبتنی بر بیمار و شناسایی زودهنگام خطر را محدود می‌کند. هدف: ترجمه و بومی‌سازی فرهنگی یک ابزار خنثی نسبت به نشانه‌ها که از مقیاس اصلی فاجعه‌سازی نشانه‌های پس از ضربه مغزی اقتباس شده و ارزیابی ویژگی‌های روان‌سنجی آن در بیماران چینی جراحی قلب بود. روش‌ها: با پیروی از مدل ترجمه Brislin، مقیاس به زبان چینی ترجمه شد. نمونه‌گیری در دسترس شامل ۶۷۶ بیمار جراحی قلب از ژوئن تا اکتبر ۲۰۲۵ بود. تحلیل ماده‌ها شامل آزمون نسبت بحرانی، همبستگی ماده-کل و ارزیابی انسجام درونی بود. پایایی با استفاده از انسجام درونی، روش دو نیمه و آزمون بازآزمایی سنجیده شد. روایی محتوا از طریق مشاوره با خبرگان ارزیابی شد. برای بررسی روایی سازه، تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی انجام شد. داده‌ها با استفاده از SPSS 29.0 و Mplus 8.0 تحلیل شدند. یافته‌ها: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی روایی محتوای قوی در بیماران جراحی قلب نشان داد (S-CVI/Ave = 0.975؛ CVR = 0.800–1.000). تحلیل عاملی اکتشافی سه عامل استخراج کرد که ۷۹.۷۷۴٪ واریانس را تبیین نمود. تحلیل عاملی تأییدی برازش قابل قبول مدل را نشان داد (χ2/df = 2.175، CFI = 0.970، TLI = 0.962، RMSEA = 0.059). ضرایب پایایی شامل آلفای کرونباخ = 0.936، پایایی دو نیمه = 0.894، پایایی بازآزمایی = 0.958 و اومگای مک‌دونالد = 0.934 بود. نتیجه‌گیری: مقیاس فاجعه‌سازی نشانه‌ها به زبان چینی شواهد اولیه رضایت‌بخشی از نظر پایایی و روایی در بیماران جراحی قلب ارائه داد. این ابزار، مقیاسی مختصر، استاندارد و مبتنی بر بیمار برای شناسایی پاسخ‌های ناسازگار به نشانه‌ها فراهم می‌کند و می‌تواند غربالگری زودهنگام خطر روان‌شناختی، مدیریت هدفمند نشانه‌ها و پژوهش‌های آتی مبتنی بر پیامدهای گزارش‌شده توسط بیمار را تسهیل نماید.

The growing use of digital technologies in mathematics education highlights the need to develop students’ digital literacy alongside their mathematical knowledge and problem-solving skills. In Presidential Schools in Uzbekistan, Cambridge International A Level Mathematics courses emphasize mathematical reasoning and the presentation of worked solutions, whereas digital examinations such as the Digital SAT require students to interact effectively with digital testing environments and technological tools. This difference creates an opportunity to integrate digital technologies more systematically into A Level mathematics teaching. This study aims to examine the potential of selected digital learning platforms, including College Board resources, Save My Exams, and Desmos, and to propose a STEAM-based framework for their integration into A Level Mathematics lessons. The comparative analysis focuses on curriculum alignment, opportunities for independent practice, mathematical visualization, feedback, and the development of digital problem-solving skills. The proposed framework seeks to connect conceptual mathematical understanding with purposeful technology use while preserving the emphasis on rigorous mathematical reasoning and worked solutions. The study offers practical recommendations for integrating digital resources into mathematics education and identifies directions for further empirical investigation of their contribution to students’ digital literacy.

افزایش استفاده از فناوری‌های دیجیتال در آموزش ریاضیات، ضرورت توسعه سواد دیجیتال دانش‌آموزان را در کنار دانش ریاضی و مهارت‌های حل مسئله آن‌ها برجسته می‌کند. در مدارس ریاست‌جمهوری ازبکستان، دوره‌های ریاضیات سطح A بین‌المللی کمبریج بر استدلال ریاضی و ارائه راه‌حل‌های حل‌شده تأکید دارند، در حالی که آزمون‌های دیجیتال مانند Digital SAT مستلزم تعامل مؤثر دانش‌آموزان با محیط‌های آزمون دیجیتال و ابزارهای فناورانه است. این تفاوت، فرصتی را برای ادغام نظام‌مندتر فناوری‌های دیجیتال در آموزش ریاضیات سطح A فراهم می‌کند. هدف این مطالعه بررسی ظرفیت پلتفرم‌های منتخب یادگیری دیجیتال، از جمله منابع College Board، Save My Exams و Desmos و ارائه یک چارچوب مبتنی بر STEAM برای ادغام آن‌ها در دروس ریاضیات سطح A است. تحلیل تطبیقی بر هم‌راستایی با برنامه درسی، فرصت‌های تمرین مستقل، تجسم ریاضی، بازخورد و توسعه مهارت‌های حل مسئله دیجیتال متمرکز است. چارچوب پیشنهادی در پی پیوند دادن درک مفهومی ریاضی با استفاده هدفمند از فناوری است، در حالی که تأکید بر استدلال ریاضی دقیق و راه‌حل‌های حل‌شده حفظ می‌شود. این مطالعه توصیه‌های عملی برای ادغام منابع دیجیتال در آموزش ریاضیات ارائه می‌دهد و مسیرهایی را برای تحقیقات تجربی بیشتر درباره نقش آن‌ها در ارتقای سواد دیجیتال دانش‌آموزان شناسایی می‌کند.

