Danish

Introduction Gambling problems (GP) remain underexplored among forensic psychiatric patients (FPPs). Given the associations between GP, mental distress, and criminal behavior, it is imperative to investigate GP in this population. Aims This study aimed to estimate the prevalence of gambling and GP among FPPs in Denmark and explore associations between GP and sociodemographic, behavioral, and clinical variables. Methods A cross-sectional survey was conducted, including 214 FPPs across 19 hospital units in two major Danish Health Regions. The primary measures were past-year gambling and GP assessed via the Problem Gambling Severity Index (PGSI). Secondary measures included gambling behavior (e.g., expenditure, frequency, self-exclusion), sociodemographic (e.g., age, gender, educational attainment), financial (e.g., consumer loans, monetary savings), and clinical variables (e.g., length of stay, psychiatric diagnoses). Gambling FPPs were asked if they had felt compelled to commit crime due to gambling during the past 12 months. Correlates of GP were identified by comparing higher-risk (PGSI ≥ 3) to lower-risk (PGSI ≤2) gambling FPPs. Prevalence was compared to a gender- and age-matched normative sample from a recent Danish national gambling survey. Results The prevalence of past-year gambling among FPPs was 46% (95% CI = 39-53%), while the prevalence of severe GP (PGSI ≥ 8, indicative of gambling disorder) was 12% (95% CI: 8.1-17%). Relative to lower-risk gambling FPPs (PGSI ≤2), higher-risk FPPs (PGSI ≥ 3) were more likely to be male, to express poorer financial conditions, and to have felt compelled to engage in criminal behavior due to gambling. GP prevalence was markedly higher among FPPs than in the normative sample, where 1.8% reported severe GP (PGSI ≥ 8) (95% CI: 1.3-2.5%). Discussion and Conclusion To our knowledge, this is the first study to examine the prevalence of gambling and GP among FPPs, and the rates were considerable. Given the consequences that GP may have on FPP health and economy, and thus recovery, our findings underscore the potential benefits of screening for and addressing GP in forensic psychiatric care. There is a strong need for further research to inform tailored interventions, improve treatment, and mitigate the potential impact of gambling on recidivism risk.

مقدمه مشکلات قمار (GP) در میان بیماران روان‌پزشکی قانونی (FPPs) همچنان کمتر مورد بررسی قرار گرفته‌اند. با توجه به ارتباط میان GP، پریشانی روانی و رفتار مجرمانه، بررسی GP در این جمعیت ضروری است. اهداف این مطالعه با هدف برآورد شیوع قمار و GP در میان FPPs در دانمارک و بررسی ارتباط میان GP و متغیرهای جمعیت‌شناختی، رفتاری و بالینی انجام شد. روش‌ها یک پیمایش مقطعی با مشارکت ۲۱۴ نفر از FPPs در ۱۹ بخش بیمارستانی در دو منطقه بزرگ سلامت دانمارک انجام شد. شاخص‌های اصلی، قمار و GP در سال گذشته بودند که با استفاده از شاخص شدت مشکلات قمار (PGSI) ارزیابی شدند. شاخص‌های ثانویه شامل رفتار قمار (مانند میزان هزینه، فراوانی، خودمحروم‌سازی)، متغیرهای جمعیت‌شناختی (مانند سن، جنسیت، میزان تحصیلات)، مالی (مانند وام‌های مصرفی، پس‌انداز مالی) و بالینی (مانند مدت اقامت، تشخیص‌های روان‌پزشکی) بودند. از FPPs قمارکننده پرسیده شد که آیا در ۱۲ ماه گذشته به دلیل قمار احساس اجبار به ارتکاب جرم داشته‌اند یا خیر. عوامل مرتبط با GP با مقایسه FPPs با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) و ریسک پایین‌تر (PGSI ≤۲) شناسایی شد. شیوع با نمونه هنجاری همسان‌سازی‌شده بر اساس جنس و سن از یک پیمایش ملی اخیر قمار در دانمارک مقایسه شد. نتایج شیوع قمار در سال گذشته در میان FPPs برابر با ۴۶٪ (۹۵٪ CI = ۳۹-۵۳٪) و شیوع GP شدید (PGSI ≥ ۸، نشان‌دهنده اختلال قمار) برابر با ۱۲٪ (۹۵٪ CI: ۸.۱-۱۷٪) بود. در مقایسه با FPPs با ریسک پایین‌تر قمار (PGSI ≤۲)، افراد با ریسک بالاتر (PGSI ≥ ۳) بیشتر مرد بودند، شرایط مالی ضعیف‌تری داشتند و بیشتر احساس اجبار به ارتکاب رفتار مجرمانه به دلیل قمار را گزارش کردند. شیوع GP در میان FPPs به طور قابل توجهی بالاتر از نمونه هنجاری بود که در آن ۱.۸٪ GP شدید (PGSI ≥ ۸) را گزارش کردند (۹۵٪ CI: ۱.۳-۲.۵٪). بحث و نتیجه‌گیری تا جایی که اطلاع داریم، این نخستین مطالعه‌ای است که شیوع قمار و GP را در میان FPPs بررسی می‌کند و نرخ‌ها قابل توجه بودند. با توجه به پیامدهایی که GP می‌تواند بر سلامت و اقتصاد FPPs و در نتیجه بهبودی آنان داشته باشد، یافته‌های ما بر مزایای بالقوه غربالگری و پرداختن به GP در مراقبت روان‌پزشکی قانونی تأکید می‌کند. نیاز جدی به پژوهش‌های بیشتر برای اطلاع‌رسانی مداخلات هدفمند، بهبود درمان و کاهش تأثیر احتمالی قمار بر ریسک عود جرم وجود دارد.

