Frontiers in Medicine

Dermatology education faces limited curriculum time, a visually demanding specialty, and the need to develop both clinical reasoning and procedural competence. The flipped classroom (FC) delivers didactic content before class and reserves class time for active learning. This mini review synthesizes evidence on FC in dermatology education, distinguishes true FC from broader blended or active-learning approaches, and examines how newer image-based technologies such as teledermatology, gamified education, and artificial intelligence (AI)-assisted tools can complement FC. PubMed, Scopus, ERIC, and Google Scholar were searched through August 2026 for studies on FC, blended learning, or technology-enhanced learning in dermatology. Across the reviewed studies, FC and closely related blended approaches were associated with short-term gains in knowledge and satisfaction relative to traditional teaching, with particular promise when combined with case-based or problem-based learning. COVID-19 accelerated adoption and demonstrated adaptability to remote formats. However, most dermatology studies are single-institution, quasi-experimental, small, and short-term, and only two dermatology-specific studies used randomized designs. Evidence on long-term retention, patient-related outcomes, and clinical competence remains lacking, and gains in satisfaction or confidence should not be equated with objective gains in knowledge or skills. Based on the currently limited evidence, FC appears at least comparable to, and sometimes better than, traditional teaching for short-term knowledge and skills. Educators can reasonably adopt FC as part of blended curricula, while researchers should prioritize multicenter randomized trials with standardized objective outcomes, longer follow-up, and patient-level endpoints.

آموزش پوست با محدودیت زمان در برنامه درسی، ماهیت بصری بالا و نیاز به توسعه استدلال بالینی و شایستگی‌های عملی مواجه است. کلاس معکوس (FC) محتوای آموزشی را پیش از کلاس ارائه می‌دهد و زمان کلاس را به یادگیری فعال اختصاص می‌دهد. این مرور کوتاه، شواهد مربوط به FC در آموزش پوست را جمع‌بندی کرده، تمایز میان FC واقعی و رویکردهای گسترده‌تر یادگیری ترکیبی یا فعال را بررسی می‌کند و به بررسی این موضوع می‌پردازد که چگونه فناوری‌های تصویری نوین مانند تله‌درماتولوژی، آموزش بازی‌محور و ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی (AI) می‌توانند مکمل FC باشند. پایگاه‌های PubMed، Scopus، ERIC و Google Scholar تا اوت ۲۰۲۶ برای مطالعات مربوط به FC، یادگیری ترکیبی یا یادگیری تقویت‌شده با فناوری در پوست جست‌وجو شدند. در مطالعات مرور شده، FC و رویکردهای ترکیبی نزدیک به آن با افزایش کوتاه‌مدت دانش و رضایت نسبت به آموزش سنتی همراه بودند و به‌ویژه زمانی که با یادگیری مبتنی بر مورد یا مبتنی بر مسئله ترکیب می‌شدند، امیدبخش بودند. همه‌گیری COVID-19 پذیرش این رویکردها را تسریع کرد و سازگاری آن‌ها با قالب‌های از راه دور را نشان داد. با این حال، اکثر مطالعات پوست تک‌مرکزی، شبه‌آزمایشی، کوچک و کوتاه‌مدت هستند و تنها دو مطالعه اختصاصی پوست از طرح‌های تصادفی‌شده استفاده کرده‌اند. شواهدی درباره نگهداری بلندمدت، پیامدهای مرتبط با بیمار و شایستگی بالینی همچنان وجود ندارد و افزایش رضایت یا اعتماد به نفس نباید معادل با افزایش عینی دانش یا مهارت تلقی شود. بر اساس شواهد محدود فعلی، FC دست‌کم هم‌تراز و گاه بهتر از آموزش سنتی برای دانش و مهارت‌های کوتاه‌مدت به نظر می‌رسد. مدرسان می‌توانند به‌طور معقول FC را به عنوان بخشی از برنامه‌های ترکیبی به کار گیرند، در حالی که پژوهشگران باید مطالعات تصادفی‌شده چندمرکزی با پیامدهای عینی استانداردشده، پیگیری طولانی‌تر و نقاط پایانی در سطح بیمار را در اولویت قرار دهند.