Stigmatisation can undermine participation, belonging and well-being in higher education. This study examined how students represent stigmatisation and connect it to diversity, inclusion and perceived institutional responsibility. Grounded in social representations theory, it used a cross-sectional qualitative textual design. A non-probabilistic snowball sample of 519 students from one Spanish university completed an online free-association task based on the Grid Elaboration Method, providing four words and brief explanations in response to “stigmatisation”. Spanish-language responses were analysed in IRaMuTeQ using similarity analysis and descending hierarchical cluster analysis (Reinert method). Seven classes formed two broader branches. The first constructed stigmatisation as categorisation and discrimination affecting LGBTQ+ people, migrants, and people with mental health conditions or functional diversity, with perceived consequences including emotional suffering and academic harm. The second connected stigmatisation to unmet support needs, rigid assessment practices and insufficient institutional responsiveness. By mapping spontaneous associations across multiple forms of difference, the study shows how social marking, psychosocial and educational consequences, and perceived institutional responsibility are organised within a shared representational field. The findings suggest that responses to stigmatisation may benefit from combining awareness-raising with attention to support provision, pedagogical and assessment practices, staff preparation, and communication about inclusion initiatives.

انگ‌زنی می‌تواند مشارکت، تعلق و بهزیستی را در آموزش عالی تضعیف کند. این مطالعه بررسی کرد که دانشجویان چگونه انگ‌زنی را بازنمایی می‌کنند و آن را به تنوع، شمول و مسئولیت نهادی ادراک‌شده مرتبط می‌سازند. این پژوهش مبتنی بر نظریه بازنمایی‌های اجتماعی و با طراحی کیفی متنی مقطعی انجام شد. نمونه‌گیری غیرتصادفی گلوله‌برفی شامل ۵۱۹ دانشجو از یک دانشگاه اسپانیایی بود که یک تکلیف تداعی آزاد آنلاین مبتنی بر روش Grid Elaboration را تکمیل کردند و در پاسخ به «انگ‌زنی» چهار واژه و توضیحات کوتاهی ارائه دادند. پاسخ‌های به زبان اسپانیایی با استفاده از نرم‌افزار IRaMuTeQ و از طریق تحلیل شباهت و تحلیل خوشه‌ای سلسله‌مراتبی نزولی (روش Reinert) تحلیل شد. هفت طبقه دو شاخه کلی را شکل دادند. شاخه اول، انگ‌زنی را به‌عنوان دسته‌بندی و تبعیض علیه افراد LGBTQ+، مهاجران و افراد دارای شرایط سلامت روان یا تنوع عملکردی بازنمایی کرد که پیامدهای ادراک‌شده آن شامل رنج عاطفی و آسیب تحصیلی بود. شاخه دوم، انگ‌زنی را به نیازهای حمایتی برآورده‌نشده، شیوه‌های ارزیابی سخت‌گیرانه و پاسخ‌گویی ناکافی نهادی مرتبط دانست. با ترسیم تداعی‌های خودجوش در زمینه اشکال مختلف تفاوت، این مطالعه نشان می‌دهد که نشانه‌گذاری اجتماعی، پیامدهای روانی‌اجتماعی و آموزشی و مسئولیت نهادی ادراک‌شده چگونه در یک میدان بازنمایی مشترک سازمان می‌یابند. یافته‌ها حاکی از آن است که پاسخ به انگ‌زنی ممکن است از ترکیب آگاهی‌بخشی با توجه به ارائه حمایت، شیوه‌های آموزشی و ارزیابی، آمادگی کارکنان و اطلاع‌رسانی درباره ابتکارات شمول سود ببرد.

In the Concept for the Development of the Higher Education System until 2030, the training of highly qualified personnel with high spiritual and moral qualities and independent thinking, along with the acquisition of modern knowledge, is defined as a priority goal. This article discusses the current necessity of the concept of national identity.

در سند چشم‌انداز توسعه نظام آموزش عالی تا سال 2030، تربیت نیروی انسانی با‌صلاحیت و دارای ویژگی‌های معنوی و اخلاقی والا و تفکر مستقل، همگام با کسب دانش روز، به‌عنوان هدفی اولویت‌دار تعریف شده است. این مقاله به بررسی ضرورت کنونی مفهوم هویت ملی می‌پردازد.

