The progress of a nation depends heavily on the quality of its human resources, with basic education playing a crucial role as the primary foundation for character development. However, the tide of globalization often triggers moral degradation and traps education in a purely cognitive orientation. In response to these challenges, this study aims to describe the implementation of an integrated teaching module based on the Panca Cinta concept which encompasses love for Allah SWT, the Prophet Muhammad SAW, the homeland, fellow human beings, and the natural environment as an effort to foster character development among students at Madrasah Ibtidaiyah Wali Songo Sumberrejo in Bojonegoro. Using a descriptive qualitative approach, data collection was conducted through observation, in-depth interviews, and documentation, and analyzed using the Miles, Huberman, and Saldana model. The research results show that the implementation of the integrated “Panca Cinta” teaching module was carried out in a structured manner through intracurricular and cocurricular activities in relevant subjects by applying systematic learning stages. The character-building process was carried out through three phases of value internalization, namely transformation, transaction, and transinternalization of values, which were integrated with the Contextual Teaching and Learning (CTL) approach and daily habit-forming methods. The success of this program was supported by the quality of the materials, teacher competence, student motivation, and synergy between the madrasah and parents.
پیشرفت یک ملت به شدت به کیفیت منابع انسانی آن وابسته است و آموزش پایه به عنوان زیربنای اصلی پرورش شخصیت نقش حیاتی ایفا می‌کند. با این حال، موج جهانی‌شدن اغلب منجر به افول اخلاقی شده و آموزش را در جهت‌گیری صرفاً شناختی گرفتار می‌سازد. در پاسخ به این چالش‌ها، این پژوهش با هدف توصیف اجرای یک ماژول آموزشی تلفیقی مبتنی بر مفهوم پانچا چینتا، که شامل محبت به الله SWT، پیامبر محمد SAW، میهن، همنوعان و محیط زیست است، به عنوان تلاشی برای پرورش شخصیت دانش‌آموزان در مدرسه ابتدایی مذهبی والی سونگو سومبرجو در بوجونگگورو انجام شده است. این پژوهش با رویکرد کیفی توصیفی و با استفاده از مشاهده، مصاحبه‌های عمیق و مستندسازی به جمع‌آوری داده‌ها پرداخته و داده‌ها با استفاده از مدل مایلز، هابرمن و سالدانا تحلیل شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای ماژول آموزشی تلفیقی «پانچا چینتا» به صورت ساختارمند از طریق فعالیت‌های درون‌برنامه‌ای و فوق‌برنامه‌ای در دروس مرتبط با به‌کارگیری مراحل نظام‌مند یادگیری انجام شده است. فرایند شخصیت‌سازی از طریق سه مرحله درونی‌سازی ارزش‌ها، شامل تحول، تراکنش و فرادرونی‌سازی ارزش‌ها، که با رویکرد آموزش و یادگیری زمینه‌محور (Contextual Teaching and Learning - CTL) و روش‌های عادت‌سازی روزانه تلفیق شده‌اند، صورت گرفته است. موفقیت این برنامه با کیفیت محتوا، شایستگی معلمان، انگیزه دانش‌آموزان و هم‌افزایی میان مدرسه و والدین حمایت شده است.
This study designed and simulated an instructional model for integrating green manufacturing concepts into industrial engineering education to strengthen students’ environmental literacy. The study responded to the tendency of manufacturing courses to emphasize productivity, cost, and quality while treating environmental considerations as supplementary content. A design-oriented literature synthesis and curriculum simulation were employed. Green manufacturing principles were mapped onto four environmental literacy dimensions: knowledge, cognitive skills, attitudes and values, and action competence. Two eight-week curriculum scenarios were then compared: a conventional lecture-centered model and an integrated model combining material and energy flow analysis, cleaner production, life-cycle thinking, circular economy, contextual industrial cases, collaborative projects, and reflective assessment. A transparent opportunity-to-learn rubric was used to score curriculum coverage; the scores represented design characteristics rather than observed student achievement. The simulation showed that the integrated scenario provided substantially broader and deeper coverage across all environmental literacy dimensions, particularly cognitive application and action competence. The proposed model also linked technical analysis with the spatial and social consequences of industrial activity, enabling students to consider communities, workers, resource users, and other stakeholders in engineering decisions. The study concluded that green manufacturing should be embedded across learning outcomes, content, pedagogy, assessment, and partnerships rather than offered as an isolated topic. A phased implementation involving lecturer preparation, local industry collaboration, project-based assessment, and empirical pilot evaluation was recommended.
