digital screens

Abstract: Character education in early childhood is often delivered through verbal advice that young children find hard to retain, while their growing exposure to digital screens reduces opportunities to listen to stories told directly by an adult. This community service program aimed to apply pure storytelling, an oral narration that relies on the narrator's voice and body rather than a picture book, to strengthen environmental care and responsibility among kindergarten children. The program was carried out from 30 September to 3 October 2026 at Tunas Harapan II Waru Kindergarten, Penajam Paser Utara Regency, involving about forty-five children and five teachers. The stages consisted of planning, coordination with the school, script and performance preparation, storytelling sessions, evaluation, and dissemination. Data were gathered through participatory observation, oral question-and-answer sessions, short interviews with teachers, and documentation, then analysed descriptively. The story “Misi Pahlawan Bumi” introduced green, yellow, and red bins for organic, inorganic, and hazardous waste. The children followed the story enthusiastically, imitated the voices and movements of the characters, and most of them could name examples of waste for each bin colour. Teachers also gained a practical, low-cost model of storytelling that can be repeated in daily classroom activities. Keywords: character education; early childhood; environmental care; pure storytelling; vocal and gesture Abstrak: Pendidikan karakter bagi anak usia dini masih sering disampaikan melalui nasihat lisan yang sulit diingat anak, sementara meningkatnya paparan layar digital mengurangi kesempatan anak untuk menyimak cerita yang dibawakan langsung oleh orang dewasa. Kegiatan pengabdian ini bertujuan menerapkan dongeng murni, yaitu penceritaan lisan yang mengandalkan suara dan tubuh pencerita tanpa bergantung pada buku cerita, untuk menguatkan karakter peduli lingkungan dan tanggung jawab anak taman kanak-kanak. Kegiatan berlangsung pada 30 September hingga 3 Oktober 2026 di Taman Kanak-Kanak Tunas Harapan II Waru, Kabupaten Penajam Paser Utara, dengan melibatkan sekitar empat puluh lima anak dan lima guru. Tahapan kegiatan meliputi perencanaan, koordinasi dengan sekolah, persiapan naskah dan pementasan, pelaksanaan dongeng, evaluasi, serta diseminasi. Data dihimpun melalui observasi partisipatif, tanya jawab lisan, wawancara singkat dengan guru, dan dokumentasi, kemudian dianalisis secara deskriptif. Dongeng “Misi Pahlawan Bumi” memperkenalkan tempat sampah hijau, kuning, dan merah untuk sampah organik, anorganik, dan berbahaya. Anak-anak menyimak dengan antusias, menirukan suara serta gerakan tokoh, dan sebagian besar mampu menyebutkan contoh sampah untuk setiap warna tempat sampah. Guru juga memperoleh model bercerita yang praktis dan murah untuk diterapkan kembali dalam pembelajaran sehari-hari. Kata kunci: anak usia dini; dongeng murni; olah vokal dan gestur; pendidikan karakter; peduli lingkungan