This study explores the influence of Quranic memorization on the academic achievement of twelfth-grade students at Madrasah Aliyah Swasta Hidayatul Qur’an, Puding Besar. Using an associative quantitative approach with simple linear regression analysis, data were collected through questionnaires, observations, and documentation of semester grades. The findings indicate a significant positive relationship between the intensity of Quranic memorization and students’ academic performance, with a contribution rate of 40%. Statistical analysis shows that the calculated t-value (4.758) exceeds the critical value (2.034), supporting the acceptance of the alternative hypothesis. These results suggest that Quranic memorization is a key factor in enhancing academic achievement. The study offers practical recommendations for Islamic educational institutions to strengthen tahfidz programs as an integral part of the formal curriculum.

این پژوهش به بررسی تأثیر حفظ قرآن بر پیشرفت تحصیلی دانش‌آموزان پایه دوازدهم مدرسه متوسطه اسلامی خصوصی هدایت‌القرآن پودینگ بسار می‌پردازد. با استفاده از رویکرد کمی ارتباطی و تحلیل رگرسیون خطی ساده، داده‌ها از طریق پرسشنامه، مشاهده و مستندسازی نمرات نیم‌سال جمع‌آوری شد. یافته‌ها نشان می‌دهد که بین شدت حفظ قرآن و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان رابطه مثبت معناداری وجود دارد و نرخ مشارکت آن ۴۰٪ است. تحلیل آماری نشان می‌دهد که مقدار t محاسبه‌شده (۴.۷۵۸) از مقدار بحرانی (۲.۰۳۴) بیشتر است که پذیرش فرضیه جایگزین را تأیید می‌کند. این نتایج حاکی از آن است که حفظ قرآن یکی از عوامل کلیدی در ارتقای پیشرفت تحصیلی است. پژوهش حاضر توصیه‌های عملی برای مؤسسات آموزشی اسلامی جهت تقویت برنامه‌های حفظ (تَحفِیظ) به عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از برنامه درسی رسمی ارائه می‌دهد.

This study aims to determine the formation of student leadership at Junior High School of 2 Sorong Regency, teacher strategies in improving leadership through OSIS, and supporting and inhibiting factors in the process. The method used is a descriptive qualitative approach with Miles and Huberman model data analysis techniques. The results of the study indicate that the formation of leadership is carried out through real practices in the OSIS organization, such as the selection of administrators through internal elections, the provision of operational responsibilities, and character building through social activities. Supporting factors for the success of this program include participatory principal leadership, progressive OSIS mentors, a functional organizational structure, parental involvement, and the diversity of OSIS activities. The inhibiting factors are the absence of structural training such as LDKS, the high workload of mentoring teachers, and the lack of student understanding of the concept of leadership. Therefore, the development of student leadership requires a structured, consistent strategy and support from various parties.

هدف این پژوهش، شناسایی فرآیند شکل‌گیری رهبری دانش‌آموزان در دبیرستان دوره اول ناحیه ۲ سورونگ، راهبردهای معلمان در ارتقای رهبری از طریق سازمان دانش‌آموزی درون‌مدرسه‌ای (OSIS) و عوامل حمایتی و بازدارنده در این فرآیند است. روش پژوهش، کیفی توصیفی با رویکرد تحلیل داده‌ها بر اساس مدل Miles و Huberman می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که شکل‌گیری رهبری از طریق تمرین‌های عملی در سازمان OSIS صورت می‌گیرد؛ از جمله انتخاب اعضای هیئت‌رئیسه از طریق انتخابات داخلی، واگذاری مسئولیت‌های اجرایی و تقویت شخصیت از طریق فعالیت‌های اجتماعی. عوامل حمایتی موفقیت این برنامه شامل رهبری مشارکتی مدیر مدرسه، مربیان پیشرو OSIS، ساختار سازمانی کارآمد، مشارکت والدین و تنوع فعالیت‌های OSIS است. عوامل بازدارنده نیز عبارت‌اند از فقدان آموزش‌های ساختاری مانند LDKS، حجم بالای کار معلمان راهنما و فقدان درک کافی دانش‌آموزان از مفهوم رهبری. بنابراین، توسعه رهبری دانش‌آموزان نیازمند راهبردی ساختاریافته و مستمر و حمایت از سوی بخش‌های مختلف است.

This study aims to analyze the phenomenon of high school dropout rates among adolescents in the Rambak area, Jelitik Village, Sungailiat District, which coincides with their low religious awareness. Adolescents who drop out of school are often involved in negative behaviors such as unemployment, promiscuity, and a lack of religious practice. Although various religious activities are held in the community, the participation of adolescents in these activities remains limited. The purpose of this study is to describe the religious condition of school dropouts and to identify the factors that contribute to their decision to not continue their education. Using a qualitative descriptive approach, this study involved 8 school dropouts, their parents, religious leaders, and community members as informants. Data were collected through observation, interviews, and documentation, and analyzed using data reduction, presentation, and conclusion techniques. The results of the study revealed that the religious dimensions of the school dropouts in Rambak consist of five aspects: ideological, ritualistic, experiential, intellectual, and consequential. Although they acknowledge religious teachings, their religious practices and knowledge remain low, and their religiosity does not significantly influence their behavior. The factors contributing to their decision to drop out of school include economic problems, lack of parental attention, low interest in education, and environmental influences.

