Vietnam

Universities preparing graduates for technology-enabled financial services need to understand how digital learning conditions relate to students’ career readiness. This study examines the associations of university-based Digital Financial Learning Ecosystem Quality with perceived FinTech Career Readiness among Vietnamese business students. Drawing on Social Cognitive Theory and Social Cognitive Career Theory, ecosystem quality is modelled as a reflective–formative higher-order construct comprising Digital Academic Support, the Digital Learning Environment, and Digital Teaching Innovation. Cross-sectional survey data from 341 students recruited through nonprobability convenience sampling via networks centred on northern Vietnam were analysed using partial least squares structural equation modelling and a disjoint two-stage procedure.All three ecosystem dimensions made significant formative contributions, with the digital learning environment showing the largest estimated weight. Higher ecosystem quality was positively associated with self-efficacy and learning motivation, and self-efficacy was positively associated with motivation. Motivation and career orientation were positively associated with perceived readiness, with motivation having the larger estimated direct coefficient. Career orientation showed no significant additional association with motivation after accounting for ecosystem quality and self-efficacy. Ecosystem quality was indirectly associated with readiness through motivation and through the sequential pathway involving self-efficacy and motivation. The model explained 41.5% of the variance in perceived readiness.The study contributes an integrated operationalisation of university-based digital financial learning quality and distinguishes learning-related associations from those of career orientation. The findings inform potential priorities for coordinating digital platforms, relevant financial content, academic support, practical learning, and competency-based career guidance. For universities and financial institutions, the study offers evidence to guide collaboration on graduate preparation and a foundation for evaluating how perceived readiness relates to demonstrated workplace competence.

In today’s dynamic service sectors, particularly aviation and tourism, innovation is a vital driver of performance. While leadership is known to foster innovation, the mechanisms by which leadership influences innovation outcomes through team learning remain underexplored. This study examines the impact of innovation leadership on team performance through team explorative learning, employee innovation, and team innovation, and further examines the moderating role of customer relationship management (CRM) practices in these relationships. Drawing on Social Exchange Theory and Social Learning Theory, innovation is conceptualized as a multi-level outcome shaped by leadership and team dynamics. Using Structural Equation Modelling on survey data from 430 employees and leaders in Vietnam’s aviation and tourism sector, the findings show that innovation leadership enhances team explorative learning, which in turn promotes employee and team innovation. These innovation outcomes subsequently enhance team performance, confirming their mediating roles in the relationship between team explorative learning and performance. Moreover, customer relationship management (CRM) practices moderate these relationships by strengthening the effect of team innovation on performance and attenuating the direct relationship between team explorative learning and team performance. In contrast, CRM practices had a limited moderating effect on the relationship between employee innovation and team performance. This study advances understanding of the indirect pathways through which leadership drives innovation and highlights CRM practices as a boundary condition. Practical implications for managing innovation in complex service environments are offered.

Rising living costs and expensive higher education place many students under financial pressure, yet the evidence from Southeast Asia has not been brought together. Following the Arksey and O’Malley framework and PRISMA-ScR reporting guidelines, a total of 239 records were screened, comprising 174 records retrieved from Scopus and 65 records from non-Scopus sources. Eleven studies from five countries (the Philippines, Indonesia, Malaysia, Singapore, and Thailand) were charted and synthesised narratively. Six were quantitative surveys, and five of the eleven appeared in 2025 or 2026. Six themes emerged. First, costs extend beyond tuition: programme costs, rent, and other indirect expenses create hardship even where tuition is free. Second, access to family resources and financial aid is unequal. Third, financial strain is reported alongside psychological distress and academic strain, a pattern of co-occurrence rather than demonstrated cause. Fourth, students cope through income generation, saving and economising, building financial literacy, cognitive reappraisal, spiritual support, and selective use of social support. Fifth, financial literacy and behaviour appear to shape financial well-being, although findings on financial stress conflict. Sixth, authors call for support beyond tuition, but no study evaluated an intervention. The evidence is mostly cross-sectional, and no eligible study came from Vietnam, Myanmar, Cambodia, Laos, Brunei, or Timor-Leste. Malaysia contributes one study, which examines financial well-being rather than coping strategies. Future work needs harmonised measures, longitudinal and intervention designs, and wider country coverage.

