HEARIA: a new measure of geographic accessibility to higher education in Australia
HEARIA: سنجه‌ای جدید برای دسترسی جغرافیایی به آموزش عالی در استرالیا
چکیده
Geographic disadvantage has historically been defined in Australian higher education by general measures of remoteness such as the Accessibility/Remoteness Index of Australia Plus (ARIA +) and ABS Remoteness Areas (RAs). In this paper, we show how reliance on such measures has obscured what geographic disadvantage means in the identification of regional and remote students in Australia. We introduce a new index, the Higher Education ARIA (HEARIA), based specifically on road-network accessibility to university campuses, and subsequently define Higher Education Remoteness Areas (HERAs). Comparing HERAs with ABS RAs, we find disagreement in the remoteness classification of 15.5 per cent of Statistical Area 1s, with especially pronounced differences in Tasmania and the Northern Territory. These results demonstrate that current operational definitions can misidentify geographical disadvantage among students. This needs to be considered in proposals to increase Australian government support for regional and remote participation, including policies to provide additional funding for regional campuses.
محرومیت جغرافیایی در آموزش عالی استرالیا به طور سنتی با سنجه‌های کلی دورافتادگی مانند شاخص دسترسی/دورافتادگی استرالیا پلاس (ARIA+) و مناطق دورافتاده اداره آمار استرالیا (ABS Remoteness Areas یا RAs) تعریف شده‌است. در این مقاله نشان می‌دهیم که اتکا به این سنجه‌ها باعث ابهام در معنای واقعی محرومیت جغرافیایی در شناسایی دانشجویان مناطق منطقه‌ای و دورافتاده در استرالیا شده‌است. ما شاخص جدیدی با عنوان شاخص آموزش عالی ARIA (HEARIA) معرفی می‌کنیم که به طور خاص بر اساس دسترسی شبکه جاده‌ای به پردیس‌های دانشگاهی استوار است و متعاقباً مناطق دورافتاده آموزش عالی (HERAs) را تعریف می‌کنیم. با مقایسه HERAs با ABS RAs، اختلاف در طبقه‌بندی دورافتادگی در ۱۵٫۵ درصد از مناطق آماری سطح ۱ (Statistical Area 1s) مشاهده می‌شود که این تفاوت‌ها به ویژه در تاسمانی و قلمرو شمالی برجسته است. این نتایج نشان می‌دهد که تعاریف عملیاتی فعلی می‌توانند منجر به شناسایی نادرست محرومیت جغرافیایی در میان دانشجویان شوند. این موضوع باید در پیشنهادهای افزایش حمایت دولت استرالیا از مشارکت منطقه‌ای و دورافتاده، از جمله سیاست‌های تأمین بودجه اضافی برای پردیس‌های منطقه‌ای، مورد توجه قرار گیرد.