higher education leadership

Global crises, most notably the COVID-19 pandemic, have profoundly transformed the landscape of higher education governance. These unprecedented circumstances accelerated the transition from conventional institutional practices to digital and remote modalities, necessitating a paradigm shift toward adaptive, resilient, innovative, and strategically decisive actions to ensure administrative continuity. Anchored in Crisis Leadership theory and supported by principles of Transformational Leadership theory, this study aims to provide an initial validation of a measurement instrument designed to map the underlying factors that define effective higher education leadership, specifically within the regional socio-academic context of East Coast Malaysian public universities in the post-pandemic era. Employing a cross-sectional quantitative questionnaire, data were collected through a field study (n=150) targeting academic leaders across four public universities. An initial exploratory factor analysis identified 28 items, which were further refined through a pooled Confirmatory Factor Analysis (CFA) in AMOS. The measurement model was optimized by excluding three items (DC1, DC2, and OC3) due to low loadings and high modification indices, and bootstrapping procedures were used to address multivariate normality. This systematic refinement yielded an acceptable model fit across eight preliminary constructs: Compassion and Care, Openness and Communication, Adaptiveness, Resilience and Courage, Decisiveness, Consultation and Collaboration, Empowerment, and Crisis Handling Effectiveness. Although this regional validation does not establish causal evidence of leadership effectiveness, the resulting 25-item framework provides a preliminary baseline for assessing leadership configurations. Rather than serving as a definitive diagnostic tool, the model provides context-specific insights that can tentatively guide professional development initiatives and shape adaptive governance strategies within the Malaysian higher education sector.

بحران‌های جهانی، به‌ویژه همه‌گیری کووید-۱۹، چشم‌انداز حکمرانی آموزش عالی را به‌طور عمیقی دگرگون کرده‌اند. این شرایط بی‌سابقه، گذار از رویه‌های سنتی نهادی به شیوه‌های دیجیتال و دورکاری را تسریع نموده و نیازمند تغییر پارادایم به‌سوی اقدامات سازگارانه، تاب‌آور، نوآورانه و راهبردی برای تضمین تداوم اداری شده است. این مطالعه که مبتنی بر نظریه رهبری در بحران و با حمایت از اصول نظریه رهبری تحول‌آفرین انجام شده، با هدف ارائه اعتبارسنجی اولیه یک ابزار سنجش طراحی شده برای ترسیم عوامل زیربنایی تعریف‌کننده رهبری مؤثر آموزش عالی، به‌ویژه در بستر اجتماعی-آکادمیک منطقه‌ای دانشگاه‌های دولتی سواحل شرقی مالزی در دوران پساکرونا صورت گرفته است. با بهره‌گیری از پرسشنامه کمی مقطعی، داده‌ها از طریق مطالعه میدانی (n=150) و با هدف قرار دادن رهبران دانشگاهی در چهار دانشگاه دولتی گردآوری شد. تحلیل عاملی اکتشافی اولیه ۲۸ گویه را شناسایی کرد که با تحلیل عاملی تأییدی تجمیعی (CFA) در نرم‌افزار AMOS بیشتر پالایش شدند. مدل اندازه‌گیری با حذف سه گویه (DC1، DC2 و OC3) به دلیل بار عاملی پایین و شاخص‌های اصلاحی بالا بهینه شد و برای رفع نرمال بودن چندمتغیره از روش بوت‌استرپ استفاده گردید. این پالایش نظام‌مند منجر به برازش قابل قبول مدل در هشت سازه مقدماتی شد: شفقت و مراقبت، گشودگی و ارتباط، سازگاری، تاب‌آوری و شجاعت، قاطعیت، مشورت و همکاری، توانمندسازی و اثربخشی مدیریت بحران. اگرچه این اعتبارسنجی منطقه‌ای شواهد علی برای اثربخشی رهبری ارائه نمی‌دهد، چارچوب ۲۵ گویه‌ای حاصل، مبنایی مقدماتی برای ارزیابی پیکربندی‌های رهبری فراهم می‌کند. این مدل به‌جای آن‌که ابزاری تشخیصی قطعی باشد، بینش‌هایی زمینه‌محور ارائه می‌دهد که می‌تواند به‌طور موقت راهنمای ابتکارات توسعه حرفه‌ای و شکل‌دهنده راهبردهای حکمرانی سازگارانه در بخش آموزش عالی مالزی باشد.