Depressive, anxiety, and stress symptoms are common among adolescents, yet many studies dichotomise Depression Anxiety Stress Scales-21 (DASS-21) outcomes, potentially losing information across severity levels. This study estimated symptom prevalence and examined factors associated with the severity of depressive, anxiety, and stress symptoms among Vietnamese high school students. A cross-sectional survey was conducted among all Grade 10–12 students at one school in the Mekong Delta, Vietnam. Bivariate and multivariable proportional-odds logistic regression models were fitted for three ordered severity categories: normal, mild/moderate, and severe/very severe. Analyses were performed in R version 4.6.0. Among 366 students, severe/very severe depressive, anxiety, and stress symptoms were reported by 13.4%, 27.9%, and 16.4% of students, respectively. Female sex was associated with greater severity of depressive (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39), anxiety (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86), and stress symptoms (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68). Average/weak academic performance was associated with greater depressive symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04). Poor family relationships were associated with greater anxiety (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) and stress symptom severity (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53), while parental academic expectations were associated with greater anxiety symptom severity (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52). Grade 11 students had lower odds of greater stress symptom severity than Grade 10 students (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). Female sex, academic performance, family relationships, parental expectations, and grade level were differentially associated with symptom severity. Analyses that preserved the ordered structure of DASS-21 outcomes showed that associated factors differed across symptom domains. These findings support sex-sensitive screening and targeted school- and family-based mental health strategies.

علائم افسردگی، اضطراب و استرس در میان نوجوانان شایع است، با این حال بسیاری از پژوهش‌ها نتایج مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس-۲۱ (DASS-21) را دوگانه‌سازی می‌کنند که ممکن است منجر به از دست رفتن اطلاعات در سطوح مختلف شدت شود. این مطالعه شیوع علائم را برآورد کرده و عوامل مرتبط با شدت علائم افسردگی، اضطراب و استرس را در میان دانش‌آموزان دبیرستانی ویتنامی بررسی کرده است. یک مطالعه مقطعی در میان تمامی دانش‌آموزان پایه دهم تا دوازدهم یک مدرسه در دلتای مکونگ، ویتنام انجام شد. مدل‌های رگرسیون لجستیک با شانس‌های متناسب دو متغیره و چندمتغیره برای سه دسته شدت مرتب‌شده (عادی، خفیف/متوسط و شدید/بسیار شدید) برازش داده شد. تحلیل‌ها در نرم‌افزار R نسخه 4.6.0 انجام شد. در میان ۳۶۶ دانش‌آموز، به ترتیب ۱۳.۴٪، ۲۷.۹٪ و ۱۶.۴٪ علائم افسردگی، اضطراب و استرس شدید/بسیار شدید را گزارش کردند. جنسیت مؤنث با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.18, 95% CI: 1.41–3.39)، اضطراب (aOR = 1.88, 95% CI: 1.24–2.86) و استرس (aOR = 2.37, 95% CI: 1.54–3.68) همراه بود. عملکرد تحصیلی متوسط/ضعیف با شدت بیشتر علائم افسردگی (aOR = 2.10, 95% CI: 1.11–4.04) مرتبط بود. روابط خانوادگی ضعیف با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.79, 95% CI: 1.11–2.90) و استرس (aOR = 2.10, 95% CI: 1.25–3.53) مرتبط بود، در حالی که انتظارات تحصیلی والدین با شدت بیشتر علائم اضطراب (aOR = 1.66, 95% CI: 1.10–2.52) همراه بود. دانش‌آموزان پایه یازدهم نسبت به پایه دهم احتمال کمتری برای شدت بیشتر علائم استرس داشتند (aOR = 0.50, 95% CI: 0.31–0.80). جنسیت مؤنث، عملکرد تحصیلی، روابط خانوادگی، انتظارات والدین و پایه تحصیلی به طور متفاوتی با شدت علائم مرتبط بودند. تحلیل‌هایی که ساختار مرتب‌شده نتایج DASS-21 را حفظ کردند نشان دادند که عوامل مرتبط در حوزه‌های مختلف علائم متفاوت است. این یافته‌ها از غربالگری حساس به جنسیت و راهبردهای سلامت روان مبتنی بر مدرسه و خانواده حمایت می‌کند.

