Indonesian Journal of Guidance and Counseling Studies

Background: Balancing employment and academic responsibilities has become a growing challenge for university students in Cambodia, yet empirical evidence on the determinants of work–study balance remains limited. Objective: This study develops an integrated model unifying time management, self-regulation, goal orientation, and peer support to examine their effects on work–study balance and its influence on academic performance. Method: A quantitative correlational design was employed with 300 working university students from BELTEI International University. Data were analyzed using SPSS and SmartPLS. Results: The structural model demonstrated moderate explanatory power, explaining 49.0% of the variance in work–study balance and 61.5% of the variance in academic performance. Goal orientation was the strongest predictor of work–study balance, followed by time management and peer support, while self-regulation showed no significant effect. Academic performance was significantly predicted by self-regulation, goal orientation, peer support, and work–study balance, whereas time management did not show a significant effect. Conclusion: These findings emphasize the importance of personal and social factors in promoting students' academic success and provide practical implications for policymakers and universities, while future research should validate the proposed model across diverse educational and cultural contexts. Contribution: These findings contribute empirical evidence from the Cambodian higher education context by addressing the determinants of work–study balance and academic performance within an integrated framework.

زمینه: ایجاد تعادل میان اشتغال و مسئولیت‌های تحصیلی به چالشی فزاینده برای دانشجویان دانشگاه‌های کامبوج تبدیل شده است، با این حال شواهد تجربی درباره تعیین‌کننده‌های تعادل کار و تحصیل همچنان محدود است. هدف: این پژوهش با توسعه یک مدل یکپارچه که مدیریت زمان، خودتنظیمی، جهت‌گیری هدف و حمایت همسالان را دربرمی‌گیرد، به بررسی تأثیر این عوامل بر تعادل کار و تحصیل و تأثیر آن بر عملکرد تحصیلی می‌پردازد. روش: طرح همبستگی کمی با مشارکت ۳۰۰ دانشجوی شاغل دانشگاه BELTEI International University اجرا شد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. یافته‌ها: مدل ساختاری قدرت تبیین متوسطی را نشان داد؛ به‌طوری‌که ۴۹٫۰٪ از واریانس تعادل کار و تحصیل و ۶۱٫۵٪ از واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین کرد. جهت‌گیری هدف قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده تعادل کار و تحصیل بود و پس از آن مدیریت زمان و حمایت همسالان قرار داشتند، در حالی که خودتنظیمی اثر معناداری نشان نداد. عملکرد تحصیلی به‌طور معناداری توسط خودتنظیمی، جهت‌گیری هدف، حمایت همسالان و تعادل کار و تحصیل پیش‌بینی شد، در حالی که مدیریت زمان اثر معناداری نداشت. نتیجه‌گیری: این یافته‌ها بر اهمیت عوامل فردی و اجتماعی در ارتقای موفقیت تحصیلی دانشجویان تأکید دارد و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاران و دانشگاه‌ها ارائه می‌دهد؛ همچنین پژوهش‌های آتی باید مدل پیشنهادی را در زمینه‌های آموزشی و فرهنگی متنوع اعتبارسنجی کنند. نوآوری: این یافته‌ها با پرداختن به تعیین‌کننده‌های تعادل کار و تحصیل و عملکرد تحصیلی در قالب یک چارچوب یکپارچه، شواهد تجربی جدیدی از بستر آموزش عالی کامبوج ارائه می‌دهد.