cultural factors

The purpose of this study is to examine how parentification and perceived stress impact adolescents' psychological and behavioural adjustment. This study explored the associations between parentification, perceived stress, and disruptive behaviour, and the predictive and mediating effects of these variables. The method of the research was descriptive cross sectional, purposive sampling was used for gathering samples, the number of samples obtained was 250.The methods used were descriptive cross sectional design, purposive sampling was used for sampling. The Parentification Inventory, Perceived Stress Scale (PSS-10) and Disruptive Behaviour Scale were used to collect the data. The SPSS Version 26 was used for descriptive statistics, Pearson correlation, regression analysis and Hayes’ PROCESS Macro (Model 4). Results showed that parentification was not a significant predictor of perceived stress and disruptive behaviour. Perceived stress, however, was a strong predictor of disruptive behaviour. Indirect effect of parentification on disruptive behaviour via perceived stress was also non-significant. Impression of stress seems to be a key factor related to disruptive behaviour among adolescents, while the impact of parentification could differ based on contextual and cultural factors. The results emphasize the need for stress reduction and psychological health promotion initiatives for youth in Pakistan.

Despite the growing literature on first-generation students, limited research has examined how intersecting socioeconomic, cultural, linguistic, and institutional barriers shape the higher education experiences of first-generation Sama Indigenous students in Tawi-Tawi, Philippines. Thus, this study investigated the socioeconomic challenges encountered by first-generation Indigenous Sama students pursuing higher education in Tawi-Tawi and examined how these challenges affect their academic performance and overall well-being. A qualitative case study design was employed. Seven fourth-year first-generation Sama undergraduate students enrolled in higher education institution in Tawi-Tawi were selected through purposive sampling based on ethnicity, first-generation status, final-year enrollment, and residency. Data were gathered through semi-structured interviews lasting 45–58 minutes, audio-recorded with consent, transcribed, cleaned, and analyzed using a four-stage thematic coding process: initial coding, frequency count, categorization, and theme development. Addressing this gap, the study found four major challenges : financial and economic struggles, including poverty, job anxiety, and lack of scholarship support; academic and institutional challenges, such as heavy workloads, teacher-centered instruction, and literacy gaps; social and cultural factors, including language barriers, discrimination, and social comparison; and family and socioeconomic conditions, such as parental loss, limited income, and unstable housing. Impacts included spiritual and emotional strength as the primary coping mechanism, time-management struggles, career aspirations, health decline, and mental health strain. The findings underscore the need for targeted financial assistance, culturally responsive academic support, inclusive teacher training, and stronger collaboration among educational institutions, government agencies, and community leaders to improve retention, academic success, and well-being among first-generation Indigenous students in marginalized island communities.

با وجود افزایش پژوهش‌ها درباره دانشجویان نسل اول، تحقیقات محدودی به بررسی چگونگی تأثیر تلاقی موانع اقتصادی، فرهنگی، زبانی و نهادی بر تجارب آموزش عالی دانشجویان بومی ساما نسل اول در تاوی-تاوی، فیلیپین پرداخته‌اند. بنابراین، این مطالعه به بررسی چالش‌های اقتصادی-اجتماعی پیش‌روی دانشجویان بومی ساما نسل اول که در تاوی-تاوی به تحصیلات عالی می‌پردازند، و تأثیر این چالش‌ها بر عملکرد تحصیلی و بهزیستی کلی آنان پرداخت. این پژوهش با رویکرد کیفی و طرح مطالعه موردی انجام شد. هفت دانشجوی کارشناسی سال چهارم نسل اول ساما که در یک مؤسسه آموزش عالی در تاوی-تاوی ثبت‌نام کرده بودند، با نمونه‌گیری هدفمند بر اساس قومیت، وضعیت نسل اول، ثبت‌نام در سال پایانی و محل سکونت انتخاب شدند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته به مدت ۴۵ تا ۵۸ دقیقه جمع‌آوری شد که با رضایت شرکت‌کنندگان ضبط صوتی، رونویسی، پاک‌سازی و با استفاده از فرایند کدگذاری چهار مرحله‌ای شامل کدگذاری اولیه، شمارش فراوانی، دسته‌بندی و توسعه تم‌ها تحلیل گردید. این مطالعه با پرداختن به این خلأ، چهار چالش عمده را شناسایی کرد: مشکلات مالی و اقتصادی از جمله فقر، اضطراب شغلی و فقدان حمایت بورسیه؛ چالش‌های تحصیلی و نهادی مانند حجم بالای کار، آموزش معلم‌محور و شکاف‌های سواد؛ عوامل اجتماعی و فرهنگی شامل موانع زبانی، تبعیض و مقایسه اجتماعی؛ و شرایط خانوادگی و اقتصادی-اجتماعی مانند فقدان والدین، درآمد محدود و مسکن ناپایدار. پیامدها شامل قدرت معنوی و عاطفی به عنوان راهبرد اصلی مقابله، مشکلات مدیریت زمان، آرزوهای شغلی، افت سلامت و فشار روانی بود. یافته‌ها بر ضرورت حمایت مالی هدفمند، پشتیبانی تحصیلی متناسب با فرهنگ، آموزش فراگیر معلمان و همکاری قوی‌تر میان مؤسسات آموزشی، نهادهای دولتی و رهبران جامعه برای بهبود ماندگاری، موفقیت تحصیلی و بهزیستی دانشجویان بومی نسل اول در جوامع جزیره‌ای محروم تأکید دارد.

