Journal of Applied Sports Sciences

Psychological Skills Training (PST) is widely recognized as part of athlete preparation and performance development, but less is known about how PST is learned, supported, delivered, and experienced in applied sport settings. This study compared coach and athlete perspectives on PST, with particular attention to familiarity, learning pathways, support structures, delivery, perceived effectiveness, and motivation for further development. A cross-sectional online survey was completed by 49 coaches and 94 athletes from a range of sports, with experience from two years or fewer to over ten years and from regional to international or elite level. Comparative analyses were restricted to conceptually similar items across the two surveys and were interpreted descriptively rather than causally. Coaches reported significantly greater familiarity with PST, higher levels of self-directed learning, stronger motivation to continue developing PST-related knowledge, and greater perceived importance of hands-on practice. Athletes reported significantly greater satisfaction with perceived current PST delivery, while no significant group difference emerged in perceived effectiveness of current methods. Exploratory subgroup analyses indicated that motivation to continue developing PST knowledge differed across competitive levels and was highest at international level. Among coaches, perceived effectiveness also differed by the performance level of the athletes they coached. These findings suggest that demand for further development may be particularly evident in higher-performance contexts. The clearest descriptive contrast concerned learning pathways. Athletes most commonly reported first learning about PST through their coach, whereas coaches most commonly reported first learning through online resources, workshops, and books or articles. Both groups also reported limited input from sport psychologists. These findings suggest that PST knowledge in applied sport may move through an uneven chain of transmission, with coaches acting as the principal route through which athletes encounter PST, while coaches themselves often learn through informal and weakly supported routes. All findings reflect coach- and athlete-reported perceptions rather than objectively assessed performance outcomes and should be interpreted with reference to the study’s descriptive design, non-validated survey instruments, and modest, unevenly distributed subgroup sizes. The study highlights the need to examine not only whether PST is valued, but how it is learned, supported, and translated into practice across the sporting system.

آموزش مهارت‌های روان‌شناختی (PST) به عنوان بخشی از آمادگی و توسعه عملکرد ورزشکاران به طور گسترده‌ای شناخته شده است، اما اطلاعات کمتری درباره نحوه یادگیری، حمایت، ارائه و تجربه PST در محیط‌های ورزشی کاربردی وجود دارد. این مطالعه دیدگاه‌های مربیان و ورزشکاران درباره PST را با تمرکز ویژه بر آشنایی، مسیرهای یادگیری، ساختارهای حمایتی، نحوه ارائه، اثربخشی ادراک‌شده و انگیزه برای توسعه بیشتر مقایسه کرد. یک پرسشنامه آنلاین مقطعی توسط ۴۹ مربی و ۹۴ ورزشکار از رشته‌های مختلف ورزشی، با سابقه‌ای از دو سال یا کمتر تا بیش از ده سال و از سطح منطقه‌ای تا بین‌المللی یا نخبه، تکمیل شد. تحلیل‌های مقایسه‌ای به موارد مفهومی مشابه در دو پرسشنامه محدود شد و به صورت توصیفی و نه علّی تفسیر گردید. مربیان آشنایی قابل توجه بیشتری با PST، سطوح بالاتر یادگیری خودراهبر، انگیزه قوی‌تر برای ادامه توسعه دانش مرتبط با PST و اهمیت ادراک‌شده بیشتری برای تمرین عملی گزارش کردند. ورزشکاران رضایت قابل توجه بیشتری از نحوه ارائه فعلی PST ابراز داشتند، در حالی که تفاوت معناداری بین گروه‌ها در اثربخشی ادراک‌شده روش‌های فعلی مشاهده نشد. تحلیل‌های اکتشافی زیرگروه‌ها نشان داد که انگیزه برای ادامه توسعه دانش PST در سطوح رقابتی مختلف متفاوت است و در سطح بین‌المللی بیشترین مقدار را دارد. در میان مربیان، اثربخشی ادراک‌شده نیز بر اساس سطح عملکرد ورزشکارانی که آموزش می‌دهند متفاوت بود. این یافته‌ها نشان می‌دهد که تقاضا برای توسعه بیشتر، به ویژه در زمینه‌های با عملکرد بالاتر، مشهودتر است. واضح‌ترین تفاوت توصیفی مربوط به مسیرهای یادگیری بود. ورزشکاران عمدتاً گزارش کردند که اولین بار از طریق مربی خود با PST آشنا شده‌اند، در حالی که مربیان عمدتاً اولین بار از طریق منابع آنلاین، کارگاه‌ها و کتاب‌ها یا مقالات با آن آشنا شده‌اند. هر دو گروه همچنین ورودی محدودی از روان‌شناسان ورزشی گزارش کردند. این یافته‌ها نشان می‌دهد که دانش PST در ورزش کاربردی ممکن است از طریق زنجیره‌ای نامتوازن منتقل شود، به طوری که مربیان به عنوان مسیر اصلی آشنایی ورزشکاران با PST عمل می‌کنند، در حالی که خود مربیان اغلب از طریق مسیرهای غیررسمی و با حمایت ضعیف یاد می‌گیرند. همه یافته‌ها بازتاب ادراکات گزارش‌شده توسط مربیان و ورزشکاران است و نه نتایج عملکردی که به طور عینی ارزیابی شده باشد و باید با توجه به طراحی توصیفی مطالعه، ابزارهای پرسشنامه‌ای غیرمعتبر و اندازه‌های زیرگروه نسبتاً کم و نامتوازن تفسیر شود. این مطالعه بر ضرورت بررسی نه تنها ارزشمندی PST، بلکه نحوه یادگیری، حمایت و ترجمه آن به عمل در سراسر نظام ورزشی تأکید می‌کند.