psychoanalysis

Recent advances in artificial intelligence (AI) call for a renewed examination of the ontological meaning of the human being and the nature of psychoanalytic treatment.AI-based mental health interventions show potential for improving the accessibility and efficiency of care; however, current AI systems generate verbal responses on the basis of statistical patterns, and it remains difficult to regard them as capable of performing, in the same manner as human therapists, the embodied emotional experience and relational internal transformation that psychoanalytic treatment entails.This paper conceptualizes the persistent delegation of psychological functions to external systems as the "outsourced ego" and examines the possibility that this phenomenon may, over time, lead to a weakening of ego functions and a delay in the formation of subjectivity.It also discusses the structural problems of AI-based treatment, including the lack of explainability, the reinforcement of self-deceptive narratives through hallucination, and the absence of ethical responsibility.In addition, this paper considers the difficulty of implementing, in an AI-mediated environment, core mechanisms of psychoanalytic interaction such as containment, transference and countertransference, and the analytic third.In response, it proposes four practical virtues for preserving humanity in the age of AI: reflexivity, negative capability, relational courage, and responsible subjectivity.In conclusion, the development of AI technology should not remain confined to the question of whether human therapists can be replaced; rather, it should serve as an opportunity to reflect more clearly on the distinctiveness of human existence, which lies in the capacity to endure imperfection and live with others.

Psychoanalysis occupies a unique position in psychiatry, simultaneously a body of knowledge, a method of clinical investigation, and a form of treatment. Despite its relevance to clinical practice, postgraduate psychiatry residents often encounter the subject with limited structured exposure, resulting in either fascination or dismissal. This primer aims to bridge that gap by providing an accessible, theoretically grounded introduction to psychoanalysis and its derivatives psychoanalytic psychotherapy and psychodynamic psychotherapy for postgraduate psychiatry residents. It outlines the core principles of psychoanalytic theory, the evolution of the field since Freud, key underlying neurobiological concepts, and the common factors shared across various dynamic therapies. The paper does not serve as a training manual, nor does it provide detailed accounts of individual defense mechanisms, models of mind, dream analysis, drive theory, or the historical development of analytic schools. It is intended to sensitize residents to the field and provide a foundation for further independent study.

This article establishes the intersection of psychiatry and refugeedom as an area of historiographical inquiry. It traces how psychoanalysis was refracted through the paradigm of interwar mental hygiene and rescaled to a community level in the post-Second World War refugee camp, thereby contributing to the genesis of postwar international mental health. I examine the career of the Swiss Maria Pfister-Ammende from psychiatrist and psychoanalyst, to director of a refugee psychotherapeutic service in refugee camps in Switzerland, to international mental health expert at the World Health Organization. I situate her attempt at codifying an ‘uprooting neurosis’ within the genealogy of the medicalization of mobility and migration from nostalgia in the late 17th century to trauma in the late 20th. Implications for the historiography of refugee psychiatry and global mental health are considered.

این مقاله تلاقی روان‌پزشکی و پناهندگی را به‌عنوان حوزه‌ای برای پژوهش‌های تاریخ‌نگارانه مطرح می‌کند. مقاله به بررسی این می‌پردازد که چگونه روان‌کاوی از خلال پارادایم بهداشت روانی میان‌دوره‌ای بازتاب یافته و در سطح اجتماع در اردوگاه‌های پناهندگان پس از جنگ جهانی دوم بازمقیاس شده است و بدین‌ترتیب به پیدایش سلامت روان بین‌المللی پس از جنگ کمک کرده است. نگارنده مسیر حرفه‌ای Maria Pfister-Ammende، روان‌پزشک و روان‌کاو سوئیسی، را از فعالیت به‌عنوان روان‌پزشک و روان‌کاو تا مدیریت خدمات روان‌درمانی پناهندگان در اردوگاه‌های سوئیس و سپس به‌عنوان کارشناس سلامت روان بین‌المللی در سازمان جهانی بهداشت بررسی می‌کند. تلاش او برای تدوین مفهوم «نوروز ریشه‌کنی» را در تبارشناسی پزشکی‌سازی جابه‌جایی و مهاجرت، از نوستالژی در اواخر قرن هفدهم تا تروما در اواخر قرن بیستم، جای می‌دهد. پیامدهای این موضوع برای تاریخ‌نگاری روان‌پزشکی پناهندگان و سلامت روان جهانی مورد بررسی قرار می‌گیرد.

In 2019, Paul B. Preciado stood before three and a half thousand members of the École de la Cause Freudienneand declared: ‘I am the monster that speaks to you’. The divided reactioncrystallised a paradox: a discipline devoted to listening responded with refusal. This article takes that moment to develop two concepts in social theory: strategic certainties, the practices through which institutions transform interpretive heuristics into ontological verdicts, immunizing their frameworks against challenge; and epistemic habitus, the patterned dispositions through which such certainties are reproduced and transmitted. Lacanian institutionalisationand its pathologisation of trans experience as psychotic structure constitute a limit case of this mechanism, analytically privileged on four grounds. Trans experience challenges Lacanian sexuation at its core; the trans-psychosis association is exceptionally stable; the passage from heuristic to ontology is unusually visible; and the trans subject speaks, entering the space of classification to contest it from within. Against these closures, the article proposes radical reflexivity, the dispositionto hold one's own categories open in the encounter with what they cannot yet name. The monsters were never in those who spoke, but in the certainties that imagined them.

در سال ۲۰۱۹، Paul B. Preciado در برابر سه هزار و پانصد نفر از اعضای École de la Cause Freudienne ایستاد و اعلام کرد: «من هیولایی هستم که با شما سخن می‌گوید». واکنش دوپاره به این سخن، پارادوکسی را برجسته ساخت: رشته‌ای که خود را وقف شنیدن کرده است، با امتناع پاسخ داد. این مقاله با تکیه بر آن لحظه، دو مفهوم در نظریه اجتماعی را بسط می‌دهد: قطعیت‌های راهبردی، شیوه‌هایی که از طریق آن‌ها نهادها، راهبردهای تفسیر را به احکام وجودشناختی بدل می‌کنند و چارچوب‌های خود را در برابر چالش مصون می‌سازند؛ و عادت‌واره معرفتی، گرایش‌های الگومندی که از طریق آن‌ها این قطعیت‌ها بازتولید و منتقل می‌شوند. نهادینه‌سازی لاکانی و آسیب‌شناسی تجربه ترنس به‌عنوان ساختار روان‌پریشانه، نمونه حدی این سازوکار است که از چهار جهت تحلیل‌پذیر است: تجربه ترنس، هسته جنسیت‌یابی لاکانی را به چالش می‌کشد؛ پیوند ترنس-روان‌پریشی به‌طرز استثنایی باثبات است؛ گذار از راهبرد تفسیر به وجودشناسی به‌طرز غیرمعمولی آشکار است؛ و سوژه ترنس سخن می‌گوید و وارد فضای طبقه‌بندی می‌شود تا آن را از درون به چالش بکشد. در برابر این بسته‌شدگی‌ها، مقاله بازاندیشی رادیکال را پیشنهاد می‌کند؛ گرایشی برای گشودن دسته‌بندی‌های خود در مواجهه با آنچه هنوز نام‌ناپذیر است. هیولاها هرگز در کسانی که سخن گفتند نبودند، بلکه در قطعیت‌هایی بودند که آن‌ها را تصور کردند.