Mindfulness

Proprioception is crucial for physical activities, motor control, balance, and coordination, yet strategies to enhance it remain debated. Mindfulness-based interventions (MBIs) may improve proprioception by enhancing body awareness through attention regulation and body-mind synergy. MBIs offer low intensity, low cost, and good repeatability. This study hypothesized that MBIs improve proprioception indirectly by enhancing sensory awareness and attention regulation. We used Bayesian multilevel meta-analysis to quantify the effects of MBIs on proprioception from studies over the past two decades. Following PRISMA guidelines, we searched six databases for studies published between 2005 and 2025. Bayesian models quantified the effects of MBIs, and moderation analysis explored factors influencing the effect size. We included 22 studies (n = 1397) yielding 112 effect sizes. Following our sign convention, a negative Hedges’ g denoted improved proprioceptive accuracy. The main effect model showed that MBIs improved proprioceptive accuracy (g = −0.70; 95% HDI = [−0.96, −0.44]; BF = 4290.00). Subgroup analysis revealed that Tai Chi had the largest credible effect (g = −0.82), and older adults showed the greatest improvement (g = −0.84). However, a significant multilevel Egger test indicated small-study effects, and the model-averaged bias-corrected interval included zero, so the magnitude of the pooled effect remained uncertain. This meta-analysis indicated that MBIs may improve proprioceptive accuracy, with Tai Chi showing the most consistent evidence, particularly in older adults; however, significant small-study effects and high heterogeneity meant the magnitude is uncertain and may be smaller than the unadjusted estimate suggests. The low-intensity nature of MBIs and their promotion of neuroplasticity through sensory awareness and attention regulation may optimize proprioception, offering insights for neurorehabilitation and integrated rehabilitation programs. Preregistration: PROSPERO CRD420250623894. The extracted data, R analysis code, risk-of-bias assessment workbooks, and supporting materials are publicly available on the Open Science Framework at https://osf.io/9jqgn/ .

حس عمقی برای فعالیت‌های بدنی، کنترل حرکتی، تعادل و هماهنگی اهمیت اساسی دارد، اما راهبردهای بهبود آن همچنان محل بحث است. مداخلات مبتنی بر ذهن‌آگاهی (MBIs) ممکن است با افزایش آگاهی بدنی از طریق تنظیم توجه و هم‌افزایی بدن و ذهن، حس عمقی را بهبود بخشند. MBIs دارای شدت پایین، هزینه‌ی کم و قابلیت تکرارپذیری مناسب هستند. این مطالعه فرض کرد که MBIs به طور غیرمستقیم با افزایش آگاهی حسی و تنظیم توجه، حس عمقی را بهبود می‌بخشند. ما با استفاده از فراتحلیل چندسطحی بیزی، اثرات MBIs بر حس عمقی را در مطالعات دو دهه‌ی گذشته کمی‌سازی کردیم. با پیروی از دستورالعمل‌های PRISMA، شش پایگاه داده برای مطالعات منتشرشده بین سال‌های ۲۰۰۵ تا ۲۰۲۵ جست‌وجو شد. مدل‌های بیزی اثرات MBIs را کمی‌سازی کردند و تحلیل تعدیل‌گری عوامل مؤثر بر اندازه‌ی اثر را بررسی نمود. در مجموع ۲۲ مطالعه (n = 1397) با ۱۱۲ اندازه‌ی اثر وارد شدند. بر اساس قرارداد علامت‌گذاری ما، Hedges’ g منفی به معنای بهبود دقت حس عمقی بود. مدل اثر اصلی نشان داد که MBIs دقت حس عمقی را بهبود می‌بخشند (g = −0.70؛ ۹۵٪ HDI = [−0.96, −0.44]؛ BF = 4290.00). تحلیل زیرگروه‌ها نشان داد که تای‌چی بیشترین اثر معتبر را داشت (g = −0.82) و سالمندان بیشترین بهبود را نشان دادند (g = −0.84). با این حال، آزمون Egger چندسطحی معنادار نشان‌دهنده‌ی اثرات مطالعات کوچک بود و بازه‌ی مدل-میانگین تصحیح‌شده برای سوگیری شامل صفر شد؛ بنابراین، بزرگی اثر تجمیعی همچنان نامشخص باقی ماند. این فراتحلیل نشان داد که MBIs ممکن است دقت حس عمقی را بهبود بخشند و تای‌چی شواهد سازگارتر، به‌ویژه در سالمندان، ارائه می‌دهد؛ اما اثرات مطالعات کوچک و ناهمگنی بالا باعث شد بزرگی اثر نامشخص باشد و احتمالاً کمتر از برآورد تصحیح‌نشده باشد. ماهیت کم‌شدت MBIs و ارتقای نوروپلاستیسیتی از طریق آگاهی حسی و تنظیم توجه می‌تواند بهینه‌سازی حس عمقی را تسهیل کند و بینش‌هایی برای نوروهابیلیتیشن و برنامه‌های توان‌بخشی یکپارچه فراهم آورد. پیش‌ثبت: PROSPERO CRD420250623894. داده‌های استخراج‌شده، کد تحلیل R، کاربرگ‌های ارزیابی ریسک سوگیری و مواد پشتیبان به طور عمومی در Open Science Framework به نشانی https://osf.io/9jqgn/ در دسترس است.

