International Journal of Psychological and Brain Sciences

This narrative review examines cross-cultural similarities and differences in the interrogation process of criminal suspects, with a focus on how cultural norms, legal frameworks, and communication styles influence investigative interviewing techniques and methods. The practice of interrogation has evolved from a confession-driven strategy and the use of coercive methods to a more evidence-based and ethical approach, as represented by the Méndez Principles of Effective Interviewing and the PEACE model in the United Kingdom. Cross-cultural evaluations demonstrate that planning, cognitive interviewing, and rapport-building are increasingly being recognized as globally accepted best practices; however, their application remains inconsistent due to variances in professionalization, training, and institutional support across jurisdictions. Communication styles are heavily shaped by cultural norms, and perceptions of questioning tactics vary considerably among cultures. The review draws a distinction between interrogation, suspect interviewing, investigative interviewing, and information-gathering interviewing, as these terms carry different legal and ethical implications across jurisdictions. The review highlights the difficulties in protecting vulnerable groups (including juveniles, persons with mental health conditions or cognitive impairments, non-native speakers, and culturally marginalized suspects) in incorporating human rights safeguards and in customizing training to fit local cultural environments. A methodological note is provided to clarify the narrative scope of the review, its search parameters, and its thematic organization.

این مرور روایتی به بررسی شباهت‌ها و تفاوت‌های فراملی در فرایند بازجویی از مظنونان کیفری می‌پردازد و تمرکز آن بر چگونگی تأثیر هنجارهای فرهنگی، چارچوب‌های حقوقی و سبک‌های ارتباطی بر فنون و روش‌های مصاحبه تحقیقی است. رویه بازجویی از یک راهبرد مبتنی بر اعتراف‌گیری و استفاده از روش‌های اجباری به رویکردی مبتنی بر شواهد و اخلاقی تحول یافته است که اصول Méndez برای مصاحبه مؤثر و مدل PEACE در بریتانیا نمونه‌هایی از آن هستند. ارزیابی‌های فراملی نشان می‌دهد که برنامه‌ریزی، مصاحبه شناختی و ایجاد رابطه به طور فزاینده‌ای به عنوان بهترین رویه‌های پذیرفته‌شده جهانی شناخته می‌شوند؛ با این حال، کاربرد آن‌ها به دلیل تفاوت در حرفه‌ای‌سازی، آموزش و حمایت نهادی در حوزه‌های قضایی مختلف، همچنان ناسازگار باقی مانده است. سبک‌های ارتباطی به شدت تحت تأثیر هنجارهای فرهنگی قرار دارند و برداشت‌ها از تاکتیک‌های پرسشگری میان فرهنگ‌ها به طور قابل توجهی متفاوت است. این مرور میان مفاهیم بازجویی، مصاحبه با مظنون، مصاحبه تحقیقی و مصاحبه مبتنی بر جمع‌آوری اطلاعات تمایز قائل می‌شود، چرا که این اصطلاحات در حوزه‌های قضایی مختلف دارای دلالت‌های حقوقی و اخلاقی متفاوتی هستند. این مرور به دشواری‌های حفاظت از گروه‌های آسیب‌پذیر (از جمله نوجوانان، افراد دارای شرایط سلامت روان یا ناتوانی شناختی، افراد غیر بومی و مظنونان حاشیه‌ای از نظر فرهنگی) در گنجاندن تضمین‌های حقوق بشری و بومی‌سازی آموزش متناسب با محیط‌های فرهنگی محلی اشاره می‌کند. یادداشتی روشی برای تبیین دامنه روایتی این مرور، پارامترهای جستجو و سازماندهی موضوعی آن ارائه شده است.