Large-group lectures (150 students and upwards) remain a central component of healthcare professions education despite longstanding concerns about passivity, limited interaction, and difficulties in providing formative feedback at scale. These concerns have acquired renewed relevance as educators face digitally connected student cohorts, ubiquitous smartphones, and growing concerns about digital distraction. Student response systems (SRS), initially introduced through dedicated “clickers” and now commonly accessed through students’ own digital devices, offer one approach to transforming the large lecture from a predominantly transmission-oriented format into an interactive learning environment. Meta-analytic evidence indicates positive effects of SRS on cognitive and non-cognitive learning outcomes, while research across psychology, nursing, medicine, dentistry, and other higher education settings suggests that their educational value depends less on the technology itself than on the pedagogical processes it enables. In this Perspective , we argue for a shift from viewing SRS primarily as engagement technology towards understanding it as pedagogical infrastructure for retrieval, formative assessment, peer discussion, feedback, self-monitoring, and metacognitive calibration in large lectures. Drawing on nearly two decades of research and educational experience with response technology, we propose an evolution from SRS 1.0 , centred on response and participation, through SRS 2.0 , centred on formative feedback and dialogue, towards SRS 3.0 , where artificial intelligence may enable adaptive questioning, misconception detection, personalised feedback, and instructor decision support. This development creates new opportunities for healthcare professions education, but also requires renewed attention to pedagogy, digital competence, privacy, cognitive offloading, and the role of the educator.

سخنرانی‌های گروهی بزرگ (۱۵۰ دانشجو و بیشتر) همچنان بخش مرکزی آموزش حرفه‌های سلامت را تشکیل می‌دهند، با وجود نگرانی‌های دیرینه درباره انفعالی بودن، تعامل محدود و دشواری در ارائه بازخورد تکوینی در مقیاس وسیع. این نگرانی‌ها با مواجهه مربیان با نسل‌های دانشجویی متصل به فضای دیجیتال، تلفن‌های هوشمند فراگیر و نگرانی‌های فزاینده درباره حواس‌پرتی دیجیتال، اهمیت تازه‌ای یافته‌اند. سامانه‌های پاسخ‌دهی دانشجویی (SRS)، که ابتدا از طریق «کلیکر»های اختصاصی معرفی شدند و اکنون معمولاً از طریق دستگاه‌های دیجیتال شخصی دانشجویان قابل دسترسی هستند، رویکردی برای تبدیل سخنرانی‌های بزرگ از قالب عمدتاً انتقال‌محور به محیط یادگیری تعاملی ارائه می‌کنند. شواهد فراتحلیلی نشان‌دهنده تأثیرات مثبت SRS بر پیامدهای یادگیری شناختی و غیرشناختی است، در حالی که پژوهش‌ها در حوزه‌های روان‌شناسی، پرستاری، پزشکی، دندان‌پزشکی و سایر محیط‌های آموزش عالی حاکی از آن است که ارزش آموزشی این سامانه‌ها بیش از آنکه به خود فناوری وابسته باشد، به فرایندهای آموزشی که امکان‌پذیر می‌سازند بستگی دارد. در این مقاله دیدگاه، ما بر لزوم تغییر نگرش از SRS به‌عنوان فناوری تعامل به‌سوی درک آن به‌عنوان زیرساخت آموزشی برای بازیابی، ارزشیابی تکوینی، بحث همتایان، بازخورد، خودپایشگری و کالیبراسیون فراشناختی در سخنرانی‌های بزرگ تأکید می‌کنیم. با اتکا به نزدیک به دو دهه پژوهش و تجربه آموزشی با فناوری پاسخ‌دهی، سیر تحول از SRS 1.0 با محوریت پاسخ‌دهی و مشارکت، به SRS 2.0 با محوریت بازخورد تکوینی و گفت‌وگو، و نهایتاً به SRS 3.0 که در آن هوش مصنوعی می‌تواند امکان پرسش‌گری تطبیقی، شناسایی سوءبرداشت‌ها، بازخورد شخصی‌سازی‌شده و پشتیبانی تصمیم‌گیری برای مدرس را فراهم کند، پیشنهاد می‌کنیم. این تحول فرصت‌های جدیدی برای آموزش حرفه‌های سلامت ایجاد می‌کند، اما مستلزم توجه مجدد به آموزش، شایستگی دیجیتال، حریم خصوصی، برون‌سپاری شناختی و نقش مدرس نیز هست.

