Archives of Sexual Behavior

There are increasing reports of individuals who, after undergoing medical gender-affirming treatments (GAT) for gender incongruence/gender dysphoria, subsequently detransition and/or express regret regarding these interventions. Although detransition experiences are heterogeneous, some individuals who detransition describe substantial adverse physical consequences and psychological distress resulting from the GAT they received. The purpose of this article is to assist mental health professionals in their understanding and conceptualizing of detransition experiences within the existing Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM) framework. It is posited that a diagnosis of posttraumatic stress disorder, as delineated in the most recent text revision of the DSM (DSM-5-TR) (American Psychiatric Association, 2022), may be applicable for some individuals who have detransitioned. Furthermore, the relevance of the moral injury concept-recently incorporated into the DSM-5-TR under code Z65.8 (American Psychiatric Association, 2025)-as it pertains to this population, is discussed.

گزارش‌های فزاینده‌ای از افرادی وجود دارد که پس از دریافت درمان‌های پزشکی تأییدکننده جنسیت (GAT) برای ناسازگاری/نارضایتی جنسیتی، متعاقباً بازگشت از تغییر جنسیت داشته و/یا نسبت به این مداخلات ابراز پشیمانی می‌کنند. اگرچه تجارب بازگشت از تغییر جنسیت ناهمگون هستند، برخی از افرادی که بازگشت داشته‌اند پیامدهای نامطلوب جسمانی قابل توجه و پریشانی روان‌شناختی ناشی از درمان‌های GAT دریافتی را توصیف می‌کنند. هدف این مقاله، یاری‌رسانی به متخصصان سلامت روان در درک و مفهوم‌سازی تجارب بازگشت از تغییر جنسیت در چارچوب راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی (DSM) موجود است. فرض بر این است که تشخیص اختلال استرس پس از سانحه، همان‌گونه که در آخرین ویرایش متنی DSM (DSM-5-TR) (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2022) بیان شده است، ممکن است برای برخی از افرادی که بازگشت از تغییر جنسیت داشته‌اند، قابل اطلاق باشد. افزون بر این، ارتباط مفهوم آسیب اخلاقی—که اخیراً در DSM-5-TR تحت کد Z65.8 (انجمن روان‌پزشکی آمریکا، 2025) گنجانده شده است—در ارتباط با این جمعیت مورد بحث قرار می‌گیرد.

This study assessed whether associations between suicidality, victimization, and hopelessness varied across heterosexual, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth. Data comprised 20,367 complete cases drawn from the 2015-2023 Youth Risk Behavior Surveillance System. Overlap propensity score weights balanced more than 40 suicidality-related covariates (e.g., gender, age, race/ethnicity, health behaviors, substance use, and risk-seeking behaviors) across groups. Weighted logistic regressions estimated group differences and tested sexual orientation by stressor interactions. After weighting, bisexual, homosexual, and unsure-orientation youth exhibited significantly higher odds of suicidal ideation and planning compared to heterosexual peers (ORs = 2.06-4.19), though adjusted differences in suicide attempts were varied (ORs = 0.89-1.46). While victimization and hopelessness were robustly associated with ideation and planning across all groups (ORs = 1.73-3.32), their associations with suicide attempts were inconsistent (ORs = 0.32-1.45). Interaction analyses between sexual orientation and these stressors showed inconsistent results (ORs = 0.54-1.69), suggesting that, the impact of victimization and hopelessness may not vary uniformly by orientation. Supplementary analyses of 2023 data indicated that among transgender youth, victimization had a weaker association with suicide outcomes (ORs = 0.56-0.99), whereas hopelessness was more strongly correlated with ideation and planning (ORs = 1.46-5.73). These transgender-specific estimates should be interpreted with caution due to small subgroup size and limited covariate overlap. Together, these findings highlight heterogeneity in suicidality across sexual-orientation groups and emphasize the need for longitudinal research with richer contextual and biological measures to clarify mechanisms and subgroup-specific risk and protective factors.

