The education of young children constitutes the foundation of their cognitive, social, emotional, and behavioural development. Teacher psychological capital, emotional intelligence, and work engagement are personal resources that may be associated with good teaching practices and child development as perceived by teachers. Using COR theory, this study examined the relationships among teacher psychological capital, emotional intelligence, work engagement, teaching effectiveness, and teacher-reported children's developmental outcomes of early childhood educators in Lagos State, Nigeria. The study employed a correlational research design. A sample of 202 early childhood educators was selected through a multistage sampling process, in which five children per teacher's classroom were selected, resulting in a total of 1,010 children rated using the Early Development Instrument (EDI). The data for the study were gathered using the Psychological Capital Questionnaire, the Wong and Law Emotional Intelligence Scale, the Utrecht Work Engagement Scale, the Classroom Assessment Scoring System (CLASS) Pre-K, and the EDI Teacher Version. The scores of five children per teacher were aggregated to measure teacher-level indicators of child developmental outcomes. Data analysis was done using Pearson product-moment correlation, multiple regression, and hierarchical multiple regression at the 0.05 level of significance. The results indicated significant positive correlations among the research variables. Psychological capital, emotional intelligence, and work engagement, both together and individually, made significant contributions to teaching effectiveness and teacher-rated children’s developmental outcomes. Teaching experience and school ownership also significantly moderated the relationship between the independent and dependent variables. This research therefore concludes that psychological capital, emotional intelligence, and work engagement are significant resources for teachers, contributing to teaching effectiveness and teacher-rated children’s developmental outcomes.
This study examined the relationships among teachers’ core behavioral competencies, professional performance, and students’ learning achievement in Music, Arts, Physical Education, and Health (MAPEH) in the Department of Education Districts of Ilog I and II, Negros Occidental, Philippines. Using a descriptive-correlational research design, the study involved 38 MAPEH teachers and 190 students from ten public secondary schools, selected through total enumeration and proportional sampling, respectively. Data were gathered using a standardized questionnaire based on DepEd Order No. 2, s. 2015, teachers’ Individual Performance Commitment and Review Form (IPCRF) ratings, students’ academic records, and supplementary key informant interviews. Descriptive statistics and Pearson correlation analysis were employed. Findings revealed very high competencies in self-management (M = 3.826) and professionalism and ethics (M = 3.736), while result focus, teamwork, service orientation, and innovation were rated high. Teachers demonstrated very satisfactory professional performance (M = 3.557), whereas students achieved satisfactory academic performance in MAPEH (M = 84.142). Significant positive relationships were reported between result focus and teachers’ performance (r = .869, p = .028), innovation and students’ learning achievement (r = .797, p = .043), and teachers’ performance and students’ learning achievement (r = .797, p = .043). The findings highlighted the relevance of result-oriented practices, instructional innovation, and professional competence in supporting educational outcomes. Continuous professional development and a one-year competency enhancement plan were recommended to strengthen teaching effectiveness and student achievement. The study aligns with Sustainable Development Goal 4 (Quality Education) by emphasizing teacher development and improved learning outcomes. Its contribution to educational and institutional sustainability lies in supporting continuous professional improvement, instructional innovation, and sustained educational quality in public secondary schools.
This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.
این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانشآموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفهای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آنها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و دادههای اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمعآوری گردید. پژوهش شامل تحلیلهای جمعیتشناختی، سؤالات چندگزینهای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافتهها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه میکنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه میبرند که این امر بر زندگی شخصی آنها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانشآموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش میدهد. آزمونهای نرمالیتی و پایایی نشان داد که دادهها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجهگیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهرهوری معلمان و یادگیری دانشآموزان ایفا میکند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ میکنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزهتر و اثربخشتر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاستهای حمایتی مدرسه و شیوههای مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی میتواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبتتر منجر شود.
This study examined the impact of work-life balance on teacher performance and student outcomes among private school teachers in Surat City. The main aim was to understand how teachers manage their professional and personal life and how this balance affects their teaching effectiveness. A descriptive research design was used and primary data was collected from 300 teachers through a structured questionnaire. The study included demographic analysis, multiple choice questions and Likert scale statements. The findings showed that most teachers experienced moderate levels of work-life balance due to workload and time pressure. Many teachers reported taking work home, which affected their personal life. Statistical analysis revealed that work-life balance had a strong positive relationship with teacher performance (r = 0.62) and student outcomes (r = 0.58). The regression results further confirmed that better balance improved teaching effectiveness. Normality and reliability tests confirmed that the data was suitable and consistent for analysis. The study concluded that work-life balance plays an important role in improving teacher productivity and student learning. Teachers who maintained a healthy balance were more focused, motivated and effective in the classroom. The study also highlighted the need for supportive school policies and stress management practices. Overall, improving work-life balance can lead to better educational outcomes and a more positive teaching environment.
