self-development

This study examines career development as a predictor of achievement motivation among public elementary school teachers in Pabelan District, Semarang Regency, Indonesia. The study employed a quantitative approach with a cross-sectional design. The population consisted of public elementary school teachers in Pabelan District, and data were collected from 128 teachers using structured Likert-scale questionnaires measuring career development and achievement motivation. The data were analyzed using descriptive statistics, assumption testing, and simple linear regression to determine the predictive association between career development and teachers’ achievement motivation. The findings indicate that teachers’ achievement motivation was generally high, with a mean score of 148.09, while career development also demonstrated a relatively favorable level, with a mean score of 128.93. Among the dimensions of achievement motivation, the need for affiliation obtained the highest percentage (88.10%), followed by the need for achievement (87.30%) and the need for power (85.40%). Regarding career development, self-development showed the highest percentage (87.50%), followed by experience (86.90%) and work performance (82.90%). Regression analysis indicated a positive and statistically significant predictive association between career development and achievement motivation. The estimated regression model was Ŷ = 52.86 + 0.74X, with an estimated R² of 0.490, indicating that career development statistically accounted for approximately 49.0% of the variance in achievement motivation within the sample. These findings highlight the importance of providing sustainable opportunities for teachers’ professional growth, career development, and self-improvement to support achievement-oriented motivation.

این پژوهش، توسعه شغلی را به‌عنوان پیش‌بینی‌کننده انگیزه دستاورد در میان معلمان مدارس ابتدایی دولتی در منطقه پابلان، شهرستان سمراگ، اندونزی مورد بررسی قرار می‌دهد. این مطالعه از رویکردی کمی با طرح مقطعی استفاده کرد. جامعه آماری شامل معلمان مدارس ابتدایی دولتی منطقه پابلان بود و داده‌ها از طریق پرسشنامه‌های ساختاریافته لیکرت که توسعه شغلی و انگیزه دستاورد را اندازه‌گیری می‌کردند، از ۱۲۸ معلم جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی، آزمون فرضیات و رگرسیون خطی ساده برای تعیین رابطه پیش‌بینی‌کننده بین توسعه شغلی و انگیزه دستاورد معلمان تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که انگیزه دستاورد معلمان به‌طور کلی بالا بود، با میانگین نمره ۱۴۸.۰۹، در حالی که توسعه شغلی نیز سطح نسبتاً مطلوبی را نشان داد، با میانگین نمره ۱۲۸.۹۳. در میان ابعاد انگیزه دستاورد، نیاز به تعلق‌گیری بالاترین درصد (۸۸.۱۰٪) را به خود اختصاص داد، پس از آن نیاز به دستاورد (۸۷.۳۰٪) و نیاز به قدرت (۸۵.۴۰٪) قرار داشت. در مورد توسعه شغلی، خودتوسعه بالاترین درصد (۸۷.۵۰٪) را نشان داد، پس از آن تجربه (۸۶.۹۰٪) و عملکرد شغلی (۸۲.۹۰٪). تحلیل رگرسیون نشان داد که رابطه پیش‌بینی‌کننده مثبت و معناداری از نظر آماری بین توسعه شغلی و انگیزه دستاورد وجود دارد. مدل رگرسیون تخمین‌زده‌شده به صورت Ŷ = 52.86 + 0.74X بود، با R² تخمین‌زده‌شده ۰.۴۹۰ که نشان می‌دهد توسعه شغلی به‌طور آماری حدود ۴۹.۰٪ از واریانس انگیزه دستاورد را در نمونه توضیح می‌دهد. این یافته‌ها بر اهمیت فراهم‌سازی فرصت‌های پایدار برای رشد حرفه‌ای، توسعه شغلی و خودبهبودی معلمان برای حمایت از انگیزه مبتنی بر دستاورد تأکید دارند.

