Interaction model

Background Large language models are increasingly used for informal mental health support, yet their safety during escalating suicide-risk conversations may depend on how prior information is presented. Native multi-turn conversations and reconstructed cumulative prompts differ not only in the presence of prior model responses but also in prompt reconstruction, information concentration, message positioning, explicit integration cues, and conversation-state processing. Objective This study compared suicide-risk recognition, direct safety inquiry, response urgency, and timely real-world intervention across isolated current-turn prompts, reconstructed cumulative user-only prompts, and native continuous multi-turn conversations. Methods We conducted a controlled repeated-measures evaluation of ChatGPT, Gemini, and Doubao using 12 standardized five-turn trajectories: 4 direct suicide-risk trajectories, 4 implicit or internally inconsistent risk trajectories, and 4 non-suicidal high-distress controls. Each trajectory was evaluated under three context-presentation formats. The 24 model-trajectory combinations were treated as matched repeated-measures units nested within 8 independent risk-trajectory blocks. Primary contrasts were estimated using exact trajectory-level sign-flip tests and trajectory-block bootstrap confidence intervals. Turn-level outcomes were analyzed using multilevel mixed-effects models. Exploratory condition-by-model heterogeneity was assessed using a trajectory-blocked exact permutation sensitivity analysis, with a trajectory-clustered interaction model used only as a secondary asymptotic check. Results Timely appropriate intervention occurred in 10/24 isolated current-turn observations (41.7%), 21/24 reconstructed cumulative observations (87.5%), and 12/24 native continuous observations (50.0%). On average across the three systems, reconstructed cumulative presentation exceeded isolated input by 45.8 percentage points (95% trajectory-block bootstrap CI, 25.0 to 66.7; Holm-adjusted exact P = .031), whereas native continuous performance was 37.5 percentage points lower than reconstructed cumulative performance (95% trajectory-block bootstrap CI, −50.0 to −25.0; Holm-adjusted exact P = .031). Exploratory model-specific analyses indicated substantial heterogeneity: the native-versus-reconstructed contrast was largest for Doubao, smaller and statistically imprecise for Gemini, and absent for ChatGPT. Conclusions On average across the three evaluated systems, reconstructed cumulative user-only prompts outperformed native continuous conversations, although exploratory model-specific patterns were heterogeneous. Because the formats also differed in prompt reconstruction, information salience, message positioning, explicit integration instructions, and native conversation-state processing, the contrast cannot isolate the causal effect of prior model responses.