Inclusive education aims to offer equitable learning opportunities, meaningful participation, and a sense of belonging to students with special needs within regular school environments. This study examined teachers lived experiences in implementing inclusive education and the support strategies they employed to address the diverse needs of learners. Utilizing a phenomenological qualitative design, the study involved eight regular classroom teachers from Van Lang School and Doan Thi Diem Halong School in Halong City, Quang Ninh Province, Vietnam, who were selected through purposive sampling. Data were gathered through semi-structured individual interviews and analyzed using a thematic analysis. The findings identified eight themes: inclusive education as equality and belonging, flexible and differentiated teaching strategies, peer support and meaningful participation, emotional and behavioral management, limited formal training and experiential learning, collaboration with parents and school personnel, challenges in resources, time, and classroom management, and positive experiences of student success and inclusion. Teachers noted that inclusive education requires patience, adaptability, collaboration, continuous learning, and meaningful opportunities for students to participate. The findings further suggest that effective inclusion requires more than individual teacher efforts; it relies on professional development, adequate resources, collaborative support, systematic monitoring, and a supportive classroom culture. Based on the findings, an Inclusive Classroom Support and Development (ICSD) Framework was proposed to enhance teacher capacity, stakeholder collaboration, classroom resources, student-centered engagement, monitoring and evaluation, and inclusive classroom culture. This study highlights the importance of coordinated school-level support to strengthen inclusive education practices and improve the experiences of students with special needs in regular school settings.

آموزش فراگیر با هدف ارائه فرصت‌های یادگیری برابر، مشارکت معنادار و احساس تعلق به دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی طراحی شده است. این پژوهش به بررسی تجارب زیسته معلمان در اجرای آموزش فراگیر و راهبردهای حمایتی مورد استفاده آنان برای پاسخ‌گویی به نیازهای متنوع یادگیرندگان پرداخت. با بهره‌گیری از طرح کیفی پدیدارشناسانه، هشت معلم کلاس عادی از مدارس Van Lang و Doan Thi Diem Halong در شهر Halong، استان Quang Ninh، ویتنام، که به روش نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شده بودند، در این مطالعه شرکت کردند. داده‌ها از طریق مصاحبه‌های نیمه‌ساختاریافته فردی گردآوری و با استفاده از تحلیل تماتیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها هشت تم را شناسایی کردند: آموزش فراگیر به‌مثابه برابری و تعلق، راهبردهای تدریس انعطاف‌پذیر و تمایز یافته، حمایت همسالان و مشارکت معنادار، مدیریت هیجانی و رفتاری، آموزش رسمی محدود و یادگیری تجربی، همکاری با والدین و کارکنان مدرسه، چالش‌های منابع، زمان و مدیریت کلاس، و تجارب مثبت موفقیت و فراگیری دانش‌آموزان. معلمان اشاره کردند که آموزش فراگیر مستلزم صبر، سازگاری، همکاری، یادگیری مستمر و فرصت‌های معنادار برای مشارکت دانش‌آموزان است. یافته‌ها همچنین نشان می‌دهد که فراگیری مؤثر فراتر از تلاش‌های فردی معلمان بوده و به توسعه حرفه‌ای، منابع کافی، حمایت‌های مشارکتی، پایش نظام‌مند و فرهنگ حمایتی کلاس نیازمند است. بر اساس یافته‌ها، چارچوب حمایت و توسعه کلاس فراگیر (ICSD) برای ارتقای ظرفیت معلمان، همکاری ذی‌نفعان، منابع کلاسی، مشارکت دانش‌آموزمحور، پایش و ارزیابی و فرهنگ کلاس فراگیر پیشنهاد شد. این پژوهش بر اهمیت حمایت هماهنگ در سطح مدرسه برای تقویت شیوه‌های آموزش فراگیر و بهبود تجارب دانش‌آموزان با نیازهای ویژه در محیط‌های مدارس عادی تأکید می‌کند.

The 2018 General Education Curriculum in Vietnam requires physics teaching to develop students’ scientific competence, and the science, technology, society and environment (STSE) model has been proposed as one way to meet this requirement. Evidence on how upper secondary physics teachers currently teach specific topics in relation to STSE remains limited. This study surveyed 55 physics teachers about the topic “Electric current and circuits” (Physics 11). A 15-item questionnaire on a five-point Likert scale covered four areas: teaching practice, STSE integration, teacher-rated student scientific competence, and awareness of and readiness for the STSE model. Descriptive statistics and internal consistency coefficients (Cronbach’s α and McDonald’s ω) were computed. Lecturing combined with problem solving was reported by 61.8% of teachers, whereas 38.9% had implemented project-based learning for the topic, and 72.2% reported time and facility constraints. Teachers more often linked the topic to social issues (87.3%) and environmental issues (76.4%) than to modern technology (59.3%). Collecting and processing data was the lowest-rated student capability (M = 3.18). Although 40.7% of teachers were familiar with the STSE model, 70.4% were willing to adopt it if given materials and training. The findings indicate a gap between awareness and readiness, and point to the need for topic-specific STSE resources, professional development, and low-cost technological projects.