این مطالعه بررسی کرد که آیا ارتباط میان خودکشی‌گرایی، قربانی‌شدن و ناامیدی در میان نوجوانان دگرجنس‌گرا، دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و دارای گرایش نامطمئن متفاوت است یا خیر. داده‌ها شامل ۲۰٬۳۶۷ مورد کامل از سامانه پایش رفتارهای پرخطر جوانان در سال‌های ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۳ بود. وزن‌دهی امتیاز گرایش همپوشان بیش از ۴۰ متغیر مرتبط با خودکشی‌گرایی (مانند جنسیت، سن، نژاد/قومیت، رفتارهای سلامت، مصرف مواد و رفتارهای خطرپذیر) را در میان گروه‌ها متعادل کرد. رگرسیون‌های لجستیک وزن‌دهی‌شده تفاوت‌های گروهی را برآورد کرده و تعامل گرایش جنسی با عوامل استرس‌زا را آزمودند. پس از وزن‌دهی، نوجوانان دوجنس‌گرا، همجنس‌گرا و با گرایش نامطمئن نسبت به همتایان دگرجنس‌گرا احتمال معنادار بیشتری برای افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی نشان دادند (ORs = 2.06-4.19)، اگرچه تفاوت‌های تعدیل‌شده در اقدام به خودکشی متغیر بود (ORs = 0.89-1.46). در حالی که قربانی‌شدن و ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی در همه گروه‌ها ارتباط قوی داشتند (ORs = 1.73-3.32)، ارتباط آن‌ها با اقدام به خودکشی ناسازگار بود (ORs = 0.32-1.45). تحلیل‌های تعاملی میان گرایش جنسی و این عوامل استرس‌زا نتایج ناسازگاری نشان داد (ORs = 0.54-1.69) که حاکی از آن است که تأثیر قربانی‌شدن و ناامیدی ممکن است به طور یکنواخت بر اساس گرایش جنسی متفاوت نباشد. تحلیل‌های تکمیلی داده‌های ۲۰۲۳ نشان داد که در میان نوجوانان تراجنسیتی، قربانی‌شدن ارتباط ضعیف‌تری با پیامدهای خودکشی داشت (ORs = 0.56-0.99)، در حالی که ناامیدی با افکار خودکشی و برنامه‌ریزی برای خودکشی همبستگی قوی‌تری داشت (ORs = 1.46-5.73). این برآوردهای خاص تراجنسیتی به دلیل اندازه کوچک زیرگروه و همپوشانی محدود متغیرها باید با احتیاط تفسیر شود. این یافته‌ها ناهمگونی خودکشی‌گرایی در میان گروه‌های مختلف گرایش جنسی را برجسته کرده و بر نیاز به پژوهش‌های طولی با سنجه‌های غنی‌تر زمینه‌ای و زیستی برای روشن شدن سازوکارها و عوامل خطر و محافظت‌کننده ویژه زیرگروه‌ها تأکید می‌کند.

People perceive more symmetrical individuals as more attractive; therefore, facial symmetry has been linked to mate selection. Being perceived as more attractive could also increase women's indirect reproductive benefits that would follow from pronounced sexuality and enhanced mating. Sexuality can be examined either as long-term, through sociosexual orientation, or through current sexual activity and desire. This study explored the relationship between facial asymmetry and female sexuality, while taking into account a relationship status and, due to the potential differences in facial asymmetry between female from rural and urban areas, the place of residence. Long-term sexuality was measured with the three subscales of the Sociosexual Orientation Inventory (SOI-R): Behavior, Attitude, and Desire. Current sexual activity and desire were assessed with questions about their frequency and intensity (based on the Female Sexual Function Index). Simple correlations revealed a weak, negative association between facial asymmetry and the number of sexual partners in the last year (ρ = - .23, 95% CI [- 0.45, 0.01], p = .047), SOI Attitude (ρ = - .25, 95% CI [- 0.44, - 0.03], p = .031), and sexual desire (ρ = - .21, 95% CI [- 0.43, - 0,00], p = .082). However, these effects were no longer significant after including place of residence as a confounder (.42 < p < .91). These results highlight the importance of external conditions when investigating correlates of facial asymmetry.

افراد، افراد متقارن‌تر را جذاب‌تر ادراک می‌کنند؛ بنابراین، تقارن چهره با انتخاب همسر مرتبط دانسته شده است. ادراک شدن به عنوان فردی جذاب‌تر می‌تواند منافع غیرمستقیم تولیدمثلی زنان را که ناشی از تمایلات جنسی برجسته و افزایش جفت‌یابی است، افزایش دهد. تمایلات جنسی را می‌توان هم به صورت بلندمدت، از طریق جهت‌گیری اجتماعی-جنسی، و هم از طریق فعالیت و میل جنسی فعلی بررسی کرد. این مطالعه به بررسی رابطه بین عدم تقارن چهره و تمایلات جنسی زنان، با در نظر گرفتن وضعیت رابطه و محل سکونت (به دلیل تفاوت‌های احتمالی در عدم تقارن چهره بین زنان مناطق روستایی و شهری) پرداخت. تمایلات جنسی بلندمدت با استفاده از سه خرده‌مقیاس پرسشنامه جهت‌گیری اجتماعی-جنسی (SOI-R): رفتار، نگرش و میل، سنجیده شد. فعالیت و میل جنسی فعلی با سؤالاتی درباره فراوانی و شدت آن‌ها (بر اساس شاخص عملکرد جنسی زنان) ارزیابی شد. همبستگی‌های ساده، ارتباط منفی و ضعیفی را بین عدم تقارن چهره و تعداد شرکای جنسی در سال گذشته (ρ = - .23, 95% CI [- 0.45, 0.01], p = .047)، نگرش SOI (ρ = - .25, 95% CI [- 0.44, - 0.03], p = .031)، و میل جنسی (ρ = - .21, 95% CI [- 0.43, - 0,00], p = .082) نشان داد. با این حال، پس از وارد کردن محل سکونت به عنوان متغیر مخدوش‌کننده، این اثرات دیگر معنادار نبودند (.42 < p < .91). این نتایج بر اهمیت شرایط بیرونی در بررسی همبسته‌های عدم تقارن چهره تأکید می‌کند.