more-than-human

Abstract Amid growing calls for Australian universities to engage meaningfully with Indigenous knowledges, this article examines how Indigenous-led, place-based inquiry can reorient academic practice toward culturally regenerative possibilities. Drawing on a Cooperative Inquiry conducted with Whadjuk Noongar Boodjar, we follow six Noongar-led experiences involving Country, language, ceremony, deep time, embodiment and more-than-human relations. Through cycles of experiential, presentational and reflective practice, these engagements restructured attention, temporality and conduct, foregrounding relational ethics of permission, reciprocity and refusal. Multimodal forms including movement, image and creative response were treated as epistemic practices, enabling us to register affective and relational reorientations that are not readily accessible through propositional forms alone. Our analysis traces how these reorientations unsettled extractive research habits and repositioned knowledge-making as embodied, participatory and accountable to Country. We argue that culturally regenerative university practice does not emerge through policy statements, curricular add-ons or inclusion alone, but through lived, relational engagements that reconfigure how knowledge is generated, held and shared. The study contributes empirical insight into how such reconfigurations unfold in practice and highlights the institutional conditions required to sustain accountable relationships with place.

چکیده: در میان درخواست‌های فزاینده برای مشارکت معنادار دانشگاه‌های استرالیا با دانش‌های بومی، این مقاله بررسی می‌کند که چگونه پژوهش مبتنی بر مکان و هدایت‌شده توسط بومیان می‌تواند عمل دانشگاهی را به سوی امکانات فرهنگی باززاینده جهت‌دهی کند. با بهره‌گیری از یک پژوهش همکارانه (Cooperative Inquiry) که با Whadjuk Noongar Boodjar انجام شد، شش تجربه هدایت‌شده توسط Noongar شامل ارتباط با سرزمین (Country)، زبان، آیین، زمان عمیق، تجسم و روابط فراتر از انسان دنبال می‌شود. از طریق چرخه‌های تجربه‌محور، ارائه‌ای و بازتابی، این مشارکت‌ها توجه، زمان‌مندی و رفتار را بازساختند و اخلاق رابطه‌ای اجازه، دوسویگی و امتناع را در کانون قرار دادند. اشکال چندرسانه‌ای از جمله حرکت، تصویر و پاسخ خلاقانه به عنوان شیوه‌های معرفتی تلقی شدند و این امکان را فراهم کردند تا جهت‌گیری‌های عاطفی و رابطه‌ای را که به آسانی از طریق اشکال گزاره‌ای قابل دسترسی نیستند، ثبت کنیم. تحلیل ما نشان می‌دهد که این جهت‌گیری‌ها عادات پژوهشی استخراج‌گرایانه را به چالش کشیده و تولید دانش را به عنوان امری مجسم، مشارکتی و پاسخگو نسبت به سرزمین بازتعریف کردند. استدلال می‌شود که عمل دانشگاهی باززاینده فرهنگی نه از طریق بیانیه‌های سیاستی، افزوده‌های برنامه درسی یا صرفاً شمول، بلکه از طریق مشارکت‌های زیسته و رابطه‌ای که نحوه تولید، نگهداری و به اشتراک‌گذاری دانش را بازپیکربندی می‌کند، پدید می‌آید. این مطالعه بینش تجربی درباره چگونگی وقوع این بازپیکربندی‌ها در عمل ارائه می‌دهد و شرایط نهادی لازم برای حفظ روابط پاسخگو با مکان را برجسته می‌سازد.

Abstract In the context of planetary, social and epistemic crises, this paper explores how universities might transform governance practices to support culturally regenerative futures. Drawing on a cooperative inquiry within an international research group, the study develops the concept of relational governance as an alternative to dominant corporate models shaped by neoliberal logics. Grounded in Aboriginal and place-based epistemologies, the research proposes governance as an embodied, ethical and relational practice developed through attentive engagement with people, Country and more-than-human worlds. Relational governance values Aboriginal knowledge; activates reckoning and locale; and includes local Aboriginal councils to transform universities towards being welcoming, Aboriginal places for people of all backgrounds. Through storied narratives, the paper illustrates how knowledge is co-created through dialogue, ceremony and ecological participation, with Country understood as an active agent in decision-making. The findings highlight the importance of Aboriginal leadership, truth-telling and structural change within universities. Ultimately, the paper contributes to the growing movement toward culturally regenerative universities, offering relational governance as a pathway for institutions to foster an ethic of care, reciprocity and life-affirming futures.