This randomized trial tested whether suppressive transcranial focused ultrasound (tFUS) targeting the posterior cingulate cortex during mindfulness training altered equanimity and resting-state default mode-central executive network (DMN-CEN) connectivity in novice meditators. Thirty meditation-naive adults were randomized to active or sham tFUS; 24 completed a 2-week Body Focus program (active n = 16; sham n = 8), including 14 daily lessons and four tFUS-meditation sessions. Resting-state fMRI scans were acquired and the Equanimity Scale-16 (ES-16) was administered before and after the meditation training intervention. Voluntary meditation practice time was measured during four tFUS-meditation sessions during training. DMN-CEN connectivity showed an interaction (β = −0.118, 95% CI [−0.186, −0.050], p = 0.002), reflecting decreased connectivity in Active and a nonsignificant increase in Sham. Greater DMN-CEN decreases were associated with greater ES-16 Acceptance increases across participants (β = −22.93, p = 0.031). The estimated relation between connectivity change and voluntary practice duration differed in direction by condition, but the interaction was not significant (β = −51.69, p = 0.061). PCC-targeted tFUS combined with mindfulness-based training was associated with resting-state connectivity differences but not differential change in the ES-16 total score. Replication in a larger, fully blinded trial is needed. The preregistration specified a target of 80 participants with 1:1 allocation ( https://osf.io/pe6d4/ ). Resource-related changes made before outcome examination resulted in 30 randomized participants, of whom 24 completed. Because the connectivity hypothesis was underspecified, the connectivity analyses and non-preregistered ES-16 subscale analyses were treated as exploratory.

این کارآزمایی تصادفی بررسی کرد که آیا اولتراسوند متمرکز ترانس‌کرانیال (tFUS) با اثر سرکوب‌کننده که ناحیه قشر کمربندی خلفی را در طول آموزش ذهن‌آگاهی هدف قرار می‌دهد، بر برابری هیجانی و اتصال حالت استراحت شبکه پیش‌فرض-شبکه اجرایی مرکزی (DMN-CEN) در مدیتیشن‌کنندگان مبتدی تأثیر می‌گذارد یا خیر. سی فرد بزرگسال بدون سابقه مدیتیشن به طور تصادفی به گروه tFUS فعال یا sham تخصیص یافتند؛ ۲۴ نفر برنامه دو هفته‌ای Body Focus را به پایان رساندند (فعال n = ۱۶؛ sham n = ۸) که شامل ۱۴ درس روزانه و چهار جلسه tFUS-مدیتیشن بود. اسکن‌های fMRI حالت استراحت اخذ شد و مقیاس برابری هیجانی ۱۶ (ES-16) پیش و پس از مداخله آموزش مدیتیشن اجرا گردید. مدت زمان تمرین داوطلبانه مدیتیشن در چهار جلسه tFUS-مدیتیشن در طول آموزش اندازه‌گیری شد. اتصال DMN-CEN یک اثر تعاملی نشان داد (β = −۰.۱۱۸، ۹۵٪ CI [−۰.۱۸۶، −۰.۰۵۰]، p = ۰.۰۰۲)، که کاهش اتصال در گروه فعال و افزایش غیرمعنادار در گروه sham را منعکس می‌کند. کاهش بیشتر DMN-CEN با افزایش بیشتر پذیرش در ES-16 در میان شرکت‌کنندگان همراه بود (β = −۲۲.۹۳، p = ۰.۰۳۱). رابطه برآوردشده بین تغییر اتصال و مدت زمان تمرین داوطلبانه بر حسب شرایط متفاوت بود، اما تعامل معنادار نبود (β = −۵۱.۶۹، p = ۰.۰۶۱). tFUS هدفمند به PCC همراه با آموزش مبتنی بر ذهن‌آگاهی با تفاوت‌هایی در اتصال حالت استراحت همراه بود اما تغییر معناداری در نمره کل ES-16 ایجاد نکرد. تکرار این مطالعه در یک کارآزمایی بزرگ‌تر و کاملاً کور لازم است. پیش‌ثبت‌نام، هدف جذب ۸۰ شرکت‌کننده با تخصیص ۱:۱ را مشخص کرده بود (https://osf.io/pe6d4/). تغییرات مرتبط با منابع که پیش از بررسی نتایج اعمال شد، منجر به تصادفی‌سازی ۳۰ شرکت‌کننده شد که از این میان ۲۴ نفر مطالعه را به پایان رساندند. از آنجا که فرضیه اتصال به طور کامل مشخص نشده بود، تحلیل‌های اتصال و تحلیل‌های غیرپیش‌ثبت‌نام شده زیرمقیاس ES-16 به صورت اکتشافی در نظر گرفته شد.