This study was motivated by the low Social Studies learning outcomes of sixth-grade students at SDN 49 Kuranji, Padang City, and the limited involvement of students in the learning process. This study aimed to determine the effect of the Project Based Learning (PjBL) model assisted by rewards on the Social Studies learning outcomes of sixth-grade students at SDN 49 Kuranji, Padang City. The study employed a quantitative approach using a quasi-experimental method with a Posttest Only Control Group Design. The population and sample consisted of 42 students, with 21 students in class VI B as the experimental group and 21 students in class VI A as the control group. Data were collected through a final test consisting of 20 multiple-choice items that had undergone validity, reliability, difficulty, and discrimination analyses. The data were analyzed using normality, homogeneity, and independent-samples t-test analyses. The results showed that the experimental group obtained a mean posttest score of 84.52, while the control group obtained 72.61. The hypothesis test produced a t-count of 4.645, which was greater than the t-table value of 1.684 at a 0.05 significance level. Therefore, the null hypothesis was rejected and the alternative hypothesis was accepted. The findings indicate that the implementation of Project Based Learning assisted by rewards had a significant positive effect on students' Social Studies learning outcomes.
این پژوهش با انگیزه نتایج پایین یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه ششم دبستان SDN 49 کورانجی شهر پادانگ و مشارکت محدود دانش‌آموزان در فرایند یادگیری انجام شد. هدف این پژوهش تعیین تأثیر مدل یادگیری مبتنی بر پروژه (PjBL) با کمک پاداش بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان پایه ششم دبستان SDN 49 کورانجی شهر پادانگ بود. این پژوهش با رویکرد کمی و با استفاده از روش شبه‌آزمایشی و طرح گروه کنترل فقط پس‌آزمون انجام شد. جامعه و نمونه پژوهش شامل ۴۲ دانش‌آموز بود که ۲۱ نفر از کلاس VI B به عنوان گروه آزمایش و ۲۱ نفر از کلاس VI A به عنوان گروه کنترل انتخاب شدند. داده‌ها از طریق آزمون نهایی شامل ۲۰ سؤال چندگزینه‌ای که مورد تحلیل روایی، پایایی، دشواری و تمایز قرار گرفته بودند، جمع‌آوری شد. داده‌ها با استفاده از تحلیل نرمالیتی، همگنی و آزمون t مستقل تحلیل شدند. نتایج نشان داد که گروه آزمایش میانگین نمره پس‌آزمون ۸۴٫۵۲ و گروه کنترل ۷۲٫۶۱ را کسب کردند. آزمون فرضیه مقدار t محاسبه‌شده ۴٫۶۴۵ را نشان داد که بزرگ‌تر از مقدار t جدول ۱٫۶۸۴ در سطح معناداری ۰٫۰۵ بود. بنابراین فرض صفر رد و فرض جایگزین پذیرفته شد. یافته‌ها نشان می‌دهد اجرای یادگیری مبتنی بر پروژه با کمک پاداش تأثیر مثبت معناداری بر نتایج یادگیری مطالعات اجتماعی دانش‌آموزان داشته است.
Abstract Adolescence involves social reorientation toward peers, increasing exposure to interpersonal stressors and vulnerability to psychopathology. The current study investigated the potential buffering effects of high-quality parent–child relationships (PCRs) on the associations between peer stress exposure and multiple measures of positive valence systems (PVS) functioning. The study included 165 adolescents, ages 9–16 (81 girls, M age = 11.93, 78.18% White). Interviews were conducted to gather data on PCR quality and peer stress exposure. Adolescents self-reported their reward sensitivity, and behavioral reward sensitivity was derived from a reward learning paradigm. The reward positivity (RewP) was recorded during three tasks using monetary, social, and food reward stimuli. Contrary to our predictions, adolescents who had higher-quality PCR showed a blunted monetary RewP ( β = 0.17, p = .020) and reduced behavioral reward sensitivity ( β = 0.15, p = .040), when also reporting high levels of peer stress exposure. No significant interaction was found with other measures as the outcomes. The results suggest that high-quality PCR may not uniformly buffer against the effects of peer stress exposure and highlight differential effects for different PVS measures. Future research across multiple units of analysis is needed to elucidate the complex pathway to PVS-related psychopathology during this critical developmental stage.
چکیده: نوجوانی با بازآرایی اجتماعی به سوی همسالان، افزایش مواجهه با عوامل استرس‌زای بین‌فردی و آسیب‌پذیری نسبت به آسیب‌شناسی روانی همراه است. پژوهش حاضر به بررسی اثرات بالقوه محافظتی روابط والد-فرزند با کیفیت بالا (PCR) بر ارتباط بین مواجهه با استرس همسالان و چندین شاخص عملکرد سامانه‌های ارزش‌گذاری مثبت (PVS) پرداخت. این مطالعه شامل ۱۶۵ نوجوان ۹ تا ۱۶ ساله (۸۱ دختر، میانگین سنی = ۱۱٫۹۳، ۷۸٫۱۸٪ سفیدپوست) بود. مصاحبه‌هایی برای گردآوری داده‌ها درباره کیفیت PCR و میزان مواجهه با استرس همسالان انجام شد. نوجوانان حساسیت پاداش خود را به صورت خودگزارش‌دهی بیان کردند و حساسیت رفتاری به پاداش از طریق یک الگوی یادگیری پاداش استخراج شد. مثبت‌گرایی پاداش (RewP) در طول سه تکلیف با استفاده از محرک‌های پاداش پولی، اجتماعی و غذایی ثبت شد. برخلاف پیش‌بینی‌ها، نوجوانانی که PCR با کیفیت بالاتری داشتند، در صورت گزارش سطوح بالای مواجهه با استرس همسالان، RewP پولی کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۷، p = ۰٫۰۲۰) و حساسیت رفتاری به پاداش کاهش‌یافته (β = ۰٫۱۵، p = ۰٫۰۴۰) نشان دادند. هیچ تعامل معناداری با سایر شاخص‌ها به عنوان پیامد مشاهده نشد. نتایج نشان می‌دهد که PCR با کیفیت بالا لزوماً به طور یکنواخت در برابر اثرات مواجهه با استرس همسالان نقش محافظتی ایفا نمی‌کند و بر تفاوت اثرات بر شاخص‌های مختلف PVS تأکید دارد. پژوهش‌های آینده با استفاده از واحدهای تحلیلی چندگانه برای روشن ساختن مسیر پیچیده آسیب‌شناسی روانی مرتبط با PVS در این مرحله بحرانی رشد ضروری است.
