dance education

This study aims to apply the Project Based Learning model to improve the learning outcomes of Saman Dance among class XI students of SMA Mamiyai Al-Ittihadiyah Medan, based on KD 3.1 “concepts, techniques, and procedures” in the 2013 curriculum. The sample was determined using the Purposive Sampling method through a quantitative descriptive approach, using a 20-question pretest-posttest given to 28 class XI IPA students, with observation, documentation, and literature study as data collection techniques. The study was conducted in 6 meetings to produce a presentation project analyzing Saman Dance. The pretest, given before the Project Based Learning model was used, had an average score of 41, while the posttest after its application had an average score of 86. The t-test shows that t-count = 27.192 > t-table = 1.703 (df = 27, α = 0.05), so Ho is rejected and Ha is accepted. Therefore, applying the Project Based Learning model improves Saman Dance learning outcomes among class XI students of SMA Mamiyai Al-Ittihadiyah Medan.

This study was motivated by the low learning outcomes of students in dance education in Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The study aimed to improve students' learning outcomes through the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model. This research employed Classroom Action Research (CAR), which was conducted in two cycles consisting of four stages: planning, implementation, observation, and reflection. The participants of this study were 30 students of Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang. The research instruments included learning activity observation sheets, written tests, and documentation. The results showed that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model successfully improved students' learning activities. The average percentage of students' learning activities increased from 49% in Cycle I to 85% in Cycle II. Students' learning outcomes also improved, as indicated by the increase in the average class score from 70 in Cycle I to 83 in Cycle II. Furthermore, the percentage of students achieving learning mastery increased from 23.3% (7 students) in Cycle I to 93.3% (28 students) in Cycle II. Based on these findings, it can be concluded that the implementation of the Problem Based Learning (PBL) model is effective in improving both students' learning activities and learning outcomes in dance education for Class VII.2 at SMP Negeri 40 Padang.

این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص در کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ انجام شد. هدف پژوهش، بهبود نتایج یادگیری دانش‌آموزان از طریق اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) بود. این پژوهش از روش پژوهش اقدام در کلاس (CAR) بهره برد که در دو چرخه و شامل چهار مرحله برنامه‌ریزی، اجرا، مشاهده و تأمل انجام شد. شرکت‌کنندگان پژوهش ۳۰ نفر از دانش‌آموزان کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ بودند. ابزارهای پژوهش شامل برگه‌های مشاهده فعالیت یادگیری، آزمون‌های کتبی و مستندسازی بود. نتایج نشان داد که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) به طور موفقیت‌آمیزی فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان را بهبود بخشید. میانگین درصد فعالیت‌های یادگیری دانش‌آموزان از ۴۹٪ در چرخه اول به ۸۵٪ در چرخه دوم افزایش یافت. نتایج یادگیری دانش‌آموزان نیز بهبود یافت، به طوری که میانگین نمره کلاس از ۷۰ در چرخه اول به ۸۳ در چرخه دوم افزایش پیدا کرد. علاوه بر این، درصد دانش‌آموزانی که به تسلط یادگیری دست یافتند از ۲۳.۳٪ (۷ دانش‌آموز) در چرخه اول به ۹۳.۳٪ (۲۸ دانش‌آموز) در چرخه دوم افزایش یافت. بر اساس این یافته‌ها، می‌توان نتیجه گرفت که اجرای مدل یادگیری مبتنی بر مسئله (PBL) در بهبود فعالیت‌های یادگیری و نتایج یادگیری دانش‌آموزان در آموزش رقص کلاس VII.2 مدرسه متوسطه دولتی ۴۰ پادانگ مؤثر است.

This study aims to describe the implementation of the Ciek Duo Tigo Dance extracurricular at SMP Negeri 18 Padang by following the steps that already exist in the extracurricular program. This activity is driven by students' interest and talent in dancing as a place to develop their potential. This type of research uses a descriptive qualitative method. The informants consist of the dance extracurricular instructor and the vice principal of student affairs at SMP Negeri 18 Padang. Data was collected through observation, interviews, and documentation, and then described through reduction, presentation, and drawing conclusions using source triangulation. The research results show that the implementation went well. Planning included program preparation, member recruitment, scheduling, as well as facilities and infrastructure. The execution took place over five meetings, namely introduction, review and memorization of movements, technique improvement, floor pattern practice, and performance simulation carried out based on aspects of wiraga, wirama, and wirasa, which showed significant improvement. This activity concluded with a performance at the farewell event for 9th-grade students and retired teachers of SMP Negeri 18 Padang on May 29, 2026. The challenges faced included limited practice space and inconsistent student attendance, but the activity still ran optimally as a platform for talent development.