Abstract Aims Coexistence of binge eating disorder (BED) and type 2 diabetes is linked to poor health outcomes, but data on the prevalence and clinical profile of BED symptoms remain limited and inconsistent. We estimated the prevalence of BED symptoms and examined their associated clinical characteristics in Danish adults with type 2 diabetes. Methods We conducted a cross‐sectional study within the Danish Centre for Strategic Research in Type 2 Diabetes (DD2) cohort. Adults with type 2 diabetes completed the Binge Eating Disorder Questionnaire (BED‐Q) to determine the presence of BED symptoms. Data on well‐being, comorbidities, treatment and biomarkers were retrieved from national health registers. Associations between participant characteristics and BED symptoms were examined using Poisson regression to estimate prevalence ratios (PRs). Results Among 2459 individuals, 72 (2.9%) screened positive for BED symptoms, and 76 (3.1%) showed subclinical BED symptoms. Individuals with BED symptoms had an earlier age at diagnosis of type 2 diabetes (median 51.8 years, IQR: 41.3–57.6) than adults without BED symptoms (median 59.5 years, IQR: 52.1–66.2). BED symptoms were also associated with severe obesity (BMI ≥35 kg/m 2 ) (PR 11.37, 95% CI: 2.78–46.49), female sex (PR 1.54, 95% CI: 1.12–2.10), and lower well‐being (PR 1.83, 95% CI: 1.15–2.92). Conclusions BED symptoms were associated with a distinct clinical and psychosocial profile in Danish adults with type 2 diabetes. These findings support clinical awareness of BED symptoms in this population, particularly among women, individuals with obesity, those with lower well‐being and those diagnosed with diabetes at a younger age.

اهداف: هم‌زمانی اختلال پرخوری افراطی (BED) و دیابت نوع ۲ با پیامدهای نامطلوب سلامت مرتبط است، اما داده‌ها درباره شیوع و نمایه بالینی علائم BED محدود و ناسازگار باقی مانده‌اند. ما شیوع علائم BED را برآورد کردیم و ویژگی‌های بالینی مرتبط با آن‌ها را در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ بررسی نمودیم. روش‌ها: یک مطالعه مقطعی در چارچوب کوهورت مرکز دانمارکی پژوهش راهبردی در دیابت نوع ۲ (DD2) انجام شد. بزرگسالان مبتلا به دیابت نوع ۲ پرسشنامه اختلال پرخوری افراطی (BED-Q) را برای تعیین وجود علائم BED تکمیل کردند. داده‌های مربوط به سلامت روان، همبودی‌ها، درمان و نشانگرهای زیستی از سامانه‌های ملی ثبت سلامت استخراج شد. ارتباط بین ویژگی‌های شرکت‌کنندگان و علائم BED با استفاده از رگرسیون پواسون برای برآورد نسبت‌های شیوع (PRs) بررسی شد. نتایج: در میان ۲۴۵۹ نفر، ۷۲ نفر (۲٫۹٪) غربالگری مثبت برای علائم BED داشتند و ۷۶ نفر (۳٫۱٪) علائم زیر بالینی BED نشان دادند. افراد دارای علائم BED سن پایین‌تری در زمان تشخیص دیابت نوع ۲ داشتند (میانه ۵۱٫۸ سال، IQR: ۴۱٫۳–۵۷٫۶) نسبت به بزرگسالان بدون علائم BED (میانه ۵۹٫۵ سال، IQR: ۵۲٫۱–۶۶٫۲). علائم BED همچنین با چاقی شدید (BMI ≥35 kg/m2) (PR 11.37، 95% CI: 2.78–46.49)، جنسیت مؤنث (PR 1.54، 95% CI: 1.12–2.10) و سلامت روان پایین‌تر (PR 1.83، 95% CI: 1.15–2.92) مرتبط بود. نتیجه‌گیری: علائم BED با نمایه بالینی و روانی-اجتماعی متمایزی در بزرگسالان دانمارکی مبتلا به دیابت نوع ۲ همراه بود. این یافته‌ها بر اهمیت توجه بالینی به علائم BED در این جمعیت، به‌ویژه در میان زنان، افراد چاق، افراد با سلامت روان پایین‌تر و کسانی که در سنین پایین‌تر مبتلا به دیابت شده‌اند، تأکید می‌کند.