این پژوهش به بررسی تأثیر تعادل کار و زندگی بر عملکرد معلمان و نتایج دانشآموزان در میان معلمان مدارس غیرانتفاعی شهر سورت پرداخته است. هدف اصلی، درک نحوه مدیریت زندگی حرفهای و شخصی توسط معلمان و تأثیر این تعادل بر اثربخشی تدریس آنها بود. طرح پژوهش توصیفی به کار گرفته شد و دادههای اولیه از ۳۰۰ معلم از طریق پرسشنامه ساختاریافته جمعآوری گردید. پژوهش شامل تحلیلهای جمعیتشناختی، سؤالات چندگزینهای و عبارات مقیاس لیکرت بود. یافتهها نشان داد که اکثر معلمان به دلیل حجم کار و فشار زمانی، سطوح متوسطی از تعادل کار و زندگی را تجربه میکنند. بسیاری از معلمان گزارش کردند که کار را به خانه میبرند که این امر بر زندگی شخصی آنها تأثیر گذاشته است. تحلیل آماری نشان داد که تعادل کار و زندگی با عملکرد معلمان (r = 0.62) و نتایج دانشآموزان (r = 0.58) رابطه مثبت قوی دارد. نتایج رگرسیون نیز تأیید کرد که تعادل بهتر، اثربخشی تدریس را افزایش میدهد. آزمونهای نرمالیتی و پایایی نشان داد که دادهها برای تحلیل مناسب و سازگار هستند. پژوهش نتیجهگیری کرد که تعادل کار و زندگی نقش مهمی در بهبود بهرهوری معلمان و یادگیری دانشآموزان ایفا میکند. معلمانی که تعادل سالمی را حفظ میکنند، در کلاس درس متمرکزتر، باانگیزهتر و اثربخشتر هستند. این پژوهش همچنین بر ضرورت سیاستهای حمایتی مدرسه و شیوههای مدیریت استرس تأکید کرد. به طور کلی، بهبود تعادل کار و زندگی میتواند به نتایج آموزشی بهتر و محیط تدریس مثبتتر منجر شود.
Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.
هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک میکند و همچنین شناسایی حوزههایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روششناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقفنشین بود. با استفاده از نمونهگیری تصادفی طبقهای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامههای ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخدهی ۶۸٪). دادهها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرمافزار SPSS تحلیل شدند. یافتهها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایینتری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصتها برای نقشهای رسمی رهبری و مشارکت در برنامهریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان میدهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجهگیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا میکند، هرچند میزان تبیینکنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصتهایی برای مشارکت در رهبری، برنامهریزی و تصمیمگیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.
Purpose of Study: This study examined the influence of efficiency on the leadership development of Sunday school teachers in Anglican Church of Kenya (ACK) churches in Nairobi Diocese. It sought to establish whether teachers’ effective use of time, lesson preparation, reliability, and commitment contribute to leadership growth and identify areas requiring institutional support. Methodology: The study adopted a descriptive survey research design targeting approximately 616 Sunday school teachers across 77 parishes in nine archdeaconries. Stratified random sampling selected 268 teachers, of whom 179 completed structured questionnaires, yielding a 68% response rate. Data were analysed using descriptive statistics and regression analysis in SPSS. Findings: Teachers rated their efficiency positively (mean = 3.79, SD = 1.09), particularly their reliability and recognition for teaching effectiveness (mean = 4.37). However, lesson preparation and children’s spiritual progress received lower ratings. Leadership development was also rated positively (mean = 3.57, SD = 0.89), although opportunities for formal leadership roles and participation in strategic planning remained limited. Regression analysis established a positive and statistically significant relationship between efficiency and leadership development (B = 0.180, β = 0.193, t = 2.625, p = .009). Efficiency explained 3.7% of the variation in leadership development (R² = 0.037), indicating that additional factors also influence leadership growth. Conclusion: Efficiency contributes significantly to leadership development among Sunday school teachers in ACK churches in Nairobi Diocese, although its explanatory influence is modest. Churches should recognise efficient teachers, provide regular training and mentoring, improve teaching resources, and create opportunities for participation in leadership, planning, and decision-making to strengthen leadership development.
