Basque music

Abstract Maintaining minoritized expressions in the face of persecution has long been a subject of scholarship. In the Basque Country, dancers whose lives were deeply marked by the Franco dictatorship and its aftermath regularly attend plaza dances. Drawing on extensive ethnographic research in Donostia-San Sebastián, I argue that (through strict adherence to norms) these events become “breathing spaces” for participants: spaces in which language, music, and dance are vehicles for social life. Breathing spaces allow people to temporarily create the world in which they want to live, one in which the Basque language, music, and dance are predominant and secure.

حفظ بیان‌های اقلیت‌زده در مواجهه با سرکوب، مدت‌هاست که موضوع پژوهش‌های علمی بوده است. در سرزمین باسک، رقصندگانی که زندگی‌شان به‌شدت تحت تأثیر دیکتاتوری فرانکو و پیامدهای آن قرار گرفته است، به طور منظم در رقص‌های میدان شرکت می‌کنند. با تکیه بر پژوهش قوم‌نگارانه گسترده در Donostia-San Sebastián، استدلال می‌کنم که این رویدادها (از طریق پایبندی دقیق به هنجارها) به «فضاهای تنفس» برای شرکت‌کنندگان تبدیل می‌شوند: فضاهایی که در آن زبان، موسیقی و رقص به عنوان ابزارهایی برای زندگی اجتماعی عمل می‌کنند. فضاهای تنفس به افراد این امکان را می‌دهند که به طور موقت جهانی را که می‌خواهند در آن زندگی کنند خلق کنند؛ جهانی که در آن زبان، موسیقی و رقص باسکی غالب و ایمن است.