هدف این پژوهش تحلیل پدیده نرخ بالای ترک تحصیل در میان نوجوانان منطقه رامبک، روستای جلیتیک، بخش سونگایلیات است که همزمان با آگاهی دینی پایین آنان مشاهده می‌شود. نوجوانانی که ترک تحصیل می‌کنند، اغلب در رفتارهای منفی مانند بیکاری، روابط آزاد و فقدان عمل به مناسک دینی درگیر هستند. اگرچه فعالیت‌های دینی متعددی در جامعه برگزار می‌شود، مشارکت نوجوانان در این فعالیت‌ها همچنان محدود است. هدف این پژوهش توصیف وضعیت دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده و شناسایی عواملی است که به تصمیم آنان برای ادامه ندادن تحصیل منجر می‌شود. این پژوهش با رویکرد توصیفی-کیفی انجام شده و ۸ نوجوان ترک‌تحصیل‌کرده، والدین آنان، رهبران دینی و اعضای جامعه به عنوان مطلعان در آن مشارکت داشته‌اند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و اسناد جمع‌آوری و با استفاده از تکنیک‌های کاهش داده، ارائه و نتیجه‌گیری تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان داد که ابعاد دینی نوجوانان ترک‌تحصیل‌کرده در رامبک شامل پنج جنبه ایدئولوژیک، مناسکی، تجربی، عقلانی و پیامدی است. اگرچه آنان به آموزه‌های دینی اذعان دارند، اما عمل و دانش دینی آنان پایین بوده و دینداری‌شان تأثیر معناداری بر رفتارشان ندارد. عوامل مؤثر بر تصمیم آنان برای ترک تحصیل شامل مشکلات اقتصادی، کمبود توجه والدین، علاقه پایین به تحصیل و تأثیرات محیطی است.

This study aims to analyze the application of rewards and punishments on the motivation of students in memorizing the Qur'an at TPQ Nurul Islam, Payabenua village, using a Qur'anic values approach. The research method used is descriptive qualitative through observation, interviews, and documentation. The results of the study show that rewards, both non-material (praise, appreciation, recognition, and trust from teachers) and material (gifts, certificates, or incentives), are effective in increasing the intrinsic and extrinsic motivation of students. Non-material rewards foster self-confidence, inner satisfaction, and love for the Qur'an, while material rewards serve as an initial trigger for motivation with certain limitations so as not to diminish sincerity. Meanwhile, punishment in memorizing the Qur'an is applied in an educational and constructive manner, such as verbal reprimands, repetition of memorization, additional targets, and measured restrictions on rest time. Proportional application that takes into account the psychological condition of students has been proven to increase discipline, responsibility, and awareness in maintaining memorization, while inappropriate punishment can cause fear and decrease motivation. Meanwhile, the application of rewards and punishments is based on the principles of targhib and tarhib, as well as Qur'anic values such as justice, patience, compassion, exemplary behavior, education, and sincerity. Thus, these two approaches not only function as tools for controlling behavior, but also as means of shaping the Qur'anic character and spirituality of students, thereby significantly increasing their motivation to memorize the Qur'an

هدف این پژوهش تحلیل کاربرد پاداش و تنبیه بر انگیزش دانش‌آموزان در حفظ قرآن در مؤسسه TPQ Nurul Islam، روستای Payabenua با رویکرد ارزش‌های قرآنی است. روش پژوهش مورد استفاده، کیفی توصیفی از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی می‌باشد. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که پاداش‌ها، چه غیرمادی (تشویق، قدردانی، به رسمیت شناختن و اعتماد معلمان) و چه مادی (هدایا، گواهینامه‌ها یا مشوق‌ها)، در افزایش انگیزش درونی و بیرونی دانش‌آموزان مؤثر هستند. پاداش‌های غیرمادی موجب تقویت اعتماد به نفس، رضایت درونی و عشق به قرآن می‌شوند، در حالی که پاداش‌های مادی به عنوان محرک اولیه انگیزش با محدودیت‌هایی خاص به کار می‌روند تا از کاهش اخلاص جلوگیری شود. از سوی دیگر، تنبیه در حفظ قرآن به شیوه‌ای آموزشی و سازنده اعمال می‌شود؛ مانند تذکر شفاهی، تکرار حفظیات، تعیین اهداف اضافی و محدودیت‌های سنجیده در زمان استراحت. کاربرد متناسب که شرایط روان‌شناختی دانش‌آموزان را در نظر می‌گیرد، به اثبات رسیده که موجب افزایش نظم، مسئولیت‌پذیری و آگاهی در حفظ محفوظات می‌شود، در حالی که تنبیه نامناسب می‌تواند باعث ترس و کاهش انگیزش گردد. همچنین، کاربرد پاداش و تنبیه مبتنی بر اصول ترغیب و ترهیب و ارزش‌های قرآنی همچون عدالت، صبر، شفقت، رفتار الگویی، تربیت و اخلاص است. بنابراین، این دو رویکرد نه تنها به عنوان ابزار کنترل رفتار، بلکه به عنوان وسیله‌ای برای شکل‌دهی شخصیت و معنویت قرآنی دانش‌آموزان عمل می‌کنند و به طور معناداری انگیزش آنان را برای حفظ قرآن افزایش می‌دهند.