هدف مطالعه: این پژوهش به بررسی تأثیر کارآمدی بر توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای کلیسای آنگلیکان کنیا (ACK) در حوزه اسقفی نایروبی پرداخت. هدف آن تعیین این بود که آیا استفاده مؤثر معلمان از زمان، آمادگی برای درس، پایایی و تعهد، به رشد رهبری کمک میکند و همچنین شناسایی حوزههایی که نیازمند حمایت نهادی هستند. روششناسی: این پژوهش از طرح پژوهش توصیفی-پیمایشی بهره گرفت و جامعه هدف آن تقریباً ۶۱۶ معلم مدرسه یکشنبه در ۷۷ پاریش در نه ناحیه اسقفنشین بود. با استفاده از نمونهگیری تصادفی طبقهای، ۲۶۸ معلم انتخاب شدند که از این میان ۱۷۹ نفر پرسشنامههای ساختاریافته را تکمیل کردند (نرخ پاسخدهی ۶۸٪). دادهها با استفاده از آمار توصیفی و تحلیل رگرسیون در نرمافزار SPSS تحلیل شدند. یافتهها: معلمان، کارآمدی خود را مثبت ارزیابی کردند (میانگین = ۳.۷۹، انحراف معیار = ۱.۰۹)، به ویژه پایایی و شناخته شدن برای اثربخشی تدریس (میانگین = ۴.۳۷). با این حال، آمادگی برای درس و پیشرفت معنوی کودکان نمرات پایینتری دریافت کردند. توسعه رهبری نیز به طور مثبت ارزیابی شد (میانگین = ۳.۵۷، انحراف معیار = ۰.۸۹)، هرچند فرصتها برای نقشهای رسمی رهبری و مشارکت در برنامهریزی راهبردی محدود باقی ماند. تحلیل رگرسیون رابطه مثبت و معناداری بین کارآمدی و توسعه رهبری نشان داد (B = 0.180، β = 0.193، t = 2.625، p = .009). کارآمدی ۳.۷٪ از واریانس توسعه رهبری را تبیین کرد (R² = 0.037)، که نشان میدهد عوامل دیگری نیز بر رشد رهبری تأثیرگذارند. نتیجهگیری: کارآمدی نقش معناداری در توسعه رهبری معلمان مدارس یکشنبه در کلیساهای ACK حوزه اسقفی نایروبی ایفا میکند، هرچند میزان تبیینکنندگی آن محدود است. کلیساها باید معلمان کارآمد را شناسایی کنند، آموزش و مشاوره منظم ارائه دهند، منابع آموزشی را بهبود بخشند و فرصتهایی برای مشارکت در رهبری، برنامهریزی و تصمیمگیری جهت تقویت توسعه رهبری فراهم آورند.
The purpose of this study was to examine the challenges and emerging innovation demands shaping university teaching in the twenty-first century and to develop a framework to enhance lecturer effectiveness. A qualitative research design was adopted, employing semi-structured interviews and focus group interviews. The study involved lecturers and academic administrators from 6 universities in Rwanda (5 private and 1 public).Three focus group discussions per university were conducted accordingly to major specializations, with 8 participants per group, totaling 144 lecturers. Additionally, 24 academic administrators, including deans and directors of Quality Assurance, participated in the interviews. Data were analyzed using thematic approach as per Braun and Clarke’s Six-phase framework. The findings revealed that lecturers face several interconnected challenges in adapting to contemporary university teaching. These include technological adaptation challenges, structural and institutional constraints, emotional and pedagogical adjustment, institutional support and policy alignment issues and student readiness and engagement gap. The findings also highlighted emerging innovation demands shaping effective university teaching, including redefining the skills of twenty-first century, promoting pedagogical and technological innovation driving change, balancing tradition with transformation, and strengthening institutional support for professional development and innovation. Based on these findings, the study developed an Integrated Innovation Framework comprising three pillars: Pedagogical-technological competence, Emotional and motivational resilience and Institutional Policy support. The framework provided actionable strategies for universities to foster sustainable, human-centered innovation, highlighting the importance of aligning professional development, infrastructure, policy and student engagement to enhance teaching effectiveness in the twenty-first century.