چکیده: در بستر بحران‌های سیاره‌ای، اجتماعی و معرفتی، این مقاله به بررسی چگونگی تحول شیوه‌های حکمرانی در دانشگاه‌ها به منظور حمایت از آینده‌های باززاینده فرهنگی می‌پردازد. با تکیه بر پژوهشی مشارکتی در یک گروه تحقیقاتی بین‌المللی، این مطالعه مفهوم حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان جایگزینی برای الگوهای مسلط شرکتی مبتنی بر منطق نئولیبرال توسعه می‌دهد. این پژوهش که بر معرفت‌شناسی‌های بومی و مبتنی بر مکان استوار است، حکمرانی را به مثابه کنشی تجسم‌یافته، اخلاقی و رابطه‌ای تعریف می‌کند که از طریق تعامل دقیق با مردم، سرزمین (Country) و جهان‌های فراتر از انسان شکل می‌گیرد. حکمرانی رابطه‌ای برای دانش بومی ارزش قائل است؛ به بازاندیشی و مکان‌مندی فعلیت می‌بخشد؛ و شوراهای محلی بومی را دربرمی‌گیرد تا دانشگاه‌ها را به مکان‌هایی خوشامدگو و بومی برای افراد با پیشینه‌های گوناگون تبدیل کند. مقاله با روایت‌های داستانی نشان می‌دهد که دانش از طریق گفت‌وگو، آیین و مشارکت زیست‌بومی به صورت مشترک خلق می‌شود و سرزمین به عنوان عاملی فعال در تصمیم‌گیری درک می‌گردد. یافته‌ها بر اهمیت رهبری بومی، حقیقت‌گویی و تغییرات ساختاری در دانشگاه‌ها تأکید دارند. در نهایت، این مقاله به جنبش رو‌به‌رشد دانشگاه‌های باززاینده فرهنگی کمک می‌کند و حکمرانی رابطه‌ای را به عنوان مسیری برای نهادها جهت پرورش اخلاق مراقبت، دوسویگی و آینده‌های حیات‌بخش ارائه می‌دهد.

Abstract In this article, I examine how I embed algorithms in instrumental and electroacoustic compositional practices to organise numerical data drawn from extra-musical environmental and cosmological contexts within musical materials and structures. I explore such material-semiotic exchanges between music and surrounding environments to sonically reconfigure the matter of the life stories suggested by Ursula Le Guin, stories that challenge anthropocentric narratives. The aim of telling life stories aurally is to both explore Baradian new materialist feminist deployments of technologies and encourage conversations and reflections on the forms, causes and effects of the relationship between humanity and its environments as proposed by Donna Haraway. Through the integration of environmental and astronomical data into musical materials and structures, real-time sound processing, octophonic spatialisation and generative interactions, the works I composed and discuss in this article unravel the sonic textures of the displacement of vegetal species across the Earth, the formation of galaxies, the physical dynamics of bird flight and the pollution of the seas, creating meaningful intersections of different media to examine how sonic practices developed within hypermedial settings may narrate more-than-human processes.

در این مقاله، بررسی می‌کنم که چگونه الگوریتم‌ها را در شیوه‌های آهنگ‌سازی سازی و الکتروآکوستیک به‌کار می‌برم تا داده‌های عددی برگرفته از زمینه‌های فرا‌موسیقایی محیطی و کیهان‌شناختی را در مواد و ساختارهای موسیقایی سازمان‌دهی کنم. این تبادلات مادی-نشانه‌ای میان موسیقی و محیط‌های پیرامونی را برای بازپیکربندی صوتی ماده‌ی داستان‌های زندگی که توسط Ursula Le Guin پیشنهاد شده‌اند، کاوش می‌کنم؛ داستان‌هایی که روایت‌های انسان‌محور را به چالش می‌کشند. هدف از بازگویی شنیداری داستان‌های زندگی، هم بررسی بهره‌گیری‌های فمینیستی نو‌ماده‌گرایانه‌ی Barad از فناوری‌ها و هم تشویق به گفت‌وگو و تأمل درباره‌ی اشکال، علل و پیامدهای رابطه‌ی میان انسان و محیط‌هایش، همان‌گونه که Donna Haraway مطرح کرده است، می‌باشد. از طریق ادغام داده‌های محیطی و نجومی در مواد و ساختارهای موسیقایی، پردازش صوتی بلادرنگ، فضاسازی اُکتوفونیک و تعاملات مولد، آثاری که در این مقاله ساخته و مورد بحث قرار داده‌ام، بافت‌های صوتی جابه‌جایی گونه‌های گیاهی در سراسر زمین، شکل‌گیری کهکشان‌ها، پویایی‌های فیزیکی پرواز پرندگان و آلودگی دریاها را آشکار می‌کنند و تقاطع‌های معناداری از رسانه‌های مختلف ایجاد می‌کنند تا بررسی کنند که چگونه شیوه‌های صوتی توسعه‌یافته در بسترهای فرارسانه‌ای می‌توانند فرایندهای فراتر از انسان را روایت کنند.