The integration of coding and Artificial Intelligence (AI) into vocational education is essential for equipping students with 21st-century digital competencies, yet implementation in remote and island regions like Bangka Belitung archipelago province remains fragmented and unsustainable. This study employs Developmental Evaluation (DE) a real-time, adaptive, and participatory evaluation approach (Patton, 2011) to analyze policy readiness and strengthen the digital ecosystem for coding and AI instruction across vocational schools in the province. Using qualitative methods, including in- depth interviews (n = 26), focus group discussions, classroom observations, and policy document analysis, the research assesses readiness across five core dimensions: (1) policy & governance, (2) human capacity, (3) digital infrastructure, (4) curriculum relevance, and (5) industry–academia partnerships. Findings reveal a critical policy–practice gap: while national frameworks such as the Grand Design for Vocational School Revitalization and Kurikulum Merdeka promote digital literacy, local implementation lacks binding regional regulations, standardized teacher competency pathways, equitable infrastructure distribution, and context-based curricula. Only 24% of ICT teachers had received AI-related training, and AI concepts were rarely taught in practice. Through DE cycles of exploration, collective sense-making, and prototyping, stakeholders co-designed adaptive solutions including a provincial roadmap for digital vocational education, offline AI learning modules via WhatsApp, and micro-innovation grants for teacher-led experimentation. The study demonstrates DE’s effectiveness in fostering adaptive capacity, surfacing systemic barriers, and enabling locally owned, sustainable digital transformation strategies.

ادغام برنامه‌نویسی و هوش مصنوعی (AI) در آموزش فنی‌وحرفه‌ای برای تجهیز دانش‌آموزان به شایستگی‌های دیجیتال قرن بیست‌ویکم ضروری است، اما اجرای آن در مناطق دورافتاده و جزیره‌ای مانند استان مجمع‌الجزایر بانگکا بلیتونگ همچنان پراکنده و ناپایدار باقی مانده‌است. این مطالعه با بهره‌گیری از رویکرد ارزیابی توسعه‌ای (DE) که یک روش ارزیابی بلادرنگ، تطبیقی و مشارکتی است (Patton, 2011)، به تحلیل آمادگی سیاستی و تقویت زیست‌بوم دیجیتال برای آموزش برنامه‌نویسی و هوش مصنوعی در مدارس فنی‌وحرفه‌ای این استان می‌پردازد. با استفاده از روش‌های کیفی، از جمله مصاحبه‌های عمیق (n = 26)، بحث‌های گروهی متمرکز، مشاهده کلاس درس و تحلیل اسناد سیاستی، پژوهش آمادگی را در پنج بُعد اصلی ارزیابی می‌کند: (۱) سیاست و حکمرانی، (۲) ظرفیت انسانی، (۳) زیرساخت دیجیتال، (۴) ارتباط برنامه‌درسی و (۵) مشارکت صنعت و دانشگاه. یافته‌ها شکاف مهمی میان سیاست و عمل را نشان می‌دهد: در حالی که چارچوب‌های ملی مانند طرح کلان نوسازی مدارس فنی‌وحرفه‌ای و «کریکولوم مردکا» سواد دیجیتال را ترویج می‌کنند، اجرای محلی فاقد مقررات منطقه‌ای الزام‌آور، مسیرهای استاندارد شایستگی معلمان، توزیع عادلانه زیرساخت و برنامه‌درسی مبتنی بر زمینه است. تنها ۲۴٪ از معلمان ICT آموزش مرتبط با AI را دریافت کرده‌اند و مفاهیم AI به ندرت در عمل تدریس می‌شود. از طریق چرخه‌های DE شامل اکتشاف، معنا‌بخشی جمعی و نمونه‌سازی، ذینفعان راه‌حل‌های تطبیقی از جمله نقشه‌راه استانی برای آموزش دیجیتال فنی‌وحرفه‌ای، ماژول‌های یادگیری AI آفلاین از طریق WhatsApp و گرنت‌های خرد نوآوری برای آزمایشگری معلمان را به‌طور مشترک طراحی کردند. این مطالعه اثربخشی DE را در تقویت ظرفیت تطبیقی، آشکارسازی موانع نظام‌مند و امکان‌پذیر ساختن راهبردهای تحول دیجیتال بومی و پایدار نشان می‌دهد.