هدف این پژوهش توصیف اجرای فوق‌برنامه رقص Ciek Duo Tigo در دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ با پیروی از مراحل موجود در برنامه فوق‌برنامه است. این فعالیت با انگیزه علاقه و استعداد دانش‌آموزان در رقص به‌عنوان بستری برای پرورش توانمندی‌های آنان انجام می‌شود. نوع پژوهش حاضر، کیفی توصیفی است. مطلعان شامل مربی فوق‌برنامه رقص و معاون پرورشی دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ هستند. داده‌ها از طریق مشاهده، مصاحبه و مستندسازی گردآوری و سپس با استفاده از کاهش داده، ارائه و نتیجه‌گیری با بهره‌گیری از مثلث‌سازی منابع توصیف شده‌اند. نتایج پژوهش نشان می‌دهد که اجرای برنامه به‌خوبی انجام شده است. برنامه‌ریزی شامل تهیه برنامه، جذب اعضا، زمان‌بندی و تأمین امکانات و زیرساخت‌ها بوده است. اجرا در پنج جلسه شامل معرفی، مرور و حفظ حرکات، بهبود تکنیک، تمرین الگوی حرکتی و شبیه‌سازی اجرا بر اساس جنبه‌های ویرگا، ویراما و ویرسا که پیشرفت قابل‌توجهی را نشان دادند، صورت گرفته است. این فعالیت با اجرای برنامه در مراسم خداحافظی دانش‌آموزان پایه نهم و معلمان بازنشسته دبیرستان دولتی شماره ۱۸ پادانگ در تاریخ ۲۹ مه ۲۰۲۶ به پایان رسید. چالش‌های پیش‌رو شامل محدودیت فضای تمرین و حضور نامنظم دانش‌آموزان بود، اما این فعالیت همچنان به‌عنوان بستری برای پرورش استعدادها به‌طور بهینه اجرا شد.

Dance learning in elementary schools requires a contextual approach to improve students’ learning motivation. The integration of local cultural materials, especially the Jathilan dance, is an effort to create meaningful and engaging learning experiences that are relevant to students’ cultural environments. This study aimed to describe the implementation of local cultural materials in art learning, students’ art learning motivation, and the influence of local cultural materials on the art learning motivation of fifth-grade students at SDN Salamsari, Kendal Regency. This study employed a quantitative ex post facto design. The findings showed that the implementation of local cultural materials obtained an index score of 86% in the high category, while students’ learning motivation obtained a score of 68.4% in the moderate category. Correlation analysis showed a value of 0.458, indicating a moderate relationship between local cultural materials and learning motivation. The hypothesis test showed that t-count was higher than t-table (2.189 > 1.983) with a significance value of 0.042 < 0.05, indicating a significant influence of local cultural materials on students’ art learning motivation. The contribution of local cultural materials to learning motivation was 21%.

یادگیری رقص در مدارس ابتدایی نیازمند رویکردی زمینه‌محور به منظور ارتقاء انگیزش یادگیری دانش‌آموزان است. ادغام مواد فرهنگی محلی، به ویژه رقص Jathilan، تلاشی برای ایجاد تجارب یادگیری معنادار و جذاب است که با محیط فرهنگی دانش‌آموزان مرتبط باشد. هدف این پژوهش توصیف اجرای مواد فرهنگی محلی در آموزش هنر، انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان و تأثیر مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان پایه پنجم دبستان SDN Salamsari در شهرستان Kendal بود. این پژوهش با طرح کمی از نوع پس‌رویدادی (ex post facto) انجام شد. یافته‌ها نشان داد که اجرای مواد فرهنگی محلی با کسب امتیاز شاخص ۸۶٪ در دسته بالا قرار گرفت، در حالی که انگیزش یادگیری دانش‌آموزان با امتیاز ۶۸٫۴٪ در دسته متوسط قرار داشت. تحلیل همبستگی مقدار ۰٫۴۵۸ را نشان داد که بیانگر رابطه‌ای متوسط بین مواد فرهنگی محلی و انگیزش یادگیری است. آزمون فرضیه نشان داد که مقدار t محاسبه‌شده بیشتر از مقدار t جدول بود (۲٫۱۸۹ > ۱٫۹۸۳) با مقدار معناداری ۰٫۰۴۲ < ۰٫۰۵ که نشان‌دهنده تأثیر معنادار مواد فرهنگی محلی بر انگیزش یادگیری هنر دانش‌آموزان است. سهم مواد فرهنگی محلی در انگیزش یادگیری ۲۱٪ بود.