زمینه: مدل‌های زبانی بزرگ به طور فزاینده‌ای برای حمایت غیررسمی سلامت روان مورد استفاده قرار می‌گیرند، اما ایمنی آن‌ها در مکالمات با ریسک فزایندهٔ خودکشی ممکن است به نحوهٔ ارائهٔ اطلاعات پیشین وابسته باشد. گفت‌وگوهای بومی چندنوبتی و بازسازی‌شدهٔ تجمعی تنها-کاربر نه‌تنها در حضور پاسخ‌های پیشین مدل، بلکه در بازسازی پرامپت، تمرکز اطلاعات، موقعیت پیام، نشانه‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگو نیز تفاوت دارند. هدف: این مطالعه شناسایی ریسک خودکشی، پرسش مستقیم دربارهٔ ایمنی، فوریت پاسخ و مداخلهٔ به‌موقع در دنیای واقعی را در قالب‌های پرامپت نوبت فعلی مجزا، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر و گفت‌وگوهای بومی پیوستهٔ چندنوبتی مقایسه کرد. روش‌ها: ما ارزیابی کنترل‌شدهٔ تکرارپذیری از ChatGPT، Gemini و Doubao با استفاده از ۱۲ مسیر استاندارد پنج‌نوبتی انجام دادیم: ۴ مسیر مستقیم ریسک خودکشی، ۴ مسیر ریسک ضمنی یا ناسازگار درونی، و ۴ کنترل غیرخودکشی با پریشانی بالا. هر مسیر تحت سه قالب ارائهٔ زمینه ارزیابی شد. ۲۴ ترکیب مدل-مسیر به عنوان واحدهای تکرارپذیر همسان درون ۸ بلوک مستقل مسیر ریسک در نظر گرفته شدند. مقایسه‌های اصلی با استفاده از آزمون‌های دقیق وارونگی علامت در سطح مسیر و بازه‌های اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر برآورد شد. پیامدهای سطح نوبت با مدل‌های اثرات مختلط چندسطحی تحلیل شد. ناهمگنی اکتشافی وضعیت-مدل با تحلیل حساسیت دقیق جایگشت بلوک-مسیر ارزیابی شد و مدل تعاملی خوشه‌بندی‌شده بر مسیر تنها به عنوان بررسی ثانویهٔ مجانبی استفاده شد. نتایج: مداخلهٔ مناسب و به‌موقع در ۱۰ مورد از ۲۴ مشاهدهٔ نوبت فعلی مجزا (۴۱٫۷٪)، ۲۱ از ۲۴ مشاهدهٔ تجمعی بازسازی‌شده (۸۷٫۵٪) و ۱۲ از ۲۴ مشاهدهٔ بومی پیوسته (۵۰٫۰٪) رخ داد. به طور میانگین در سه سامانه، ارائهٔ تجمعی بازسازی‌شده نسبت به ورودی مجزا ۴۵٫۸ درصد بیشتر بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ۲۵٫۰ تا ۶۶٫۷؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱)، در حالی که عملکرد بومی پیوسته ۳۷٫۵ درصد کمتر از عملکرد تجمعی بازسازی‌شده بود (۹۵٪ بازهٔ اطمینان بوت‌استرپ بلوک-مسیر، ‎−۵۰٫۰ تا ‎−۲۵٫۰؛ مقدار P دقیق تعدیل‌شده با Holm = ‎.۰۳۱). تحلیل‌های اکتشافی مدل‌محور ناهمگنی قابل توجهی نشان داد: تفاوت بومی-در مقابل-بازسازی‌شده برای Doubao بیشترین مقدار، برای Gemini کمتر و از نظر آماری نامشخص، و برای ChatGPT غایب بود. نتیجه‌گیری: به طور میانگین در سه سامانهٔ ارزیابی‌شده، پرامپت‌های تجمعی بازسازی‌شدهٔ تنها-کاربر عملکرد بهتری نسبت به گفت‌وگوهای بومی پیوسته داشتند، اگرچه الگوهای مدل‌محور اکتشافی ناهمگون بودند. از آنجا که قالب‌ها همچنین در بازسازی پرامپت، برجستگی اطلاعات، موقعیت پیام، دستورالعمل‌های ادغام صریح و پردازش وضعیت گفت‌وگوی بومی تفاوت داشتند، این مقایسه نمی‌تواند اثر علّی پاسخ‌های پیشین مدل را به طور مجزا تعیین کند.