The goal of this paper is to examine the viability of Lewis-style spacetime functionalism in the presence of string theory duals. This task is carried out in three steps. First, I discuss Lewisian functionalism, and the related Geneva plan, bringing to light a number of features that are far too often passed over without comment in the literature on philosophy of physics. Then I show that Lewis-style functionalism fails as an account of spacetime emergence in the presence of certain theory duals, by investigating a simple toy case involving string theories related by T-duality. I find that the functionalist ought to, if she takes her functionalist commitments seriously, identify terms related via the duality map as they refer to the same functional roles. This blocks the argument that spacetime is emergent. However, this might just as well be interpreted as a success—spacetime functionalism implies a deflationary interpretation of T-duality. Finally, I offer a brief look forward by examining whether there is a positive case to be made for the deflationary interpretation, which I refer to as flat-footed functionalism. I find that it is a surprisingly promising account, with several good points in its favour. However, the position is not without its issues, and remains underdeveloped.

هدف این مقاله بررسی قابلیت کارکردگرایی فضازمان به سبک لوئیس در حضور دوگانگی‌های نظریه ریسمان است. این کار در سه گام انجام می‌شود. نخست، کارکردگرایی لوئیسی و طرح مرتبط ژنو را مورد بحث قرار می‌دهم و شماری از ویژگی‌هایی را برجسته می‌کنم که اغلب در ادبیات فلسفه فیزیک بدون توضیح رها می‌شوند. سپس نشان می‌دهم که کارکردگرایی به سبک لوئیس، به عنوان تبیینی از ظهور فضازمان، در حضور برخی دوگانگی‌های نظریه‌ای ناکام می‌ماند؛ این امر را با بررسی یک مورد ساده شامل نظریه‌های ریسمان مرتبط از طریق دوگانگی T پی می‌گیرم. دریافتم که کارکردگرا، اگر به تعهدات کارکردگرایانه خود پایبند باشد، باید اصطلاحات مرتبط از طریق نگاشت دوگانگی را به عنوان اشاره‌کننده به نقش‌های کارکردی یکسان شناسایی کند. این امر استدلال ظهور فضازمان را مسدود می‌کند. با این حال، این موضوع می‌تواند به عنوان موفقیت نیز تفسیر شود—کارکردگرایی فضازمان به تفسیر تقلیل‌گرایانه‌ای از دوگانگی T منجر می‌شود. در نهایت، با بررسی امکان ارائه موردی مثبت برای تفسیر تقلیل‌گرایانه، که آن را کارکردگرایی ساده‌انگارانه می‌نامم، نگاهی اجمالی به آینده می‌اندازم. دریافتم که این رویکرد به طرز شگفت‌آوری امیدبخش است و چندین نکته مثبت به نفع آن وجود دارد. با این حال، این موضع بدون ایراد نیست و همچنان نیازمند توسعه است.

Navigation service providers are shifting from functional tools toward intelligent agents with social roles and affective influence. Existing technology adoption research emphasizes cognitive and utilitarian dimensions, offering limited explanations of how AI develops from a tool into an affective partner during stressful commuting. This study proposes the Affective Human–AI Co-Flow (AHCF) model to explain how affective processes relate to navigation behavior through a sequence connecting AI Role Discourse, Affective Vulnerability Context, and Collaboration Fit with Affective Appraisal, Affective Regulation, and Affective Attachment. Using Amap’s “Gao Laoshi” AI agent as the empirical context, we collected data from 280 commuters and tested the model through structural equation modeling (SEM), artificial neural networks (ANN), and multi-group analysis (MGA). Collaboration Fit emerged as a key gateway in the affective sequence. After its inclusion, the direct effects of AI Role Discourse and Affective Vulnerability Context on Affective Appraisal became marginally significant or nonsignificant. Affective Appraisal was strongly coupled with Affective Regulation, which had significant positive structural relationships with both Behavioral Response and Affective Attachment. Differences in predictive rankings and group comparisons further indicated that AI’s affective influence varies with role perceptions, contextual pressure, and usage experience. AHCF thus reconceptualizes technology adoption as an affective co-flow process characterized by gating, amplification, and shifts across user groups. It provides a theoretical framework for understanding AI’s development from a functional navigation tool into a relational collaborator and offers emotion-centered implications for AI navigation and intelligent mobility.

