systemic health

Background Sleep disturbances and oral health problems are both prevalent public health concerns with substantial impacts on quality of life and systemic health. However, population-based evidence examining the independent associations between multiple dimensions of oral health and multiple sleep outcomes remains limited. This study investigated the associations between oral health indicators and sleep disturbances among Canadian adults using nationally representative survey data. Methods We utilized data from adults aged 18 years and older who completed the 2017–2018 Canadian Community Health Survey (CCHS). Four oral health indicators were assessed: self-reported oral health, oral pain, bleeding gums, and dry mouth. Four sleep outcomes were examined: short sleep duration, insomnia symptoms, unrefreshing sleep, and difficulty staying awake. Multivariable logistic regression models were used, with progressive adjustment for sociodemographic factors, health status, and health behaviors. Results All four oral health indicators were significantly associated with most sleep outcomes in the full adjusted model. For short sleep duration, the strongest association was observed for poor oral health (AOR: 1.623). For insomnia symptoms, dry mouth (AOR: 1.904) and oral pain (AOR: 1.826) exhibited the strongest associations. For unrefreshing sleep, oral pain (AOR: 1.937) and dry mouth (AOR: 1.808) were associated with higher odds of reporting unrefreshing sleep. For difficulty staying awake, dry mouth (AOR: 1.720) and oral pain (AOR: 1.701) showed the strongest associations. Conclusion Oral health problems are associated with multiple dimensions of sleep disturbance. These findings highlight the need for integrated care and complementary screening between dental and sleep medicine.

زمینه: اختلالات خواب و مشکلات سلامت دهان هر دو از نگرانی‌های شایع بهداشت عمومی هستند که تأثیرات قابل توجهی بر کیفیت زندگی و سلامت سیستمیک دارند. با این حال، شواهد مبتنی بر جمعیت که به بررسی ارتباطات مستقل میان ابعاد مختلف سلامت دهان و پیامدهای مختلف خواب می‌پردازد، محدود است. این مطالعه ارتباط میان شاخص‌های سلامت دهان و اختلالات خواب را در میان بزرگسالان کانادایی با استفاده از داده‌های نظرسنجی ملی نماینده بررسی کرد. روش‌ها: داده‌های بزرگسالان ۱۸ سال و بالاتر که در نظرسنجی سلامت جامعه کانادا (CCHS) در سال‌های ۲۰۱۷–۲۰۱۸ شرکت کرده بودند، مورد استفاده قرار گرفت. چهار شاخص سلامت دهان ارزیابی شد: سلامت دهان خودگزارش‌شده، درد دهان، خونریزی لثه و خشکی دهان. چهار پیامد خواب بررسی شد: مدت خواب کوتاه، علائم بی‌خوابی، خواب غیرطراوت‌بخش و دشواری در بیدار ماندن. مدل‌های رگرسیون لجستیک چندمتغیره با تعدیل تدریجی برای عوامل جمعیت‌شناختی، وضعیت سلامت و رفتارهای سلامت به کار رفت. نتایج: هر چهار شاخص سلامت دهان در مدل کاملاً تعدیل‌شده با اکثر پیامدهای خواب ارتباط معناداری داشتند. برای مدت خواب کوتاه، قوی‌ترین ارتباط برای سلامت دهان ضعیف مشاهده شد (AOR: 1.623). برای علائم بی‌خوابی، خشکی دهان (AOR: 1.904) و درد دهان (AOR: 1.826) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. برای خواب غیرطراوت‌بخش، درد دهان (AOR: 1.937) و خشکی دهان (AOR: 1.808) با احتمال بالاتر گزارش خواب غیرطراوت‌بخش همراه بودند. برای دشواری در بیدار ماندن، خشکی دهان (AOR: 1.720) و درد دهان (AOR: 1.701) قوی‌ترین ارتباط را نشان دادند. نتیجه‌گیری: مشکلات سلامت دهان با ابعاد مختلف اختلال خواب مرتبط هستند. این یافته‌ها بر ضرورت مراقبت یکپارچه و غربالگری مکمل میان دندان‌پزشکی و پزشکی خواب تأکید می‌کند.