The digital revolution has fundamentally transformed childhood experience across the globe. In Ghana, rapid mobile internet penetration, the proliferation of low-cost smartphones, and COVID-19-induced remote learning have dramatically intensified basic school children's exposure to digital screens. Emerging evidence links digital screen addiction (DSA) to significant impairments in children's psychological well-being encompassing emotional, cognitive, social, and behavioural dimensions. Yet, school management responses in Ghanaian basic schools remain underdeveloped and largely uncoordinated. This narrative literature review synthesizes global and sub-Saharan African evidence on digital screen addiction and its psychological well-being consequences among basic school children (ages 5–15), critically examines existing school management frameworks, and proposes a School-Based Digital Wellness Management Framework (SBDWMF) for Ghanaian basic schools. A narrative synthesis approach was employed. Literature was sourced from PubMed, Google Scholar, Scopus, PsycINFO, African Journals Online (AJOL), and grey literature from the WHO, UNESCO, UNICEF, Ghana Education Service (GES), Ghana Health Service (GHS), and the Ministry of Education. Peer-reviewed empirical studies, systematic reviews, meta-analyses, and policy documents published from 2010 to 2024 were included, with a total of 72 sources forming the evidence base. DSA is prevalent among basic school-age children globally, with pooled prevalence estimates ranging from 19% to 38% depending on measurement tools and contexts. Excessive screen exposure is consistently associated with psychological distress, anxiety, depression, attentional difficulties, emotional dysregulation, impaired self-esteem, peer-relationship deficits, and poor academic well-being. In Ghana, contextual risk amplifiers, including parental digital literacy gaps, absent school mental health services, post-COVID normalization of extended screen use, and fragmented policy, compound the psychological burden. School management frameworks in Ghanaian basic schools are largely inadequate to address DSA, with critical deficits in policy, counselling capacity, teacher training, and parental engagement. DSA poses a mounting psychological well-being challenge for Ghanaian basic school children, demanding an urgent, evidence-informed school management response. The proposed six-pillar SBDWMF offers a practical governance architecture for Ghanaian basic school heads, district education officers, and national policymakers to address DSA comprehensively within the school setting.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, faceto-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت حمایت می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌های نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌های نمایش را به عنوان یک عامل خطر قابل تعدیل مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Digital screens have become part of everyday life, supporting education, communication, entertainment and access to health information. At the same time, prolonged or poorly timed screen exposure may displace sleep, physical activity, face to-face interaction and other behaviours that protect health. This narrative review discusses screen exposure as a potentially modifiable risk factor, with particular attention to children and adolescents. Evidence is considered across sleep, physical activity and weight-related outcomes, vision and posture, and psychosocial well-being.

صفحه‌نمایش‌های دیجیتال به بخشی از زندگی روزمره تبدیل شده‌اند و از آموزش، ارتباطات، سرگرمی و دسترسی به اطلاعات سلامت پشتیبانی می‌کنند. در عین حال، قرارگیری طولانی‌مدت یا نامناسب در معرض صفحه‌نمایش ممکن است خواب، فعالیت بدنی، تعامل رو‌در‌رو و سایر رفتارهایی را که از سلامت محافظت می‌کنند، جایگزین کند. این مرور روایتی، قرارگیری در معرض صفحه‌نمایش را به‌عنوان یک عامل خطر بالقوه قابل تغییر مورد بحث قرار می‌دهد و توجه ویژه‌ای به کودکان و نوجوانان دارد. شواهد در حوزه‌های خواب، فعالیت بدنی و پیامدهای مرتبط با وزن، بینایی و وضعیت بدنی، و بهزیستی روانی‌اجتماعی بررسی می‌شود.

Background The pervasive use of social media and recreational internet platforms among students has become increasingly evident. The proper use of devices for students is critical; excessive use leads to a negative impact on students in many areas of their lives. This study aimed to explore the challenges parents face when their children engage in excessive use of electronic digital screens. Additionally, it sought to capture parents, teachers, and student’s,’ recommendations for the best use of digital devices among students. Methods An exploratory qualitative study design was employed to understand parental experience in regulating screen use and strategies adopted to manage its duration and quality. Data was collected between January and April 2024. Students aged between 12 and 14 who attend class six to ten English and Bangla medium schools in Dhaka, and their parents and teachers, were the participants in this study. Data were collected through focus group discussions and in-depth interviews, which were conducted with parents, teachers, and students to capture the perspectives of each stakeholder group. A thematic analysis was conducted in which themes were initially identified inductively from the data and subsequently organized and interpreted using the socio-ecological model as an analytical framework. Results We included 25 students who attended classes six and ten, of whom 56% were male. The key parental challenges identified in this study, including monitoring children’s screen viewing, supervising age appropriate online content, balancing educational and recreational device use, promoting alternative offline activities and lack of digital literacy among parents. Participants’ recommendations included school-based awareness. interventions, national-level guidelines regarding the use of digital devices, development of self-regulatory behavior in students, provision of secure recreational infrastructures, creating scope for outdoor recreational activities among students, enhancing the parent-child bond, and offering interesting options to divert the students from screens. Conclusions The study findings provide a better understanding of the parental challenges of the overuse of devices and recommendations among the population. Effective guidelines for managing students’ screen use require participation from schools, parents, legislators, and students themselves. Further research is required to determine the most effective interventions.

