metaphysics of essence

Abstract A common feature of recent metaphysical discussion are explanations stating that an object x is F by virtue of its essence or nature. These explanations are ultimate in the sense that there is no further explanation as to why they hold. Given that x is F by virtue of its nature, there is no further essentialist fact that explains this fact. I critically survey three recent accounts of the ultimacy of essence and argue that they fail to be ultimate in the intended sense. In light of this discussion, I suggest that a modal account of intrinsicality may present a viable alternative to essentialist explanations.

چکیده: یکی از ویژگی‌های مشترک بحث‌های اخیر در حوزه مابعدالطبیعه، توضیحاتی است که بیان می‌کنند شیء x به واسطه ماهیت یا سرشت خود دارای ویژگی F است. این توضیحات از این جهت نهایی هستند که توضیح بیشتری برای چرایی آن‌ها وجود ندارد. با توجه به اینکه x به واسطه سرشت خود F است، هیچ واقعیت ماهیت‌گرایانه دیگری وجود ندارد که این واقعیت را توضیح دهد. در این مقاله، سه نظریه اخیر درباره نهاییّت ماهیت را به طور انتقادی بررسی می‌کنم و استدلال می‌کنم که این نظریه‌ها در معنای مورد نظر، نهایی نیستند. در پرتو این بحث، پیشنهاد می‌کنم که یک رویکرد وجهی به درون‌بودگی می‌تواند جایگزینی قابل قبول برای توضیحات ماهیت‌گرایانه ارائه دهد.