PLOS Digital Health

Eating disorders (ED) continue to be a concern worldwide. There is a growing focus on problematic discourse around ideal bodies as well as on how exposure to related content and spaces online might influence disordered eating and other ED symptoms. A qualitative evidence synthesis using thematic synthesis methods was conducted to explore young people’s lived experiences of online ED content. Studies were included if they provided, from 2007 onwards, views about online content from young people from OECD countries aged 11–25 years old who identified as having had an eating disorder, disordered eating or eating difficulties. This article focuses on findings from 13 included studies whereby three key themes were identified: Comparing – how online content was used to evaluate others and oneself; Curating – how young people manage this content; and Community – spaces for connection over shared experience. Participants across the studies described the complex ‘double-edged’ nature of online spaces, which can offer inclusion but can also be experienced as harmful. The synthesis outlined a lack of supportive offline mental health-promoting spaces as part of the context of young people’s online content use.

اختلالات خوردن (ED) همچنان یکی از نگرانی‌های جهانی به‌شمار می‌رود. تمرکز فزاینده‌ای بر گفتمان‌های مسئله‌دار پیرامون بدن ایده‌آل و همچنین بر چگونگی تأثیرگذاری مواجهه با محتوای مرتبط و فضاهای آنلاین بر رفتارهای خوردن ناسازگار و سایر علائم اختلال خوردن وجود دارد. سنتز شواهد کیفی با استفاده از روش‌های سنتز موضوعی به‌منظور بررسی تجارب زیسته جوانان از محتوای آنلاین مرتبط با اختلال خوردن انجام شد. مطالعاتی وارد این بررسی شدند که از سال ۲۰۰۷ به بعد، دیدگاه‌هایی درباره محتوای آنلاین از جوانان کشورهای عضو OECD در بازه سنی ۱۱ تا ۲۵ سال که خود را دارای اختلال خوردن، رفتارهای خوردن ناسازگار یا مشکلات خوردن معرفی کرده بودند، ارائه داده بودند. این مقاله بر یافته‌های ۱۳ مطالعه واردشده تمرکز دارد که در آن‌ها سه مضمون کلیدی شناسایی شد: مقایسه کردن – نحوه استفاده از محتوای آنلاین برای ارزیابی دیگران و خود؛ مدیریت کردن – نحوه مدیریت این محتوا توسط جوانان؛ و اجتماع – فضاهایی برای ارتباط بر اساس تجربه مشترک. شرکت‌کنندگان در سراسر مطالعات، ماهیت پیچیده و «دو لبه» فضاهای آنلاین را توصیف کردند که می‌تواند احساس تعلق ایجاد کند اما همچنین می‌تواند به‌عنوان عاملی آسیب‌زا تجربه شود. این سنتز به کمبود فضاهای حمایتی ارتقاءدهنده سلامت روان به‌صورت آفلاین به‌عنوان بخشی از زمینه استفاده جوانان از محتوای آنلاین اشاره می‌کند.

Despite advances in cancer treatment, the growing global cancer burden underscores the need for comprehensive and supportive care to address the needs of patients and their families. However, access to psycho-oncological support remains often limited across healthcare systems. This could be related to factors such as resource constraints and insufficient integration of psychological care into routine oncological pathways. Individual-level barriers also exist, including low awareness of available services, stigma, and heterogeneity in patients’ perceived needs and help-seeking attitudes. Nevertheless, psychological burden can significantly influence patients’ experience of the treatment pathway, influencing cognitive clarity, perceived self-efficacy, communication, risk perception, decision-making, and all areas of daily life. In this context, digital mental health solutions have emerged as promising tools to enhance accessibility, continuity of care, and personalisation of support. In this manuscript, we aim to describe the structure of the ALTHEA project (“tAckling menTal Health cancer patients and their families: digital solutions for bEtter cAre”), which focuses on the development of a novel web-based digital platform targeting cancer patients and their informal caregivers’ mental health across different stages of the care pathway. ALTHEA is distinguished by the presence of screening, classification into different support profiles, and tailored interventions within a single platform, as well as by its co-creation approach involving patients and stakeholders. In this line, the ALTHEA project represents a timely opportunity to integrate digital health solutions into psycho-oncology care, improving mental health outcomes, enhancing patient empowerment, and promoting a more holistic approach to cancer care.

