This article examines interdisciplinary integration as a means of developing future teachers’ didactic competence within English language teacher education at pedagogical universities in Uzbekistan. Didactic competence is understood as the ability to transform subject knowledge into coherent instruction through informed planning, classroom interaction, assessment, and adaptation to learners’ needs. The article adopts a conceptual and analytical approach to explore connections among linguistics, language teaching methodology, educational psychology, pedagogy, and digital literacy. It considers how these disciplines can contribute to shared instructional problems while retaining their distinct perspectives. The analysis proposes a framework centred on interdisciplinary learning objectives, problem-based lesson design, collaborative microteaching, guided analysis of teaching practice, and reflective assessment. Particular attention is given to tasks that require prospective English teachers to explain language features, anticipate learning difficulties, select appropriate instructional strategies, and interpret evidence of learner understanding. Multilingual classroom contexts and cooperation between university educators and school mentors inform the framework’s intended application. The article argues that interdisciplinary integration can create opportunities for students to connect disciplinary understanding with professional judgement when assignments, feedback, and teaching experiences are coherently organized. The proposed relationships remain theoretical rather than empirically demonstrated.
این مقاله به بررسی ادغام میان‌رشته‌ای به‌عنوان ابزاری برای توسعه شایستگی تدریسی معلمان آینده در آموزش معلمان زبان انگلیسی در دانشگاه‌های تربیت معلم ازبکستان می‌پردازد. شایستگی تدریسی به‌عنوان توانایی تبدیل دانش موضوعی به آموزش منسجم از طریق برنامه‌ریزی آگاهانه، تعامل کلاسی، ارزشیابی و سازگاری با نیازهای یادگیرندگان تعریف می‌شود. مقاله با رویکردی مفهومی و تحلیلی به بررسی ارتباط میان زبان‌شناسی، روش‌شناسی آموزش زبان، روان‌شناسی تربیتی، علوم تربیتی و سواد دیجیتال می‌پردازد. همچنین بررسی می‌کند که چگونه این رشته‌ها می‌توانند به مسائل مشترک آموزشی کمک کنند، در حالی که دیدگاه‌های متمایز خود را حفظ می‌کنند. تحلیل ارائه‌شده چارچوبی مبتنی بر اهداف یادگیری میان‌رشته‌ای، طراحی درس مبتنی بر مسئله، آموزش خرد مشارکتی، تحلیل هدایت‌شده عملکرد تدریس و ارزشیابی تأملی پیشنهاد می‌کند. توجه ویژه‌ای به وظایفی شده است که از معلمان آینده زبان انگلیسی می‌خواهد ویژگی‌های زبان را توضیح دهند، دشواری‌های یادگیری را پیش‌بینی کنند، راهبردهای آموزشی مناسب را انتخاب نمایند و شواهد درک یادگیرندگان را تفسیر کنند. زمینه‌های کلاسی چندزبانه و همکاری میان اساتید دانشگاه و راهنمایان مدارس، کاربرد مورد نظر این چارچوب را شکل می‌دهد. مقاله استدلال می‌کند که ادغام میان‌رشته‌ای می‌تواند فرصت‌هایی برای دانشجویان فراهم آورد تا درک رشته‌ای را با قضاوت حرفه‌ای پیوند دهند، مشروط بر آنکه تکالیف، بازخورد و تجربیات تدریس به‌صورت منسجم سازماندهی شوند. روابط پیشنهادی در این مقاله نظری باقی مانده و به‌طور تجربی اثبات نشده‌اند.
The effective organization of correctional and developmental sessions is an essential component of inclusive education for learners with special educational needs. Contemporary inclusive practice requires correctional support to be integrated with the general educational process rather than implemented as an isolated system of intervention. This article examines the pedagogical and methodological foundations for organizing correctional and developmental sessions in inclusive educational settings. The study is based on theoretical analysis, comparative analysis, synthesis, systematization, and pedagogical modeling of contemporary approaches to inclusive and special education. Particular attention is given to transforming correctional sessions from deficit-oriented interventions into development-oriented educational activities that promote participation, communication, functional competence, self-regulation, and independence. The study concludes that correctional and developmental sessions in inclusive education should be evaluated not only by the reduction of specific difficulties but also by the learner’s increased participation, independence, functional competence, and ability to transfer acquired skills to classroom and everyday situations.
سازماندهی مؤثر جلسات اصلاحی و توسعه‌ای، یکی از اجزای اساسی آموزش فراگیر برای یادگیرندگان با نیازهای ویژه آموزشی است. رویکردهای معاصر آموزش فراگیر ایجاب می‌کند که حمایت‌های اصلاحی با فرایند آموزشی عمومی ادغام شده و به‌عنوان یک نظام مداخله‌ای مجزا اجرا نشود. این مقاله به بررسی مبانی آموزشی و روش‌شناختی سازماندهی جلسات اصلاحی و توسعه‌ای در محیط‌های آموزشی فراگیر می‌پردازد. این مطالعه مبتنی بر تحلیل نظری، تحلیل مقایسه‌ای، ترکیب، نظام‌مندسازی و مدل‌سازی آموزشی رویکردهای معاصر آموزش فراگیر و آموزش ویژه است. توجه ویژه‌ای به تحول جلسات اصلاحی از مداخلات مبتنی بر کمبود به فعالیت‌های آموزشی مبتنی بر توسعه که موجب ارتقاء مشارکت، ارتباط، شایستگی عملکردی، خودتنظیمی و استقلال می‌شود، معطوف شده است. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که جلسات اصلاحی و توسعه‌ای در آموزش فراگیر باید نه تنها بر اساس کاهش دشواری‌های خاص، بلکه بر اساس افزایش مشارکت، استقلال، شایستگی عملکردی و توانایی انتقال مهارت‌های اکتسابی به موقعیت‌های کلاسی و روزمره یادگیرنده ارزیابی شوند.