ارائه‌دهندگان خدمات ناوبری در حال گذار از ابزارهای کارکردی به سوی عامل‌های هوشمندی با نقش‌های اجتماعی و تأثیر عاطفی هستند. پژوهش‌های موجود در حوزه پذیرش فناوری عمدتاً بر ابعاد شناختی و سودمندی تأکید دارند و توضیحات محدودی درباره چگونگی تبدیل هوش مصنوعی از یک ابزار به یک شریک عاطفی در شرایط استرس‌زای رفت‌وآمد ارائه می‌دهند. این مطالعه مدل هم‌جریان عاطفی انسان–هوش مصنوعی (Affective Human–AI Co-Flow یا AHCF) را برای تبیین نحوه ارتباط فرایندهای عاطفی با رفتار ناوبری از طریق توالی‌ای که گفتمان نقش هوش مصنوعی، زمینه آسیب‌پذیری عاطفی و تناسب همکاری را به ارزیابی عاطفی، تنظیم عاطفی و دلبستگی عاطفی پیوند می‌دهد، پیشنهاد می‌کند. با استفاده از عامل هوش مصنوعی «Gao Laoshi» در نرم‌افزار Amap به عنوان زمینه تجربی، داده‌های ۲۸۰ رفت‌وآمدکننده گردآوری و مدل با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM)، شبکه‌های عصبی مصنوعی (ANN) و تحلیل چندگروهی (MGA) آزمون شد. تناسب همکاری به عنوان دروازه کلیدی در توالی عاطفی ظاهر شد. پس از وارد کردن این متغیر، اثرات مستقیم گفتمان نقش هوش مصنوعی و زمینه آسیب‌پذیری عاطفی بر ارزیابی عاطفی به طور حاشیه‌ای معنادار یا نامعناد شد. ارزیابی عاطفی با تنظیم عاطفی پیوند قوی داشت و تنظیم عاطفی با هر دو پاسخ رفتاری و دلبستگی عاطفی روابط ساختاری مثبت معناداری نشان داد. تفاوت‌ها در رتبه‌بندی‌های پیش‌بینی و مقایسه‌های گروهی نشان داد که تأثیر عاطفی هوش مصنوعی با برداشت از نقش، فشار زمینه‌ای و تجربه استفاده متفاوت است. مدل AHCF فرایند پذیرش فناوری را به عنوان یک هم‌جریان عاطفی با ویژگی‌های دروازه‌بانی، تقویت و تغییر در میان گروه‌های کاربری بازتعریف می‌کند و چارچوب نظری برای درک تحول هوش مصنوعی از یک ابزار ناوبری کارکردی به یک همکار رابطه‌ای ارائه می‌دهد و دلالت‌های مبتنی بر هیجان برای ناوبری هوش مصنوعی و تحرک هوشمند عرضه می‌کند.

Academic pressure experienced by early adult university students frequently triggers negative emotional responses such as anxiety and stress, which can impair learning concentration. This study aimed to determine the effectiveness of listening to Rhythm and Blues (R&B) music in enhancing emotion regulation among students of Politeknik Negeri Pontianak when facing academic pressure. A quantitative experimental approach with a One-Group Pretest-Posttest Design was employed. The subjects consisted of 18 students from the Automotive Business Administration Study Program, selected through purposive sampling criteria: possessing a moderate level of emotion regulation and an affinity for R&B music. Data were collected using an Emotion Regulation Scale constructed based on emotion monitoring, emotion evaluating, and emotion modification aspects, exhibiting a high Cronbach’s Alpha reliability coefficient of 0.948. The intervention spanned seven sessions, incorporating R&B playlist listening, psychoeducation, short film screening and self-reflection. Data were analyzed using the Paired Sample t-Test. The results revealed an increase in the mean emotion regulation score from 146.22 (pre-test) to 149.17 (post-test) with t = -3.360 and a significance value of p = 0.004 (p < 0.05). These findings demonstrate that listening to Rhythm and Blues (R&B) music is effective in enhancing emotion regulation among students at Politeknik Negeri Pontianak facing academic pressure.

فشار تحصیلی که دانشجویان اوایل بزرگسالی تجربه می‌کنند، اغلب واکنش‌های هیجانی منفی مانند اضطراب و استرس را برمی‌انگیزد که می‌تواند تمرکز بر یادگیری را مختل کند. هدف این پژوهش تعیین اثربخشی گوش‌دادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلی‌تکنیک دولتی پونتیاناک هنگام مواجهه با فشار تحصیلی بود. رویکرد کمی آزمایشی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون تک‌گروهی به کار گرفته شد. آزمودنی‌ها شامل ۱۸ دانشجوی برنامه مطالعات مدیریت کسب‌وکار خودرو بودند که با استفاده از نمونه‌گیری هدفمند و بر اساس معیارهای داشتن سطح متوسط تنظیم هیجان و علاقه‌مندی به موسیقی R&B انتخاب شدند. داده‌ها با استفاده از مقیاس تنظیم هیجان که بر اساس ابعاد پایش هیجان، ارزیابی هیجان و اصلاح هیجان ساخته شده و ضریب پایایی آلفای کرونباخ بالای ۰.۹۴۸ را نشان داد، گردآوری شد. مداخله طی هفت جلسه شامل گوش‌دادن به فهرست پخش R&B، روان‌آموزی، نمایش فیلم کوتاه و خودبازتابی اجرا شد. داده‌ها با آزمون t زوجی تحلیل شدند. نتایج نشان داد میانگین نمره تنظیم هیجان از ۱۴۶.۲۲ (پیش‌آزمون) به ۱۴۹.۱۷ (پس‌آزمون) افزایش یافت و مقدار t برابر با ۳.۳۶۰- و مقدار معناداری p = 0.004 (p < 0.05) به دست آمد. این یافته‌ها نشان می‌دهد گوش‌دادن به موسیقی ریتم اند بلوز (R&B) در ارتقای تنظیم هیجان دانشجویان پلی‌تکنیک دولتی پونتیاناک در مواجهه با فشار تحصیلی مؤثر است.