BACKGROUND: Although the Danish health registers provide rich data for epidemiological mental health research, the comparability of findings is hindered by different definitions of mental disorders across studies. We aimed to describe different approaches taken by researchers to define mental disorders using Danish register data and quantify the impact of selecting different definitions on estimates of prevalence and incidence. METHOD: We undertook a scoping review to identify the approaches to define mental disorders using Danish register data and produced a narrative synthesis. We compiled tables of potential definitions for any mental disorder and specific types of mental disorders using nationwide Danish registers. Using these definitions, we quantified (i) the number of individuals fulfilling each definition during 2018 and 2018-2022 and (ii) the estimated cumulative incidence. RESULTS: Our search identified 2185 papers, 1155 of which used Danish register data to define mental disorders to describe the study population, an exposure, or an outcome. Our estimates of the number of individuals fulfilling each definition and the estimated cumulative incidences indicated considerable variation with the data sources and variables used to define mental disorders within the Danish national registers. For example, the cumulative incidence of any mental disorder at 80 years among females varied between 29.2% when only psychiatric unit patient register data were used and 62.1% when somatic patient, prescription, cause of death, and health services register data were added. CONCLUSION: The different data sources and variables used to define mental disorders can result in substantial variation in the numbers of identified cases. Studies should clearly document all variables and values used to define their disorders of interest, as well as describe the disorder they aim to capture, discussing the strengths and limitations of their approach and the likely impacts on the sensitivity and specificity of including or omitting data from other available registers.

زمینه: اگرچه پایگاه‌های سلامت دانمارک داده‌های غنی‌ای برای پژوهش‌های اپیدمیولوژیک سلامت روان فراهم می‌کنند، اما مقایسه‌پذیری یافته‌ها به دلیل تعاریف متفاوت اختلالات روانی در مطالعات مختلف با چالش مواجه است. هدف ما توصیف رویکردهای مختلف پژوهشگران در تعریف اختلالات روانی با استفاده از داده‌های ثبت دانمارکی و کمی‌سازی تأثیر انتخاب تعاریف مختلف بر برآوردهای شیوع و بروز بود. روش: یک مرور دامنه‌ای برای شناسایی رویکردهای تعریف اختلالات روانی با داده‌های ثبت دانمارکی انجام دادیم و سنتز روایتی ارائه کردیم. جداولی از تعاریف بالقوه برای هر نوع اختلال روانی و انواع خاص اختلالات روانی با استفاده از پایگاه‌های سراسری دانمارک تهیه کردیم. با استفاده از این تعاریف، (۱) تعداد افرادی که هر تعریف را در سال ۲۰۱۸ و بازه ۲۰۱۸ تا ۲۰۲۲ برآورده می‌کردند و (۲) بروز تجمعی تخمینی را کمی‌سازی کردیم. یافته‌ها: جستجوی ما ۲۱۸۵ مقاله را شناسایی کرد که ۱۱۵۵ مورد از آن‌ها از داده‌های ثبت دانمارکی برای تعریف اختلالات روانی به منظور توصیف جمعیت مطالعه، مواجهه یا پیامد استفاده کرده بودند. برآوردهای ما از تعداد افرادی که هر تعریف را برآورده می‌کردند و بروز تجمعی تخمینی نشان‌دهنده تفاوت قابل توجهی با توجه به منابع داده‌ای و متغیرهای مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی در پایگاه‌های ملی دانمارک بود. برای مثال، بروز تجمعی هر نوع اختلال روانی تا سن ۸۰ سالگی در زنان بین ۲۹.۲٪ (در صورت استفاده صرف از داده‌های ثبت بیماران واحد روانپزشکی) تا ۶۲.۱٪ (در صورت افزودن داده‌های بیماران جسمی، نسخه‌نویسی، علت مرگ و خدمات سلامت) متغیر بود. نتیجه‌گیری: منابع داده‌ای و متغیرهای مختلف مورد استفاده برای تعریف اختلالات روانی می‌تواند منجر به تفاوت چشمگیر در تعداد موارد شناسایی‌شده شود. مطالعات باید تمام متغیرها و مقادیر مورد استفاده برای تعریف اختلال مورد نظر خود را به‌وضوح مستند کنند و همچنین اختلال مورد هدف خود را توصیف کرده، نقاط قوت و محدودیت‌های رویکرد خود و تأثیرات احتمالی بر حساسیت و ویژگی ناشی از درج یا حذف داده‌ها از سایر پایگاه‌های موجود را مورد بحث قرار دهند.