علی‌رغم پیشرفت‌ها در درمان سرطان، افزایش بار جهانی سرطان نیاز به مراقبت‌های جامع و حمایتی برای پاسخگویی به نیازهای بیماران و خانواده‌های آنان را برجسته می‌کند. با این حال، دسترسی به حمایت روان‌آنکولوژیک اغلب در نظام‌های سلامت محدود باقی می‌ماند. این امر می‌تواند به عواملی مانند محدودیت منابع و ادغام ناکافی مراقبت روان‌شناختی در مسیرهای معمول آنکولوژی مرتبط باشد. موانع در سطح فردی نیز وجود دارد، از جمله آگاهی پایین از خدمات موجود، انگ و ناهمگونی در نیازهای ادراک‌شده بیماران و نگرش‌های آنان نسبت به جستجوی کمک. با این وجود، بار روان‌شناختی می‌تواند به طور قابل توجهی تجربه بیماران از مسیر درمان را تحت تأثیر قرار دهد و بر وضوح شناختی، خودکارآمدی ادراک‌شده، ارتباطات، ادراک ریسک، تصمیم‌گیری و تمامی حوزه‌های زندگی روزمره اثرگذار باشد. در این زمینه، راهکارهای دیجیتال سلامت روان به عنوان ابزارهایی نویدبخش برای افزایش دسترسی‌پذیری، تداوم مراقبت و شخصی‌سازی حمایت مطرح شده‌اند. در این مقاله، هدف ما توصیف ساختار پروژه ALTHEA («مقابله با سلامت روان بیماران سرطانی و خانواده‌های آنان: راهکارهای دیجیتال برای مراقبت بهتر») است که بر توسعه یک پلتفرم دیجیتال مبتنی بر وب با هدف سلامت روان بیماران سرطانی و مراقبان غیررسمی آنان در مراحل مختلف مسیر مراقبت تمرکز دارد. پروژه ALTHEA با وجود غربالگری، طبقه‌بندی به پروفایل‌های حمایتی مختلف و مداخلات متناسب در یک پلتفرم واحد، و همچنین رویکرد هم‌آفرینی با مشارکت بیماران و ذینفعان متمایز می‌شود. در این راستا، پروژه ALTHEA فرصتی به‌موقع برای ادغام راهکارهای سلامت دیجیتال در مراقبت روان‌آنکولوژی فراهم می‌کند و بهبود پیامدهای سلامت روان، ارتقای توانمندسازی بیماران و ترویج رویکردی جامع‌تر به مراقبت سرطان را به همراه دارد.

CDigital therapeutics (DTx) are software-based medical devices that deliver evidence-based therapeutic interventions directly to patients. While the clinical use of DTx is expanding rapidly, regulatory fragmentation and the absence of harmonized legal definitions hinder their assessment and reimbursement policies, as well as their integration into healthcare systems. There is currently a lack of comprehensive overviews of DTx clinical development, which are essential for informing policy, research and regulatory priorities. This paper provides an updated overview of randomised clinical trials involving DTx. 254 eligible trials on DTx, (defined according to ISO/TR 11147:2023) registered through January 2025 were identified through a search on C linicalTrials.gov . Mobile applications represent the most prevalent technology (65%), followed by web-based tools and virtual reality (20%). Psychiatric disorders are the primary therapeutic target (52% of the studies) with insomnia, depression, and anxiety being the most addressed conditions. Trials were primarily conducted in North America (41%) and Europe (32%), where Germany, Spain, and Italy represent the most active countries. The analysis of clinical trials registrations on ClinicalTrials.gov reveals a heterogenous geographical distribution of DTx development but also a clear direction in the type of conditions for which they are mostly indicated, namely psychiatric and nervous system disorders. The fragmented policies on DTx reimbursement, even among EU countries, and the different capacity of governments to fund DTx research and development emerge as key factors, along with cultural and ethical issues, in determining the willingness of the industry to invest in these devices.