Introduction: Effective clinical teaching depends on managing cognitive load. Contextual vertical integration (CVI), which interweaves basic-science mechanisms with clinical content within a teaching session, was associated with lower self-reported Intrinsic Cognitive Load (ICL) and Extraneous Cognitive Load (ECL) scores and higher self-reported Germane Cognitive Load (GCL) scores in the CONVINCED-OG cluster-randomized crossover trial. Whether baseline deep and surface learning approaches are associated with cognitive load, or moderate CVI’s benefits, is unknown. This prespecified secondary analysis addressed both questions. Materials & Methods: The dataset comprised 103 third-year MBBS students (824 student-topic observations) taught eight core obstetrics and gynecology topics across two teaching hospitals, each topic delivered under CVI-enabled and non-integrated conditions in a topic-level crossover. Baseline deep and surface learning approaches were measured once using the Revised Two-Factor Study Process Questionnaire; ICL, ECL and GCL were self-reported after each session using the Cognitive Load Questionnaire. For each outcome, two linear mixed-effects models were fitted with random intercepts for participant and cluster-period: a main-effects model, and an interaction model adding condition-by-approach interaction terms. Results: Averaged across instructional conditions, a deeper learning approach was associated with lower ICL (b = − 0.040; 95% CI, − 0.071 to − 0.009; p = 0.011), lower ECL (b = − 0.060; 95% CI, − 0.101 to − 0.019; p = 0.004) and higher GCL (b = 0.037; 95% CI, 0.003 to 0.072; p = 0.033). There was no clear evidence that surface approach was associated with any outcome. No interaction between instructional condition and either learning approach was significant for any outcome, giving no clear evidence that CVI’s cognitive-load benefit varied with learning approach. Sensitivity analyses were consistent. With multiplicity adjustments, ECL survived all adjustments, ICL only Benjamini–Hochberg, and GCL none. Conclusion: There was no clear evidence of moderation of CVI-related differences by learning approaches. Deep-approach scores were associated with lower ICL and ECL and higher GCL; surface approach showed no clear association. Keywords: cognitive load theory, vertical integration, learning approaches, medical education, obstetrics and gynecology, cluster-randomized crossover trial

مقدمه: آموزش بالینی مؤثر وابسته به مدیریت بار شناختی است. یکپارچگی عمودی زمینه‌ای (CVI)، که سازوکارهای علوم پایه را با محتوای بالینی در یک جلسه آموزشی درهم می‌آمیزد، در کارآزمایی خوشه‌ای تصادفی متقاطع CONVINCED-OG با نمرات کمتر بار شناختی ذاتی (ICL) و بار شناختی بیرونی (ECL) و نمرات بالاتر بار شناختی سودمند (GCL) خودگزارش‌دهی شده همراه بود. اینکه آیا رویکردهای یادگیری عمیق و سطحی پایه با بار شناختی مرتبط هستند یا تعدیل‌گر منافع CVI می‌باشند، نامشخص است. این تحلیل ثانویه از پیش تعیین‌شده به هر دو پرسش پرداخت. مواد و روش‌ها: داده‌ها شامل ۱۰۳ دانشجوی سال سوم MBBS (۸۲۴ مشاهده دانشجو-موضوع) بود که هشت موضوع اصلی زنان و زایمان را در دو بیمارستان آموزشی فراگرفتند؛ هر موضوع تحت شرایط یکپارچه‌شده با CVI و غیر یکپارچه در یک طرح متقاطع در سطح موضوع ارائه شد. رویکردهای یادگیری عمیق و سطحی پایه یک بار با استفاده از پرسشنامه فرآیند مطالعه دو عاملی بازنگری‌شده سنجیده شد؛ ICL، ECL و GCL پس از هر جلسه با استفاده از پرسشنامه بار شناختی به صورت خودگزارش‌دهی اندازه‌گیری شد. برای هر پیامد، دو مدل خطی اثرات مختلط با رهگیر تصادفی برای شرکت‌کننده و دوره خوشه برازش شد: یک مدل اثرات اصلی و یک مدل تعاملی با افزودن اصطلاحات تعامل وضعیت-رویکرد. نتایج: به طور میانگین در شرایط آموزشی، رویکرد یادگیری عمیق‌تر با ICL پایین‌تر (b = − 0.040؛ ۹۵٪ CI، − ۰.۰۷۱ تا − ۰.۰۰۹؛ p = ۰.۰۱۱)، ECL پایین‌تر (b = − 0.060؛ ۹۵٪ CI، − ۰.۱۰۱ تا − ۰.۰۱۹؛ p = ۰.۰۰۴) و GCL بالاتر (b = 0.037؛ ۹۵٪ CI، ۰.۰۰۳ تا ۰.۰۷۲؛ p = ۰.۰۳۳) همراه بود. شواهد روشنی مبنی بر ارتباط رویکرد سطحی با هیچ‌یک از پیامدها وجود نداشت. هیچ‌یک از تعاملات بین وضعیت آموزشی و هر یک از رویکردهای یادگیری برای هیچ پیامدی معنادار نبود، و شواهد روشنی مبنی بر اینکه منفعت بار شناختی CVI با رویکرد یادگیری متفاوت باشد، به دست نیامد. تحلیل‌های حساسیت نیز سازگار بودند. با تعدیل چندگانگی، ECL در همه تعدیلات باقی ماند، ICL فقط در بنجامینی–هوچبرگ و GCL در هیچ‌کدام. نتیجه‌گیری: شواهد روشنی از تعدیل‌گری تفاوت‌های مرتبط با CVI توسط رویکردهای یادگیری به دست نیامد. نمرات رویکرد عمیق با ICL و ECL پایین‌تر و GCL بالاتر همراه بود؛ رویکرد سطحی ارتباط روشنی نشان نداد.