Postpartum women constitute a vulnerable population in whom insomnia comorbid with emotional disorders such as anxiety and depression is disproportionately prevalent, attributable to hormonal fluctuations, environmental changes, and social role transitions. This comorbidity significantly increases their long-term risk of mental health disorders. Given the safety concerns of sedative-hypnotic medications, non-pharmacological therapies are the first-line treatment for this population. We report the case of a 34-year-old woman with chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, who provided written informed consent for the publication of her de-identified clinical data and received 4 weeks of combined acupuncture and transcutaneous auricular vagus nerve stimulation (taVNS) treatment. Clinical assessments were performed at baseline, week 2, week 4 (end of treatment), and week 8 (4-week post-treatment follow-up) using validated scales including the PSQI, ISI, and HAMA, among others. After 4 weeks of treatment, the patient demonstrated significant improvements in objective sleep quality and anxiety symptoms, while subjective insomnia perception and depressive symptoms remained partially unresolved. Notably, all clinical outcomes continued to improve to near-normal levels during the follow-up period without any additional intervention, and no adverse events were recorded. This case demonstrates that combined acupuncture and taVNS is a safe and effective intervention for chronic postpartum insomnia comorbid with emotional disorders, with a favorable sustained therapeutic effect after treatment cessation, offering a valuable alternative for non-pharmacological management in this population.

زنان پس از زایمان جمعیت آسیب‌پذیری را تشکیل می‌دهند که در آن‌ها بی‌خوابی همراه با اختلالات هیجانی مانند اضطراب و افسردگی به طور نامتناسبی شایع است که این امر به نوسانات هورمونی، تغییرات محیطی و انتقال نقش‌های اجتماعی نسبت داده می‌شود. این هم‌ابتلایی به طور قابل توجهی خطر ابتلا به اختلالات سلامت روان در بلندمدت را افزایش می‌دهد. با توجه به نگرانی‌های ایمنی داروهای آرام‌بخش-خواب‌آور، درمان‌های غیر دارویی به عنوان خط اول درمان برای این جمعیت توصیه می‌شود. ما مورد یک زن ۳۴ ساله با بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی را گزارش می‌کنیم که رضایت‌نامه آگاهانه کتبی برای انتشار داده‌های بالینی بدون هویت خود ارائه داد و به مدت ۴ هفته تحت درمان ترکیبی طب سوزنی و تحریک عصب واگ گوش از طریق پوست (taVNS) قرار گرفت. ارزیابی‌های بالینی در ابتدا، هفته دوم، هفته چهارم (پایان درمان) و هفته هشتم (پیگیری ۴ هفته پس از درمان) با استفاده از مقیاس‌های معتبر از جمله PSQI، ISI و HAMA و سایر ابزارها انجام شد. پس از ۴ هفته درمان، بیمار بهبود قابل توجهی در کیفیت خواب عینی و علائم اضطراب نشان داد، در حالی که ادراک ذهنی بی‌خوابی و علائم افسردگی تا حدی حل‌نشده باقی ماند. شایان ذکر است که همه پیامدهای بالینی در دوره پیگیری بدون هیچ مداخله اضافی به بهبود تا سطوح نزدیک به طبیعی ادامه یافتند و هیچ عارضه جانبی ثبت نشد. این مورد نشان می‌دهد که ترکیب طب سوزنی و taVNS مداخله‌ای ایمن و مؤثر برای بی‌خوابی مزمن پس از زایمان همراه با اختلالات هیجانی است که اثر درمانی پایدار و مطلوبی پس از قطع درمان دارد و گزینه‌ای ارزشمند برای مدیریت غیر دارویی در این جمعیت ارائه می‌دهد.