درمان‌های دیجیتال (DTx) ابزارهای پزشکی مبتنی بر نرم‌افزار هستند که مداخلات درمانی مبتنی بر شواهد را مستقیماً به بیماران ارائه می‌دهند. اگرچه استفاده بالینی از DTx به سرعت در حال گسترش است، اما پراکندگی مقررات و فقدان تعاریف قانونی هماهنگ، ارزیابی و سیاست‌های بازپرداخت آن‌ها و همچنین ادغام آن‌ها در نظام‌های سلامت را با مشکل مواجه کرده است. در حال حاضر، مرورهای جامعی از توسعه بالینی DTx وجود ندارد که برای اطلاع‌رسانی به سیاست‌گذاری، پژوهش و اولویت‌های مقرراتی ضروری است. این مقاله مروری به‌روز از کارآزمایی‌های بالینی تصادفی‌سازی‌شده مرتبط با DTx ارائه می‌دهد. تعداد ۲۵۴ کارآزمایی واجد شرایط در زمینه DTx (مطابق تعریف ISO/TR 11147:2023) که تا ژانویه ۲۰۲۵ در ClinicalTrials.gov ثبت شده‌اند، شناسایی شدند. برنامه‌های تلفن همراه رایج‌ترین فناوری را تشکیل می‌دهند (۶۵٪)، و پس از آن ابزارهای مبتنی بر وب و واقعیت مجازی (۲۰٪) قرار دارند. اختلالات روان‌پزشکی هدف اصلی درمانی هستند (۵۲٪ مطالعات) و بی‌خوابی، افسردگی و اضطراب بیشترین شرایط مورد بررسی را تشکیل می‌دهند. کارآزمایی‌ها عمدتاً در آمریکای شمالی (۴۱٪) و اروپا (۳۲٪) انجام شده‌اند که در میان کشورهای اروپایی، آلمان، اسپانیا و ایتالیا فعال‌ترین کشورها هستند. تحلیل ثبت کارآزمایی‌های بالینی در ClinicalTrials.gov توزیع جغرافیایی ناهمگونی از توسعه DTx را نشان می‌دهد، اما همچنین جهت‌گیری روشنی در نوع شرایطی که عمدتاً برای آن‌ها تجویز می‌شوند، یعنی اختلالات روان‌پزشکی و سیستم عصبی، مشاهده می‌شود. سیاست‌های پراکنده در زمینه بازپرداخت DTx، حتی در میان کشورهای اتحادیه اروپا، و ظرفیت متفاوت دولت‌ها برای تأمین مالی پژوهش و توسعه DTx، همراه با مسائل فرهنگی و اخلاقی، به عنوان عوامل کلیدی در تعیین تمایل صنعت برای سرمایه‌گذاری در این ابزارها مطرح می‌شوند.

To synthesise the efficacy of digital third-wave process-based interventions (e.g., ACT, Mindfulness, Compassion) for improving wellbeing and ameliorating mental health symptoms in adults. A prospectively registered systematic review (OSF: 10.17605/OSF.IO/5RMU2 ) and random-effects meta-analysis of randomised controlled trials (RCTs) was conducted across six databases through January 2026. Certainty of evidence was assessed using the GRADE framework. Interventions ( k = 147; N = 26,391) yielded small-to-moderate immediate post-intervention improvements in wellbeing ( k = 46, g = 0.36), depression ( k = 110, g = 0.44), anxiety ( k = 93, g = 0.40), stress ( k = 66, g = 0.46), quality of life ( k = 32, g = 0.30), and psychological flexibility ( k = 51, g = 0.41). Heterogeneity was substantial across most outcomes ( I2 > 75%). Benefits were observed across healthy (61 trials; n = 15,770), mental health (41 trials; n = 6,130), and medical samples (46 trials; n = 4,491), with population type not significantly moderating immediate post-intervention effects. Comparator type significantly moderated several analyses, with smaller effects against active than inactive controls. Guidance did not significantly moderate immediate post-intervention effects, although it predicted larger short-term depression effects ( QM = 4.17, p = .048). At short-term follow-up, effects remained statistically supported across all outcomes, while only depression, anxiety, and stress remained statistically supported at medium-term follow-up. GRADE certainty was moderate for most immediate post-intervention outcomes and low for quality of life. Digital third-wave interventions produced small-to-moderate average benefits across symptom-focused, wellbeing-focused, and process outcomes. Effects were smaller against active comparators, indicating that pooled benefits should be interpreted in relation to comparator intensity. Future research should prioritise rigorous active controls, longer follow-up, and direct tests of whether changes in psychological flexibility mediate improvements in symptoms and wellbeing.