Background The status of women and girls is a multidimensional construct involving social, economic, political, and cultural factors related to gender inequalities, empowerment, and well-being. However, differences in conceptual frameworks, indicators, and methodologies limit the comparability of existing assessments. This study aimed to identify the approaches, indicators, methodologies, analytical tools, and applications used in the scientific literature for assessing women’s status. Methods A systematic literature review was conducted following the PRISMA 2020 guidelines. Studies were retrieved from Scopus and Web of Science without time restrictions. After applying eligibility criteria and completing the identification, screening, and selection processes, 39 studies were included. Data analysis was supported by Microsoft Excel, RStudio, and VOSviewer to identify patterns and synthesize evidence. Results The findings show considerable methodological diversity in multidimensional index construction. Social independence was the most frequently reported indicator category, followed by socioeconomic status, decision-making, and psychological agency. The SWPER methodology was the most commonly applied approach, followed by principal component analysis and factor analysis. The main evaluated dimensions were social independence, agency development, and decision-making, while multilevel modelling and regression analysis were the most frequently used analytical tools. Research was concentrated mainly in Sub-Saharan Africa and Bangladesh. Conclusions Multidimensional indices provide relevant frameworks for assessing women’s status and supporting evidence-based policies. Nevertheless, methodological heterogeneity highlights the need for standardized criteria for indicator selection, weighting, and validation. Future research should expand geographical coverage and incorporate advanced analytical approaches to strengthen gender equality monitoring.

زمینه: وضعیت زنان و دختران یک سازه چندبعدی است که عوامل اجتماعی، اقتصادی، سیاسی و فرهنگی مرتبط با نابرابری‌های جنسیتی، توانمندسازی و بهزیستی را دربرمی‌گیرد. با این حال، تفاوت‌ها در چارچوب‌های مفهومی، شاخص‌ها و روش‌شناسی‌ها، قابلیت مقایسه ارزیابی‌های موجود را محدود می‌کند. هدف این مطالعه شناسایی رویکردها، شاخص‌ها، روش‌شناسی‌ها، ابزارهای تحلیلی و کاربردهای مورد استفاده در ادبیات علمی برای ارزیابی وضعیت زنان بود. روش‌ها: مرور نظام‌مند ادبیات مطابق با دستورالعمل‌های PRISMA 2020 انجام شد. مطالعات از پایگاه‌های Scopus و Web of Science بدون محدودیت زمانی بازیابی شدند. پس از اعمال معیارهای شایستگی و تکمیل فرایندهای شناسایی، غربالگری و انتخاب، ۳۹ مطالعه وارد شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از Microsoft Excel، RStudio و VOSviewer برای شناسایی الگوها و سنتز شواهد انجام شد. نتایج: یافته‌ها تنوع روش‌شناختی قابل توجهی را در ساخت شاخص‌های چندبعدی نشان می‌دهد. استقلال اجتماعی بیشترین فراوانی را در میان دسته‌های شاخص‌ها داشت و پس از آن وضعیت اجتماعی‌اقتصادی، تصمیم‌گیری و عاملیت روان‌شناختی قرار گرفتند. روش‌شناسی SWPER رایج‌ترین رویکرد مورد استفاده بود و پس از آن تحلیل مؤلفه‌های اصلی و تحلیل عاملی قرار داشتند. ابعاد اصلی ارزیابی‌شده شامل استقلال اجتماعی، توسعه عاملیت و تصمیم‌گیری بودند، در حالی که مدل‌سازی چندسطحی و تحلیل رگرسیون بیشترین کاربرد را در ابزارهای تحلیلی داشتند. پژوهش‌ها عمدتاً در آفریقای جنوب صحرا و بنگلادش متمرکز بودند. نتیجه‌گیری: شاخص‌های چندبعدی چارچوب‌های مرتبطی برای ارزیابی وضعیت زنان و حمایت از سیاست‌های مبتنی بر شواهد فراهم می‌کنند. با این حال، ناهمگونی روش‌شناختی بر ضرورت وجود معیارهای استاندارد برای انتخاب، وزن‌دهی و اعتبارسنجی شاخص‌ها تأکید دارد. پژوهش‌های آتی باید پوشش جغرافیایی را گسترش داده و رویکردهای تحلیلی پیشرفته را برای تقویت پایش برابری جنسیتی به کار گیرند.

