depression screening

Mental health and psychosocial wellbeing among migrant workers and their families are important public health concerns in Nepal. The PARBARDHAN project used a community-based approach to strengthen mental health and psychosocial support, community participation, and local service capacity in migration-affected communities. This study describes psychosocial wellbeing at endline evaluation and compares findings descriptively with baseline and midline . A cross-sectional, mixed-methods endline evaluation was conducted in Salyan and Kailali districts of Nepal. The quantitative component included 245 project beneficiaries aged 16–80 yearsincluding20 (8.2%) migrant/returnee workers and 225 (91.8%) family/community respondents; 216 (88.2%) reported having a family member currently abroad. Psychological distress was assessed using the General Health Questionnaire (GHQ-12), and anxiety and depression the Hopkins Symptom Checklist (HSCL-25). Life satisfaction and subjective happiness were assessed. Qualitative interviews and focus group discussions provided contextual information on project implementation and perceived effects. Quantitative data were analysed using descriptive statistics while qualitative data were analysed using framework analysis. Data were collected from3-26 February, 2026. At endline, 34.7% screened positive for psychological distress, while 8.2% screened positive for anxiety and 5.3% for depression (5.3%). Compared with baseline and midline assessment rounds, anxiety and depression screening positivity was lower at endline, whereas probable psychological distress was higher. Qualitative findings indicated increased mental health awareness, greater willingness to seek support, perceived reductions in stigma, and support through self-help groups, peer groups counselling, and community activities. However, substantial dissatisfaction with life was also reported. Because the evaluation rounds used independent cross-sectional samples, the observed differences cannot be interpreted as within-person changes or attributed causally to the PARBARDHAN intervention. The findings indicate the perceived value of community-based mental health and psychosocial support while highlighting continuing economic insecurity, family separation, and other structural factors affecting psychosocial wellbeing.

سلامت روان و رفاه روانی‌اجتماعی در میان کارگران مهاجر و خانواده‌های آنان از دغدغه‌های مهم بهداشت عمومی در نپال است. پروژه PARBARDHAN با رویکرد مبتنی بر جامعه به تقویت حمایت‌های سلامت روان و روانی‌اجتماعی، مشارکت اجتماعی و ظرفیت خدمات محلی در جوامع متاثر از مهاجرت پرداخت. این مطالعه رفاه روانی‌اجتماعی را در ارزیابی نهایی توصیف کرده و یافته‌ها را به صورت توصیفی با خط پایه و میان‌دوره مقایسه می‌کند. ارزیابی نهایی مقطعی با روش‌های ترکیبی در مناطق Salyan و Kailali نپال انجام شد. بخش کمی شامل ۲۴۵ نفر از بهره‌مندان پروژه در بازه سنی ۱۶ تا ۸۰ سال بود که از این میان ۲۰ نفر (۸.۲٪) کارگر مهاجر/بازگشته و ۲۲۵ نفر (۹۱.۸٪) از اعضای خانواده/جامعه بودند؛ ۲۱۶ نفر (۸۸.۲٪) گزارش دادند که یکی از اعضای خانواده‌شان در حال حاضر در خارج از کشور است. پریشانی روان‌شناختی با استفاده از پرسشنامه سلامت عمومی (GHQ-12) و اضطراب و افسردگی با فهرست نشانه‌های هاپکینز (HSCL-25) ارزیابی شد. رضایت از زندگی و شادی ذهنی نیز مورد سنجش قرار گرفت. مصاحبه‌های کیفی و بحث‌های گروهی متمرکز اطلاعات زمینه‌ای درباره اجرای پروژه و اثرات ادراک‌شده را فراهم کردند. داده‌های کمی با استفاده از آمار توصیفی و داده‌های کیفی با تحلیل چارچوبی تحلیل شدند. داده‌ها از ۳ تا ۲۶ فوریه ۲۰۲۶ جمع‌آوری شد. در ارزیابی نهایی، ۳۴.۷٪ از نظر پریشانی روان‌شناختی مثبت غربال شدند، در حالی که ۸.۲٪ از نظر اضطراب و ۵.۳٪ از نظر افسردگی (۵.۳٪) مثبت بودند. در مقایسه با ارزیابی‌های خط پایه و میان‌دوره، میزان مثبت بودن غربالگری اضطراب و افسردگی در ارزیابی نهایی کمتر بود، در حالی که احتمال پریشانی روان‌شناختی بیشتر بود. یافته‌های کیفی نشان‌دهنده افزایش آگاهی سلامت روان، تمایل بیشتر به جستجوی حمایت، کاهش ادراک‌شده انگ و حمایت از طریق گروه‌های خودیاری، مشاوره گروه‌های همسالان و فعالیت‌های اجتماعی بود. با این حال، نارضایتی قابل توجهی از زندگی نیز گزارش شد. از آنجا که نمونه‌های ارزیابی در هر مرحله مقطعی و مستقل بودند، تفاوت‌های مشاهده‌شده را نمی‌توان به عنوان تغییرات درون‌فردی یا به طور علّی به مداخله PARBARDHAN نسبت داد. یافته‌ها ارزش ادراک‌شده حمایت سلامت روان و روانی‌اجتماعی مبتنی بر جامعه را نشان می‌دهد و در عین حال بر تداوم ناامنی اقتصادی، جدایی خانوادگی و سایر عوامل ساختاری موثر بر رفاه روانی‌اجتماعی تاکید می‌کند.

