This study examined the effects of gamified digital learning tools on fourth-grade students’ mathematics anxiety and attitudes toward mathematics. An embedded mixed-methods design was employed, combining a quasi-experimental pre-test–post-test control group design with a qualitative case study. The participants were 66 fourth-grade students (experimental = 33, control = 33). The intervention lasted eight weeks, during which Matific, Wordwall, and Kahoot! were integrated into mathematics instruction in complementary ways. Quantitative data were collected using the Mathematics Anxiety Scale for Elementary School Children and the Attitude Toward Mathematics Scale, while qualitative data were gathered through semi-structured focus group interviews. Quantitative data were analyzed using independent samples t-tests and ANCOVA by controlling for pre-test scores after testing assumptions, whereas qualitative data were analyzed through thematic analysis. The findings showed that gamified digital learning tools significantly reduced mathematics anxiety and improved attitudes toward mathematics. Qualitative findings supported these results, revealing that students perceived mathematics lessons as more enjoyable, motivating, supportive, and conducive to a stronger sense of achievement. These findings suggest that integrating well-structured gamified digital tools into mathematics instruction can support both cognitive engagement and affective development.
این پژوهش تأثیر ابزارهای یادگیری دیجیتال بازی‌وار را بر اضطراب ریاضی و نگرش نسبت به ریاضی دانش‌آموزان پایه چهارم ابتدایی مورد بررسی قرار داد. طرح پژوهش ترکیبی تعبیه‌شده به کار گرفته شد که شامل طرح نیمه‌آزمایشی پیش‌آزمون–پس‌آزمون با گروه کنترل و مطالعه موردی کیفی بود. شرکت‌کنندگان شامل ۶۶ دانش‌آموز پایه چهارم (گروه آزمایش = ۳۳، گروه کنترل = ۳۳) بودند. مداخله به مدت هشت هفته ادامه داشت که طی آن ابزارهای Matific، Wordwall و Kahoot! به صورت مکمل در آموزش ریاضی ادغام شدند. داده‌های کمی با استفاده از مقیاس اضطراب ریاضی برای کودکان دبستانی و مقیاس نگرش نسبت به ریاضی جمع‌آوری شد و داده‌های کیفی از طریق مصاحبه‌های گروهی نیمه‌ساختاریافته گردآوری گردید. داده‌های کمی با استفاده از آزمون t مستقل و ANCOVA با کنترل نمرات پیش‌آزمون پس از بررسی مفروضات تحلیل شدند، در حالی که داده‌های کیفی با تحلیل تماتیک مورد بررسی قرار گرفتند. یافته‌ها نشان داد که ابزارهای یادگیری دیجیتال بازی‌وار به طور معناداری اضطراب ریاضی را کاهش داده و نگرش نسبت به ریاضی را بهبود بخشیدند. یافته‌های کیفی نیز این نتایج را تأیید کردند و نشان دادند که دانش‌آموزان درس‌های ریاضی را لذت‌بخش‌تر، انگیزشی‌تر، حمایت‌کننده‌تر و منجر به احساس موفقیت قوی‌تر ادراک کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام ابزارهای دیجیتال بازی‌وار ساختاریافته در آموزش ریاضی می‌تواند از درگیری شناختی و رشد عاطفی حمایت کند.
School climate, job satisfaction, and teacher attrition are frequently treated as three interrelated constructs, yet the extent to which the links among them are examined together remains unknown. This scoping review maps how studies that measure all three constructs operationalize them, at which levels and through which indicators. Screening 253 records retrieved from Web of Science, Scopus, and ERIC yielded 23 studies, which were coded using a 45-field extraction form. Coding was summarized through descriptive frequency distributions and analyzed inductively across operationalization, model architecture, and contextual fields. Four patterns emerged. First, which construct occupies the mediating position is contested; in one third of the studies the link between climate and satisfaction was never modeled, and in several the mediating position was occupied by work engagement or self-efficacy rather than by satisfaction. Second, no study measured job satisfaction and attrition at the same referent; the profession–school distinction was routinely drawn on the attrition side but almost never on the satisfaction side. Third, attrition was measured almost entirely through intention, with a single study documenting actual behavior. Fourth, although climate is most often defined as an organizational property, 20 of the 23 studies measured and analyzed it at the level of individual perception. The findings indicate not an absence of evidence but a lack of comparability among the evidence produced. Theoretical justification of the mediating construct and treatment of referent alignment as a design criterion are recommended.
