Understanding participation and quality of life of university students with probable DCD using structural equation modeling
درک مشارکت و کیفیت زندگی دانشجویان دانشگاه با DCD محتمل با استفاده از مدل‌سازی معادلات ساختاری
چکیده
BACKGROUNDS: Individuals with developmental coordination disorder (DCD) attending higher-education institutions face challenges in their everyday life. Nevertheless, research regarding participation and quality of life (QoL) in this population is limited. AIM: To explore determinants of participation and QoL in university students with probable DCD (pDCD) through structural equation modelling (SEM). METHODS: A cross-sectional comparative and correlational design. A random sample of 297 undergraduate university students was divided into three groups based on cutoff scores of the Adolescents & Adults Coordination Questionnaire: pDCD; n = 40, borderline pDCD (BpDCD) n = 45 and typically developing (TD) n = 212. Measures included self-report questionnaires relating to pDCD, attention deficit and hyperactivity disorder (ADHD) symptoms, executive functions (EF), including metacognition and behavioral regulation, as well as participation and QoL. RESULTS: Students with pDCD reported reduced participation and QoL and impairment in EF and ADHD compared to TD students. SEM results showed that pDCD had a direct significant effect on EF, ADHD symptoms and participation and an indirect effect on QoL, mediated most strongly by participation. ADHD and behavioral regulation had a direct effect on QoL, whereas the relationship between metacognition and QoL was mediated by participation. CONCLUSIONS AND RELEVANCE: Through a SEM model, this study demonstrated that pDCD in university students is associated with reduced participation and QoL, and emphasized the role of EF, ADHD and participation in explaining QoL. These findings offer important insights for the assessment and intervention of higher-education students with pDCD.
زمینه‌ها: افراد مبتلا به اختلال هماهنگی رشدی (DCD) که در مؤسسات آموزش عالی تحصیل می‌کنند، در زندگی روزمره خود با چالش‌هایی مواجه هستند. با این حال، پژوهش‌ها درباره مشارکت و کیفیت زندگی (QoL) در این جمعیت محدود است. هدف: بررسی تعیین‌کننده‌های مشارکت و کیفیت زندگی در دانشجویان دانشگاه با DCD محتمل (pDCD) از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری (SEM). روش‌ها: طرح پژوهش مقطعی، مقایسه‌ای و همبستگی. نمونه تصادفی ۲۹۷ دانشجوی کارشناسی دانشگاه به سه گروه بر اساس امتیازهای برش پرسشنامه هماهنگی نوجوانان و بزرگسالان تقسیم شدند: pDCD؛ n = 40، pDCD مرزی (BpDCD) n = 45 و رشد یافته معمولی (TD) n = 212. ابزارها شامل پرسشنامه‌های خودگزارش‌دهی مرتبط با pDCD، علائم نقص توجه و بیش‌فعالی (ADHD)، کارکردهای اجرایی (EF) شامل فراشناخت و تنظیم رفتاری، همچنین مشارکت و کیفیت زندگی بودند. نتایج: دانشجویان با pDCD کاهش مشارکت و کیفیت زندگی و اختلال در EF و ADHD را نسبت به دانشجویان TD گزارش کردند. نتایج SEM نشان داد که pDCD اثر مستقیم معناداری بر EF، علائم ADHD و مشارکت دارد و اثر غیرمستقیم بر کیفیت زندگی که عمدتاً توسط مشارکت میانجی‌گری می‌شود. ADHD و تنظیم رفتاری اثر مستقیم بر کیفیت زندگی داشتند، در حالی که رابطه بین فراشناخت و کیفیت زندگی توسط مشارکت میانجی‌گری شد. نتیجه‌گیری و اهمیت: این مطالعه از طریق مدل SEM نشان داد که pDCD در دانشجویان دانشگاه با کاهش مشارکت و کیفیت زندگی همراه است و نقش EF، ADHD و مشارکت را در تبیین کیفیت زندگی برجسته کرد. این یافته‌ها بینش‌های مهمی برای ارزیابی و مداخله در دانشجویان آموزش عالی با pDCD ارائه می‌دهد.