Background Survey planning must balance recruitment losses against uncertainty in screening yield, diagnostic accuracy and survey design. This study examined how these considerations determine invitation requirements and diagnostic-validation allocation. Methods A Beta planning distribution used 170 PHQ-9-positive results among 1,045 Chinese community participants and an effective sample size of 100. Asymmetric recruitment loss selected conditional and joint-distribution invitation targets. A separate cost-plus-variance Bayes criterion jointly allocated survey clusters and independent reference-positive and reference-negative validation samples. Parameter uncertainty and future-data performance were evaluated by integration and simulation. Results With an illustrative underplanning-to-overplanning loss ratio of 3, conditional planning selected a screening-positive proportion of 0.1862 and 4,794 screening invitations. Integrating design uncertainty increased this target to 5,346. Current-prevalence planning required 9,247 conditional invitations or 11,866 under joint parameter uncertainty when diagnostic accuracy was known within each scenario. The original validation sample imposed a reference-point half-width floor of 0.0292, exceeding the 0.020 target. Under specified relative costs, the joint allocation used 21,708 invitations and 240/4,538 reference-positive/reference-negative validation participants. Its prior-predictive width attainment was 53.15%, compared with 0.03% when nearly the same budget retained the original validation sample. Increasing the precision valuation fourfold raised attainment to 10,000/10,000 simulations, with 95.31% coverage. Uncorrected specificity shifts produced substantial bias despite larger samples. Conclusions At k = 3, the loss-based rule selected a screening-positive planning proportion of 0.1862, reducing conditional invitation requirements by 39.38% relative to p = 0.5. Joint survey–validation allocation improved simulated precision at comparable assumed cost. These findings support allocating recruitment and diagnostic-validation resources jointly when planning current-prevalence surveys.

زمینه: برنامه‌ریزی پیمایش باید بین کاهش جذب و عدم قطعیت در بازده غربالگری، دقت تشخیصی و طراحی پیمایش تعادل برقرار کند. این مطالعه بررسی کرد که چگونه این ملاحظات الزامات دعوت و تخصیص اعتبارسنجی تشخیصی را تعیین می‌کنند. روش‌ها: توزیع برنامه‌ریزی بتا با استفاده از ۱۷۰ نتیجه مثبت PHQ-9 در میان ۱٬۰۴۵ شرکت‌کننده جامعه چینی و اندازه نمونه مؤثر ۱۰۰ به کار رفت. زیان نامتقارن جذب، اهداف دعوت شرطی و توزیع مشترک را انتخاب کرد. معیار بیز هزینه به‌علاوه واریانس به طور مشترک خوشه‌های پیمایش و نمونه‌های اعتبارسنجی مستقل مثبت مرجع و منفی مرجع را تخصیص داد. عدم قطعیت پارامتر و عملکرد داده‌های آینده از طریق انتگرال‌گیری و شبیه‌سازی ارزیابی شد. نتایج: با نسبت زیان برنامه‌ریزی کمتر از حد به بیشتر از حد برابر با ۳، برنامه‌ریزی شرطی نسبت مثبت غربالگری ۰٫۱۸۶۲ و ۴٬۷۹۴ دعوت غربالگری را انتخاب کرد. ادغام عدم قطعیت طراحی این هدف را به ۵٬۳۴۶ افزایش داد. برنامه‌ریزی بر اساس شیوع فعلی به ۹٬۲۴۷ دعوت شرطی یا ۱۱٬۸۶۶ دعوت تحت عدم قطعیت مشترک پارامترها نیاز داشت، زمانی که دقت تشخیصی در هر سناریو معلوم بود. نمونه اعتبارسنجی اولیه کف نیم‌عرض نقطه مرجع ۰٫۰۲۹۲ را تحمیل کرد که از هدف ۰٫۰۲۰ بیشتر بود. تحت هزینه‌های نسبی مشخص‌شده، تخصیص مشترک از ۲۱٬۷۰۸ دعوت و ۲۴۰/۴٬۵۳۸ شرکت‌کننده اعتبارسنجی مثبت مرجع/منفی مرجع استفاده کرد. دستیابی به عرض پیش‌بینی پیشین آن ۵۳٫۱۵٪ بود، در مقایسه با ۰٫۰۳٪ زمانی که تقریباً همان بودجه نمونه اعتبارسنجی اولیه را حفظ کرد. افزایش چهار برابری ارزش‌گذاری دقت، دستیابی را به ۱۰٬۰۰۰/۱۰٬۰۰۰ شبیه‌سازی با پوشش ۹۵٫۳۱٪ رساند. تغییرات تصحیح‌نشده ویژگی، علی‌رغم نمونه‌های بزرگ‌تر، سوگیری قابل توجهی ایجاد کرد. نتیجه‌گیری: در k = ۳، قاعده مبتنی بر زیان نسبت برنامه‌ریزی مثبت غربالگری ۰٫۱۸۶۲ را انتخاب کرد و الزامات دعوت شرطی را نسبت به p = ۰٫۵ به میزان ۳۹٫۳۸٪ کاهش داد. تخصیص مشترک پیمایش–اعتبارسنجی دقت شبیه‌سازی‌شده را در هزینه فرضی مشابه بهبود بخشید. این یافته‌ها از تخصیص مشترک منابع جذب و اعتبارسنجی تشخیصی هنگام برنامه‌ریزی پیمایش‌های شیوع فعلی حمایت می‌کنند.