Abstract: Aesthetic medicine is moving beyond an appearance-centered focus toward approaches that also prioritize long-term skin and underlying tissue health. Skin health and systemic health are now widely recognized as closely interconnected through shared mechanisms of aging biology, yet a practical clinical construct for translating this understanding into aesthetic practice remains to be established. In this conceptual review article, we propose Integrative Aesthetics (IA) as a clinically grounded framework that positions aesthetic and systemic health improvement as coequal, mutually reinforcing clinical goals, organized through 2 interconnected layers: local tissue optimization and systemic health optimization. These aims are operationalized through 3 synergistic pillars: i) conventional aesthetic interventions, ii) regenerative therapies, and iii) functional medicine. Conventional aesthetic interventions provide direct structural and surface-level correction; regenerative therapies support tissue quality by modulating the local microenvironment and repair pathways; and functional medicine addresses modifiable upstream determinants of tissue responsiveness, including nutrition, mitochondrial function, endocrine status, lifestyle, and broader biological aging processes. By integrating local and systemic strategies, IA proposes a mutually reinforcing model in which improved systemic health enhances procedural readiness, recovery, and remodeling, while improved skin and supporting tissue health, and the visible aesthetic benefits they produce, may support broader patient engagement in long-term health optimization. IA therefore offers a practical framework for reorienting aesthetic medicine toward a more whole-person, multidisciplinary, and health-focused model of care. Keywords: integrative aesthetics, aesthetic medicine, regenerative aesthetics, functional medicine, skin aging

چکیده: پزشکی زیبایی فراتر از تمرکز صرف بر ظاهر، به سوی رویکردهایی حرکت می‌کند که سلامت بلندمدت پوست و بافت‌های زیرین را نیز در اولویت قرار می‌دهند. امروزه سلامت پوست و سلامت سیستمیک به‌طور گسترده‌ای به‌عنوان حوزه‌هایی با ارتباط نزدیک از طریق سازوکارهای مشترک زیست‌شناسی پیری شناخته می‌شوند، اما هنوز ساختار بالینی عملی برای ترجمه این درک به عمل زیبایی ایجاد نشده‌است. در این مقاله مروری مفهومی، زیبایی‌شناسی تلفیقی (IA) به‌عنوان چارچوبی مبتنی بر بالین پیشنهاد می‌شود که بهبود سلامت زیبایی و سلامت سیستمیک را به‌عنوان اهداف بالینی هم‌ارز و تقویت‌کننده متقابل، در دو لایه به‌هم‌پیوسته سازمان‌دهی می‌کند: بهینه‌سازی بافت موضعی و بهینه‌سازی سلامت سیستمیک. این اهداف از طریق سه ستون هم‌افزا عملیاتی می‌شوند: ۱) مداخلات زیبایی متداول، ۲) درمان‌های بازساختی، و ۳) پزشکی عملکردی. مداخلات زیبایی متداول اصلاح ساختاری و سطحی مستقیم را فراهم می‌کنند؛ درمان‌های بازساختی با تعدیل ریزمحیط موضعی و مسیرهای ترمیم، از کیفیت بافت حمایت می‌کنند؛ و پزشکی عملکردی به عوامل قابل‌تغییر مؤثر بر پاسخ‌دهی بافت، از جمله تغذیه، عملکرد میتوکندری، وضعیت غدد درون‌ریز، سبک زندگی و فرایندهای گسترده‌تر پیری زیستی می‌پردازد. با ادغام راهبردهای موضعی و سیستمیک، IA مدلی تقویت‌کننده متقابل ارائه می‌دهد که در آن بهبود سلامت سیستمیک، آمادگی برای مداخله، بهبودی و بازسازی را ارتقا می‌دهد و بهبود سلامت پوست و بافت‌های حمایتی و مزایای زیبایی قابل مشاهده حاصل از آن می‌تواند مشارکت گسترده‌تر بیمار در بهینه‌سازی سلامت بلندمدت را تقویت کند. بنابراین IA چارچوبی عملی برای جهت‌دهی مجدد پزشکی زیبایی به سوی مدلی کل‌نگر، چندرشته‌ای و سلامت‌محور ارائه می‌دهد.