بر اساس برنامه درسی آموزش عمومی ۲۰۱۸ در ویتنام، آموزش فیزیک باید به توسعه شایستگی علمی دانش‌آموزان منجر شود و مدل علم، فناوری، جامعه و محیط زیست (STSE) به عنوان یکی از راهکارهای تحقق این هدف پیشنهاد شده است. شواهد موجود درباره نحوه آموزش موضوعات خاص توسط دبیران فیزیک متوسطه دوم در ارتباط با STSE همچنان محدود است. این پژوهش با نظرسنجی از ۵۵ دبیر فیزیک درباره موضوع «جریان الکتریکی و مدارها» (فیزیک ۱۱) انجام شد. پرسشنامه‌ای ۱۵‌سؤالی با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای چهار حوزه را پوشش داد: عملکرد آموزشی، ادغام STSE، ارزیابی شایستگی علمی دانش‌آموزان توسط دبیر، و آگاهی و آمادگی نسبت به مدل STSE. آمار توصیفی و ضرایب پایایی درونی (آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد) محاسبه شد. ۶۱٫۸٪ دبیران، تدریس ترکیبی با حل مسئله را گزارش کردند، در حالی که ۳۸٫۹٪ یادگیری مبتنی بر پروژه را برای این موضوع به کار برده بودند و ۷۲٫۲٪ محدودیت زمانی و امکانات را ذکر کردند. دبیران بیشتر موضوع را به مسائل اجتماعی (۸۷٫۳٪) و زیست‌محیطی (۷۶٫۴٪) نسبت به فناوری‌های نوین (۵۹٫۳٪) مرتبط می‌کردند. جمع‌آوری و پردازش داده‌ها پایین‌ترین امتیاز قابلیت دانش‌آموزان را داشت (M = 3.18). اگرچه ۴۰٫۷٪ دبیران با مدل STSE آشنایی داشتند، ۷۰٫۴٪ در صورت دریافت منابع و آموزش، تمایل به پذیرش آن داشتند. یافته‌ها نشان‌دهنده شکاف میان آگاهی و آمادگی است و بر نیاز به منابع موضوع‌محور STSE، توسعه حرفه‌ای و پروژه‌های فناورانه کم‌هزینه تأکید دارد.

The 2018 General Education Curriculum in Vietnam requires physics teaching to develop students’ scientific competence, and the science, technology, society and environment (STSE) model has been proposed as one way to meet this requirement. Evidence on how upper secondary physics teachers currently teach specific topics in relation to STSE remains limited. This study surveyed 55 physics teachers about the topic “Electric current and circuits” (Physics 11). A 15-item questionnaire on a five-point Likert scale covered four areas: teaching practice, STSE integration, teacher-rated student scientific competence, and awareness of and readiness for the STSE model. Descriptive statistics and internal consistency coefficients (Cronbach’s α and McDonald’s ω) were computed. Lecturing combined with problem solving was reported by 61.8% of teachers, whereas 38.9% had implemented project-based learning for the topic, and 72.2% reported time and facility constraints. Teachers more often linked the topic to social issues (87.3%) and environmental issues (76.4%) than to modern technology (59.3%). Collecting and processing data was the lowest-rated student capability (M = 3.18). Although 40.7% of teachers were familiar with the STSE model, 70.4% were willing to adopt it if given materials and training. The findings indicate a gap between awareness and readiness, and point to the need for topic-specific STSE resources, professional development, and low-cost technological projects.