Background Due to their shorter half-lives, paroxetine and venlafaxine often induce symptoms of discontinuation. There is still a lack of a thorough macroscopic analysis of the historical development and structure of this particular area. Methods The literature on this topic was collected from Web of Science and Scopus (2000–2025) and analyzed using bibliometric analysis. Descriptive and collaboration analyses utilized the merged dataset, whereas citation networks were constructed exclusively using Web of Science data. All data synthesis and visualizations were done in R using the bibliometrix, igraph, and ggplot2 packages, applying giant component extraction and the Fruchterman-Reingold force-directed layout for network optimization. Results A total of 903 documents were included. The number of annual publications reached its maximum around 2007 and since then has remained stable. The publications were primarily concentrated in North America and Europe, with the United States and the United Kingdom being the leading contributors. The clinical manifestations reported as “anxiety” and “withdrawal” were still basic themes identified in the results of the keyword analysis and thematic analysis. Interestingly, the research emphasis is now moving away from case reports of early phenomenology to “tapering” and “pharmacokinetics” (underlying strategies). Co-citation networks revealed a persistent theoretical impact from the pioneering psychopharmacologists and early specialized studies. Conclusions Venlafaxine and paroxetine withdrawal studies have evolved from clinical understanding to mechanistic investigation and protocol creation. Embedding some of the tapering ideas within a general treatment paradigm may offer a potential pathway to support clinical outcomes.

Objectives Cross-cultural equivalence translations of the widely used Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS) into Chinese are limited. Past research has focused on Western educational contexts, and Eastern cultural perspectives have been overlooked. This study aimed to translate and validate the Chinese version of the ITIS, and assess the growth mindset in undergraduate medical students. Methods This study was conducted among final-year undergraduate medical students in Fujian, China. Following forward and back-translation of the Implicit Theories of Intelligence Scale (ITIS), cognitive interviews were conducted with students to assess the clarity and comprehensibility of the translated items, followed by an online survey distributed through medical schools. Construct validity, convergent validity, and discriminant validity were evaluated using confirmatory factor analysis. Internal consistency was assessed using Cronbach's alpha and composite reliability (CR), while test–retest reliability was evaluated separately for the Fixed Mindset and Growth Mindset dimensions using the intraclass correlation coefficient (ICC). Results A total of 444 responses were obtained. Confirmatory factor analysis supported a two-factor structure with satisfactory model fit ( χ 2 = 52.293, df = 17, CMIN/DF = 3.076, CFI = 0.984, NFI = 0.977, RFI = 0.962, IFI = 0.984, TLI = 0.974, RMSEA = 0.068, SRMR = 0.059). Standardized factor loadings were satisfactory, while CR values were 0.908 for Fixed Mindset and 0.910 for Growth Mindset, and AVE values were 0.713 and 0.717, respectively, supporting convergent validity. Discriminant validity was supported by the Fornell–Larcker criterion, AVE values exceeding the corresponding maximum shared variance values, and HTMT ratios below 0.90. Test–retest reliability differed between the two dimensions: the Fixed Mindset dimension demonstrated moderate temporal stability (ICC = 0.662, 95% CI: 0.443–0.806), whereas the Growth Mindset dimension showed limited temporal stability (ICC = 0.159, 95% CI: −0.158–0.446). The mean scores for Fixed Mindset items ranged from 2.64 (SD = 1.09) to 2.86 (SD = 1.56), whereas those for Growth Mindset items ranged from 3.81 (SD = 1.16) to 3.96 (SD = 1.21), indicating relatively stronger endorsement of fixed-mindset beliefs in this sample. Conclusions The Chinese version of the ITIS is a valid and reliable instrument for assessing the intelligence mindset of medical students.