این مطالعه، یک مدل آموزشی برای ادغام مفاهیم تولید سبز در آموزش مهندسی صنایع به منظور تقویت سواد زیست‌محیطی دانشجویان طراحی و شبیه‌سازی کرد. این پژوهش در پاسخ به گرایش دروس تولید به تأکید بر بهره‌وری، هزینه و کیفیت و در نظر گرفتن ملاحظات زیست‌محیطی به عنوان محتوای تکمیلی انجام شد. از ترکیب ادبیات مبتنی بر طراحی و شبیه‌سازی برنامه درسی استفاده گردید. اصول تولید سبز بر چهار بُعد سواد زیست‌محیطی شامل دانش، مهارت‌های شناختی، نگرش‌ها و ارزش‌ها، و شایستگی اقدام نگاشت شدند. سپس دو سناریوی برنامه درسی هشت‌هفته‌ای مقایسه شدند: یک مدل متعارف مبتنی بر سخنرانی و یک مدل ادغام‌شده که شامل تحلیل جریان مواد و انرژی، تولید پاک‌تر، تفکر چرخه عمر، اقتصاد چرخشی، مطالعات موردی صنعتی زمینه‌مند، پروژه‌های مشارکتی و ارزیابی تأملی بود. از یک روبریک شفاف فرصت یادگیری برای امتیازدهی به پوشش برنامه درسی استفاده شد؛ این امتیازها ویژگی‌های طراحی را نشان می‌دادند و نه عملکرد مشاهده‌شده دانشجویان را. شبیه‌سازی نشان داد که سناریوی ادغام‌شده پوشش بسیار گسترده‌تر و عمیق‌تری در تمامی ابعاد سواد زیست‌محیطی، به ویژه در کاربرد شناختی و شایستگی اقدام، فراهم می‌کند. مدل پیشنهادی همچنین تحلیل فنی را با پیامدهای فضایی و اجتماعی فعالیت صنعتی پیوند داد و به دانشجویان امکان داد تا جوامع، کارگران، بهره‌برداران منابع و سایر ذی‌نفعان را در تصمیمات مهندسی مدنظر قرار دهند. نتیجه‌گیری پژوهش آن بود که تولید سبز باید در سراسر اهداف یادگیری، محتوا، روش تدریس، ارزیابی و مشارکت‌ها ادغام شود و نه به عنوان موضوعی مجزا ارائه گردد. اجرای مرحله‌ای شامل آماده‌سازی مدرسین، همکاری با صنعت محلی، ارزیابی مبتنی بر پروژه و ارزیابی تجربی آزمایشی توصیه شد.
This study aims to analyze the effect of integrating traditional games adapted with regional folk songs on improving the social skills of elementary school students. It employed a quasi-experimental method with a nonequivalent control group design involving 56 sixth-grade students from SDN 01 Pandean, Madiun City, divided into an experimental group (n = 28) and a control group (n = 28). The intervention was carried out over six weeks in a total of 12 sessions, with two meetings per week, through the application of traditional games such as Cublak-Cublak Suweng and Jamuran combined with local folk songs. Data were collected using a Likert-scale social skills questionnaire and a structured observation sheet, with observation reliability tested through inter-rater reliability using Cohen's Kappa of 0.84. The equivalence of the groups' initial conditions was confirmed through pretest score comparisons and a baseline homogeneity test. Data analysis included the Kolmogorov-Smirnov normality test, Levene's homogeneity test, and the independent samples t-test. The results showed a significant difference between the two groups (p < 0.05), with the experimental group's gain score of 20.22 being higher than the control group's 8.43. These findings indicate that integrating traditional games based on regional folk songs is effective in improving the social skills of elementary school students, particularly in the aspects of communication, empathy, and collaboration
هدف این پژوهش تحلیل تأثیر ادغام بازی‌های سنتی سازگار شده با ترانه‌های محلی منطقه‌ای بر بهبود مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان دبستان است. این پژوهش با روش شبه‌آزمایشی و طرح گروه کنترل نابرابر انجام شد و ۵۶ دانش‌آموز پایه ششم از دبستان SDN 01 Pandean شهر Madiun را دربر گرفت که به دو گروه آزمایش (n = ۲۸) و کنترل (n = ۲۸) تقسیم شدند. مداخله طی شش هفته در مجموع ۱۲ جلسه، با دو جلسه در هفته، از طریق اجرای بازی‌های سنتی مانند Cublak-Cublak Suweng و Jamuran همراه با ترانه‌های محلی صورت گرفت. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه مهارت‌های اجتماعی مبتنی بر مقیاس لیکرت و برگه مشاهده ساختاریافته جمع‌آوری شد و پایایی مشاهده با روش پایایی بین ارزیابان و ضریب کاپای Cohen برابر با ۰.۸۴ ارزیابی گردید. همسانی شرایط اولیه گروه‌ها از طریق مقایسه نمرات پیش‌آزمون و آزمون همگنی خط پایه تأیید شد. تحلیل داده‌ها شامل آزمون نرمالیتی Kolmogorov-Smirnov، آزمون همگنی Levene و آزمون t مستقل بود. نتایج نشان داد که بین دو گروه تفاوت معناداری وجود دارد (p < ۰.۰۵)، به‌طوری که نمره افزایش یافته گروه آزمایش ۲۰.۲۲ و گروه کنترل ۸.۴۳ بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام بازی‌های سنتی مبتنی بر ترانه‌های محلی منطقه‌ای در بهبود مهارت‌های اجتماعی دانش‌آموزان دبستان، به‌ویژه در ابعاد ارتباط، همدلی و همکاری مؤثر است.