Trichotillomania (TTM) is a body-focused repetitive behavior characterized by compulsive hair-pulling and an association with psychiatric comorbidities and profound emotional distress. Despite its significant impact on well-being, TTM remains understudied, underdiagnosed, and without established treatment guidelines. These deficiencies are particularly evident for ethnic and racial minority groups with TTM, who experience unique factors related to the cultural significance of hair, distinct physical hair properties, stigmas surrounding psychiatric care, and differences in clinical presentation. Additionally, therapies for TTM have been developed primarily from non-Hispanic White samples, potentially contributing to disparities in treatment outcomes. While emerging therapies aim to integrate cultural perspectives, more representative research is needed to address knowledge gaps and develop effective care for TTM across all groups. This review will address differences in the presentation, diagnosis, and treatment of TTM in ethnic and racial minority populations, and discuss barriers to management and future directions of equitable care.

تریکوتیلومانیا (TTM) یک رفتار تکراری متمرکز بر بدن است که با کندن اجباری مو و همراهی با همبودی‌های روان‌پزشکی و پریشانی عاطفی عمیق مشخص می‌شود. با وجود تأثیر قابل توجه آن بر بهزیستی، تریکوتیلومانیا همچنان کمتر مورد مطالعه قرار گرفته، کمتر تشخیص داده می‌شود و فاقد دستورالعمل‌های درمانی تثبیت‌شده است. این کمبودها به‌ویژه در مورد گروه‌های اقلیت قومی و نژادی مبتلا به تریکوتیلومانیا مشهود است که با عوامل منحصربه‌فردی مرتبط با اهمیت فرهنگی مو، ویژگی‌های فیزیکی متفاوت مو، انگ‌های مرتبط با مراقبت روان‌پزشکی و تفاوت‌های در ارائه بالینی مواجه هستند. علاوه بر این، درمان‌های تریکوتیلومانیا عمدتاً بر اساس نمونه‌های سفیدپوست غیرهیسپانیک توسعه یافته‌اند که ممکن است به تفاوت‌ها در پیامدهای درمانی منجر شود. در حالی که درمان‌های نوظهور تلاش دارند دیدگاه‌های فرهنگی را ادغام کنند، پژوهش‌های نماینده‌تر برای رفع شکاف‌های دانشی و توسعه مراقبت مؤثر برای تریکوتیلومانیا در تمامی گروه‌ها مورد نیاز است. این مرور به تفاوت‌ها در ارائه، تشخیص و درمان تریکوتیلومانیا در جمعیت‌های اقلیت قومی و نژادی می‌پردازد و موانع مدیریت و جهت‌گیری‌های آینده مراقبت عادلانه را مورد بحث قرار می‌دهد.