هدف این پژوهش، ترکیب اثربخشی مداخلات مبتنی بر فرایند موج سوم دیجیتال (مانند ACT، ذهن‌آگاهی، شفقت) برای بهبود بهزیستی و کاهش علائم سلامت روان در بزرگسالان بود. مرور نظام‌مند با ثبت پیش‌بینی‌شده (OSF: 10.17605/OSF.IO/5RMU2) و فراتحلیل با مدل اثرات تصادفی بر کارآزمایی‌های تصادفی کنترل‌شده (RCT) در شش پایگاه داده تا ژانویه 2026 انجام شد. قطعیت شواهد با استفاده از چارچوب GRADE ارزیابی شد. مداخلات (k = 147؛ N = 26,391) بهبودهای کوچک تا متوسط بلافاصله پس از مداخله در بهزیستی (k = 46، g = 0.36)، افسردگی (k = 110، g = 0.44)، اضطراب (k = 93، g = 0.40)، استرس (k = 66، g = 0.46)، کیفیت زندگی (k = 32، g = 0.30) و انعطاف‌پذیری روان‌شناختی (k = 51، g = 0.41) نشان دادند. ناهمگنی در اکثر پیامدها قابل توجه بود (I2 > 75%). مزایا در نمونه‌های سالم (61 مطالعه؛ n = 15,770)، سلامت روان (41 مطالعه؛ n = 6,130) و پزشکی (46 مطالعه؛ n = 4,491) مشاهده شد و نوع جمعیت، تأثیر معناداری بر اثرات بلافاصله پس از مداخله نداشت. نوع مقایسه‌گر در چندین تحلیل به طور معناداری تعدیل‌کننده بود و اثرات در مقایسه با گروه‌های فعال کمتر از گروه‌های غیرفعال بود. راهنمایی، اثرات بلافاصله پس از مداخله را به طور معناداری تعدیل نکرد، هرچند پیش‌بینی‌کننده اثرات بزرگ‌تر افسردگی در کوتاه‌مدت بود (QM = 4.17، p = .048). در پیگیری کوتاه‌مدت، اثرات در همه پیامدها از نظر آماری حمایت شدند، در حالی که تنها افسردگی، اضطراب و استرس در پیگیری میان‌مدت از نظر آماری باقی ماندند. قطعیت GRADE برای اکثر پیامدهای بلافاصله پس از مداخله در حد متوسط و برای کیفیت زندگی پایین بود. مداخلات دیجیتال موج سوم، مزایای کوچک تا متوسطی را به طور میانگین در پیامدهای متمرکز بر علائم، بهزیستی و فرایندها ایجاد کردند. اثرات در مقایسه با مقایسه‌گرهای فعال کمتر بود که نشان می‌دهد مزایای تجمیع‌شده باید نسبت به شدت مقایسه‌گر تفسیر شود. پژوهش‌های آینده باید کنترل‌های فعال سخت‌گیرانه‌تر، پیگیری‌های طولانی‌تر و آزمون‌های مستقیم نقش میانجی‌گری تغییرات انعطاف‌پذیری روان‌شناختی در بهبود علائم و بهزیستی را در اولویت قرار دهند.