Social interaction requires the integration of information about self, other, and shared context. One of the proposed mechanisms supporting this coordination is interbrain synchrony – correlated neural activity between interacting individuals – yet its role in shaping social behavior remains unresolved. Here, we show that theta band synchrony in the medial prefrontal cortex (mPFC) is closely linked to social interaction in mice and often precedes its onset. In male Shank2 mutant mice, a genetic model of social dysfunction, mPFC interbrain synchrony was diminished, along with a reduced population of mPFC neurons encoding multiple dimensions of social information. Optogenetic entrainment of theta synchrony was accompanied by increased interbrain coupling and social interaction in male Shank2-/- and Tbr1+/K228E mutant mice, two well-established genetic models of autism spectrum disorder (ASD). These findings identify prefrontal theta synchrony as a neural substrate that supports social behavior and provide a framework for understanding how coordinated neural activity across brains contributes to social interaction. Brain rhythms of interacting mice become synchronized, but this coordination is reduced in mouse models of autism. Here the authors show that theta-frequency stimulation is accompanied by increased interbrain synchrony and social interaction.

تعامل اجتماعی مستلزم ادغام اطلاعات مربوط به خود، دیگری و زمینه مشترک است. یکی از سازوکارهای پیشنهادی که از این هماهنگی حمایت می‌کند، هم‌زمانی بین‌مغزی است؛ یعنی فعالیت عصبی همبسته بین افراد در حال تعامل؛ با این حال نقش آن در شکل‌دهی رفتار اجتماعی همچنان نامشخص باقی مانده است. در این پژوهش نشان داده‌ایم که هم‌زمانی باند تتا در قشر پیش‌پیشانی میانی (mPFC) ارتباط نزدیکی با تعامل اجتماعی در موش‌ها دارد و اغلب پیش از آغاز آن رخ می‌دهد. در موش‌های نر جهش‌یافته Shank2، که یک مدل ژنتیکی برای اختلال عملکرد اجتماعی است، هم‌زمانی بین‌مغزی mPFC کاهش یافته بود و همچنین جمعیت نورون‌های mPFC که ابعاد مختلف اطلاعات اجتماعی را رمزگذاری می‌کنند، کمتر بود. هم‌زمان‌سازی اپتوژنتیکی ریتم تتا با افزایش هم‌جفتی بین‌مغزی و تعامل اجتماعی در موش‌های نر Shank2-/- و Tbr1+/K228E، دو مدل ژنتیکی معتبر برای اختلال طیف اوتیسم (ASD)، همراه بود. این یافته‌ها هم‌زمانی تتا در قشر پیش‌پیشانی را به عنوان زیرلایه عصبی حمایت‌کننده رفتار اجتماعی شناسایی می‌کند و چارچوبی برای درک چگونگی نقش فعالیت عصبی هماهنگ‌شده بین مغزها در تعامل اجتماعی فراهم می‌آورد. ریتم‌های مغزی موش‌های در حال تعامل با یکدیگر هم‌زمان می‌شود، اما این هماهنگی در مدل‌های موشی اوتیسم کاهش می‌یابد. در این پژوهش نویسندگان نشان می‌دهند که تحریک با فرکانس تتا با افزایش هم‌زمانی بین‌مغزی و تعامل اجتماعی همراه است.