This study aimed to evaluate the inclusive education policy for persons with disabilities in Makindye Division, Kampala District. The objectives of the study were to identify the environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education for persons with disabilities; to assess the availability and adequacy and to evaluate the outcomes of the inclusive education policy in terms of school access, participation, and academic achievement among persons with disabilities. The sample size comprised of 175 respondents, and the target population comprised teachers, NGOs officials, policy makers, administrators and parents of children with disabilities. This study was underpinned by the Social Model of Disability (1970), which states that disability arises from societal and environmental barriers, not an individual's impairment. The study used a structured questionnaire and semi-structured interviews. Data were analyzed using both descriptive and inferential statistics. Descriptive statistics, such as frequencies, percentages, and means, summarized the quantitative data, while thematic content analysis was employed to analyze qualitative data from the interviews. The findings revealed mixed perceptions regarding environmental and socio-cultural factors influencing the implementation of inclusive education, with an average mean score of 2.634 (SD = 0.836). While a significant portion of respondents (43.33%) strongly agreed that the inclusive education policy addresses the learning needs of children with disabilities (mean = 3.00, SD = 1.05), there were notable concerns about the policy's responsiveness to socio-cultural and economic contexts. The analysis of resource availability and adequacy yielded an average mean score of 2.93 (SD = 1.00), reflecting a positive perception among stakeholders. The availability of trained special needs education teachers received the highest mean score of 3.13 (SD = 1.02), with 50% of respondents agreeing or strongly agreeing that there are enough trained teachers in their schools. The study concluded that the analysis of environmental and socio-cultural factors reveals a significant relationship between policy intentions and implementation realities in Uganda's inclusive education system. Therefore, the study recommended that schools should develop context-specific implementation strategies that explicitly address local socio-cultural factors, including collaborative planning with community leaders, parents, and persons with disabilities, to ensure interventions respond to specific cultural contexts rather than relying on generalized strategies.

این پژوهش با هدف ارزیابی سیاست آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت در ناحیه Makindye، منطقه Kampala انجام شد. اهداف پژوهش شامل شناسایی عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر برای افراد دارای معلولیت؛ ارزیابی میزان دسترسی و کفایت منابع و همچنین ارزیابی پیامدهای سیاست آموزش فراگیر از نظر دسترسی به مدرسه، مشارکت و پیشرفت تحصیلی افراد دارای معلولیت بود. حجم نمونه شامل ۱۷۵ نفر از معلمان، مسئولان سازمان‌های غیردولتی، سیاست‌گذاران، مدیران و والدین کودکان دارای معلولیت بود. این پژوهش مبتنی بر مدل اجتماعی معلولیت (۱۹۷۰) بود که بیان می‌کند معلولیت ناشی از موانع اجتماعی و محیطی است، نه نقص فردی. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه ساختاریافته و مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته بود. داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی تحلیل شدند. آمار توصیفی مانند فراوانی، درصد و میانگین برای خلاصه‌سازی داده‌های کمی و تحلیل محتوای تماتیک برای تحلیل داده‌های کیفی حاصل از مصاحبه‌ها به‌کار رفت. یافته‌ها نشان‌دهنده ادراکات متفاوت نسبت به عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی مؤثر بر اجرای آموزش فراگیر بود، به‌طوری‌که میانگین نمره ۲٫۶۳۴ (انحراف معیار = ۰٫۸۳۶) به‌دست آمد. در حالی که بخش قابل توجهی از پاسخ‌دهندگان (۴۳٫۳۳٪) کاملاً موافق بودند که سیاست آموزش فراگیر به نیازهای یادگیری کودکان دارای معلولیت پاسخ می‌دهد (میانگین = ۳٫۰۰، انحراف معیار = ۱٫۰۵)، نگرانی‌های قابل توجهی درباره پاسخگویی سیاست به زمینه‌های اجتماعی‌فرهنگی و اقتصادی وجود داشت. تحلیل میزان دسترسی و کفایت منابع میانگین نمره ۲٫۹۳ (انحراف معیار = ۱٫۰۰) را نشان داد که بیانگر ادراک مثبت ذینفعان بود. بیشترین میانگین نمره مربوط به دسترسی به معلمان آموزش‌دیده در حوزه نیازهای ویژه آموزشی بود (میانگین = ۳٫۱۳، انحراف معیار = ۱٫۰۲) و ۵۰٪ پاسخ‌دهندگان موافق یا کاملاً موافق بودند که در مدارس آن‌ها معلمان آموزش‌دیده کافی وجود دارد. پژوهش نتیجه گرفت که تحلیل عوامل محیطی و اجتماعی‌فرهنگی رابطه معناداری بین اهداف سیاست و واقعیت‌های اجرایی در نظام آموزش فراگیر اوگاندا نشان می‌دهد. بنابراین، پژوهش توصیه کرد که مدارس باید راهبردهای اجرایی متناسب با زمینه محلی را تدوین کنند که به‌طور مشخص به عوامل اجتماعی‌فرهنگی بومی بپردازد، از جمله برنامه‌ریزی مشارکتی با رهبران جامعه، والدین و افراد دارای معلولیت، تا مداخلات به جای اتکا به راهبردهای کلی، به زمینه‌های فرهنگی خاص پاسخ دهند.