Child abuse is recognized as a global health issue, but there are vast differences in parenting practices across cultures. Parenting behaviors and discipline strategies acceptable in some countries may be considered abusive in the U.S. This study sought to develop the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS) to assess parental practices that may be culturally acceptable but potentially harmful to children. Two related studies were conducted: the first established the initial psychometric properties of the PPDS using exploratory factor analysis (EFA), which supported a two-factor structure reflecting culturally acceptable vs. abusive discipline practices, and the second utilized regression analyses with a diverse sample of 1,089 college students to test the PPDS. Findings indicated that gender and parental status were the strongest predictors, with women and parents more likely to classify behaviors as abusive. Among Hispanic participants, those not born in the U.S. were more likely to view certain behaviors (e.g., spanking) as abusive compared to U.S.-born Hispanics. Across racial/ethnic groups, Hispanic participants were more likely than Black participants to classify culturally acceptable practices as abusive. These results underscore that demographic factors can shape perceptions of what practices are considered abusive. Furthermore, the intersectionality of different identities can create further differences. The PPDS represents a novel measure that captures culturally situated discipline practices not assessed in existing tools. Although findings offer preliminary support for validity, future research should evaluate the scale through confirmatory factor analysis and measurement invariance testing across cultural groups. This study aimed to develop and validate the Parenting Practices and Discipline Scale (PPDS), a tool designed to assess attitudes toward parental behaviors and discipline techniques. Findings suggest that gender and parental status are significant influences in perception of abusive acts. Analysis revealed significant differences in perceptions across racial and ethnic identities. The findings suggest a need for development of parenting programs targeting potentially abusive parenting behaviors among minority groups.

کودک‌آزاری به عنوان یک مسئله سلامت جهانی شناخته می‌شود، اما تفاوت‌های گسترده‌ای در شیوه‌های فرزندپروری میان فرهنگ‌ها وجود دارد. رفتارهای فرزندپروری و راهبردهای تنبیهی که در برخی کشورها قابل قبول تلقی می‌شوند، ممکن است در ایالات متحده آمریکا به عنوان کودک‌آزاری شناخته شوند. این پژوهش با هدف تدوین مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) برای ارزیابی شیوه‌های والدینی که ممکن است از نظر فرهنگی پذیرفته شده اما بالقوه آسیب‌زا برای کودکان باشند، انجام شد. دو مطالعه مرتبط صورت گرفت: نخستین مطالعه ویژگی‌های روان‌سنجی اولیه مقیاس PPDS را با استفاده از تحلیل عاملی اکتشافی (EFA) بررسی کرد که ساختار دو عاملی منعکس‌کننده شیوه‌های تنبیهی قابل قبول فرهنگی در مقابل شیوه‌های کودک‌آزاری را تأیید نمود؛ مطالعه دوم با استفاده از تحلیل رگرسیون و نمونه‌ای متنوع شامل ۱۰۸۹ دانشجوی دانشگاه، مقیاس PPDS را آزمود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها بودند؛ زنان و والدین بیشتر احتمال داشت رفتارها را به عنوان کودک‌آزاری طبقه‌بندی کنند. در میان شرکت‌کنندگان Hispanic، افرادی که در ایالات متحده متولد نشده بودند، بیشتر احتمال داشت برخی رفتارها (مانند تنبیه بدنی) را نسبت به Hispanicهای متولد آمریکا کودک‌آزاری تلقی کنند. در میان گروه‌های نژادی/قومی، شرکت‌کنندگان Hispanic بیشتر از شرکت‌کنندگان Black رفتارهای قابل قبول فرهنگی را کودک‌آزاری تلقی کردند. این نتایج بر نقش عوامل جمعیت‌شناختی در شکل‌دهی ادراک از رفتارهای کودک‌آزاری تأکید دارد. همچنین، تلاقی هویت‌های مختلف می‌تواند تفاوت‌های بیشتری ایجاد کند. مقیاس PPDS ابزاری نوین است که شیوه‌های تنبیهی مبتنی بر فرهنگ را که در ابزارهای موجود ارزیابی نمی‌شوند، پوشش می‌دهد. اگرچه یافته‌ها حمایت مقدماتی از روایی ارائه می‌دهند، پژوهش‌های آتی باید روایی مقیاس را از طریق تحلیل عاملی تأییدی و آزمون ناهمسانی اندازه‌گیری در گروه‌های فرهنگی مختلف بررسی کنند. هدف این مطالعه تدوین و روایی‌یابی مقیاس شیوه‌های فرزندپروری و تنبیه (PPDS) به عنوان ابزاری برای سنجش نگرش نسبت به رفتارهای والدینی و تکنیک‌های تنبیهی بود. یافته‌ها نشان داد که جنسیت و وضعیت والد بودن تأثیر معناداری بر ادراک رفتارهای کودک‌آزاری دارند. تحلیل‌ها تفاوت‌های معناداری را در ادراکات میان هویت‌های نژادی و قومی نشان دادند. این یافته‌ها بر ضرورت تدوین برنامه‌های فرزندپروری با هدف کاهش رفتارهای بالقوه کودک‌آزاری در میان گروه‌های اقلیت تأکید دارد.