هدف این پژوهش بررسی چالشها و نیازهای نوآورانه نوظهور که آموزش دانشگاهی را در قرن بیستویکم شکل میدهند و توسعه چارچوبی برای ارتقای اثربخشی مدرسان بود. این پژوهش با رویکرد کیفی و با بهرهگیری از مصاحبههای نیمهساختاریافته و مصاحبههای گروه متمرکز انجام شد. شرکتکنندگان شامل مدرسان و مدیران دانشگاهی از ۶ دانشگاه در رواندا (۵ دانشگاه خصوصی و ۱ دانشگاه دولتی) بودند. در هر دانشگاه سه بحث گروه متمرکز بر اساس تخصصهای اصلی با حضور ۸ نفر در هر گروه برگزار شد که در مجموع ۱۴۴ مدرس را شامل میشود. علاوه بر این، ۲۴ مدیر دانشگاهی، از جمله روسای دانشکده و مدیران تضمین کیفیت، در مصاحبهها شرکت کردند. دادهها با استفاده از رویکرد تحلیل تماتیک مطابق با چارچوب ششمرحلهای Braun و Clarke تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که مدرسان با چالشهای چندوجهی و مرتبط در سازگاری با آموزش دانشگاهی معاصر مواجهاند. این چالشها شامل دشواریهای سازگاری فناورانه، محدودیتهای ساختاری و نهادی، سازگاری عاطفی و آموزشی، مسائل حمایت نهادی و همسویی سیاستها و همچنین فاصله آمادگی و مشارکت دانشجویان است. یافتهها همچنین نیازهای نوآورانه نوظهور را که اثربخشی آموزش دانشگاهی را شکل میدهند، از جمله بازتعریف مهارتهای قرن بیستویکم، ترویج نوآوری آموزشی و فناورانه محرک تغییر، ایجاد تعادل میان سنت و تحول و تقویت حمایت نهادی از توسعه حرفهای و نوآوری برجسته ساخت. بر اساس این یافتهها، پژوهش چارچوب نوآوری یکپارچهای را با سه رکن توسعه داد: شایستگی آموزشی-فناورانه، تابآوری عاطفی و انگیزشی و حمایت سیاستی نهادی. این چارچوب راهبردهای عملیاتی برای دانشگاهها جهت پرورش نوآوری پایدار و انسانمحور ارائه میدهد و بر اهمیت همسویی توسعه حرفهای، زیرساخت، سیاست و مشارکت دانشجویان برای ارتقای اثربخشی آموزش در قرن بیستویکم تأکید میکند.
In this commentary, I make five points: that designing observation systems that actually predict students' outcomes is challenging; second that systems that capture the complex and dynamic nature of the classroom learning environment are more likely to be able to meet this challenge; three, that observation tools are most useful when developed to serve a particular purpose and are put to that purpose; four that technology can help; and five, there are policy implications for valid and reliable classroom observation tools. The two observation systems presented in this special issue represent an important step forward and a move toward policy that promises to make a true difference in what is defined as high quality and effective teaching, what it looks like in the classroom, and how these practices can be more widely disseminated so that all children, including those attending under-resourced schools, can experience effective instruction, academic success and the lifelong accomplishment that follows.
در این یادداشت، پنج نکته مطرح میکنم: نخست اینکه طراحی نظامهای مشاهدهای که واقعاً بتوانند پیامدهای دانشآموزان را پیشبینی کنند، چالشبرانگیز است؛ دوم، نظامهایی که ماهیت پیچیده و پویای محیط یادگیری کلاس درس را بهدرستی ثبت میکنند، احتمالاً بهتر میتوانند با این چالش مواجه شوند؛ سوم، ابزارهای مشاهده زمانی بیشترین کارایی را دارند که برای هدفی خاص توسعه یافته و در همان راستا بهکار گرفته شوند؛ چهارم، فناوری میتواند در این زمینه کمککننده باشد؛ و پنجم، برای ابزارهای مشاهده کلاس درس که از اعتبار و پایایی برخوردارند، پیامدهای سیاستگذاری وجود دارد. دو نظام مشاهدهای که در این شماره ویژه ارائه شدهاند، گامی مهم به جلو و حرکتی به سوی سیاستگذاری به شمار میروند که نویدبخش ایجاد تفاوت واقعی در تعریف تدریس با کیفیت و اثربخش، نمود آن در کلاس درس و چگونگی گسترش این شیوهها به گونهای است که همه کودکان، از جمله دانشآموزان مدارس کمبرخوردار، بتوانند آموزش اثربخش، موفقیت تحصیلی و دستاوردهای مادامالعمر ناشی از آن را تجربه کنند.