This study conducts a systematic literature review (SLR) spanning 2000 to 2025 to critically investigate the integration of Information and Communication Technologies (ICT) in pre-service teacher education. Anchored in the Unified Theory of Acceptance and Use of Technology 2 (UTAUT2), the review explores how factors such as performance expectancy, effort expectancy, social influence, facilitating conditions, hedonic motivation, price value, and habit shape the adoption and use of ICT for teaching and learning among pre-service teachers. The review synthesises international evidence and interprets findings through the lens of South Africa's rural higher education context. Using PRISMA guidelines, 68 peer-reviewed journal articles, reports, and policy documents were reviewed and thematically analysed. Findings reveal that while ICT tools hold significant potential to enhance teaching quality, learner engagement, and curriculum relevance, structural constraints such as digital infrastructure deficits, inadequate professional development, and limited institutional support continue to undermine sustainable adoption. Moreover, cultural factors and contextual realities often hinder the effective operationalisation of ICT-based curriculum reforms. The study concludes with strategic recommendations to enhance digital inclusion and curriculum innovation in teacher education for sustainable development, particularly at rural South African universities.

این مطالعه با انجام یک مرور نظام‌مند ادبیات (SLR) در بازه زمانی ۲۰۰۰ تا ۲۰۲۵، به بررسی انتقادی ادغام فناوری‌های اطلاعات و ارتباطات (ICT) در آموزش معلمان پیش‌خدمت می‌پردازد. این مرور که مبتنی بر نظریه یکپارچه پذیرش و استفاده از فناوری ۲ (UTAUT2) است، بررسی می‌کند که چگونه عواملی مانند انتظار عملکرد، انتظار تلاش، تأثیر اجتماعی، شرایط تسهیل‌کننده، انگیزش لذت‌جویانه، ارزش قیمت و عادت، شکل‌گیری پذیرش و استفاده از ICT برای آموزش و یادگیری در میان معلمان پیش‌خدمت را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این مرور شواهد بین‌المللی را تلفیق کرده و یافته‌ها را از منظر آموزش عالی مناطق روستایی آفریقای جنوبی تفسیر می‌کند. با استفاده از دستورالعمل‌های PRISMA، تعداد ۶۸ مقاله داوری‌شده، گزارش و سند سیاستی مرور و به‌صورت موضوعی تحلیل شدند. یافته‌ها نشان می‌دهد که اگرچه ابزارهای ICT پتانسیل قابل‌توجهی برای ارتقای کیفیت تدریس، مشارکت یادگیرندگان و ارتباط برنامه درسی دارند، اما محدودیت‌های ساختاری مانند کمبود زیرساخت دیجیتال، توسعه حرفه‌ای ناکافی و حمایت نهادی محدود، همچنان پذیرش پایدار را تضعیف می‌کنند. افزون بر این، عوامل فرهنگی و واقعیت‌های زمینه‌ای اغلب مانع عملیاتی‌سازی مؤثر اصلاحات برنامه درسی مبتنی بر ICT می‌شوند. مطالعه با ارائه توصیه‌های راهبردی برای ارتقای شمول دیجیتال و نوآوری برنامه درسی در آموزش معلمان به منظور توسعه پایدار، به‌ویژه در دانشگاه‌های روستایی آفریقای جنوبی، پایان می‌یابد.