European Child & Adolescent Psychiatry

Cognitive theories posit that interpretation biases (IBs), the tendency to interpret emotionally ambiguous information negatively, contribute to the development and maintenance of depression. While adult meta-analyses report a moderate association between IBs and depression, evidence in populations under 18 remains inconsistent. Therefore, this systematic review and meta-analysis aimed to (1) estimate the first overall cross-sectional effect size between IBs and child and youth depression and to summarize (2) longitudinal and (3) experimental findings from randomized controlled studies. Eligible studies included healthy and depressed participants (including comorbid conditions) younger than 18, assessed depression and IBs, and were published in English with full-text availability. A literature search in PubMed, Web of Science, PsycInfo and ProQuest Dissertations in March 2025 identified 30 eligible studies. Risk of bias was assessed using the RoB2 tool for randomized studies and an adapted Downs and Black checklist for non-randomized studies. Overall study quality was acceptable, albeit with variability (M = 67.75%, SD = 12.1). A random-effects meta-analysis of 22 cross-sectional effect sizes (N = 4763) yielded a moderate overall correlation (r = .34, 95%-CI = [.27; .42], p < .001), similar to adult findings when accounting for methodological differences. Limited longitudinal (4 studies, N = 616) and experimental evidence (3 studies, N = 239) highlight the need for further research. Included studies only examined participants aged above 7 with largely low depressive symptoms, limiting generalizability. Future research should therefore examine younger and more severely depressed populations and employ validated measures of IBs in children to better characterize developmental trajectories. Prospero Registration: ID CRD420250655580.

نظریه‌های شناختی بر این باورند که سوگیری‌های تفسیر (IBs)، یعنی تمایل به تفسیر منفی اطلاعات هیجانی مبهم، در شکل‌گیری و تداوم افسردگی نقش دارند. در حالی که فراتحلیل‌های بزرگسالان ارتباطی متوسط میان IBs و افسردگی گزارش کرده‌اند، شواهد در جمعیت‌های زیر ۱۸ سال همچنان ناسازگار است. بنابراین، این مرور نظام‌مند و فراتحلیل با هدف (۱) برآورد نخستین اندازه‌ی اثر مقطعی کلی میان IBs و افسردگی کودکان و نوجوانان و (۲) خلاصه‌سازی یافته‌های طولی و (۳) یافته‌های آزمایشی از مطالعات تصادفی کنترل‌شده انجام شد. مطالعات واجد شرایط شامل شرکت‌کنندگان سالم و افسرده (شامل شرایط همبود) زیر ۱۸ سال بودند که افسردگی و IBs را ارزیابی کرده و به زبان انگلیسی با دسترسی به متن کامل منتشر شده بودند. جستجوی منابع در PubMed، Web of Science، PsycInfo و ProQuest Dissertations در مارس ۲۰۲۵، ۳۰ مطالعه‌ی واجد شرایط را شناسایی کرد. خطر سوگیری با استفاده از ابزار RoB2 برای مطالعات تصادفی و چک‌لیست تعدیل‌شده‌ی Downs and Black برای مطالعات غیرتصادفی ارزیابی شد. کیفیت کلی مطالعات قابل قبول بود، هرچند با تغییرپذیری (M = ۶۷.۷۵٪، SD = ۱۲.۱). فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی بر روی ۲۲ اندازه‌ی اثر مقطعی (N = ۴۷۶۳) همبستگی کلی متوسطی را نشان داد (r = ۰.۳۴، ۹۵٪-CI = [.۲۷؛ .۴۲]، p < .۰۰۱)، که با یافته‌های بزرگسالان در صورت لحاظ تفاوت‌های روش‌شناختی مشابه است. شواهد طولی محدود (۴ مطالعه، N = ۶۱۶) و شواهد آزمایشی (۳ مطالعه، N = ۲۳۹) بر نیاز به پژوهش‌های بیشتر تأکید دارند. مطالعات واردشده تنها شرکت‌کنندگان بالای ۷ سال با علائم افسردگی عمدتاً پایین را بررسی کرده‌اند که تعمیم‌پذیری را محدود می‌کند. بنابراین، پژوهش‌های آتی باید جمعیت‌های جوان‌تر و با افسردگی شدیدتر را بررسی کرده و از ابزارهای معتبر سنجش IBs در کودکان استفاده کنند تا مسیرهای رشدی را بهتر تبیین نمایند. ثبت در Prospero: شناسه CRD420250655580.

