Cognitively demanding tasks are often perceived as costly, leading to effort avoidance, particularly in populations with motivational impairments. Research on anxiety and cognitive effort are mixed: some suggest anxiety increases effort cost, while others indicate it can motivate engagement. To reconcile these perspectives, we examined the interaction between state and trait anxiety on cognitive effort evaluation and engagement. We hypothesized that state anxiety enhances task engagement as difficulty increases, which diminishes with higher trait anxiety. We assessed self-reported anxiety and manipulated participants’ affective state in two online samples. Contrary to our hypothesis, in Experiment 1, participants ( N = 107) with low trait anxiety reported reduced task engagement under high state anxiety, but only for easy tasks. This effect was attenuated in participants with higher trait anxiety. This interaction partially replicated in Experiment 2 ( N = 572), where the negative effect of state anxiety on engagement was again attenuated in individuals with higher trait anxiety, but was observed across all task difficulty levels rather than being restricted to easy tasks. These findings suggest that trait anxiety may reflect reduced impact of state anxiety on disengagement.
وظایف با بار شناختی بالا اغلب پرهزینه تلقی می‌شوند و منجر به اجتناب از تلاش می‌گردند، به‌ویژه در جمعیت‌هایی با اختلالات انگیزشی. پژوهش‌ها درباره اضطراب و تلاش شناختی نتایج متفاوتی ارائه داده‌اند: برخی معتقدند اضطراب هزینه تلاش را افزایش می‌دهد، در حالی که برخی دیگر نشان می‌دهند اضطراب می‌تواند موجب افزایش درگیری شود. برای رفع این تناقض، ما به بررسی تعامل بین اضطراب حالتی و اضطراب صفتی بر ارزیابی تلاش شناختی و میزان درگیری با وظیفه پرداختیم. فرض کردیم که اضطراب حالتی با افزایش دشواری وظیفه، درگیری با وظیفه را افزایش می‌دهد، اما این اثر در سطوح بالاتر اضطراب صفتی کاهش می‌یابد. میزان اضطراب خودگزارش‌شده را ارزیابی و وضعیت عاطفی شرکت‌کنندگان را در دو نمونه آنلاین دستکاری کردیم. برخلاف فرضیه ما، در آزمایش اول (N = 107)، شرکت‌کنندگانی با اضطراب صفتی پایین، کاهش درگیری با وظیفه را در شرایط اضطراب حالتی بالا گزارش کردند، اما این اثر فقط برای وظایف آسان مشاهده شد. این اثر در شرکت‌کنندگانی با اضطراب صفتی بالاتر کاهش یافت. این تعامل تا حدی در آزمایش دوم (N = 572) تکرار شد، به‌طوری که اثر منفی اضطراب حالتی بر درگیری با وظیفه مجدداً در افراد با اضطراب صفتی بالاتر کاهش یافت، اما این بار این اثر در تمام سطوح دشواری وظیفه مشاهده شد و به وظایف آسان محدود نبود. این یافته‌ها نشان می‌دهند که اضطراب صفتی ممکن است بازتاب‌دهنده کاهش تأثیر اضطراب حالتی بر عدم درگیری با وظیفه باشد.
Do children reason about the unequal means to success when making future learning decisions? Here we show that children preferred to learn from a striver than from an endowed informant. In Study 1 (N = 100, Mage = 7.58, 45 girls), children compared between a striver and an endowed informant who achieved the same outcome when making future learning decisions. In Study 2 (N = 120, Mage = 7.30, 65 girls), they compared between informants who achieved different outcomes when making future learning and interpersonal decisions. With increasing age, children attributed more competence and preferred to learn from the striver over the endowed informant (Study 1). Children’s preference to learn from the striver was replicated in Study 2 even when the informants’ outcomes differed in success, with this pattern extending to their preference from whom to seek future information and their interpersonal choices. Moreover, children referenced both epistemic cues (e.g., “she knows more”) and effort (e.g., “because she worked hard”) to explain their choices. Taken together, children assign epistemic value to effort, and view effort as an indicator of future informant reliability. Broadly, our findings demonstrate that children’s learning and interpersonal preferences are not solely based on successful outcomes, but also the process through which that success is attained. Across two studies, 5- to 9-year-old children selected between a striver and an endowed informant when making epistemic and social decisions. This study found that children preferred the striver as a source of information and social partner even when both individuals differed in their outcomes of success.
آیا کودکان هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری آینده، درباره وسایل نابرابر دستیابی به موفقیت استدلال می‌کنند؟ در این پژوهش نشان داده‌ایم که کودکان ترجیح می‌دهند از یک فرد اطلاع‌دهنده تلاشگر بیاموزند تا از یک فرد برخوردار. در مطالعه ۱ (N = 100، میانگین سن = 7.58، ۴۵ دختر)، کودکان بین یک فرد تلاشگر و یک فرد برخوردار که به نتیجه یکسانی دست یافته بودند، هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری آینده مقایسه کردند. در مطالعه ۲ (N = 120، میانگین سن = 7.30، ۶۵ دختر)، آن‌ها بین اطلاع‌دهندگانی که به نتایج متفاوتی دست یافته بودند، هنگام اتخاذ تصمیمات یادگیری و بین‌فردی آینده مقایسه کردند. با افزایش سن، کودکان شایستگی بیشتری به فرد تلاشگر نسبت دادند و ترجیح دادند از او بیاموزند تا از فرد برخوردار (مطالعه ۱). ترجیح کودکان برای یادگیری از فرد تلاشگر در مطالعه ۲ نیز تکرار شد، حتی زمانی که نتایج اطلاع‌دهندگان در موفقیت متفاوت بود و این الگو به ترجیح آن‌ها برای جستجوی اطلاعات آینده و انتخاب‌های بین‌فردی‌شان نیز گسترش یافت. افزون بر این، کودکان هم به نشانه‌های معرفتی (مانند «او بیشتر می‌داند») و هم به تلاش (مانند «چون او سخت کار کرد») برای توضیح انتخاب‌های خود اشاره کردند. در مجموع، کودکان برای تلاش ارزش معرفتی قائل هستند و تلاش را به‌عنوان شاخصی برای پایایی اطلاع‌دهنده در آینده می‌دانند. به طور کلی، یافته‌های ما نشان می‌دهد که ترجیحات یادگیری و بین‌فردی کودکان صرفاً بر اساس نتایج موفقیت‌آمیز نیست، بلکه به فرایندی که موفقیت از طریق آن حاصل می‌شود نیز بستگی دارد. در دو مطالعه، کودکان ۵ تا ۹ ساله هنگام اتخاذ تصمیمات معرفتی و اجتماعی بین یک فرد تلاشگر و یک فرد برخوردار انتخاب کردند. این پژوهش نشان داد که کودکان حتی زمانی که این دو فرد در نتایج موفقیت خود متفاوت بودند، فرد تلاشگر را به‌عنوان منبع اطلاعات و شریک اجتماعی ترجیح دادند.