زمینه: استفاده فراگیر از شبکه‌های اجتماعی و پلتفرم‌های اینترنتی تفریحی در میان دانش‌آموزان به‌طور فزاینده‌ای مشهود شده‌است. استفاده صحیح از دستگاه‌ها برای دانش‌آموزان اهمیت حیاتی دارد؛ استفاده بیش از حد منجر به تأثیرات منفی در بسیاری از جنبه‌های زندگی دانش‌آموزان می‌شود. هدف این مطالعه، بررسی چالش‌هایی بود که والدین هنگام مواجهه با استفاده بیش از حد فرزندانشان از صفحه‌نمایش‌های دیجیتال با آن روبه‌رو هستند. همچنین، این مطالعه تلاش کرد تا توصیه‌های والدین، معلمان و دانش‌آموزان را برای بهترین شیوه استفاده از دستگاه‌های دیجیتال در میان دانش‌آموزان جمع‌آوری کند. روش‌ها: این مطالعه کیفی اکتشافی به‌منظور درک تجربه والدین در تنظیم استفاده از صفحه‌نمایش و راهبردهای اتخاذشده برای مدیریت مدت و کیفیت آن انجام شد. داده‌ها بین ژانویه تا آوریل ۲۰۲۴ گردآوری شد. شرکت‌کنندگان این مطالعه شامل دانش‌آموزان ۱۲ تا ۱۴ ساله که در کلاس‌های شش تا ده مدارس انگلیسی و بنگلا زبان داکا تحصیل می‌کردند و والدین و معلمان آن‌ها بودند. داده‌ها از طریق بحث‌های گروهی متمرکز و مصاحبه‌های عمیق با والدین، معلمان و دانش‌آموزان به‌منظور دریافت دیدگاه هر گروه ذینفع جمع‌آوری شد. تحلیل تماتیک انجام شد که در آن، تم‌ها ابتدا به‌صورت استقرایی از داده‌ها استخراج و سپس با استفاده از مدل اجتماعی-بوم‌شناختی به‌عنوان چارچوب تحلیلی سازمان‌دهی و تفسیر شدند. یافته‌ها: ۲۵ دانش‌آموز که در کلاس‌های شش تا ده حضور داشتند وارد مطالعه شدند که ۵۶٪ آن‌ها پسر بودند. چالش‌های اصلی والدین شناسایی‌شده در این مطالعه شامل نظارت بر مشاهده صفحه‌نمایش توسط کودکان، نظارت بر محتوای آنلاین متناسب با سن، ایجاد تعادل بین استفاده آموزشی و تفریحی از دستگاه‌ها، ترویج فعالیت‌های جایگزین آفلاین و کمبود سواد دیجیتال در میان والدین بود. توصیه‌های شرکت‌کنندگان شامل مداخلات آگاهی‌بخشی مبتنی بر مدرسه، دستورالعمل‌های سطح ملی در خصوص استفاده از دستگاه‌های دیجیتال، توسعه رفتار خودتنظیمی در دانش‌آموزان، فراهم‌سازی زیرساخت‌های تفریحی ایمن، ایجاد فرصت برای فعالیت‌های تفریحی بیرونی در میان دانش‌آموزان، تقویت پیوند والد-فرزند و ارائه گزینه‌های جذاب برای منحرف کردن دانش‌آموزان از صفحه‌نمایش بود. نتیجه‌گیری: یافته‌های این مطالعه درک بهتری از چالش‌های والدین در خصوص استفاده بیش از حد از دستگاه‌ها و توصیه‌های مرتبط در این جمعیت ارائه می‌دهد. تدوین دستورالعمل‌های مؤثر برای مدیریت استفاده از صفحه‌نمایش دانش‌آموزان نیازمند مشارکت مدارس، والدین، قانون‌گذاران و خود دانش‌آموزان است. پژوهش‌های بیشتری برای تعیین مؤثرترین مداخلات مورد نیاز است.