بر اساس برنامه درسی آموزش عمومی ۲۰۱۸ در ویتنام، آموزش فیزیک باید به توسعه شایستگی علمی دانش‌آموزان منجر شود و مدل علم، فناوری، جامعه و محیط زیست (STSE) به عنوان یکی از راهکارهای تحقق این هدف پیشنهاد شده است. شواهد موجود درباره نحوه آموزش موضوعات خاص توسط دبیران فیزیک متوسطه دوم در ارتباط با STSE همچنان محدود است. این پژوهش با نظرسنجی از ۵۵ دبیر فیزیک درباره موضوع «جریان الکتریکی و مدارها» (فیزیک ۱۱) انجام شد. پرسشنامه‌ای ۱۵‌سؤالی با مقیاس لیکرت پنج‌درجه‌ای چهار حوزه را پوشش داد: عملکرد آموزشی، ادغام STSE، ارزیابی شایستگی علمی دانش‌آموزان توسط دبیر، و آگاهی و آمادگی نسبت به مدل STSE. آمار توصیفی و ضرایب پایایی درونی (آلفای کرونباخ و امگا مک‌دونالد) محاسبه شد. ۶۱٫۸٪ دبیران، تدریس ترکیبی با حل مسئله را گزارش کردند، در حالی که ۳۸٫۹٪ یادگیری مبتنی بر پروژه را برای این موضوع به کار برده بودند و ۷۲٫۲٪ محدودیت زمانی و امکانات را ذکر کردند. دبیران بیشتر موضوع را به مسائل اجتماعی (۸۷٫۳٪) و زیست‌محیطی (۷۶٫۴٪) نسبت به فناوری‌های نوین (۵۹٫۳٪) مرتبط می‌کردند. جمع‌آوری و پردازش داده‌ها پایین‌ترین امتیاز قابلیت دانش‌آموزان را داشت (M = 3.18). اگرچه ۴۰٫۷٪ دبیران با مدل STSE آشنایی داشتند، ۷۰٫۴٪ در صورت دریافت منابع و آموزش، تمایل به پذیرش آن داشتند. یافته‌ها نشان‌دهنده شکاف میان آگاهی و آمادگی است و بر نیاز به منابع موضوع‌محور STSE، توسعه حرفه‌ای و پروژه‌های فناورانه کم‌هزینه تأکید دارد.

Background Concerns about teacher stress, burnout, and attrition have led to increased international attention to teacher resilience in education research. This study investigates how teachers in Malaysia, Japan, Nigeria, Uganda, and Vietnam support resilience through their perceptions of teacher professional identity (TPI). Methods Comparative discourse analysis based on quantitative ethnography (QE) and epistemic network analysis (ENA) was used to identify cross-cultural discourse patterns and thematically evaluate teacher utterances related to stress, coping methods, support systems, and notions of resilience. Results The findings demonstrate that resilience is not only developed as an individual skill, but also through culturally and socially rooted understandings of TPI. Teachers from Japan and Vietnam focused on systemic navigation and emotional regulation, while teachers from Nigeria and Uganda focused on spirituality and moral leadership. Malaysian instructors have a mixed approach that blends strategic adaptation and community-centric principles. Conclusions The study highlights the need for contextually relevant and localized methods of professional development that are sensitive to teachers’ identities and contextual realities.

زمینه و هدف: نگرانی‌ها درباره استرس، فرسودگی شغلی و ترک خدمت معلمان موجب افزایش توجه بین‌المللی به تاب‌آوری معلمان در پژوهش‌های آموزشی شده است. این مطالعه بررسی می‌کند که چگونه معلمان در مالزی، ژاپن، نیجریه، اوگاندا و ویتنام از طریق ادراکات خود از هویت حرفه‌ای معلم (TPI) به حمایت از تاب‌آوری می‌پردازند. روش‌ها: تحلیل گفتمان تطبیقی مبتنی بر قوم‌نگاری کمی (QE) و تحلیل شبکه معرفتی (ENA) برای شناسایی الگوهای گفتمانی میان‌فرهنگی و ارزیابی موضوعی اظهارات معلمان مرتبط با استرس، روش‌های مقابله، نظام‌های حمایتی و مفاهیم تاب‌آوری به کار گرفته شد. یافته‌ها: نتایج نشان می‌دهد که تاب‌آوری نه تنها به عنوان یک مهارت فردی توسعه می‌یابد، بلکه از طریق درک‌های ریشه‌دار فرهنگی و اجتماعی از هویت حرفه‌ای معلم نیز شکل می‌گیرد. معلمان ژاپن و ویتنام بر پیمایش نظام‌مند و تنظیم هیجانی تمرکز داشتند، در حالی که معلمان نیجریه و اوگاندا بر معنویت و رهبری اخلاقی تأکید کردند. مدرسان مالزی رویکردی ترکیبی دارند که سازگاری راهبردی و اصول جامعه‌محور را در هم می‌آمیزد. نتیجه‌گیری: این مطالعه بر ضرورت روش‌های توسعه حرفه‌ای بومی و متناسب با زمینه که نسبت به هویت و واقعیت‌های زمینه‌ای معلمان حساس باشد، تأکید می‌کند.