اقلیم مدرسه، رضایت شغلی و ترک شغل معلمان اغلب به عنوان سه سازه مرتبط با یکدیگر در نظر گرفته می‌شوند، اما میزان بررسی پیوندهای میان آن‌ها به صورت همزمان همچنان نامشخص است. این مرور دامنه‌ای، نحوه عملیاتی‌سازی این سه سازه را در پژوهش‌هایی که هر سه را اندازه‌گیری می‌کنند، در سطوح مختلف و از طریق شاخص‌های گوناگون، ترسیم می‌کند. غربالگری ۲۵۳ رکورد استخراج‌شده از Web of Science، Scopus و ERIC منجر به شناسایی ۲۳ مطالعه شد که با استفاده از یک فرم استخراج ۴۵موردی کدگذاری گردیدند. کدگذاری‌ها از طریق توزیع‌های فراوانی توصیفی خلاصه و به صورت استقرایی در حوزه‌های عملیاتی‌سازی، معماری مدل و زمینه‌ای تحلیل شدند. چهار الگو پدیدار شد. نخست، جایگاه میانجی‌گری هر سازه مورد مناقشه است؛ در یک‌سوم مطالعات، پیوند میان اقلیم و رضایت هرگز مدل‌سازی نشده بود و در چندین مورد، جایگاه میانجی به جای رضایت، توسط درگیری شغلی یا خودکارآمدی اشغال شده بود. دوم، هیچ مطالعه‌ای رضایت شغلی و ترک شغل را در یک مرجع یکسان اندازه‌گیری نکرده است؛ تمایز حرفه–مدرسه به طور معمول در بخش ترک شغل لحاظ شده اما تقریباً هرگز در بخش رضایت لحاظ نشده است. سوم، ترک شغل تقریباً به طور کامل از طریق قصد ترک اندازه‌گیری شده است و تنها یک مطالعه رفتار واقعی را مستند کرده است. چهارم، اگرچه اقلیم اغلب به عنوان یک ویژگی سازمانی تعریف می‌شود، ۲۰ مورد از ۲۳ مطالعه آن را در سطح ادراک فردی اندازه‌گیری و تحلیل کرده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد که فقدان شواهد وجود ندارد، بلکه عدم قابلیت مقایسه میان شواهد تولیدشده وجود دارد. توجیه نظری سازه میانجی و توجه به هم‌راستایی مرجع به عنوان یک معیار طراحی توصیه می‌شود.
This study examined the relationships among educational beliefs, perceived school climate, and pupil control ideology (PCI) among educators working in public Anatolian high schools in Ankara, Türkiye. Using a quantitative correlational design, the study obtained data from 761 educators, including principals, assistant principals, and teachers. Differences in PCI according to professional position, seniority, and disciplinary field were examined, and hierarchical regression analysis was used to assess the incremental contributions of educational beliefs and perceived school climate to PCI after accounting for professional position. Existentialism and Progressivism were the most strongly endorsed educational orientations. After professional position was controlled, educational beliefs explained an additional 23.6% of the variance in PCI, while perceived school climate contributed a further 2.2%; the final model accounted for 26.1% of the variance. Essentialism showed the strongest unique positive association with PCI (β = .422), whereas Existentialism was negatively associated with PCI (β = −.168). Among the school-climate dimensions, Directiveness showed a positive unique association with PCI (β = .119). Differences were also observed according to professional seniority and disciplinary field. Overall, the findings indicate that PCI is associated primarily with educators’ educational beliefs, while perceived organizational conditions provide an additional but comparatively modest contribution. The findings support examining individual belief orientations and organizational perceptions together when investigating educators’ approaches to pupil control.
این پژوهش به بررسی روابط میان باورهای آموزشی، اقلیم ادراک‌شده مدرسه و ایدئولوژی کنترل دانش‌آموزان (PCI) در میان آموزگاران شاغل در دبیرستان‌های دولتی آناتولی در آنکارا، ترکیه پرداخت. با استفاده از طرح همبستگی کمی، داده‌ها از ۷۶۱ آموزگار شامل مدیران، معاونان و معلمان گردآوری شد. تفاوت‌های PCI بر اساس موقعیت شغلی، سابقه خدمت و رشته تحصیلی بررسی گردید و برای ارزیابی سهم افزایشی باورهای آموزشی و اقلیم ادراک‌شده مدرسه در PCI پس از کنترل موقعیت شغلی، تحلیل رگرسیون سلسله‌مراتبی به‌کار رفت. اگزیستانسیالیسم و پراگرسیویسم بیشترین گرایش‌های آموزشی مورد تأیید بودند. پس از کنترل موقعیت شغلی، باورهای آموزشی ۲۳/۶٪ از واریانس PCI را تبیین کردند، در حالی که اقلیم ادراک‌شده مدرسه ۲/۲٪ دیگر را افزود؛ مدل نهایی ۲۶/۱٪ از واریانس را تبیین نمود. اسنشیالیسم قوی‌ترین ارتباط مثبت منحصر‌به‌فرد با PCI را نشان داد (β = .422)، در حالی که اگزیستانسیالیسم با PCI ارتباط منفی داشت (β = −.168). در میان ابعاد اقلیم مدرسه، جهت‌دهی (Directiveness) ارتباط مثبت منحصر‌به‌فردی با PCI داشت (β = .119). همچنین تفاوت‌هایی بر اساس سابقه خدمت و رشته تحصیلی مشاهده شد. به‌طور کلی، یافته‌ها نشان می‌دهند که PCI عمدتاً با باورهای آموزشی آموزگاران مرتبط است، در حالی که شرایط سازمانی ادراک‌شده سهمی افزایشی اما نسبتاً اندک دارد. این یافته‌ها از بررسی همزمان گرایش‌های اعتقادی فردی و ادراک‌های سازمانی هنگام مطالعه رویکردهای آموزگاران به کنترل دانش‌آموز حمایت می‌کند.