This article provides a scientific rationale for the methodology of designing, creating, and implementing digital visual tools aimed at developing self-education competence in prospective teachers. In the modern system of teacher training, the mechanisms of self-awareness, self-control, and self-development of the professional individual are not sufficiently supported by visual tools. The aim is to develop a set of methodological tools for self-education consisting of visual aids and self-education, professional competence, digital visual tools, infographics, self-control, prospective teacher, pedagogical technology, visual pedagogy, digital educational environment, metacognitive strategy, professional developmentto determine their effect on the self-education competence of prospective teachers.

این مقاله مبنای علمی برای روش‌شناسی طراحی، ایجاد و اجرای ابزارهای بصری دیجیتال با هدف توسعه شایستگی خودآموزی در معلمان آینده ارائه می‌دهد. در نظام مدرن تربیت معلم، سازوکارهای خودآگاهی، خودکنترلی و خودتوسعه‌ی فرد حرفه‌ای به اندازه کافی توسط ابزارهای بصری پشتیبانی نمی‌شوند. هدف این پژوهش، توسعه مجموعه‌ای از ابزارهای روش‌شناختی برای خودآموزی است که شامل وسایل بصری و خودآموزی، شایستگی حرفه‌ای، ابزارهای بصری دیجیتال، اینفوگرافیک، خودکنترلی، معلم آینده، فناوری آموزشی، پداگوژی بصری، محیط آموزشی دیجیتال، راهبرد فراشناختی و توسعه حرفه‌ای می‌باشد تا تأثیر آن‌ها بر شایستگی خودآموزی معلمان آینده تعیین شود.

The article examines Ahmad Donish’s pedagogical legacy through the problems of educating a perfect human being and developing moral education. It shows that his works Navodir ul-vaqoe, Me’yor ut-tadayyun, Risola dar nazmi tamaddun va taovun, and Devoni ash’or present knowledge, thinking, morality, labour, vocational preparation, and responsibility to society as interconnected dimensions of personal development. In Donish’s didactic views, perfection is interpreted not as a completed state but as a continuous process of self-development, expansion of knowledge, moral self-regulation, and socially useful activity. Special attention is given to his use of stories, examples, and situations from everyday life as means of moral instruction and reflective thinking. With appropriate source-critical caution, the article discusses the relevance of Donish’s legacy to contemporary education through the unity of knowledge, morality, and action, as well as the development of independent thought, professional responsibility, and ethical self-management.

این مقاله میراث آموزشی احمد دانش را از منظر مسائل تربیت انسان کامل و توسعه تربیت اخلاقی بررسی می‌کند. نشان داده می‌شود که آثار او از جمله نوادر الوقایع، معیار التدین، رساله در نظم تمدن و تعاون، و دیوان اشعار، دانش، تفکر، اخلاق، کار، آمادگی حرفه‌ای و مسئولیت در قبال جامعه را به عنوان ابعاد به‌هم‌پیوسته رشد فردی مطرح می‌سازند. در دیدگاه‌های آموزشی دانش، کمال نه به عنوان وضعیتی کامل‌شده، بلکه به عنوان فرایندی مستمر از خودپروری، گسترش دانش، خودتنظیمی اخلاقی و فعالیت اجتماعی سودمند تفسیر می‌شود. توجه ویژه‌ای به بهره‌گیری او از حکایات، مثال‌ها و موقعیت‌های زندگی روزمره به عنوان ابزار آموزش اخلاقی و تفکر تأملی معطوف شده است. با رعایت احتیاط‌های لازم در نقد منابع، مقاله به بررسی اهمیت میراث دانش برای آموزش معاصر از طریق وحدت دانش، اخلاق و عمل، همچنین توسعه تفکر مستقل، مسئولیت حرفه‌ای و خودمدیریتی اخلاقی می‌پردازد.