The organization of students’ learning and practical activities is one of the central methodological challenges of contemporary inclusive education. The physical placement of learners with different educational needs in the same classroom does not in itself guarantee meaningful participation, equal access to learning, or successful acquisition of practical competencies. Effective inclusion requires a pedagogically designed learning environment in which students with different abilities, learning rates, communication styles, sensory characteristics, and educational needs can participate in common activities while receiving appropriate levels of support. This article examines the methodological foundations for organizing learning and practical activities in inclusive classrooms and identifies the major pedagogical barriers that limit active student participation.
سازماندهی فعالیت‌های یادگیری و عملی دانش‌آموزان یکی از چالش‌های اصلی روش‌شناختی آموزش فراگیر معاصر است. قرار دادن فیزیکی یادگیرندگان با نیازهای آموزشی متفاوت در یک کلاس به‌تنهایی تضمین‌کننده مشارکت معنادار، دسترسی برابر به یادگیری یا کسب موفقیت‌آمیز شایستگی‌های عملی نیست. فراگیری مؤثر مستلزم محیط یادگیری است که به‌صورت آموزشی طراحی شده باشد تا دانش‌آموزان با توانایی‌ها، سرعت‌های یادگیری، سبک‌های ارتباطی، ویژگی‌های حسی و نیازهای آموزشی متفاوت بتوانند در فعالیت‌های مشترک مشارکت کنند و در عین حال، سطوح مناسبی از حمایت را دریافت نمایند. این مقاله به بررسی مبانی روش‌شناختی سازماندهی فعالیت‌های یادگیری و عملی در کلاس‌های فراگیر می‌پردازد و موانع عمده آموزشی را که مشارکت فعال دانش‌آموزان را محدود می‌کند، شناسایی می‌نماید.
This article analyzes the pedagogical significance of traditional folk games as a means of personality development within the ancient educational system. It examines the role of national games in fostering children's moral, intellectual, and physical development based on the principles of folk pedagogy. The study explores educational traditions formed through folklore, historical sources, and national values, and evaluates the educational potential of folk games from a scientific and pedagogical perspective. The findings indicate that the effective integration of traditional folk games into contemporary primary education and воспитание contributes to the development of students’ independent thinking, creativity, and social competencies.
این مقاله به تحلیل اهمیت تربیتی بازی‌های سنتی عامیانه به‌عنوان ابزاری برای رشد شخصیت در نظام آموزشی باستان می‌پردازد. نقش بازی‌های ملی در پرورش اخلاقی، فکری و جسمانی کودکان بر اساس اصول مردم‌پداگوژی مورد بررسی قرار گرفته است. این پژوهش به بررسی سنت‌های تربیتی شکل‌گرفته از طریق فولکلور، منابع تاریخی و ارزش‌های ملی می‌پردازد و ظرفیت تربیتی بازی‌های عامیانه را از منظر علمی و پداگوژیک ارزیابی می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که ادغام مؤثر بازی‌های سنتی عامیانه در آموزش ابتدایی و تربیت معاصر به رشد تفکر مستقل، خلاقیت و شایستگی‌های اجتماعی دانش‌آموزان کمک می‌کند.
This article examines the theoretical foundations and educational opportunities for developing emotional intelligence in preschool children. It draws on an analysis of selected scholarly sources, a comparison of concepts, and a methodological synthesis. The relationships and distinctions among emotional intelligence, emotional competence, and social-emotional learning are discussed. Play-based activities are proposed to support emotion recognition and labeling, understanding emotional causes, empathy, and emotion regulation. The article also addresses teacher–parent collaboration, co-regulation, and criteria for pedagogical observation. The practical recommendations are methodological proposals developed for this article; their effectiveness has not been experimentally tested within this work.
این مقاله به بررسی مبانی نظری و فرصت‌های آموزشی برای توسعه هوش هیجانی در کودکان پیش‌دبستانی می‌پردازد. مقاله بر تحلیل منابع علمی منتخب، مقایسه مفاهیم و سنتز روش‌شناختی استوار است. روابط و تمایزات میان هوش هیجانی، شایستگی هیجانی و یادگیری اجتماعی-هیجانی مورد بحث قرار گرفته‌اند. فعالیت‌های مبتنی بر بازی به منظور حمایت از شناسایی و برچسب‌گذاری هیجان‌ها، درک علل هیجانی، همدلی و تنظیم هیجان پیشنهاد شده‌اند. مقاله همچنین به همکاری معلم و والدین، هم‌تنظیمی و معیارهای مشاهده آموزشی می‌پردازد. توصیه‌های عملی ارائه‌شده، پیشنهادهای روش‌شناختی تدوین‌شده برای این مقاله هستند و اثربخشی آن‌ها در این پژوهش به‌طور تجربی آزمون نشده است.