Nationwide studies of selective mutism (SM) are scarce. This study examined the prevalence of SM in Child and Adolescent Mental Health Services (CAMHS), referral reasons, occurrence of additional mental disorders, and psychotropic medication use in a nationally representative clinical population. The sample comprised all youth referred to CAMHS and registered with a diagnosis of SM in the Norwegian Patient Registry from 2008 to 2022. In total, 1591 youth with SM were identified, with a female-to-male ratio of 2:1. The mean age at first CAMHS referral was 9.1 years (SD 4.0). Boys were referred significantly earlier than girls (8.8 years (SD 4.0) versus 9.3 years (SD 4.0, t = -2.29, df 1589, p = .02)). The main referral reasons were suspected anxiety and affective disorders. The mean age at SM diagnosis was 10.1 years (SD 4.2); boys were diagnosed slightly earlier than girls (9.8 years (SD 4.2) versus 10.2 years (SD 4.2, t = -2.12, df 1589, p = .03)). Additional mental disorders were diagnosed in 51.4% at a mean age of 13.2 years (SD 3.7), most commonly anxiety disorders (33%; ICD-10 F40–F41, F93). Learning difficulties were diagnosed in 9% at a mean age of 11.0 years (SD 4.0). Nearly one-third (31.5%) were prescribed psychotropic medication, mainly during adolescence, with selective serotonin reuptake inhibitors (SSRIs) being most common. This nationwide study demonstrates a relatively late age at SM diagnosis and frequent additional mental disorders. Though further longitudinal research is warranted, findings suggest that earlier diagnosis with earlier specialist care for anxiety may be needed to improve outcomes in SM, especially in girls.

مطالعات سراسری درباره لالی انتخابی (SM) نادر هستند. این پژوهش به بررسی شیوع SM در خدمات سلامت روان کودکان و نوجوانان (CAMHS)، دلایل ارجاع، بروز اختلالات روانی همراه و مصرف داروهای روان‌گردان در یک جمعیت بالینی نماینده ملی پرداخت. نمونه شامل تمامی کودکان و نوجوانانی بود که به CAMHS ارجاع داده شده و با تشخیص SM در سامانه ثبت بیماران نروژ از سال ۲۰۰۸ تا ۲۰۲۲ ثبت شده بودند. در مجموع، ۱۵۹۱ کودک و نوجوان مبتلا به SM شناسایی شدند که نسبت دختر به پسر ۲ به ۱ بود. میانگین سن در اولین ارجاع به CAMHS، ۹/۱ سال (انحراف معیار ۴/۰) بود. پسران به طور معناداری زودتر از دختران ارجاع داده شدند (۸/۸ سال (انحراف معیار ۴/۰) در مقابل ۹/۳ سال (انحراف معیار ۴/۰)، t = ‎-۲/۲۹، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۲). دلایل اصلی ارجاع، شک به اختلالات اضطرابی و خلقی بود. میانگین سن در زمان تشخیص SM، ۱۰/۱ سال (انحراف معیار ۴/۲) بود؛ پسران اندکی زودتر از دختران تشخیص داده شدند (۹/۸ سال (انحراف معیار ۴/۲) در مقابل ۱۰/۲ سال (انحراف معیار ۴/۲)، t = ‎-۲/۱۲، df ۱۵۸۹، p = ‎.۰۳). اختلالات روانی همراه در ۵۱/۴٪ با میانگین سن ۱۳/۲ سال (انحراف معیار ۳/۷) تشخیص داده شد که شایع‌ترین آن‌ها اختلالات اضطرابی (۳۳٪؛ ICD-10 F40–F41, F93) بود. مشکلات یادگیری در ۹٪ با میانگین سن ۱۱/۰ سال (انحراف معیار ۴/۰) تشخیص داده شد. نزدیک به یک‌سوم (۳۱/۵٪) داروهای روان‌گردان دریافت کردند که عمدتاً در دوره نوجوانی و عمدتاً مهارکننده‌های انتخابی بازجذب سروتونین (SSRIs) بود. این مطالعه سراسری نشان می‌دهد که سن تشخیص SM نسبتاً بالا و اختلالات روانی همراه شایع است. اگرچه پژوهش‌های طولی بیشتری مورد نیاز است، یافته‌ها حاکی از آن است که تشخیص زودهنگام همراه با مراقبت تخصصی زودتر برای اضطراب می‌تواند به بهبود پیامدهای SM، به ویژه در دختران، کمک کند.