This study reconceptualizes Inclusive Education Competency (IEC) in early childhood as a product of activation rather than accumulation. We argue that Inclusive Education Disposition (IED) and Inclusive Education Knowledge (IEK) are necessary but insufficient conditions for inclusive practice; Self-Development (SD)—defined here as disciplined cycles of goal setting, monitoring, help-seeking, and reflection—functions as the proximal mechanism through which what teachers value and know is translated into what they consistently do in classrooms. Using a cross-sectional survey of in-service preschool teachers in Shanghai ( N = 355), we tested this activation framework through covariance-based structural equation modeling (CB-SEM) with 5,000-resample bootstrap inference. Reliability and convergent validity were strong, although SD–IEC discriminant validity was borderline under the item-level HTMT criterion (0.904); the structural model demonstrated adequate fit. SD was the strongest predictor of IEC ( β = 0.743, p < 0.001), while IED and IEK retained modest direct effects and significant indirect effects via SD, supporting partial mediation. The model explained 68.7% of the variance in SD and 86.2% of the variance in IEC. These findings shift the explanation of inclusive competency from static attributes to dynamic processes of professional change. In practical terms, systems pursuing Sustainable Development Goal 4 (SDG4)—that is, inclusive and equitable quality education for all—should institutionalize routines that support teacher self-development, including protected collaborative planning time, goal-based coaching, short plan–do–study–act cycles, peer observation, and formative evidence use. The study offers an empirically supported four-construct framework and practical implications for policy, leadership, and professional learning design.

این مطالعه، شایستگی آموزش فراگیر (IEC) در دوران کودکی را به عنوان محصولی از فعال‌سازی و نه انباشت مجدد مفهوم‌سازی می‌کند. ما استدلال می‌کنیم که نگرش به آموزش فراگیر (IED) و دانش آموزش فراگیر (IEK) شرایط لازم اما ناکافی برای اجرای فراگیر هستند؛ خودتوسعه‌بخشی (SD) — که در اینجا به عنوان چرخه‌های منظم تعیین هدف، پایش، جستجوی کمک و تأمل تعریف شده است — به عنوان سازوکار نزدیک عمل می‌کند که از طریق آن، آنچه معلمان ارزش‌گذاری و دانسته‌اند به آنچه به طور مستمر در کلاس‌های درس انجام می‌دهند، ترجمه می‌شود. با استفاده از یک پیمایش مقطعی از معلمان پیش‌دبستانی شاغل در شانگهای (N = 355)، این چارچوب فعال‌سازی را از طریق مدل‌سازی معادلات ساختاری مبتنی بر کوواریانس (CB-SEM) با استنباط بوت‌استرپ ۵٬۰۰۰ نمونه مجدد آزمون کردیم. پایایی و روایی همگرا قوی بود، اگرچه روایی تمایز SD–IEC در معیار HTMT در سطح آیتم (۰٫۹۰۴) در مرز قرار داشت؛ مدل ساختاری برازش مناسبی را نشان داد. SD قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده IEC بود (β = ۰٫۷۴۳، p < ۰٫۰۰۱)، در حالی که IED و IEK اثرات مستقیم متوسط و اثرات غیرمستقیم معنادار از طریق SD را حفظ کردند که از میانجی‌گری جزئی حمایت می‌کند. مدل، ۶۸٫۷٪ از واریانس SD و ۸۶٫۲٪ از واریانس IEC را تبیین کرد. این یافته‌ها توضیح شایستگی فراگیر را از ویژگی‌های ایستا به فرایندهای پویای تغییر حرفه‌ای منتقل می‌کند. از نظر عملی، نظام‌هایی که به دنبال تحقق هدف چهارم توسعه پایدار (SDG4) — یعنی آموزش با کیفیت، فراگیر و عادلانه برای همه — هستند، باید روال‌هایی را که از خودتوسعه‌بخشی معلمان حمایت می‌کند، نهادینه کنند؛ از جمله زمان برنامه‌ریزی مشارکتی محافظت‌شده، مربی‌گری مبتنی بر هدف، چرخه‌های کوتاه برنامه‌ریزی–اجرا–مطالعه–عمل، مشاهده همتایان و استفاده از شواهد تکوینی. این مطالعه یک چارچوب چهارساختاری مبتنی بر شواهد تجربی و پیامدهای عملی برای سیاست‌گذاری، رهبری و طراحی یادگیری حرفه‌ای ارائه می‌دهد.