Medical History

Public doubt about the usefulness of antidepressants appears to have grown, even as scientific agreement about their efficacy has become more settled. This paper examines the role that figures associated with critical psychiatry have had in promoting this doubt. It traces the long entanglement of antidepressants and their critics over the last eighty years, culminating in a 2022 review of the serotonin hypothesis, which, though it made no claims about efficacy, was widely interpreted as showing that antidepressants do not work. Drawing on Oreskes and Conway's concept of 'manufactured doubt', the paper explores how certain philosophical commitments have shaped these actors' views, at times impeding their engagement with new evidence. In doing so, it marks a distinction between productive and unproductive doubt. Whilst external scrutiny has played a significant role in shaping psychiatry, some positions are held so rigidly that the resulting critiques obscure the scientific consensus and risk undermining psychiatric care.

به نظر می‌رسد تردید عمومی نسبت به سودمندی داروهای ضدافسردگی افزایش یافته است، حتی در حالی که توافق علمی درباره اثربخشی آن‌ها بیشتر تثبیت شده است. این مقاله نقش افرادی را که با روان‌پزشکی انتقادی مرتبط هستند در ترویج این تردید بررسی می‌کند. در این مقاله، درهم‌تنیدگی طولانی‌مدت داروهای ضدافسردگی و منتقدان آن‌ها در هشتاد سال گذشته پیگیری می‌شود که به مرور فرضیه سروتونین در سال ۲۰۲۲ منتهی می‌شود؛ مروری که اگرچه هیچ ادعایی درباره اثربخشی نداشت، اما به طور گسترده به عنوان اثبات ناکارآمدی داروهای ضدافسردگی تفسیر شد. با بهره‌گیری از مفهوم «تردید ساخته‌شده» Oreskes و Conway، مقاله بررسی می‌کند که چگونه برخی تعهدات فلسفی دیدگاه‌های این افراد را شکل داده و گاهی مانع مواجهه آن‌ها با شواهد جدید شده است. در این راستا، تمایزی میان تردید سازنده و غیرسازنده قائل می‌شود. اگرچه نظارت بیرونی نقش مهمی در شکل‌دهی به روان‌پزشکی ایفا کرده است، برخی مواضع آن‌چنان به صورت صلب اتخاذ می‌شوند که نقدهای حاصل از آن‌ها اجماع علمی را پنهان کرده و خطر تضعیف مراقبت روان‌پزشکی را به همراه دارند.